Η ελπίδα όμως ζει...

Jungle Report...

Ο στίχος είναι μια γιορτή  /  Το ποίημα είναι πένθος

Κώστας Καναβούρης "Έσπασε" εκδόσεις Μελάνι 2014

Μετά την χθεσινή επίθεση, εναντίον της λογικής, εναντίον της κοινωνίας, εναντίον του λαϊκού συμφέροντος (είναι τόσο χυδαίο το να αποκαλείς το λαϊκό συμφέρον "δημόσιο" όταν δεν υπάρχει πια  δήμος πολιτών αλλά αγέλες υποτακτικών), η αντίληψη πως κάθε ελπίδα έχει πεθάνει, έμοιαζε να δρομολογεί τις ζωές μας.
Να τις δρομολογεί στην κετεύθυνση της "Νέας Ελλάδας" εκείνης του Σαμαρά, του Μαρινάκη, του Βενιζέλου, του Μπέου, του Σαββίδη, του Μελισσανίδη, του Σάλα καιτου Στουρναροχαρδούβελη. Εξουσία και Κεφάλαιο, σε μία σφιχτή αγκαλιά, κλείνουν σχολεία και ανοίγουν θύρες φανατικών, διώχνουν νέους στο εξωτρικό και κρατάνε τους χουλιγκάνους, δημιουργούν ανέργους και στρατολογούν μπράβους.

Η Μαφία του ποδοσφαίρου σε δράση. Γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι πια το λαϊκό άθλημα. Είναι το εργαλείο χειραγώγησης των φτωχών, στην τσέπη και στο πνεύμα. Είναι το καπίστρι στο κεφάλι όσων αποστασιοποιούνται από το λαό για να γίνουν "λαός της ομάδας τους".

Να πως ηττάται ένας λαός και τα δίκαια του. Όταν ζει την παραίσθηση ότι ο κάθε Μελισσανίδης και ο κάθε κολλητός του, ο Σαμαράς ας πούμε, είναι υπερασπιστές των λαϊκών διεκδικήσεων.

Διάβαζα πάλι το "Έσπασε" του Κώστα Καναβούρη, από το οποίο είχα χρησιμοποιήσει ένα θραύσμα λόγου στην χθεσινή ανάρτηση. "Όταν η μνήμη χορταίνει, η Ιστορία πεινάει" σημείωνε ο ποιητής. Διάβαζα ξανά και σα να αναθάρρησε η ελπίδα, μέσα στα θραύσματα.

Η Κυρία Φωτεινή Νικηταρά...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

 Βλέπω στη φωτογραφία το πρόσωπό της. Το χαμογελαστό της πρόσωπο. Κι αυτό που βλέπω αποπνέει υγεία. Και μου δίνει κουράγιο γιατί μου επιτρέπει να αντικρύσω τον εαυτό μου μέσα σ' αυτό το χαμόγελο και να μετρήσω το μπόι μου και την περπατησιά μου. Αν ήταν αγιογραφία θα ήταν η Πλατυτέρα των ουρανών.

Αλλά δεν είναι αγιογραφία είναι η φωτογραφία μιας γυναίκας με φαρδιά ζωή. Τόσο φαρδιά ώστε να μπορεί να συμπεριλάβει ολόκληρη την ομορφιά του κόσμου. Και τόσο καθαρής υγείας ώστε να κάνει να αστράψουν όλα τα κάτοπτρα μιας άρρωστης πολιτικής, απ' όπου γλιτώνουν όσοι πατούν στα πόδια τους με την ίδια σιγουριά που και ο ουρανός πατάει στα πόδια του για να μπορεί να ονειρεύεται.
Μα ναι. Αυτή η γυναίκα είναι ένα όνειρο που ονειρεύεται έτσι όπως χαμογελάει και έχει αφήσει πίσω της τα μορμολύκεια των αριθμών και την απρόσωπη φρίκη των ραβδούχων αυτής της φρικώδους εμπροσθοφυλακής που μας επιστρέφει στη βαρβαρότητα. Και είναι ένα όνειρο πολύ πραγματικό. Πιο πραγματικό από την πραγματικότητα της νυκτώδους αφασίας. Αυτή η γυναίκα δεν γίνεται να ηττηθεί. Χαμογελάει και μας λέει ότι ηττάται μονάχα εκείνος «που πάει στον πόλεμο για να πεθάνει». Χαμογελάει και μας λέει ότι δεν καταδέχεται να είναι «άδηλος» παρουσία, αγόμενη και φερόμενη ασύντακτα και φοβικά προκειμένου να κρυφτεί από την οργή των «θεών» της αγοράς. Όχι έτσι.

Per vilta....

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Κύριε Πρόεδρε της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας της Ελλάδα, κύριε Κάρολε Παπούλια, δεν ξέρω αν έφτασε στα (Συνταγματικώς βαρήκοα) ώτα σας ότι την Τετάρτη που μας πέρασε, δηλαδή στις 11 Ιουνίου 2014, συμπληρώθηκε ένα χρόνος από το μαύρο κλείσιμο της ΕΡΤ, το οποίο ανακοίνωσε μεν ένας φαιδρός, εν τη τερατώδη άγνοιά του τι εξέρχετο από το έρκος των οδόντων του Σίμος Κεδίκογλου,
προστατευμένος όμως από τη δική σας υπογραφή, η οποία προσέδιδε δημοκρατικό κύρος στο κλείσιμο ως Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, που βεβαίως δεν περιείχε τίποτε άλλο εκτός από ένα αποκρουστικό έγκλημα εις βάρος αυτής ταύτης της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Με μία και μόνη κίνηση κλάσματος δευτερολέπτου, όσο κράτησε δηλαδή το χρονικό κόστος της υπογραφής σας, μέχρι να ανοιγοκλείσετε δυο φορές τα (Συνταγματικώς βαριά) βλέφαρά σας, πετάξατε στον δρόμο 2.650 οικογένειες. Per vilta, κύριε Πρόεδρε. Είναι οι δυο λέξεις του δαντικού στίχου που σκοπίμως παραλείπει ο Καβάφης στο ποίημά του Che fece...il gran rifiuto. Per vilta. Από δειλία. Θα το θυμάστε το ποίημα, κύριε Παπούλια: «Σε μερικούς ανθρώπους»... κ.λπ. κ.λπ. Επειδή λοιπόν μέσα στο ποίημα είμαστε απολύτως ισάξιοι, κύριε Πρόεδρε, και επειδή, θέλουμε δεν θέλουμε, εκεί μέσα στο ποίημα Συντακτικώς (όχι με πράξεις εξαρθρώσεως της Συνταγματικής συνθήκης) αληθεύουμε την αξία μας, θα ήθελα να σας πω με την αφοσίωση του κάθε ανθρώπου που αγωνίζεται για αξιοπρέπεια και δημοκρατία, ότι δεν σας εκτιμώ. Κι αυτό το «δεν σας εκτιμώ» δεν υποβαστάζεται κυρίως από την οργή. Υποβαστάζεται κυρίως από την οδύνη.

Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας, ως πολίτης ισάξιος με σας, δεν σας εκτιμώ, επειδή θεωρώ ότι δεν υψώσατε το θεσμικό σας ανάστημα απέναντι σ' εκείνους που αντιστρατεύονται την ποιητική οικονομία της δημοκρατίας. Όπως και μόλις πριν από λίγες μέρες, με δική σας πάλι υπογραφή, η Βουλή της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας έκλεισε πρόωρα τραυματίζοντας καίρια το πολίτευμα. Ας επανέλθουμε όμως στην επέτειο.

Πριν από ένα χρόνο, βοηθήσατε καθοριστικά να μας πετάξουν στον δρόμο, ανθρώπους που δουλεύαμε παράγοντας πλούτο (η ΕΡΤ ήταν πλεονασματική) για την Ελληνική Δημοκρατία. Δεν σας εκτιμώ, κύριε Παπούλια. Βαθύτατα δεν σας εκτιμώ, όσες ορκωμοσίες λειχόμενων την εξουσία κι αν κάνετε. Δεν σας εκτιμώ. Και γιατί να σας εκτιμώ; Ακόμα και η παρακρουστική Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία έκλεισε η ΕΡΤ δεν κυρώθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων.

