Πειραιάς-Βόλος: λιμάνια ψευδαισθήσεων....

του Γιάννη Ζαϊμάκη, απο τα Ενθεματα...

Ποδοσφαιρικές ολιγαρχίες και υβριδικά πολιτικά μορφώματα στις τοπικές κοινωνίες

Η διαπλοκή της πολιτικής με τις ποδοσφαιρικές ελίτ έχει μια μακρόχρονη διαδρομή, που πάντα ήταν υπόγεια και αφανής. Δίκτυα πολιτικής πατρονείας εναγκαλισμένα με ποδοσφαιρικά συμφέροντα διασφάλιζαν τη λειτουργία κρατικοδίαιτων εταιρειών και σωματείων, διευθετώντας τις οικονομικές τους ατασθαλίες.
Στις πρόσφατες εκλογές, ωστόσο, είδαμε για πρώτη φορά μια ωμή διείσδυση επιχειρηματικών κύκλων, που βρίσκονται πίσω από δημοφιλή σωματεία, στην πολιτική αρένα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η εκλογική επιτυχία τους δείχνει πως υβριδικά πολιτικά μορφώματα που αντλούν τη ρητορεία τους από τον κόσμο του λαϊφστάιλ και του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, με λαϊκό προσωπείο και επιχειρηματικό μεγαλοϊδεατισμό, διεισδύουν στο κοινωνικό σώμα διαμορφώνοντας νέα πολιτικά ήθη.

Παράγοντες όπως ο Βαγγέλης Μαρινάκης και ο Αχιλλέας Μπέος αποτελούν παραδείγματα προβεβλημένων αθλητικών προσώπων με ταχεία κοινωνική ανέλιξη που μετέφεραν στον χώρο του ποδοσφαίρου τη λογική του ευέλικτου καπιταλισμού της ύστερης νεωτερικότητας. Ευρισκόμενοι στο επίκεντρο μιας αθλητικής δημοσιότητας που κατασκευάζει είδωλα και σωτήρες, έχουν καταλάβει ιδιαίτερη θέση στην καθημερινότητα των νοικοκυριών. Αποτελούν τις ενσαρκώσεις του καπιταλιστικού ονείρου για γρήγορο πλουτισμό, δόξα και μια ταχεία οικονομική αναρρίχηση χωρίς ηθικούς φραγμούς. Διακεκριμένοι ποδοσφαιρικοί παράγοντες και αθλητές που λανσάρονται με επιμέλεια στους αλλοτριωμένους κόσμους του επαγγελματικού ποδοσφαίρου γίνονται οι επιτυχημένοι, ξεχωριστοί άνδρες της διπλανής πολυκατοικίας που εισέρχονται στο σπίτι μας, ενεργοποιούν τις φαντασιώσεις μας και εκπληρώνουν εφήμερες προσδοκίες.

Ο βιοπολιτικός καπιταλισμός έχει τον δικό του τρόπο να αποικιοποιεί τις κουλτούρες των οπαδών, υποτάσσοντάς τις στις οικονομικές στρατηγικές των ποδοσφαιρικών ολιγαρχιών. Ο Ολυμπιακός, ομάδα με παραδοσιακούς δεσμούς με τα λαϊκά στρώματα της πόλης που έχτισε τον μύθο του πάνω στην παραδοσιακή του αντιπαλότητα με τον μητροπολιτικό ηγεμονισμό της Αθήνας, καλείται τώρα να προσαρμοστεί στις στρατηγικές του εφοπλιστικού κεφαλαίου και στο οικονομικό περιβάλλον του παγκοσμιοποιημένου επαγγελματικού ποδοσφαίρου.

“Προεδρευομένη Δημοκρατία”...

analytic therapy...

Τελικά δεν μπορείς να μην συνδέεις κοινωνικά φαινόμενα με τις εκφάνσεις του ψυχισμού.
Η πραγματικότητα σε κάποιες περιόδους δεν σ αφήνει να μην ασχοληθείς με το κοινωνικό και είναι σαν να σε αναγκάζει να το αναγάγεις στο ψυχικό.

