Κάτι λείπει!

Τριαντάφυλλος Τρανός, απο την Αυγη...

«Όλοι καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα...» δήλωσε μεταξύ άλλων πομφολύγων στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου, μετά την ολοκλήρωση του Ecofin στο Λουξεμβούργο, ο Γκίκας Χαρδούβελης.
Η δήθεν επικοινωνιακή άνεση και το αμφιβόλου ποιότητας χιούμορ του νέου υπουργού Οικονομικών
μοιράζεται την ίδια καταγωγή και τα ίδια αναιμικά κοινωνικά χαρακτηριστικά με αυτό των προκατόχων του αλλά και των εντολέων του.
Το  πνευματικό νοικοκυριό της νεοδεξιάς παράταξης που μας κυβερνά σήμερα διαμορφώθηκε κυρίως στα πανεπιστήμια της Δύσης κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70, στο περιθώριο όμως της πραγματικής μόρφωσης, εκεί όπου οι παραδοσιακές κοινωνικές και δημοκρατικές αξίες πάλευαν για να συνέλθουν από τα χτυπήματα του πολέμου και να μην απορροφηθούν από τις «μαύρες τρύπες» που άνοιξε αυτός σε ολόκληρη την ήπειρο.
Στη συνέχεια οι αξίες αυτές υποβαθμίστηκαν σε διακοσμητικούς θεσμούς σε έναν όλο και πιο παγκοσμιοποιημένο κόσμο, όπου κυριάρχησαν πανίσχυροι οργανισμοί χωρίς καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση, όπως είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα, θεσμοί που δεν λογοδοτούν σε κανέναν και κυρίως σε εκείνους των οποίων τις ζωές καταστρέφουν. Κυριάρχησαν παντού με την αμέριστη συνδρομή των ΜΜΕ, τα οποία συστηματικά, με σχεδόν θεολογικό τρόπο, διαστρέφουν και κακοποιούν την αλήθεια, όπως έκανε πρώτη η μεσαιωνική Εκκλησία στον πόλεμο που κήρυξε κάποτε απέναντι στους εξεγερμένους χωρικούς.
Τι κάνουν όμως οι αριστεροί; Είμαστε αδύναμοι; Είμαστε τελικά απλά τα ανήμπορα θύματα της οικονομικής κρίσης; Έχουν οι δίκαιες διαμαρτυρίες μας την παραμικρή επίδραση στις ανελέητες οικονομικές δυνάμεις του κόσμου; Έχουμε τη δύναμη να επιφέρουμε κάποια ουσιαστική αλλαγή; Πέντε χρόνια μετά την κοινωνική συντριβή, ποια αιτήματα θα πρέπει να προβάλλει η πλειοψηφία των πολιτών;

Κλειστόν λόγω πολυνομοσχεδίων...

Φιλοθέη Βαρσαμή, The Greek Cloud...

Με το πολυνομοσχέδιο για τη διανομή του κοινωνικού μερίσματος, καταργήθηκε χωρίς να το πάρει χαμπάρι κανείς η δυνατότητα της δικαιοσύνης να ζητά άρση τηλεφωνικού απορρήτου σε περιπτώσεις που εξετάζεται η νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες (ξέπλυμα μαύρου χρήματος). Σε ένα κείμενο 107 σελίδων, γραμμένο σε κακά νομικίστικα, με τρία μόλις άρθρα και εκατοντάδες υποπαραγράφους, έχει στριμωχτεί ως υποπαράγραφος ΙΕ20 η κατάργηση με μία πολύ λιτή και σεμνή διατύπωση που, και νομικός να είσαι, αν δεν την ψάξεις, δεν την καταλαβαίνεις.