Απόθεμα ορισμένης αντίληψης...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

«Να έχουμε και τον νου μας» κατά πώς λέει και ο εξαίσιος φίλος μου Αιμίλιος Παπαζήσης, αρχιτέκτονας στο επάγγελμα, αλλ' όμως, κατά ιδιότητα, αρχιτέκτονας λυρικών συμπερασμάτων που υπερβαίνουν την αρχιτεκτονική χειρονομία και γίνονται βλέμμα. Ακριβώς γι' αυτό το βλέμμα, το δημόσιο βλέμμα, θα ήθελα να μιλήσω με αφορμή τις πρόσφατες μέρες και νύχτες μας. Να έχουμε και τον νου μας, σύντροφοι και φίλοι.
Να έχουμε τον νου μας σ' αυτή την προσπάθεια χειραγώγησης του δημόσιου βλέμματος, που βέβαια είναι και προσπάθεια χειραγώγησης του δημόσιου νεύματος, άρα διαπαιδαγώγηση. Να μην ξεχνάμε ότι το αποτέλεσμα των πρόσφατων ευρωεκλογών και αυτοδιοικητικών εκλογών εμπεριέχει ολόκληρη τη χειραγωγημένη διαπαιδαγώγηση του ελληνικού λαού επί έτη και έτη και γι' αυτό είναι ένα ασταθές αποτέλεσμα. Βεβαίως και είναι μια βαριά πολιτική ήττα για το σύστημα που κυβερνά. Όμως απέχουμε πολύ από το να τη θεωρήσουμε ήττα του πολιτικού συστήματος. Το πολιτικό σύστημα γνωρίζει καλύτερα από μας όχι μόνο ότι ηττήθηκε, αλλά και μέχρι πού ηττήθηκε. Γι' αυτό δεν κλαίει και δεν παραδέχεται και αντιθέτως επιτίθεται με όλο τον οχετό ψευδολογίας, ανασκολοπισμού της ηθικής, παράκρουσης της λογικής, με όχημα την πολιτική αλητεία, την ακατάσχετη χυδαιότητα, την αποχαλινωμένη παρανομία, την εκρηκτική τύφλωση στο πασιφανές: την πρωτοφανή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές.
Και επαναλαμβάνω: δεν είναι που δεν κατάλαβε. Είναι ακριβώς επειδή κατάλαβε, έχοντας εμπιστοσύνη στα λογικά, ηθικά και αισθητικά του αποθέματα μέσα στην κοινωνία (είτε υπό πολιτική, είτε υπό οικονομική, είτε υπό πολιτιστική έννοια), αποθέματα ορισμένης αντίληψης του Κόσμου και του Είναι, προς όφελός του. Κι εμείς δεν έχουμε τον νου μας. Καταγγέλλουμε τη χειραγώγηση ξεχνώντας το πολύπλοκο γεγονός της διαπαιδαγώγησης στην υποταγή. Μιας διαπαιδαγώγησης στοχευμένης, με εκπληκτική ευστοχία και εξαιρετική ικανότητα εισπήδησης στο γενικό δημοκρατικό κεκτημένο. Μιλώ για τη διαπαιδαγώγηση στην ελευθερία της απόσυρσης από τα κοινά που καταφεύγει σε προσομοιώσεις κοινότητας και ελευθερίας. Μιλώ για τη διαπαιδαγώγηση που από τη μια πλευρά του νομίσματος έχει τη Μέδουσα της μικρονοϊκής αμορφωσιάς και από την άλλη την απαρατήρητη μορφή του υπουργού Παιδείας Αρβανιτόπουλου την ώρα που παραδίδει τη δυνατότητα των παιδιών για μόρφωση στους σχολάρχες της ιδιωτικής εκπαίδευσης και στους φροντιστηριάδες. Δεν είναι απλώς χειραγώγηση. Είναι διαπαιδαγώγηση. Και γίνεται την ίδια στιγμή που η Ελλάδα λεηλατείται.

Σκηνές εκ του βίου...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Σκηνή πρώτη: Τέλη δεκαετίας του '50. Καβάλα. Προσφυγική συνοικία Βύρωνα. Βράδυ. Ανάμνηση καθαρή λόγω τρόμου, όχι επινοημένη. Δεν θα πρέπει να είναι αργά γιατί παίζω ακόμα, δεν μ' έχουν βάλει για ύπνο. Ο πατέρας δεν έχει γυρίσει από τη δουλειά. Στο σπίτι η μαμά Ελένη, η γιαγιά Εριφύλη και ο αδελφός μου ο Μάνος, που, ως βρέφος της κούνιας ακόμη, κοιμάται μακαρίως.
Είναι δηλαδή περίπου οκτώ το βράδυ. Αλλά τότε ήταν αλλιώς οι οκτώ το βράδυ σε μια προσφυγική συνοικία και σε μια οικογένεια όπου η μητέρα έχει πριν από λίγα χρόνια αποφυλακισθεί μόνο (αφού το «αποβασανισθεί» δεν ισχύει ούτε ως πολιτικός, ούτε ως ψυχικός, ούτε ως ηθικός όρος), όπως και ο πατέρας που τριγύρισε αλλιώς στις εξορίες και στα μπουντρούμια της Ασφάλειας Καβάλας.
Και είναι βράδυ.
Μικρές κινήσεις του σπιτιού, κουβέντες λίγης ησυχίας και ψιθυρισμένης αγάπης. Και τώρα ακριβώς χτυπάει το μάνταλο της πόρτας. Το σπίτι παγώνει. Όχι οι άνθρωποι, το σπίτι. Η μαμά Ελένη ανοίγει την πόρτα. Στο πλαίσιο της νύχτας ένας χωροφύλακας. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ένα ολόκληρο ποτάμι τρόμου με παρασέρνει. Ο χωροφύλακας έχει έρθει για να πάρει τα δακτυλικά αποτυπώματα της γιαγιάς Εριφύλης, επειδή λέει πρέπει να βγάλει καινούργια ταυτότητα. Θυμάμαι - ναι, θυμάμαι, κι όσοι έζησαν σ' εκείνη την Ελλάδα ξέρουν ότι λέω αλήθεια πως θυμάμαι - ότι κι ο χωροφύλακας είναι φοβισμένος από τον φόβο που προκαλεί. Κάνει όσο μπορεί πιο ήσυχα και φεύγει.
Η μητέρα βρίσκεται σε κατάσταση πανικού. Η γιαγιά Εριφύλη κοιτάζει τα μαυρισμένα της ακροδάχτυλα (παρεμπιπτόντως να πω ότι είχε τα ωραιότερα χέρια που έχω δει στη ζωή μου) και είναι ολόκληρη μια απορία τρόμου. Έρχεται ο πατέρας. Μιλάνε. Ησυχάζουν. Με βάζουν κι εμένα να κοιμηθώ.
Σκηνή δεύτερη: Εκλογές του 1961. Περίπου ίδια εποχή δηλαδή. Είμαστε στο σπίτι του ράφτη του Μήτσου Ζωντανού. Στην ίδια συνοικία, λίγο πιο πέρα από το σπίτι μας. Εμείς, η οικογένεια Ζωντανού, η οικογένεια Γιαννακάκη (δεν θυμάμαι αν ήταν κι άλλοι) και τα παιδιά. Όλα πιο μεγάλα από μένα: Παράδεισος. Ραδιόφωνο. Χαρτιά και μολύβια. Υπάρχει κι ένα πιάνο εντελώς σουρεαλιστικό επειδή ουδείς παίζει πιάνο.

H Κατερίνα....