Μετά το πέρας των αποτελεσμάτων των δημοτικών εκλογών αλλά και των ευρωεκλογών βρεθήκαμε μπροστά σε μια άνοδο της Χ.Α. που μέσα μας μπορεί κ να μην την περιμέναμε. Τα media, βούτυρο στο ψωμί τους ώστε να γεμίσουν τα δελτία τους ώστε να αρχίσουμε άλλον έναν γύρο ανούσιων κατά μένα αναλύσεων για το τις πταίει επιτέλους κι αυτό το μόρφωμα αντί να πάρει τον κατήφορο ενίσχυσε τα ποσοστά του..
Στα δύσκολα ερωτήματα καμιά φορά η απάντηση είναι μπροστά μας αρκεί να γυρίσουμε και να την κοιτάξουμε.

Αριστερή χαρά, σκιές και κάποιες σκέψεις...

του Στρατη Μπουρναζου, απο την Αυγη...

Περίπτερο της Ανοιχτής Πόλης. Bράδυ Κυριακής, ώρα 10.00. Αν κάτι μπορώ να κάνω σε αυτό το σύντομο σημείωμα, είναι να μεταφέρω το κλίμα, τη θερμοκρασία, και κάποιες πρώτες σκέψεις. Θερμοκρασία (πολιτική) υψηλή, αναβρασμός. Κόσμος, πολύς, κόσμος της Αριστεράς παλιός και νεότερος. Και χαρά, μεγάλη χαρά.
Χαρά, όχι μόνο για το αποτέλεσμα, για το ότι ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης - σε πείσμα των δημοσκοπήσεων, σε πείσμα των media που προμοτάριζαν με κάθε τρόπο τον συνδυασμό Καμίνη και το έδειχναν μπροστά με κάμποσες μονάδες -είναι δίπλα-δίπλα με τον Καμίνη- ούτε μόνο για τη σαφή υπεροχή της Ρένας Δούρου - και πάλι σε πείσμα των «συνήθων υπόπτων». Αλλά και γιατί αυτή η μεγάλη πολιτική επιτυχία επιβεβαιώνει ότι μια καμπάνια μπορεί να είναι ριζοσπαστική, αριστερή, ανθρώπινη, μαχητική, κινηματική και ταυτόχρονα να κερδίζει. Μια επιτυχία λοιπόν που έρχεται ως επιβράβευση ενός αγώνα έντιμου, ωραίου, αριστερού. Και νικηφόρου. Χαρά, λοιπόν, μεγάλη χαρά, που σκιάζεται όμως. Και από τα ποσοστά Κασιδιάρη-Παναγιώταρου, αλλά και από το ότι ο σπουδαίος, ο λαμπρός αγώνας που έδωσαν οι σύντροφοι του Λιμανιού της Αγωνίας στον Πειραιά δεν δικαιώθηκε στην κάλπη, από την επέλαση Μαρινάκη, με όλο το ζοφερό σύμπλεγμα Ακροδεξιάς - χειραγώγησης - συμφερόντων.
Μερικές πρώτες σκέψεις λοιπόν:
α) Η κυβέρνηση έκανε ένα σωρό μανούβρες, με βασική την παράνομη μετάθεση των ευρωεκλογών τη δεύτερη Κυριακή, με έναν προφανή και ευτελή στόχο: να ανακόψει το προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ, εκμεταλλευόμενη τις ιδιομορφίες των αυτοδιοικητικών εκλογών. Δεν της βγήκε. Και σε αυτό συνετέλεσε αποφασιστικά η επίδοση Σακελλαρίδη και Δούρου.
β) Το ποσοστό της Χρυσής Αυγής, σε Αθήνα και Αττική, είναι ασφαλώς ανησυχητικό. Και αποτελεί μέγα πολιτικό πρόβλημα ότι παρά την ποινική της δίωξη κατέγραψε τέτοια ποσοστά, επιβεβαιώνοντας ότι δεν αρκούν μόνο οι διώξεις. Δεν αρκούν, ωστόσο είναι απαραίτητες. Όχι μόνο για να μη θρηνούμε νεκρούς, αλλά και γιατί, αν σκεφτούμε το κλίμα και τη δυναμική πριν τη δολοφονία Φύσσα, η σημερινή εικόνα (με τα ισχυρά ποσοστά σε Αθήνα και Αττική, αλλά όχι πανελλαδικά) δεν έχει καμιά σχέση με τη λαίλαπα που σαρώνει τα πάντα όπως περίπου συνέβαινε πριν τον Σεπτέμβριο.