Προς τι αυτή η kinder εκπληξούλα εν κρυπτώ και παραβύστω; Συζητήθηκε καθόλου στη Βουλή; Εξήγησε ο Αθανασίου γιατί θεώρησε σκόπιμο να την παραχώσει στο άσχετο πολυνομοσχέδιο ανακούφισης των πληγέντων από την κρίση μέσω της διανομής του κοινωνικού μερίσματος; Ποιοί "ανακουφίζονται" από αυτή την κατάργηση, το κοινό καλό, οι πληγέντες της κρίσης ή μήπως μόνο οι εμπλεκόμενοι σε τέτοιες υποθέσεις; Και πέρα από αυτά: Προλαβαίνει και μπορεί ένας βουλευτής να πάρει σήμερα στα χέρια του 107 σελίδες γεμάτες «καταργείται η υποπερίπτωση τάδε του νόμου τάδε», να τις διαβάσει και να ξέρει την επόμενη ημέρα αν θα τις ψηφίσει ή όχι, έχοντας παρακολουθήσει εν τω μεταξύ την κουβεντούλα (γιατί κοινοβουλευτική συζήτηση αυτό το πράγμα δε λέγεται) επί του νομοσχεδίου στη Βουλή;

Εκτός αυτών. Έκλεισαν στη Βουλή επειδή «δεν υπήρχαν σημαντικά νομοσχέδια σε εκκρεμότητα». Με το που την έκλεισαν, πλάκωσαν στα τμήματα με νομοσχέδια που εισάγονται με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Αφού είναι κατεπείγοντα, γιατί την έκλεισαν τη ρημάδα λέγοντας ότι δεν έχουμε εκκρεμότητες;

Υπόγειοι κόσμοι και υποβρύχιοι τάφοι...

jungle report...

Εντάξει, όλοι το είχαν καταλάβει πως δεν είναι και πολύ "αθώο" το όπως - όπως κλείσιμο της Βουλής. Της Βουλής που από θεσμός και μέρος άσκησης της νομοθετικής εξουσίας έχει μετατραπεί σε εργαλείο άσκησης προστατευτικής πολιτικής των "ημετέρων".

Πόσο γελοίο μοιάζει το κλισέ περί "ναού της δημοκρατίας", περί ύψιστου θεσμού και όλα τα σχετικά. Η δημοκρατία μας πάσχει. Δεν είναι νέο. Πάσχει από χρόνια αλλά σήμερα βρίσκεται πια ετοιμοθάνατη ενώπιον μας κι εμείς, ενώ το βλέπουμε, νομίζουμε πως βλέπουμε τον θάνατο άλλων. Ίσως κάποιου εξωτικού, μακρινού κοινοβουλίου, στην Κορέα ή κάπου στην υποσαχάρια Αφρική.

Άνθρωποι σαν τον Βενιζέλο, κατά τεκμήριο ένοχοι εγκλημάτων κατά συρροή, κατά του δημοσίου συμφέροντος. καγχάζουν και περιφρονούν, απειλούν και εγκληματούν εναντίον μας. Εναντίον του μέλλοντός μας, εναντίον του παρόντος μας. Το παρελθόν το έχουν κόψει ηδη, στα μέτρα τους. Και κανείς, μα κανείς δεν τολμάει να τους συλλάβει και να τους οδηγήσει εκεί που θα έπρεπε να βρίσκονται, αν ζούσαμε σε μία ευνομούμενη χώρα.
Δεν ζούμε σε μία ευνομούμενη χώρα. Ίσως γιατί τους νόμους τους φτιάχνουν αυτοί οι οποίοι ελέγχονται για εγκλήματα και τους φτιάχνουν, όπως ακριβώς τους θέλουν. Δεν είναι μόνο ο φυσικός αυτουργός, δικολάβος και φτηνός (σε όλα) Βενιζέλος. Είναι και ο παρτενέρ του, ο αυταρχικος με την καθαρίστρια αλλά γατάκι με τον ερωτικό του σύντροφο Βενιζέλο, Σαμαράς. Ο Σαμαράς, ο οσφυοκάμπτης μπροστά στον ένοχο ομόσταυλο του, δουλοπρεπής μπροστά στον "αφέντη" Sxheuble και δουλάριο μπροστά στην "αφέντρα" Angela.
Η δημοκρατία είναι νεκρή.
Βρισκόμαστε μπροστά στον τάφο της, περιμένοντας να ανοίξει τα μάτια και να πιστέψουμε στη Νέα Ανάσταση.
Είμαστε  τόσο ευκολόπιστοι, τόσο ηλίθιοι ή τόσο δειλοί;

Per vilta....

