Η Κατερίνα, το μεσαίο παιδί της οικογένειάς μας, ψηφίζει σήμερα για πρώτη φορά έχοντας λιώσει από το στείρο διάβασμα των εισαγωγικών εξετάσεων για το Πανεπιστήμιο, που αρχίζουν λίγο μετά την δεύτερη (προκειμένου με άθλιο τρόπο να συγκαλυφθεί έως καταργήσεως το περιεχόμενο των ευρωεκλογών) εκλογική Κυριακή, δηλαδή στις 28 Μαΐου.
Ουδείς σεβάστηκε την αγωνία αυτού του παιδιού, δηλαδή όλων των παιδιών. Ουδείς συνυπολόγισε ότι ένα διαλυμένο σχολείο και ένα διαλυμένο παιδαγωγικό σύστημα -με απόλυτη πολιτική βούληση και με απόλυτη πολιτική ευθύνη όλων των κυβερνήσεων- έρχονται να προστεθούν ως ακατανόητο βάρος στην ευαίσθητη πρώτη φορά ανάληψης πολιτικής ευθύνης. Αυτό λέγεται πολιτική χυδαιότητα, επειδή φανερώνει με σκληρότατο τρόπο ότι η δημοκρατία δεν υφίσταται, αφού το κύριο μέλημα της δημοκρατίας είναι η διαπαιδαγώγηση στην ελευθερία.
Και η Κατερίνα δεν είναι ελεύθερη. Οπότε είναι αναγκασμένη είτε σε υποτακτική είτε σε επαναστατική ψήφο. Είναι αναγκασμένη το ίδιο μ' εμένα να λύσει όλες τις εκκρεμότητες της δημοκρατίας. Πρέπει να απλώσει το χέρι της στη ψηφοδόχο την ίδια στιγμή που τα χέρια της είναι δεμένα πισθάγκωνα από τα δεσμά της αγωνίας της για το τι μέλλει γενέσθαι (και δυστυχώς όχι γεννάσθαι) ύστερα από λίγες μέρες. Κι αυτό ονομάζεται ελεύθερη πολιτική βούληση. Και αυτό ονομάζεται ελευθερία επιλογής. Κι εμείς όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι από την ποιότητα επιλογής αυτών των παιδιών που ψηφίζουν για πρώτη φορά. Αυτών των παιδιών που δεν υπολογίζουμε ούτε τη σιωπή τους και τα αναγκάζουμε να καταφύγουν στη σιωπηλά κραυγαλέα λογόρροια που ούτε λέει, ούτε εννοεί, ούτε συμμετέχει, ούτε αναλαμβάνει την ευθύνη κινδύνου για μια έστω κίνηση πεπραγμένης λέξεως.
Η Κατερίνα σήμερα ψηφίζει για πρώτη φορά. Πράγμα που σημαίνει ότι η δημοκρατία σήμερα ψηφίζει για πρώτη φορά. Στέκεται πίσω από το παραβάν η νεαρή δημοκρατία και (είμαι βέβαιος) τρέμουν λίγο τα χέρια της και τρέμουν λίγο τα πόδια της και τρέμει λίγο το μυαλό της μέσα στο χάος εκείνης της αποφασιστικής μοναξιάς. Να είσαι ήρεμη, Κατερίνα πουλάκι μου. Να μην αφήσεις να σου κλέψουν το χαρτί που γράφει το όνομά σου μέσα από τα χέρια. Αποφάσισε να μη σου κλέψουν το χαρτί που γράφει το όνομα το δικό σου και την ελπίδα για το όνομά του μέλλοντός σου. Κι εγώ το ίδιο θα κάνω. Και η μητέρα σου. Και ο αδελφός σου. Όλοι μας για όλους.