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Η Κατερίνα, το μεσαίο παιδί της οικογένειάς μας, ψηφίζει σήμερα για πρώτη φορά έχοντας λιώσει από το στείρο διάβασμα των εισαγωγικών εξετάσεων για το Πανεπιστήμιο, που αρχίζουν λίγο μετά την δεύτερη (προκειμένου με άθλιο τρόπο να συγκαλυφθεί έως καταργήσεως το περιεχόμενο των ευρωεκλογών) εκλογική Κυριακή, δηλαδή στις 28 Μαΐου.
Ουδείς σεβάστηκε την αγωνία αυτού του παιδιού, δηλαδή όλων των παιδιών. Ουδείς συνυπολόγισε ότι ένα διαλυμένο σχολείο και ένα διαλυμένο παιδαγωγικό σύστημα -με απόλυτη πολιτική βούληση και με απόλυτη πολιτική ευθύνη όλων των κυβερνήσεων- έρχονται να προστεθούν ως ακατανόητο βάρος στην ευαίσθητη πρώτη φορά ανάληψης πολιτικής ευθύνης. Αυτό λέγεται πολιτική χυδαιότητα, επειδή φανερώνει με σκληρότατο τρόπο ότι η δημοκρατία δεν υφίσταται, αφού το κύριο μέλημα της δημοκρατίας είναι η διαπαιδαγώγηση στην ελευθερία.
Και η Κατερίνα δεν είναι ελεύθερη. Οπότε είναι αναγκασμένη είτε σε υποτακτική είτε σε επαναστατική ψήφο. Είναι αναγκασμένη το ίδιο μ' εμένα να λύσει όλες τις εκκρεμότητες της δημοκρατίας. Πρέπει να απλώσει το χέρι της στη ψηφοδόχο την ίδια στιγμή που τα χέρια της είναι δεμένα πισθάγκωνα από τα δεσμά της αγωνίας της για το τι μέλλει γενέσθαι (και δυστυχώς όχι γεννάσθαι) ύστερα από λίγες μέρες. Κι αυτό ονομάζεται ελεύθερη πολιτική βούληση. Και αυτό ονομάζεται ελευθερία επιλογής. Κι εμείς όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι από την ποιότητα επιλογής αυτών των παιδιών που ψηφίζουν για πρώτη φορά. Αυτών των παιδιών που δεν υπολογίζουμε ούτε τη σιωπή τους και τα αναγκάζουμε να καταφύγουν στη σιωπηλά κραυγαλέα λογόρροια που ούτε λέει, ούτε εννοεί, ούτε συμμετέχει, ούτε αναλαμβάνει την ευθύνη κινδύνου για μια έστω κίνηση πεπραγμένης λέξεως.
Η Κατερίνα σήμερα ψηφίζει για πρώτη φορά. Πράγμα που σημαίνει ότι η δημοκρατία σήμερα ψηφίζει για πρώτη φορά. Στέκεται πίσω από το παραβάν η νεαρή δημοκρατία και (είμαι βέβαιος) τρέμουν λίγο τα χέρια της και τρέμουν λίγο τα πόδια της και τρέμει λίγο το μυαλό της μέσα στο χάος εκείνης της αποφασιστικής μοναξιάς. Να είσαι ήρεμη, Κατερίνα πουλάκι μου. Να μην αφήσεις να σου κλέψουν το χαρτί που γράφει το όνομά σου μέσα από τα χέρια. Αποφάσισε να μη σου κλέψουν το χαρτί που γράφει το όνομα το δικό σου και την ελπίδα για το όνομά του μέλλοντός σου. Κι εγώ το ίδιο θα κάνω. Και η μητέρα σου. Και ο αδελφός σου. Όλοι μας για όλους.

Οι τραγωδίες των άλλων...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Για να το πω ήπια: υπάρχει ο κίνδυνος να έχουμε εθιστεί ως κοινωνία στις τραγωδίες των άλλων. Υπάρχει ο κίνδυνος να έχουμε εθιστεί στο διαρκές έγκλημα που συμβαίνει με πυκνή περιοδικότητα στην πολυθρύλητη θάλασσά μας που ξεβράζει πτώματα αθώων «στις αμμουδιές του Ομήρου». Άλλα 22 βρέφη, παιδιά και έγκυες γυναίκες πέρασαν για πάντα στο αχανές έξω από τη Σάμο,
την εβδομάδα που για μας ήταν απλώς ακόμα μια εβδομάδα ήδη εγκαταστημένη στο καθολικό μας πριν. Άλλες 22 ψυχές πνίγηκαν. Και πνίγηκαν γιατί ήθελαν να ζήσουν.
Αλλά εμείς είμαστε πολύ απασχολημένοι με τα δικά μας για να νιώσουμε το γεγονός να αντηχεί μέσα μας και να μας κατακλύζει. Το απόλυτο μέγεθος της φρίκης ακόμα ενός ομαδικού πνιγμού (χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι τα πτώματα που ξεβράζονται κατά μόνας είναι μικρότερης σημασίας ως προς τη φρίκη τους). Το γεγονός μιας μάνας που ανασύρθηκε μέσα από το φονικό πλοιάριο πνιγμένη, κρατώντας στην αγκαλιά το πνιγμένο μωρό της. Τ' ακούς; Τ' ακούμε; Νιώθουμε συθέμελα το τράνταγμα αυτού του σκάφους που βυθίζεται; Νιώθουμε την τελευταία στιγμή του πνιγμένου ρόγχου; Νιώθουμε το μαύρο σκοτάδι της κραυγής πνιγμένο από τα φύκια; Βρέφη, παιδιά και έγκυες γυναίκες. Κι εμείς, περιχαρακωμένοι σε μια ανέξοδη ανθρωπιά (ίσως) περιορισμένης οδύνης, ακριβώς όπως θα λέγαμε «περιορισμένης ευθύνης». Περιορισμένη σε μια ανθρωπιά χωρίς οργή, χωρίς εξέγερση εναντίον εκείνων που είναι υπεύθυνοι για το έγκλημα. Γιατί βέβαια αυτού του είδους οι θάνατοι δεν είναι δυστυχήματα, είναι εγκλήματα. Είναι φονικά. Και όπου υπάρχει φόνος, υπάρχει και φονιάς. Κι εμείς; Εμείς πού είμαστε με τόσα πτώματα πνιγμένων μπροστά στα μάτια μας; Πού είμαστε όταν οι φονιάδες αιτιολογούν και αριθμοποιούν τη λογιστική του ανείπωτου πόνου;
Πολύ φοβάμαι ότι εμείς λείπουμε, παρ' όλη την εκδήλωση συμπάθειας, που κι αυτή δυστυχώς δεν εκδηλώνεται από όλους και πολλές φορές πνίγεται στα ρηχά των μεμψίμοιρων αιτιάσεων ψευδοπροστασίας μιας ατομικής ζωούλας ολοένα και πιο μίζερης. Πνιγμένης ανοιχτά της ανθρωπιάς. Που βέβαια, για να υπάρξει, χρειάζεται την αυτοπρόσωπη παρουσία μας -το πρόσωπό μας ολόκληρο- στον κάθε αγώνα, αλλά και στην κάθε αγωνία. Άλλωστε, πού θα αναλαμπαδεύσεις την ψυχή σου αν όχι από το άγγιγμα της τραγικής αθωότητας; Ήρθαν, σου λέει από τη Σομαλία και την Ερυθραία. Ήρθαν; Ε, δεν ήρθαν, πνίγηκαν.