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Κύριε Πρόεδρε της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας της Ελλάδα, κύριε Κάρολε Παπούλια, δεν ξέρω αν έφτασε στα (Συνταγματικώς βαρήκοα) ώτα σας ότι την Τετάρτη που μας πέρασε, δηλαδή στις 11 Ιουνίου 2014, συμπληρώθηκε ένα χρόνος από το μαύρο κλείσιμο της ΕΡΤ, το οποίο ανακοίνωσε μεν ένας φαιδρός, εν τη τερατώδη άγνοιά του τι εξέρχετο από το έρκος των οδόντων του Σίμος Κεδίκογλου,
προστατευμένος όμως από τη δική σας υπογραφή, η οποία προσέδιδε δημοκρατικό κύρος στο κλείσιμο ως Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, που βεβαίως δεν περιείχε τίποτε άλλο εκτός από ένα αποκρουστικό έγκλημα εις βάρος αυτής ταύτης της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Με μία και μόνη κίνηση κλάσματος δευτερολέπτου, όσο κράτησε δηλαδή το χρονικό κόστος της υπογραφής σας, μέχρι να ανοιγοκλείσετε δυο φορές τα (Συνταγματικώς βαριά) βλέφαρά σας, πετάξατε στον δρόμο 2.650 οικογένειες. Per vilta, κύριε Πρόεδρε. Είναι οι δυο λέξεις του δαντικού στίχου που σκοπίμως παραλείπει ο Καβάφης στο ποίημά του Che fece...il gran rifiuto. Per vilta. Από δειλία. Θα το θυμάστε το ποίημα, κύριε Παπούλια: «Σε μερικούς ανθρώπους»... κ.λπ. κ.λπ. Επειδή λοιπόν μέσα στο ποίημα είμαστε απολύτως ισάξιοι, κύριε Πρόεδρε, και επειδή, θέλουμε δεν θέλουμε, εκεί μέσα στο ποίημα Συντακτικώς (όχι με πράξεις εξαρθρώσεως της Συνταγματικής συνθήκης) αληθεύουμε την αξία μας, θα ήθελα να σας πω με την αφοσίωση του κάθε ανθρώπου που αγωνίζεται για αξιοπρέπεια και δημοκρατία, ότι δεν σας εκτιμώ. Κι αυτό το «δεν σας εκτιμώ» δεν υποβαστάζεται κυρίως από την οργή. Υποβαστάζεται κυρίως από την οδύνη.

Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας, ως πολίτης ισάξιος με σας, δεν σας εκτιμώ, επειδή θεωρώ ότι δεν υψώσατε το θεσμικό σας ανάστημα απέναντι σ' εκείνους που αντιστρατεύονται την ποιητική οικονομία της δημοκρατίας. Όπως και μόλις πριν από λίγες μέρες, με δική σας πάλι υπογραφή, η Βουλή της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας έκλεισε πρόωρα τραυματίζοντας καίρια το πολίτευμα. Ας επανέλθουμε όμως στην επέτειο.

Πριν από ένα χρόνο, βοηθήσατε καθοριστικά να μας πετάξουν στον δρόμο, ανθρώπους που δουλεύαμε παράγοντας πλούτο (η ΕΡΤ ήταν πλεονασματική) για την Ελληνική Δημοκρατία. Δεν σας εκτιμώ, κύριε Παπούλια. Βαθύτατα δεν σας εκτιμώ, όσες ορκωμοσίες λειχόμενων την εξουσία κι αν κάνετε. Δεν σας εκτιμώ. Και γιατί να σας εκτιμώ; Ακόμα και η παρακρουστική Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία έκλεισε η ΕΡΤ δεν κυρώθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων.