Στην Αμερική τον Βίτο Κορλεόνε τον έκαναν ταινία, όχι δήμαρχο...

Τρυπιο Ευρω...

Πριν από 20 ακριβώς χρόνια κατάρρεαν κάτω από το βάρος των σκανδάλων τα ιταλικά πολιτικά κόμματα, οι σοσιαλιστές και οι χριστιανοδημοκράτες, που είχαν σημαδέψει τη μεταπολεμική περίοδο.
Τότε είχε ανατείλει το πολιτικό άστρο τού Σ. Μπερλουσκόνι, στον οποίο είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους για κάθαρση ακόμα κι εκείνοι που δεν τον συμπαθούσαν. Και η λογική τους ήταν απλή, στο όριο της απλοϊκής: "καλύτερα να έχουμε για ηγέτη ένα γνήσιο μαφιόζο από τους ιμιτασιόν που μας κατάκλεψαν".

Σήμερα ο πρώην πλέον πρωθυπουργός και καβαλιέρε έχει καταδικαστεί από τα δικαστήρια για ένα από τα πολλά του ανομήματα, έχει απολέσει τα πολιτικά του δικαιώματα κι αν δεν βρίσκεται στη φυλακή για να εκτίσει την ποινή του και παρέχει κοινωνική υπηρεσία σε γηροκομείο το οφείλει στην προχωρημένη ηλικία του. Σιγά σιγά, εξάλλου, βγαίνουν στην επιφάνεια κι άλλα στοιχεία για το βίο και πολιτεία Μπερλουσκόνι, ο οποίος προτιμούσε να ασχολείται η κοινή γνώμη, την οποία έλεγχε και μέσω των μίντια που είχε κι έχει στην κατοχή του, με τα ερωτικά του σκάνδαλα από το ότι, για παράδειγμα, υπήρξε ο εκλεκτός τής μαφίας, στην οποία οφείλει την επιχειρηματική και πολιτική του άνοδο...

Γαϊδούρειος ίππος...

του Στρατη Μπουρναζου, απο τα Ενθεματα...

Δεν είναι πολλά αυτά που ξέρω για τον Πειραιά. Έχω διαβάσει για την ιστορία της πόλης, έχω κάνει ωραίες βόλτες με καλούς φίλους, παρακολουθώ (συνήθως μέσω αυτών των φίλων) τα πολιτικά δρώμενα στο λιμάνι. Και όμως, σήμερα, για τον Πειραιά θέλω να γράψω, κι ας μην τον ξέρω καλά.

Γιατί αυτό που επιχειρείται να γίνει, με την υποψηφιότητα Μαρινάκη, ξεπερνά τα όρια της πόλης, τα δημοτικά πράγματα και πρόσωπα: εισάγει ένα νέο μοντέλο πολιτικής, πολύ επικίνδυνο αν επικρατήσει.