Ο τρόμος ως μήκος...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Την περασμένη Τετάρτη 30 Απριλίου, παραμονή της εργατικής Πρωτομαγιάς, παρά λίγο να θρηνήσουμε θύματα, να κλάψουμε (όσοι ακόμα δεν θεωρούμε το κλάμα ξεπερασμένο πολιτικό συναισθηματισμό) στην κυριολεξία, ανθρώπινες ζωές (για το «ανθρώπινες», βέβαια,
ας κρατήσουμε κάποια επιφύλαξη έτσι όπως κατάντησαν την ανθρώπινη υπόσταση οι Σαμαρινοβενιζέλοι και όλος ο υπόλοιπος θίασος της λαθραίας οικονομίας και της εμπορευάμενης συνείδησης??? μια ειρκτή δηλαδή μέσα στην απόλυτη καταισχύνη), παρά λίγο επαναλαμβάνω να θρηνήσουμε στην κυριολεξία ποδοπατημένες έως (βιολογικού) θανάτου ζωές, τις ίδιες ζωές στις οποίες ο ψυχικός και νοητικός θάνατος έχει ήδη επέλθει λόγω υπερβολικής δόσης απελπισίας στην οποία είναι εθισμένες. Σ' αυτή την ανείπωτη βαρβαρότητα του εθισμού στην απελπισία όπου σε οδηγεί η κατερείπωση - ενός προς ένα - όλων εκείνων των φραγμάτων που υδροδοτούν το ανθρώπινο ον σε εύφορη κατάσταση. Τετάρτη πρωί λοιπόν στη λαϊκή αγορά του Κολωνού. Οι εργαζόμενοι στις λαϊκές αγορές που απεργούν, αποφασίζουν να μοιράσουν, ως τρόπο διαμαρτυρίας και ταυτόχρονα αλληλεγγύης, δωρεάν προϊόντα της δουλειάς τους. Αποτέλεσμα; Ένα πλήθος που όρμησε σαν νομαδική ορδή να αρπάξει τρόφιμα. Μέχρι και οι άνθρωποι της λαϊκής αγοράς πηδούσαν έντρομοι πάνω από τους πάγκους για να μην ποδοπατηθούν από το φρενιασμένο πλήθος. Από εκείνη τη μάζα που ακαρεί φτάνει από την ανάδευση στην ταραχή και από κει στην έκρηξη της τυφλής ανάγκης. Και ιδού μπροστά μας, μέσα στον «ξανθό Απρίλη» του Σολωμού, πώς γίνεται πραγματικότητα (και αγριότητα επίσης) το όνειρο του Γκαίμπελς για την φοβερή επίδραση που έχει πάνω στη μάζα το σοκ από «την καταστροφή της καθημερινότητας». Ιδού πώς η βραχεία ανάγκη αποσυσχετίζει τα όντα πρώτα από τον εαυτό τους και ύστερα από τους άλλους. Ιδού πώς μετατρέπεται το ποιητικό απαρηγόρητο της παραμυθίας, σε δάκρυ που τυφλώνει και υποβιβάζει την όραση σε απόσταση χειρονομημένης αρπαγής. Ιδού πώς αιμορραγεί έως θανάτου η παρηγορητική ικανότητα χωρίς την οποία ο άνθρωπος δεν υφίσταται.

Των αριθμών...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Μπροστά μας είναι μια δύσκολη μάχη. Κι αυτή τη μάχη -που όπως κάθε μάχη- έτσι κι αλλιώς αποτελεί την άγρια δημιουργικότητα της συλλογικής εξωτερίκευσης, εμείς για μια στιγμή, αυτή τη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή (στο ίχνος δηλαδή σκόνης του παρόντος ως πιθανότητα μέλλοντος), θα πρέπει να την δούμε με παραμέτρους που ποτέ πριν δεν είχαμε φανταστεί ότι θα την δούμε.
Που ποτέ πριν δεν είχαμε φανταστεί ότι θα μας οδηγούσε η φαντασία μας. Γι' αυτό και δεν είχαμε φανταστεί τη λύπη ως προοίμιο επεξεργασίας της νίκης, τη σιωπή ως ηττημένη ισότητα προόδου, τη φαντασία ως πολιτικό πρόβλημα και την αμεσότητα της κάθε απόσυρσης ως υδροφόρο ορίζοντα μιας (κάποιας) αργής γονιμότητας. Εκείνης της γονιμότητας που θα έφερνε το έδαφος ακριβώς κάτω από τη βροχή, αποδεικνύοντας ότι ο ουρανός είναι καμωμένος από χώμα.
Όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα, για να μην πούμε όλα, θα πρέπει να ωριμάσουν ταχύτατα όπως η άκανθος στο στόμα τριαντάφυλλου που γίνεται γλυκό του κουταλιού κάπου στο παρελθόν και σιδερόπορτα παρόντος που θα εμπόδιζε το μέλλον να γίνει παρελθόν πριν καν υπάρξει ως όνειρο πάνω στο όνειρο, σαρξ δηλαδή κρεμασμένη από τα τσιγκέλια της σιωπής της. Σαρξ που κραυγάζει τη σάρκα της. Έτσι πορευτήκαμε μέχρι εδώ, έτσι καταθέτουμε τα όπλα μας, έτσι λέμε να ανεμίσουμε τα μαύρα σκουφιά της σιωπής μας (ήδη χρεωμένοι) πανηγυρίζοντας μια νίκη που είναι δική μας κι όμως για μας είναι μια νίκη που δακρύζει. Δακρύζει από «ζήτω» και «εμπρός», δακρύζει από το ποδοβολητό των νικητών. Ναι είναι μια δύσκολη μάχη, η μάχη των επικείμενων εκλογών. Ποτέ δεν ήταν τόσο δύσκολη. Όχι μόνο γιατί κινδυνεύει - και στ' αλήθεια κινδυνεύει - ο ταξικός αντίπαλος, αλλά και γιατί κι εμείς κινδυνεύουμε να ηττηθούμε αλλιώς. Να υποστούμε μια ήττα, μια ήττα που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί και επομένως δεν την είχαμε ποτέ εντάξει ως στοιχείο στην πολιτική μέθοδο επιτάχυνσης της ιστορίας. Η οποία βεβαίως πάντοτε επιτυγχάνεται μέσα από τη βαθιά συνείδηση βραδύτητας του χρόνου. Του όλου χρόνου. Ο ιστορικός έπεται: αυτό το πεδίο συνείδησης όπου γίνονται οι μάχες. Αυτό το πεδίο τρόμου που σε συνεπαίρνει με το σκοτεινό του φτερό, καθώς ακούγεται το πλατάγισμα της σιωπής μέσα στον θάνατο.

Περί πολιτικής σταθερότητας...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Αν σε μια χώρα οι νόμοι «κοιμούνται» ή «ξυπνούν» κυριολεκτικώς επειδή κάθε φορά «έτσι γουστάρει» ο πρωθυπουργός και η κατ' εικόνα και ομοίωσή του ακροδεξιά δράκα που τον περιτριγυρίζει, τότε πράγματι αυτή η χώρα έχει κυβερνητική σταθερότητα;
Αν σε μια χώρα ο θεμελιώδης Συντακτικός της Νόμος έχει γίνει κουρελόχαρτο στα χέρια στρεβλωμένων θεσμών και θεσμίσεων, όπως επίσης και ξέφραγο αμπέλι όπου αλωνίζουν παραθεσμικοί, εξωθεσμικοί και απολύτως ανέλεγκτοι παράγοντες, τότε όντως πιστεύουμε ότι αυτή η χώρα έχει κυβερνητική και κατ' επέκταση πολιτική σταθερότητα; Αν σε μια χώρα η δικαστική εξουσία δρα με τρόπο ευεπίφορο προς τα κελεύσματα της εκτελεστικής εξουσίας, με αποτελέσματα δύστροπα για την ουσιαστική λειτουργία του πολιτεύματος, τότε αυτή η χώρα είναι πρόθυμη για λειτουργικό κράτος δικαίου που αποτελεί την απόλυτη προϋπόθεση πολιτικής σταθερότητας; Αν σε μια χώρα ο κάθε ναζί μέλος εγκληματικής οργάνωσης συναγελάζεται -σε καθεστώς «κρυπτείας» εις βάρος ανθρώπινων πλασμάτων- με ανώτατο εξ απορρήτων σύμβουλο και υπόρρητο alter ego του πρωθυπουργού, τότε αυτή η χώρα διαθέτει πολιτική σταθερότητα που τόσο δοξάζεται ως περίπου μεταφυσική επιθυμία της πλειονότητας των Ελλήνων πολιτών σε διάφορες πρετεντέρειες (και άλλες) «παραγγελιές» δημοσκοπήσεων;
Αυτή την πολιτική σταθερότητα εννοούν οι Έλληνες πολίτες; Τη σταθερότητα που επιτρέπει, ας πούμε, στον πρόεδρο της Βουλής και ανώτατο πολιτειακό παράγοντα να μαγκίζει εις βάρος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, περιποιώντας στον εαυτό του μια βαριά αυθορμησιακή γενναιότητα, την ίδια στιγμή που διαρκώς ξεχνάει αυτή την ίδια γενναιότητα στις τσέπες του φαρδυκάβαλου παντελονιού του, όταν χωρίς τσιμουδιά εισάγει μια ψήφιση πολυνομοσχεδίου με διαδικασίες κοινοβουλευτικού δευτερολέπτου συζήτησης τη στιγμή που θα χρειάζονταν «αιώνες» συζητήσεων και αντιπαρατιθέμενων απόψεων.