Καιρός για πιο σύνθετα ερωτήματα...

Του ΝΙΚΟΛΑ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ: Δημοκρατία εν κινδύνω
H δημοκρατία δεν υποφέρει μόνον από τις πολιτικές της λιτότητας αλλά και από τον κατακερματισμό των σύγχρονων κοινωνιών σε εχθρικές και ανασφαλείς κοινότητες.

 

Παραφράζοντας τη διάσημη ρήση του Σαρτρ για τον μαρξισμό, μπορούμε να πούμε ότι εδώ και κάποια χρόνια είναι η δημοκρατία που έγινε «ο αξεπέραστος ορίζοντας της εποχής».
Με ποια έννοια όμως συμβαίνει αυτό; Οχι μόνο γιατί η συζήτηση για τη δημοκρατία καλά κρατεί στο διεθνές στερέωμα, αλλά διότι οι πάντες –με κάποιες λίγες ζοφερές εξαιρέσεις– θέλουν να εμφανίζονται δημοκράτες.
Η γενικευμένη και προφανώς υποκριτική αφοσίωση στη δημοκρατία αποδεικνύει τη μεγάλη δύναμη της ιδέας και όχι την αχρηστία της, όπως ισχυρίζονται ο Μπαντιού και άλλοι. Το πρόσφατο, μάλλον νόστιμο, παράδειγμα; Ερχεται από πολιτικούς ηγέτες όπως η Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία και ο Νάιτζελ Φάρατζ στη Μεγάλη Βρετανία. Και οι δυο, παρά τη διαφορά βάρους των πολιτικών τους εγχειρημάτων, προβάλλουν τα κινήματά τους ως υπερδημοκρατικά και κοινωνιοκεντρικά.
Οι επιθέσεις συντηρητικών όπως ο Ούγγρος Βίκτορ Ορμπαν στη «σοβιετικού τύπου γραφειοκρατία των Βρυξελλών» ή τα πολύ σκληρά λόγια της Λεπέν και των υπόλοιπων ριζοσπαστών της Δεξιάς για την Ευρώπη της Μέρκελ επενδύονται σήμερα σε μια δημοκρατική και λαϊκοσυμμετοχική ρητορική. Ολο και περισσότεροι μιλούν σήμερα για τη χαμένη ή την κλεμμένη «λαϊκή εθνική κυριαρχία»: ακόμα και τούτοι οι τραμπούκοι που σκηνοθέτησαν πριν από λίγες μέρες άλλο ένα αντισυστημικό σόου μέσα στο ελληνικό Κοινοβούλιο.
Για να πάμε όμως σε μια άλλη πλευρά του θέματος πρέπει να πούμε ότι η ίδια η έννοια της δημοκρατίας ποτέ δεν υπήρξε υπεράνω (φιλοσοφικής) αμφιβολίας. Φέρει εξ αρχής μαζί της την ένταση μεταξύ του πραγματικού και του επιθυμητού, του ρεαλισμού και της ουτοπίας, της ηθικής βούλησης για ισότητα και των πρακτικών κανόνων που κωδικοποιούν τη συμβίωσή μας σε κοινωνίες με διαφορετικούς στόχους. Το θέμα είναι η ένταση να μη γίνεται τάφρος. Η απόσταση, επίσης, μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνώμενων και οι εσωτερικές διαμάχες στα πολιτικά συστήματα να μην παγιώνονται σε καταστροφικά ρήγματα. Σε αυτό το ανησυχαστικό σημείο φαίνεται να πλησιάζουμε τα τελευταία χρόνια.
Μαζί με την άγνοια και την ακραία πολιτική αποξένωση ενός πολύ μεγάλου μέρους των ευρωπαϊκών πληθυσμών βλέπουμε να απλώνεται ένας φόβος ταυτότητας.

Λιτότητα και στη δημοκρατία....