Ασφαλώς, δεν ανακαλύπτουμε την πυρίτιδα. Το σύμπλεγμα οικονομικοί παράγοντες-επαγγελματικό ποδόσφαιρο-πελατειακές σχέσεις-μήντια-χειραγώγηση δεν εκβάλλει για πρώτη φορά στην πολιτική σκηνή. Ωστόσο, αν και όλα αυτά τα χαρακτηριστικά της υποψηφιότητας Μαρινάκη είναι παλιά, η υποψηφιότητά του συνιστά, ποιοτικά, νέο φαινόμενο. Όλα όσα γίνονταν μέχρι σήμερα παρασκηνιακά ή στο ημίφως, τώρα (χωρίς να σταματήσουν βέβαια να γίνονται παρασκηνιακά) εμφανίζονται θριαμβευτικά στο προσκήνιο. Χωρίς προσχήματα, στο πρόσωπο ενός ισχυρού υποψηφίου, που δεν το κρύβει, αλλά διαλαλεί: Ναι, είμαι ο εκλεκτός του κεφαλαίου, της μπάλας, του μητροπολίτη.

Η βιτρίνα είναι υπερκομματική, απολιτική: Ο Πειραιάς, του Πειραιά, τον Πειραιά, ω Πειραιά, ζήτω ο Πειραιάς, ζήτωσαν οι Πειραιάδες: «Πάμε να νικήσουμε. Να κάνουμε έργα. Με πράξεις, όχι με λόγια. Τα ψέματα τελειώνουν. Φτάνει η μιζέρια, η ανεργία και η υποβάθμιση. Αλλάζουμε τον Πειραιά, το λιμάνι της καρδιάς μας. Να αισθανθούμε ξανά Περήφανοι Πειραιώτες!»: λόγια του Β. Μαρινάκη στην παρουσίαση του ψηφοδελτίου (27.4.2014).

Ένας λόγος κενός περιεχομένου, που, αν το καλοσκεφτούμε δεν δείχνει δα και καμιά φλόγα ή όραμα για τον Πειραιά. Είναι όμως και κάτι άλλο: ένας βαθύτατα πολιτικός «απολιτικός» λόγος. Η ιστορία του Ολυμπιακού είναι εξόχως διδακτική. Επί προεδρίας Μαρινάκη, προωθείται, στους συνδέσμους των οπαδών, σε άμεση σχέση με τη διοίκηση, η γραμμή Νο Politica: εξοστρακισμός της πολιτικής σε μια περίοδο που ο κόσμος βράζει, ακόμα μεγαλύτερη πρόσδεση στη διοίκηση, έμφαση στα χαρακτηριστικά που φιλοτεχνούν τη μεγάλη ολυμπιακή οικογένεια κλπ. — ενώ παράλληλα, οι νεοναζιστικοί πυρήνες της Χρυσής Αυγής στις τάξεις των οπαδών ενισχύονται και δρουν. Το τι σημαίνει αυτή η «μη πολιτική» θα φανεί μετά τη δολοφονία Φύσσα. Ενώ οι γειτονιές του Πειραιά θρηνούν το παλικάρι που χάθηκε, η κηδεία του γίνεται πάνδημο γεγονός για την περιοχή, σύνδεσμοι άλλων ομάδων βγάζουν ανακοινώσεις για τη δολοφονία του (οπαδού του Ολυμπιακού) Π. Φύσσα, οι σύνδεσμοι του Ολυμπιακού σιωπούν πλήρως — και η διοίκηση Μαρινάκη υποστηρίζει δημόσια αυτή τη στάση… Ιδού το No Politica που ανδρώθηκε επί Μαρινάκη: μια απολύτως πολιτική στάση, που εδώ αβάνταρε τη Χρυσή Αυγή.

Οι πολυκατοικίες πέφτουν από μέσα...

Ρεμπελισκος...

Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, τόσο ζυγώνει η ώρα που η Νέα Δημοκρατία βαράει διάλυση. Για το ΠΑΣΟΚ ούτε λόγος, αφού η τακτική της αλλαγής επωνυμίας για την αποφυγή της διάλυσης δεν λειτούργησε ποτέ σε καμία επιχείρηση, και δη φαληρισμένη.
Η Ελιά, εκτός από τον ήλιο θέλει και τη θάλασσα, και το μόνο που προσφέρεται σήμερα είναι ένα Ποτάμι, κι αυτό μπαζωμένο. Κανονικά. Με μπάζα των εργολάβων. Το μόνο σχήμα που θα μπορούσε να τους χωρέσει είναι τα Κελιά.
Στη Νέα Δημοκρατία ωστόσο, η διάλυση αναμένεται να έχει περισσότερο σασπένς. Σασπένς έχει και στο ΠΑΣΟΚ βέβαια, αφού το βροντερό παρών του Γιωργάκη δίνει άλλον αέρα στον εκνευρισμό του Βενιζέλου. Αλλά όπως και να το κάνουμε, την αγωνία και το κύρος που προσθέτει ο μεγαλοαστισμός της μεγάλης Δεξιάς παράταξης, η Δημοκρατική παράταξη δεν τα βίωσε ούτε όταν ο Αντρέας ήταν στο Ωνάσειο και οι δελφίνοι πάλευαν να τον θάψουν πριν την ώρα του.
Στην πολυκατοικία της Δεξιάς συγκατοικούν σήμερα οι ακροδεξιοί του Σαμαρά και του Μπαλτάκου, οι ακροδεξιοί του Καρατζαφέρη (που μπορεί να μην τον κάλεσαν στην πολυκατοικία, αλλά κάλεσαν τους ποντικούς του), οι Ντορικοί (δηλαδή οι Μητσοτακικοί) και οι Καραμανλικοί. Όλο και κάποιοι θα μου διαφεύγουν, αλλά το κάνουν από συνήθεια, για παν ενδεχόμενο.

Οι «πατερούληδες» των δύο αιωνίων...

του Αδαμου Ζαχαριαδη, απο την Εποχη...

Οταν στις αρχές Αυγούστου έγινε η φετινή κλήρωση του πρωταθλήματος της Superleague, οι περισσότεροι ποδοσφαιρόφιλοι υπογράμμισαν στο ημερολόγιό τους την δέκατη αγωνιστική. Μπορεί το ντέρμπι Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού (που έγινε χθες το βράδυ) να μην έχει την αίγλη των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά δεν παύει να είναι το παιχνίδι ορόσημο κάθε ποδοσφαιρικής χρονιάς. Πέραν όμως από την σύγκρουση εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου υπάρχει και η μεγάλη κόντρα των «ισχυρών αντρών» - όπως αρέσκονται να λένε οι αθλητικογράφοι- των δύο ΠΑΕ. Μια σύγκρουση που ξεπερνάει τον ποδοσφαιρικό κόσμο, με προεκτάσεις επιχειρηματικές αλλά και πολιτικές.

Η σύγκρουση των προηγούμενων χρόνων

Τις προηγούμενες δύο δεκαετίες η κόντρα Κόκκαλη – Βαρδινογιάννη επισκίαζε τις αναμετρήσεις των δύο αιωνίων. Ο τότε μεγαλομέτοχος του Ολυμπιακού έσωσε την ομάδα του Πειραιά από την χρεωκοπία και, αξιοποιώντας την λατρεία των οπαδών αλλά και τις εξαιρετικές διασυνδέσεις του στους κρατικούς μηχανισμούς, κατάφερε, για χρόνια, να κυριαρχήσει στο ποδοσφαιρικό και επιχειρηματικό τοπίο, αλλά και να συνάψει μια συμφωνία ανακαίνισης του «Καραϊσκάκης», η οποία χαρακτηρίστηκε από πολλούς σκανδαλώδης. Από την πλευρά του ο Γιάννης Βαρδινογιάννης πήρε τα ηνία από τον θείο του Γιώργο, αλλά δεν κατάφερε ποτέ να σπάσει την κυριαρχία του Ολυμπιακού, με αποτέλεσμα νωρίς να έρθει σε σύγκρουση με τους οργανωμένους και τελικά να αποχωρήσει από το «τριφύλλι». Οι οπαδοί των πρασίνων καταλόγιζαν στην οικογένεια Βαρδινογιάννη ότι δεν προφύλαξε την ομάδα από την περιβόητη «παράγκα», η οποία τότε θεωρήθηκε, ότι έδινε τα πρωταθλήματα στην ομάδα του Σωκράτη Κόκκαλη.