«Αιδώς καθάρματα»...

 του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

«Αιδώς καθάρματα». Δεν το λέω εγώ (μη φάμε και καμιά υπουργική αγωγή για συκοφαντική δυσφήμιση... χωρίς να το αξίζουμε)! Η εν λόγω «συκοφαντική» διαφήμιση (επιμένω στον όρο διαφήμιση) έγινε από τον πρόεδρο της ΔΑΚΕ (έχει διαγραφεί από τη Ν.Δ.) Ν. Κιουτσούκη εναντίον της κυβέρνησης και ονομαστικά εναντίον του υπουργού Εργασίας Γ. Βρούτση, όπως διάβασα στα «Παρασκήνια» της «Εφημερίδας των Συντακτών» την Τετάρτη 26 Μαρτίου.

Αφορμή το νέο συμφωνητικό πλήρους εξαθλίωσης των εργασιακών σχέσεων, το οποίο κρατά ως επτασφράγιστο (και είναι!) μυστικό η κυβέρνηση των «καθαρμάτων» για να μας το αποκαλύψει μετά τις διπλές εκλογές του Μαΐου. Κι αυτό στην «Εφημερίδα των Συντακτών» το διάβασα τη Δευτέρα 24 Μαρτίου, γεγονός άλλωστε που προκάλεσε την αντίδραση σύσσωμης της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και του προέδρου της (παρ' ότι «τσογλάνι» σύμφωνα με την αυτοφλεγή βουλευτή του ΚΚΕ, Λιάνα Κανέλλη) που ζήτησαν να δοθεί στη δημοσιότητα το νέο Μνημόνιο (κι ας το πούνε όπως θέλουνε) το οποίο συμφώνησαν με την τρόικα οι Σαμαροβενιζέλοι, οι Στουρναροβαρβιτσιώτηδες, οι Χατζηδακοδένδιες, οι Μητσοτακοβρούτσηδες και οι υπόλοιποι της κυβέρνησης καθώς και τα λιμά των κοινοβουλευτικών τους ομάδων, ακόμα και όσα προσπαθούν να δημιουργήσουν τρικυμία μέσα σε μια κουταλιά γάλα, κουνώντας τα κουρασμένα τους φτεράκια ύστερα από τόσες και τόσες ανταρσίες. «Αιδώς καθάρματα». Καταστρέφονται οι ζωές όλων, μεταξύ των οποίων και οι ζωές εκείνων που σας ψήφισαν και εκείνων που από ιστορική αδράνεια σας ακολουθούν ως επιθετικά σφάγια κι εσείς σιωπάτε. Ντροπή σας. «Των οικιών ημών εμπιπραμένων, υμείς άδετε» το χαρούμενο τραγούδι της σωτηρίας του τόπου, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά τον Μπρεχτ που έλεγε (το διηγούμαι, απλώς) ότι σε καιρούς φρίκης θα τραγουδάμε το τραγούδι της φρίκης.

Μια Στιγμή στον Άνεμο - Για τις καθαρίστριες του ΥΠ.ΟΙΚ....

Κωστας Καναβούρης, απο την Αυγη...

Την Πέμπτη το πρωί άκουγα στο «Κόκκινο» τον πάντοτε εξαιρετικό Γιώργο Ανανδρανιστάκη (που στην ώρα του θα ήθελα να τον ακούω περισσότερη ώρα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Ο Γιώργος αντικαθιστούσε τον ενοχλητικό (όχι για μένα φυσικά), Κώστα Βαξεβάνη ο οποίος με την σειρά του ως συνήθης εναγόμενος ή μηνυόμενος έλειπε στα δικαστήρια... ταξίδι για δουλειές, με βάση τον τυποκτόνο νόμο Βενιζέλου
(κι αυτός ο άνθρωπος βρε παιδί από τόσα και τόσα υπουργεία πέρασε και το να ψάξεις να βρεις νόμο δικό του που να μην είναι εναντίον του λαού και του τόπου, μοιάζει με καρναβαλικό «κυνήγι του χαμένου θησαυρού» μόνο που εδώ δεν υπάρχει θησαυρός). Να σημειώσω εδώ, ότι σ' αυτή την επικίνδυνα γελοία (σε βαθμό παρενόχλησης της λογικής και της δημοκρατίας παρεμπιπτόντως) ιστορία της βιομηχανίας αγωγών και μηνύσεων εναντίον δημοσιογράφων, αφού δεν γίνεται να συλληφθεί και να καταδικαστεί η συνταγματικά κατοχυρωμένη έννοια της ελευθεροτυπίας, ίσως χρειαστεί να επανέλθω, αλλά κι αυτή είναι μια άλλη ιστορία.
Εδώ, προς το παρόν - ένα παρόν που κρατάει πολύ, όσο και η ευψυχία - μας ενδιαφέρει το πρωί της περασμένης Πέμπτης που ο Γιώργος Ανανδρανιστάκης βρίσκεται στο μικρόφωνο κι έχει βγάλει στον «αέρα» την εκπρόσωπο των καθαριστριών (και ζητώ ταπεινά -εγώ που απεχθάνομαι την έννοια της ταπεινότητας- συγγνώμη με όλη την κυριολεξία που μπορώ να διαθέσω, γιατί δεν συγκράτησα το όνομα της κυρίας που μιλούσε), αυτών των καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών που για μια ακόμα φορά είχαν μόλις δαρθεί από τα καλόπαιδα του Δένδια (αυτά που άμα τα θίξεις το παίρνει προσωπικά η Ντόρα λες και θίγεται η τιμή -η πανάκριβα πληρωμένη από εμάς, τιμή- και η υπόληψη της ανοικονόμητης και αχόρταγης -για εξουσία εννοείται- οικογένειας Μητσοτάκη). Μιλούσε λοιπόν η κυρία που προφανώς αγνοούσε ότι «και οι αστυνομικοί έχουν μανάδες» οπότε δικαιούνται να ξυλοκοπούν ό,τι κινείται σε μανάδες, ό,τι κολυμπάει σε μανάδες (με απτό αποτέλεσμα εννιά πνιγμένα παιδιά και τρεις μανάδες που είχαν κι αυτές παιδιά) και ευτυχώς όχι ακόμα και ό,τι πετάει γενικώς αλλά που ξέρεις, μπορεί σε λίγο και αυτό το πρόβλημα να λυθεί, αφού όπως είχε δηλώσει κάποτε και ο αείγερος Κώστας Μητσοτάκης στους εργαζόμενους της βαριάς βιομηχανίας δημοκρατικού πολιτισμού που είναι ο ξυλοδαρμός, «εσείς είστε το κράτος».