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Δεν στοιχειοθετεί είδηση ότι τα μνημόνια και γενικώς τα προγράμματα λιτότητας, εδώ και παντού, είναι ασύμβατα με τα δημοκρατικά δικαιώματα. Εμπεριέ­χουν στο έναν ή άλλο βαθμό τον βιασμό τους. Οπως η ύπαρξη της ίδιας της τρόικας προϋποθέτει και συνεπάγεται τον ευτελισμό και την απομείωση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Το δίλημμα «λιτότητα ή δημοκρατία» στα μνημονιακά χρόνια, παρά την απλοϊκότητά του, είναι υπερ-υπαρκτό.
Από ένα σημείο και μετά, όμως, οι εκπτώσεις στη δημοκρατία, που επιβάλλονται «δημοκρατικά» με την επίκληση κάποιου «υπέρτερου δημόσιου συμφέροντος» συνιστούν παραβιάσεις στοιχειωδών κανόνων λειτουργίας του πολιτεύματος. Τείνουν να πάρουν μορφή πραξικοπηματικών ενεργειών. Μάλλον δεν αρκούν τα δάκτυλα των δυο χεριών για ν΄ απαριθμηθούν σχετικές πράξεις κατά την άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας από το δίδυμο Σαμαρά - Βενιζέλου. Για να μείνουμε μόνο στον τελευταίο χρόνο, από το κλείσιμο της ΕΡΤ ως την εσπευσμένη «απαγόρευση» των εργασιών της Βουλής εν ολομελεία.
Η δομική στρέβλωση ήρθε στην επιφάνεια με φόντο τις αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Μπορεί τυπικά αυτό να σφράγισε η διαδοχή στο οικονομικό επιτελείο, αλλά στην ουσία σήμα κατατεθέν ήταν η «υπόθεση των καθαριστριών». Επί του πραγματικού, με την αναβολή της απόφασης για πρόσληψή τους, μέσω της προσφυγής του υπουργείου Οικονομικών στον Αρειο Πάγο και των επιθέσεων των ΜΑΤ εναντίον τους. Επί του συμβολικού σε πολλαπλά επίπεδα.
Χρονικά, μ΄ αυτό τον διπλό συμβολισμό συμπέσανε: Οι εισαγγελείς της χώρας, οι οποίοι, με μια πρωτοφανή στα χρονικά παρέμβαση, αμφισβητούν ποιον εξυπηρετεί το νομοθετικό έργο της κυβέρνησης. Δηλαδή, τα ιερά και τα όσια των μνημονιακών πολιτικών. Οι διοικητικοί δικαστές, στο ίδιο μήκος κύματος, ανησυχούν για τη «σταθερή άρνηση της εκτελεστικής εξουσίας να συμμορφώνεται σε δικαστικές αποφάσεις». Εδώ δεν γίνεται πια λόγος για έκτακτες πράξεις «νομοθετικού περιεχομένου» και τα συναφή. Αλλά για ανομία στον πυρήνα των θεσμών.
Τα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους καταγγέλλουν την «εμφανή προσπάθεια μείωσης των ποινών που συνδέονται με την προστασία της δημόσιας περιουσίας». Ομπρέλα προστασίας των καταχραστών του Δημοσίου ανοίγει με τη μετατροπή των κακουργημάτων της ενεργητικής δωροδοκίας, της πλαστογραφίας και της κατάχρησης από κρατικούς αξιωματούχους σε πλημμελήματα. Αυτό μεταφρασμένο σε άλλη γλώσσα σημαίνει ότι «μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι». Σαράντα χρόνια από την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας αυτή η κυβέρνηση εγείρει ερωτηματικά στα οποία, υποτίθεται, ότι είχαν δοθεί τελεσίδικες απαντήσεις..

Ελληνικό ακροδεξιό σύμπτωμα: Γιατί είναι τόσο ακραίο;

του Δημήτρη Χριστόπουλου, απο τα Ενθεματα...