Κόκκος νερού...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Εκλογές έρχονται κι έχουν πολλά να δούνε τα μάτια μας. Γιατί είναι η πρώτη φορά που αυτή η καθολική δημοπραξία μπορεί να αποδειχθεί προοίμιο ρήξης με το μυθολογημένο στοιχείο της δημοκρατικής κανονικότητας (μια κανονικότητα η οποία επιβλήθηκε ιδιοτρόπως σε άπειρες συνειδήσεις χωρίς ωστόσο ουδέποτε να έχει υπάρξει), δημιουργώντας τη συνθήκη εκείνη που θα μπορούσε υπό ευνοϊκότερες προϋποθέσεις να διεκδικήσει κατ' αρχήν την αναστροφή της ποταμιαίας καταστροφής η οποία δηλώνει τη χώρα, τον πολιτισμικό Ευρωπαϊκό Νότο, αλλά και την Ευρώπη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και ακολούθως να επιχειρήσει την ίδρυση ενός καθεστώτος δημοκρατίας (ταξικής φυσικά αφού το «αίφνης» των επαναστατημένων ανατροπών δεν φαίνεται στον ιστορικό ορίζοντα) ευνοϊκότερης προς τον άνθρωπο. Δηλαδή ευνοϊκότερης ως προς τον ηθικό ρεαλισμό του συνυπάρχειν και ως προς τις δημοκρατικές αρθρώσεις που συγκροτούν ένα κράτος δικαίου. Αυτό, για πρώτη φορά στην εκλογική ιστορία των αρκετών τελευταίων δεκαετιών, για να μην πούμε... όλων των δεκαετιών από συστάσεως του νέου ελληνικού κράτους. Κι ας πρόκειται απλώς για ένα προοίμιο μιας δυνητικής προϋπόθεσης που με τη σειρά της θα χρειαστεί τεράστια εθελογνωσία και τεράστια εθελοπραξία ώστε να μπορέσει να σταθεί απλώς ως προϋπόθεση. Για την ακρίβεια, οι επικείμενες Αυτοδιοικητικές Εκλογές στην Ελλάδα με το παραπλήρωμα (όχι συμπλήρωμα, έχει σημασία η διαφορά) των Ευρωεκλογών είναι ένας κόκκος σιταριού μέσα στον τεράστιο αλευρόμυλο του συστήματος. Γιατί λοιπόν τόση αντάρα και κουρνιαχτός, γιατί τόση επιτελική ανησυχία και τόσοι σκισμένοι, με οργή, επιχειρησιακοί χάρτες από τα αδιέξοδα πανικόβλητων ασκήσεων επί χάρτου; Γιατί τόσες γελοίες ασκήσεις πανικού; Γιατί τόσα αναλώσιμα, όπως ο Παντελής Καψής; Αφού αν δεις το πράγμα, εκ πρώτης όψεως που λένε, ουδείς λόγος συντρέχει. Ένας κόκκος σιταριού είναι όλος κι όλος. Ένας κόκκος που βρίσκεται μέσα σ' ένα τεράστιο αλευρόμυλο ταξικής διατροφής (και διαστροφής να το πεις μέσα είσαι), ή μάλλον διατροφικής αλυσίδας (κυριολεκτικώς) ψυχών και σωμάτων, μιας ύλης που διαρκώς μεταλλάσσεται μετατρέποντας το ποντικοφάρμακο σε ποντικεία Σαμαρικής και Βενιζελικής αδηφαγίας και το φαρμάκωμα σε Άδωνι Γεωργιάδη.

Ο απαγχονισμένος ποιητής....

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...
«Μόνο ένας άνθρωπος λείπει κι είναι σαν να άδειασε ολόκληρος ο κόσμος». Ειλικρινά δεν θυμάμαι ποιος ποιητής -δεν είναι Έλληνας πάντως- έγραψε αυτόν τον στίχο. Νομίζω όμως πως μικρή σημασία έχει, αφού έτσι και αλλιώς οι ποιητές, άδοξοι είναι πράγμα που ήξερε πολύ καλά ο Κ. Γ. Καρυωτάκης γι' αυτό και έγραψε την περίφημη «Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων». Σημασία έχει ότι η παγκόσμια ποίηση, όλων των αιώνων, από τις 27 Ιανουαρίου 2014 λιγόστεψε με τραγικό τρόπο κατά έναν ποιητή και είναι σαν να άδειασε ολόκληρος ο κόσμος.
Δεν πρόκειται για ποιητική μεταφορά, αλλά για τραγική αλήθεια. Ολόκληρος ο κόσμος άδειασε -κι αλίμονο αν δεν το αντιληφθούμε έτσι- επειδή στις 27 Ιανουαρίου του 2014, ο Ιρανός ποιητής και ακτιβιστής Hashem Shaabani -μόλις 26 χρονών- οδηγήθηκε στην κρεμάλα μετά από την απόφαση του προέδρου της χώρας αυτής Hassan Roubani. Κατηγορία; «Ο πόλεμος κατά του Θεού». Οδυνηρότατη υποσημείωση (που καμιά σημασία δεν έχει πια), σ' αυτό το έγκλημα καθοσιώσεως εναντίον της ανθρωπότητας, είναι το γεγονός ότι ο ποιητής και ακτιβιστής Hashem Shaabani πριν από την εκτέλεση του και κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, βασανίστηκε κιόλας!
Να μην ξεχάσω φυσικά να πω (αν και ούτε αυτό έχει σημασία) ότι την είδηση την αλίευσα από την πάντοτε ευαίσθητη στον παραμικρό κραδασμό, ιστοσελίδα «Jungle Report», ένα υπόδειγμα του τι ακριβώς αποτελεί είδηση κι ένα μάθημα στο οποίο είναι ανεπίδεκτα τα δελτία των ειδήσεων των οκτώ. Τα οικτρά πληρωμένα τηλεοπτικά δελτία των οκτώ. Τι και αν ένας ποιητής εκτελέστηκε για «πόλεμο εναντίον του Θεού»; Τι κι αν ο 26χρονος Hashem Shaabani είπε το μεγαλειωδώς απλό, όπως μονάχα η αλήθεια μπορεί να είναι μεγαλειωδώς απλή: «Δεν χρησιμοποίησα άλλο όπλο πέρα από την πένα μου».

Οι μπαγλαμάδες...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Στην πατρίδα μου όταν λέμε ότι κάποιος είναι μπαγλαμάς δεν εννοούμε φυσικά το γλυκύτατο έγχορδο. Η λέξη μπαγλαμάς είναι αρνητικό χαρακτηρολογικό πρόσημο. Μπαγλαμάς λοιπόν, είναι ο απατεώνας, αυτός που μπορεί να κάνει τα πάντα και που μπορεί να γίνει τα πάντα προκειμένου να αποκομίσει το οποιοδήποτε όφελος. Δηλαδή, μπαγλαμάς είναι ο απαξιωμένος άνθρωπος που «χαίρει» της πλήρους απεκτίμησης όσων (και συνήθως είναι πολλοί) τον έχουν πάρει χαμπάρι. Μάλιστα υπάρχει και υπερθετική διαβάθμιση στους μπαγλαμάδες. Είναι εκείνοι που είναι τόσο πολύ μπαγλαμάδες ώστε τους έχει πάρει χαμπάρι όλος ο κόσμος, επειδή κι αν ακόμα θέλουν ο βίος και η πολιτεία τους είναι τέτοιος ώστε δεν γίνεται να κρυφτούν.

Αυτούς - στην πατρίδα μου - τους λέμε μπαγλαμάδες με κουδούνια. Διότι πρόκειται πασιφανώς για παλιανθρώπους που δεν γίνεται να κρυφτούν ούτε κάτω από άμφια, ούτε κάτω από μεταμφιέσεις, ούτε μέσα στην ρηχότητα της όποιας εξουσίας, ούτε μέσα σε απαστράπτουσες χρήσεις εντολής. Ό,τι και να πουν, ό,τι κι αν κάνουν, το παραμικρό έστω, ο θόρυβος από τα κουδούνια τους δείχνει ποιοι είναι: μπαγλαμάδες με κουδούνια. Τούτων δοθέντων, έχω την πεποίθηση ότι κλασικό δείγμα μπαγλαμά με κουδούνια αποτελεί ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Δένδιας. Ανδράριο θρασύτατης απανθρωπιάς που πάνω από τα πτώματα πνιγμένων παιδιών μαζί με τις μητέρες τους, τόλμησε (παίρνω πίσω το ρήμα «τόλμησε» σιγά μην έχουν τόλμη αυτά τα υποκείμενα που απλώς αποπτύουν την πολυτελή τους αγριότητα) να εμμέσει πως στην Ελλάδα έρχονται μετανάστες κακής ποιότητας. Τα' ακούς; Τ' ακούς και δεν φρικιάς εώς τα μύχια της ύπαρξής σου; Για να μην πω για το αίσχος που ονομάζεται Πρετεντέρης.