 Γιατί η ελληνική Ακροδεξιά συγκαταλέγεται, μαζί με την ουγγρική, στις πιο ακραίες στην Ευρώπη; Γιατί στην Ελλάδα έχουμε ναζισμό, και όχι φασισμό ή άλλες εκδοχές δεξιού εξτρεμισμού; Ας αποφύγουμε τον πειρασμό της προσφυγής σε ουσιοκρατικές θεωρήσεις ή ιδεοληπτικές δοξασίες, που αναπαράγουν οικεία στερεότυπα στον ευρωπαϊκό Bορά σχετικά με τα Βαλκάνια,
και δη την Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια. Μια ψύχραιμη έρευνα δείχνει ότι στην Ελλάδα συντείνουν όλοι οι ικανοί και αναγκαίοι παράγοντες για αυτή την πιθανή θλιβερή πρωτιά. Επιχειρώ μια ταξινόμηση, προσπαθώντας να διακρίνω τις ριζωμένες αιτίες από τις θρυαλλίδες.

Γιατί η ακροδεξιά; Το ιστορικό βάθος

Πρώτον, επειδή υπάρχει το ιστορικό βάθος, η κληρονομιά του 20ού αιώνα με την οποία οι δεσμοί δεν διερρήχθησαν. Και η κληρονομία αυτή δεν είναι μόνο η μη τιμωρία των δωσιλόγων και συνεργατών –και αλλού δεν τιμωρήθηκαν–, κάτι πολύ βαρύτερο: ότι αυτοί υπήρξαν οι πυλώνες αντιμετώπισης του «εσωτερικού εχθρού» και στη συνέχεια οι στυλοβάτες του κράτους, από τον Δεκέμβρη του 1944 μέχρι τη θεσμική κορύφωση της συνταγματικής εκτροπής στη δικτατορία. Αυτοί έκαναν τη βρώμικη δουλειά για να «ανήκομεν στη Δύση». Σήμερα, σαράντα χρόνια μετά την πτώση της χούντας, οι αυτολογοκριτικοί μηχανισμοί του χώρου αυτού –η ντροπή δηλαδή του να δηλώνεις χουντικός– αδυνατίζουν. Ο χρόνος περνάει. Τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής στα παραδοσιακά «μαύρα» εκλογικά άνδρα της χώρας το αποδεικνύουν. Περιοχές, που, παρεμπιπτόντως, δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το μεταναστευτικό… Η δικτατορία «έκανε τη ζημιά» της στην παράδοση της ακροδεξιάς στην Ελλάδα καθώς την απονομιμοποίησε, αλλά σιγά σιγά η παράδοση αυτή ξαναβρίσκει την ορμή της και έναν νέο βηματισμό.

Δεύτερον,έχουμε την διείσδυση του χυλού που αποτελεί τη μαγιά της άκρας δεξιάς ιδεολογίας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του ελληνικού πολιτικού φάσματος. Ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και ο σεξισμός δεν αποτελούν μονοπώλιο της Χρυσής Αυγής — όπως και αλλού βέβαια. Στην Ελλάδα όμως, ο «μακεδονικός αγώνας» της δεκαετίας του 1990 οδήγησε στην ανάδυση ενός επιθετικού εθνικιστικού λόγου, ο οποίος διαχύθηκε στο σύνολο του πολιτικού φάσματος, της Αριστεράς μη εξαιρουμένης, πρωτοστατούσης φυσικά της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτό το περιβάλλον, η Χρυσή Αυγή κάνει τα πρώτα της βήματα της βρεφικής της ηλικίας. Είναι η στιγμή που ο παλαιάς κοπής αυτοθυματοποιημένος ελληνικός εθνικισμός συνάντησε το όνειρο της «ισχυρής Ελλάδας»: μιας βαλκανικής καπιταλιστικής μητρόπολης που «διεισδύει οικονομικά» (σύμφωνα με μια δημοφιλή λέξη της δεκαετίας) στα εσωτερικά των αδυνάμων γειτόνων. Η βαλκανική –κυρίως αλβανική– αποδημία προς την Ελλάδα στις δεκαετία εκείνη εντείνει τη μισαλλοδοξία και τον ιδιωτικά τηλεκατευθυνόμενο ρατσισμό. Συζητάμε σήμερα για τον ρατσισμό εναντίον Πακιστανών και λοιπών, σαν να ξεχνάμε τι συνέβαινε με τους Αλβανούς πριν 20 χρόνια…