Εσείς κι εμείς...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Υπάρχουν άπειροι τρόποι ένταξης σ' έναν πολιτικό σχηματισμό, εν προκειμένω στον πολιτικό σχηματισμό που στα καθ' ημάς γεγονότα ονομάζεται Αριστερά (με όλη την ιστορική ποικιλομορφία των κομματικών της περιπτώσεων) και η οποία στο πλαίσιο της τραγικά ιδιόμορφης εμφυλιακής και κυρίως μετεμφυλιακής Ελλάδας απέκτησε εντονότατα και τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής ένταξης. Θέλω να πω ότι το να μεγαλώνεις (να γεννιέσαι και να μεγαλώνεις για την ακρίβεια) στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, και μάλιστα στον άμεσο μετεμφύλιο, δεν ήταν καν τρόπος ένταξης. Ήταν τρόπος του υπάρχειν. Ιδιαίτερα στην επαρχία, όπου η πολιτική ταυτότητα και η συνακόλουθη κοινωνική θέση ήταν πασιφανείς και αυστηρότατα διαγεγραμμένες για τους ανιόντες και επίσης αυστηρότατα προδιαγραμμένες για τους κατιόντες. Φυσικά, υπό την προϋπόθεση ότι τα γονικά σου ανήκαν σ' εκείνη την πολύτιμη κατηγορία της ποιητικής ανωνυμίας που δεν πληρώθηκε ποτέ με κανενός είδους "χρήμα" για την ένταξή της, αλλά αντίθετα πλήρωσε σκληρά αυτή την ένταξη, όχι μόνο στο επίσημο "κρατικό κράτος", αλλά και απέναντι στο "ηγετικό κράτος" (που ήταν με άλλους τρόπους επίσης αγριότατο) των πολιτικών και κοινωνικών μορφωμάτων της Αριστεράς εκείνης της εποχής. Φυσικά -δηλαδή- υπό την προϋπόθεση ότι ανήκες στο υγρό θεμέλιο εκείνης της εκηβόλου Αριστεράς που ήταν καμωμένο από δάκρυα λύπης, από δάκρυα ανεπίδοτης οργής και από δάκρυα σιωπής. Παράδειγμα: θυμάμαι τη μητέρα μου κάτι βράδια σιωπής (όχι εκείνα τα βράδια του σιωπηλού παρόντος και του λιγοστού και διακοπτόμενου ηλεκτρικού ρεύματος), τη μητέρα που λίγα μόλις χρόνια πριν είχε αποφυλακισθεί (με τις ουλές των βασανιστηρίων που δεν έπαψαν ποτέ να είναι νωπές ακόμα και μέσα στην άνοια των τελευταίων της στιγμών), αυτή τη μητέρα θυμάμαι να ακινητεί και να γίνεται πάγος νομίζοντας πως κάτι άκουσε: "σσστ, κάποιος έρχεται". Πάει να πει, ο επαναλαμβανόμενος θάνατος της σύλληψης, των βασανιστηρίων και του εγκλεισμού. Πώς να διηγηθεί κανείς εκείνη την παγωμένη ακινησία! Ουδέποτε άλλοτε έχω νιώσει τέτοια σιωπή. Εγώ ο ίδιος ήμουν σιωπή. Ο αδελφός μου ήταν σιωπή. Το τραπέζι, η καρέκλα, το ποτήρι, το πάτωμα, το ταβάνι, όλα μα όλα ήταν σιωπή.

Πατρίδα...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Αυτή η αγελαία συνθήκη που βλέπουμε καθημερινά μπροστά στα μάτια μας ονομάζεται δημοκρατία; Αυτός ο ακατάσχετος τρόμος και η ακατάσχετη αθλιότητα που διαχέεται κρουνηδόν στο σώμα μιας καθημαγμένης κοινωνίας ονομάζεται κράτος, δηλαδή συντεταγμένη έκφραση θέλησης της κοινωνίας (εδώ γελάνε) για ευημερία και πρόοδο;

Οι άνθρωποι είναι αισχροί και τρισάθλιοι. Και όσο θα νιώθουν το έδαφος να χάνεται κάτω απ' τα πόδια τους και όσο θα γεμίζει την ψυχή τους η βοή των «πλησιαζόντων γεγονότων», τόσο πιο αισχροί και τόσο πιο τρισάθλιοι θα γίνονται. Εδώ κινδυνεύει (απλώς κινδυνεύει, ας μη γελιόμαστε) ένα ολόκληρο σύστημα εμετικής διαφθοράς, φασιστικής παράκαμψης και ετσιθελικής παρερμηνείας των θεσμών, κινδυνεύει ένα ολόκληρο σύστημα αγριότατης απληστίας. Εδώ κινδυνεύουν τα ιερά και τα όσια ολόκληρης της θρησκόληπτης και αιματοβαμμένης πατριδοκαπηλίας, τα απαράβατα για δεκαετίες σκοτεινά ενδιαιτήματα της χρυσοβόρου εξουσίας τους. Άρα; Άρα η πατρίς εν κινδύνω.

Και όντως, η πατρίς βρίσκεται εν κινδύνω. Μόνο που δεν πρόκειται για τη δικιά μας πατρίδα, για τη δικιά μας τυπολογία της δημοκρατίας για την οποία πολλοί έδωσαν τη ζωή τους, πολλοί μαρτύρησαν και πολλοί έσβησαν από θλίψη μέσα στον εαυτό τους. Σε κίνδυνο βρίσκεται η δικιά τους πατρίδα. Η πατρίδα της αρπαγής, της βίαιης ταξικής αναδιάρθρωσης, της σκληρότατης αναδιανομής του πλούτου.

Περί συνείδησης...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Είναι περίεργο πράγμα ο εαυτός. Γύρω
σου να βουίζει η συστημική κλοπή. Εκατομμύρια επί εκατομμυρίων κλεμμένα
λεφτά της ζωής σου. Δισεκατομμύρια, σου λέει. Γύρω σου ένα ολόκληρο
σκυλολόι νάνων που κορυβαντιούν προσπαθώντας με τον θόρυβο να αποκρύψουν το πραγματικό τους ύψος.

Γύρω σου μια ακατανόητη οικονομία που όσο
κι αν προσπαθούν να την εξηγήσουν είναι αδύνατον να καταλάβεις τις
πολυδαίδαλες τεχνικές κλοπής της ζωής σου. Καταλαβαίνεις βέβαια ότι ένας
σκοτεινός χορός εγκληματικά χυδαίων Προσώπων (γεια σου, Ράμφο γίγαντα) και ακόμα εγκληματικότερων καταστάσεων του απείρως επιχειρείν (και πάλι γεια σου, Ράμφο
γίγαντα) επιχείρησε απείρως στα χρόνια της εύθραυστης και εν πολλοίς
αδικαιολόγητης ου μην αλλά και ύποπτης αθωότητας. Και τώρα πέφτει με
πάταγο το ψέμα.

Αισχρή παρέλαση...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Το πρωί της περασμένης Τετάρτης, ημέρα αναλήψεως της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή τι πρωί, μέχρι το μεσημέρι και αρκετά μετά το μεσημέρι, σε ολόκληρο το κέντρο της Πρωτεύουσας Πόλεως της Ανεξάρτητης Ελληνικής Δημοκρατίας, μύριζε «ο αέρας παντού γενετήσια αστυνομική οσμή», όπως θα έγραφε και η αξέχαστη Κατερίνα Γώγου. Η πρόσβαση αδύνατη. Ούτε πεζός δεν μπορούσες να φτάσεις στην πλατεία Συντάγματος. Τι ειρωνεία! Δεν μπορούσες ούτε πεζός να φτάσεις στην πλατεία που ονοματοδοτήθηκε έτσι για να μην ξεχνάμε ότι το Σύνταγμα είναι το κέντρο, ο πυρήνας απ' όπου εκκινεί η ιδέα της Δημοκρατίας. Ακόμα και οι αποστάσεις οι χιλιομετρικές προς όλες τις κατευθύνσεις (δηλαδή, εν τω βάθει, συμβολικώς προς όλες τις απευθύνσεις) ξεκινούν από την πλατεία Συντάγματος για να φτάσουν σε κάθε άκρα Μινώα και κάθε ακραία Ήρα της ελληνικής επικράτειας.
Λοιπόν, έτσι συμβολικώς την Τετάρτη, έως αργά το μεσημέρι, δεν μπορούσες να φτάσεις στον χωροταξικό πυρήνα της Δημοκρατίας: στην πλατεία Συντάγματος. Δεν πρόκειται -και είναι η πολλοστή φορά που συμβαίνει- για ασφυκτική επιτήρηση απλώς. Πρόκειται για βαριά προσβολή εις βάρος της συμβολικής ιερότητας του πολιτεύματος. Πρόκειται για ηθική αγριότητα και αισθητικό ανασκολοπισμό της Δημοκρατίας, όταν οι συντεταγμένοι και βαριά οπλισμένοι κάποιας ορδής που προστατεύει ένα ανύπαρκτο άστυ εμποδίζουν τους πολίτες μιας χώρας που έχει όνομα, πολίτευμα και Σύνταγμα να κινηθούν με κάθε ελευθερία προς την κατεύθυνση (του άμεσου μέλλοντός τους, υπό μία έννοια) την οποία έχουν επιλέξει.
Θέλω να πω, ότι την περασμένη Τετάρτη, για ακόμα μια φορά, η Ελληνική Δημοκρατία, ο ελληνικός χώρος, η χρήση του αθηναϊκού εδάφους (αυτού του παγκόσμιου εδάφους) έσπασαν τα μούτρα τους πάνω στις ασπίδες των ένστολων συμμοριτών του Δένδια που ακκίζονται με την οπλοφορία τους επιδεικνύοντας τις κάννες των όπλων τους ως να επιδείκνυαν... και κάτι ακόμα. «Δεν περνάς». «Γιατί;» Δεν ξέρουν. Τους αρκεί ο σεξισμός της άμεσης εξουσίας, τους αρκεί η άγρια σεξουαλικότητα του βιασμού μιας κατάστασης την οποία μπορούν μονάχα να φαντασιωθούν, αλλά ποτέ να τη φαντασθούν. Καημένα παιδιά. Και το μάτι τους βαρύ. Καμωμένο από γρανίτη ψυχικής νύστας και νοητικής αεργίας. Έχουν από πίσω τη σκευή της στρατοπεδευμένης ορδής. «Δεν περνάς». Από πίσω υπάρχει ο Δένδιας, από πίσω υπάρχει ο Σαμαράς, από πίσω υπάρχει ο Μελισσανίδης, ο υψηλός κλήρος, ο υψηλός εξωθεσμικός και εσωθεσμικός ναζισμός. Δεν το ξέρουν αυτά τα καημένα παιδιά. Αυτά ξέρουν μονάχα το καταφύγιο της παρακείμενης κλούβας απ' όπου τα αμολάνε σαν λυσσασμένα σκυλιά για να εμποδίσουν, για να αποκλείσουν, για να χτυπήσουν. Αυτά ξέρουν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, αλλά δεν ξέρουν ότι θέλουν την καταστροφή τους. «Δεν περνάς». Σου το λέει και από πίσω του λάμπει κάποιος σκοτεινός ανακριτής και κάποιος σκοτεινός εισαγγελέας. Το ακκιζόμενο παιδάριο μπορεί μέσα σε μια στιγμή να σε στείλει ενώπιόν τους. Και να πει ψέματα. Έχει εκπαιδευτεί γι' αυτό. Και ξέρει ότι ο ανακριτής με τον εισαγγελέα είναι εκπαιδευμένοι να πιστεύουν νομικώς το ψέμα.
Και συ, αντί να φτάσεις στον συμβολικό πυρήνα της Δημοκρατίας που είναι η πλατεία Συντάγματος, βρίσκεσαι, αρξάμενος χειρών αδίκων, εναντίον της Δημοκρατίας, ενώπιον της άσπιλης ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης. Τα υπόλοιπα, φυσικά, ταλαιπωρούν όλες τις λογικές έννοιες, αλλά τούτο ουδόλως ενδιαφέρει τον πιστολά με το ξυρισμένο κεφάλι στην γωνία Κουμπάρη και Βασιλίσσης Σοφίας, όπως επίσης ουδόλως ενδιαφέρει όλους τους «πιστολάδες» σε όλη την κλίμακα όλων των ιδιοτήτων καταστολής, της πολιτικής δηλαδή καταστολής της δημοκρατίας.
Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι ο «χημικός» που σε ψεκάζει στους δρόμους έχει άμεση σχέση με τον «χημικό» των τοξικών ομολόγων. Η σχέση τους αυτή έχει ένα και μόνο όνομα: εξουσία. Δεν έχει να κάνει με το πολίτευμα, δεν έχει να κάνει με τη (στρεβλή), έστω, διαχείριση θεμάτων και παραθεμάτων του πολιτεύματος. Όχι. Γι' αυτούς όλους, από τον μπάτσο που σε εμποδίζει να φτάσεις στην πλατεία Συντάγματος μέχρι την παραθεσμική εκδοχή συλλογικής συγκρότησης που είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία τυπικά εκφράζεται από τον πρόεδρό της, που σε εμποδίζει να φτάσεις σε μια ολοκληρωμένη ιδέα Μεγάλης Δημοκρατίας, για όλους αυτούς το πολίτευμα έχει ένα και μόνο όνομα: Εξουσία. Αυτό είναι το πολίτευμα που εξυπηρετεί και ο μπάτσος, και ο Μπαρόζο. Και ο Σαμαράς, και ο «Χρυσαυγίτης». Και ο Φαήλος Κρανιδιώτης, και ο αργόσυρτος υπάλληλος που δεν δίνει τα στοιχεία των φοροφυγάδων. Και ο πανάκριβος Παντελής Καψής, και ο πάμφθηνος ικέτης εργασίας στη Δημόσια Τηλεόραση.
Η εξουσία λοιπόν. Το σκοτεινό κονκλάβιο. Έκλεισε τους δρόμους εύκολα, γιατί έχουμε εθιστεί στους κλειστούς δρόμους της δημοκρατίας. Γιατί έχουμε εθιστεί να ξεχνάμε πως όταν τα προβεβλημένα μέλη της δημοκρατίας χρειάζονται χιλιάδες οπλοφόρους για να κάνουν δέκα βήματα, τούτο σημαίνει ότι η δημοκρατία δεν υφίσταται. Και επομένως οι ζωές μας νομοθετούνται ερήμην μας. Θέλω να πω ότι ο μπάτσος δεν εμποδίζει, αλλά νομοθετεί. Ορίζει πώς θα ζήσεις. Όλα τα υπόλοιπα είναι μια αισχρή παρέλαση τσιρκολάνων, που διαφημίζουν μια δωρεάν παράσταση κακοποίησης της Δημοκρατίας.

Χωρίς αυτούς...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...
Να φύγουν! Να μην τους βρει στην κυβερνητική εξουσία η Πρωτοχρονιά του 2015. Να τους ρημάξουμε στην ήττα μέσα στο 2014. Δεν πρόκειται για ευχή. Πρόκειται για αδήριτη ανάγκη. Όσο κι αν έχουμε συνηθίσει στις φράσεις κλισέ, θα πρέπει να το επαναλάβουμε: δεν πάει άλλο. Δεν ζούμε πια από το περίσσευμα της αντοχής και της υπομονής μας. Δεν ζούμε καν από το υστέρημα της αντοχής και της υπομονής μας. Ζούμε από το μαύρο υλικό της απελπισίας και από την πείνα για επιβίωση.
Ναι. Ζούμε από την πείνα. Γι' αυτό δεν πάει άλλο. Γιατί σε λίγο θα αρχίσουμε να πεθαίνουμε από πείνα ελπίδας, από πείνα ηθικής αξίωσης, από πείνα στοιχειώδους πολιτικής προοπτικής, από πείνα οικονομικής δικαιοσύνης και πάνω απ' όλα από πείνα της αληθινής τροφής. Αυτός ο επισιτιστικός σωφρονισμός, αυτή η τιμωρητική βαρβαρότητα της ισχύος, αυτό το ταξικό μαστίγιο της βίαιης αναδιανομής κάθε μορφής και είδους πλούτου, λίγο απέχει από το να περάσει στο στάδιο ακατάσχετης ανθρωπιστικής κρίσης. Ήδη θρηνούμε χιλιάδες θύματα.
Ας μην ξεχάσουμε ποτέ αυτούς που δεν άντεξαν τη σκοτεινότατη προοπτική της ζωής τους και αυτοκτόνησαν. Ας μην τους ξεχάσουμε γιατί κάτι τέτοιο αποτελεί αισχρή εκλογίκευση υποταγής. Αυτοί που αυτοκτόνησαν είναι τα θύματα ενός προκεχωρημένου φυλάκιου της ζωής που έχει χάσει τα πάντα.