Γιατί σήμερα; Οι θρυαλλίδες

Πρώτον, θρυαλλίδα αποτελούν η ένταση των μεταναστευτικών ροών, η εκπομπή επισήμως μισαλλόδοξου λόγου αλλά και πρακτικής (βλ. Ξένιος Δίας) από το κράτος, και η παταγώδης πολιτειακή αποτυχία να διαχειριστεί θεσμικά τις ροές αυτές, μια αποτυχία στην οποία κατεξοχήν «πάτησε» ο λόγος της Χρυσής Αυγής, κυρίως στα δύσκολα διαμερίσματα του Δήμου Αθηναίων το 2010. Το μεταναστευτικό, υπό την έννοια αυτή, αποτελεί το σημείο στο οποίο εφάπτεται η ελληνικής κοπής Άκρα Δεξιά με τα υπόλοιπα ομοειδή κόμματα ευρωπαϊκών κρατών που είναι μεταναστευτικοί προορισμοί. Εδώ όμως θέλει μια προσοχή: ο αντιμεταναστευτικός λόγος είναι η πρόσοψη του ακροδεξιού μορφώματος, το οποίο τρέφεται και ανασαίνει από την ιδέα της εκάστοτε «απειλής» και του κινδύνου. Σήμερα είναι οι μετανάστες, χθες οι κομμουνιστές κλπ. Αν δεν απειλείται από κάτι, δεν μπορεί να ζήσει. Ιστορικά, έτσι επινοεί τις απειλές του, πατώντας στα κοινωνικά αδιέξοδα των ανθρώπων.

Δεύτερον, η όξυνση των βιοτικών αδιεξόδων στον καιρό της κρίσης οδηγεί στη διόγκωση του ακροδεξιού όγκου. Όχι όμως ευθέως και μονοσήμαντα, όπως συχνά νομίζουμε στην Αριστερά: η Άκρα Δεξιά ανθεί σε χώρες που δεν βιώνουν την ένταση της κρίσης (π.χ. Βρετανία, Δανία, Αυστρία), ενώ αντίστροφα δεν λέει να βγει από το περιθώριο σε χώρες με χρόνια υψηλή ανεργία, όπως η Ισπανία. Η οικονομική κρίση φυσικά και μεγεθύνει την Άκρα Δεξιά: αυτό το διδάσκει κατεξοχήν η γερμανική εμπειρία του Μεσοπολέμου και όχι μόνο. Αν κάτι δείχνει επίσης η σημερινή διαχείριση της κρίσης είναι ότι η ίδια η ιδέα της δημοκρατίας συνολικά απαξιώνεται από την νεοφιλελεύθερη επίθεση στην κοινωνία. Αυτό συμβαίνει κυρίως όπου υπάρχει το ιστορικό και ιδεολογικό υπέδαφος για το οποίο έγινε λόγος στην αρχή. Σε αυτές τις συνθήκες, πρέπει να σκεφτούμε πολύ σοβαρά ότι η όποια υπέρβαση της κρίσης, δεν σηματοδοτεί μηχανικά και την οπισθοχώρηση της Άκρας Δεξιάς. Όπως η Δεξιά αφελώς νομίζει ότι η Αριστερά στην Ελλάδα είναι, ευθύγραμμα και μόνον, γέννημα της κρίσης, έτσι και εμείς αφελώς νομίζουμε ότι η Άκρα Δεξιά θα φύγει μαζί της. Ασφαλώς η κρίση, και η νεοφιλελεύθερη διαχείριση της τρέφει την Άκρα Δεξιά, αλλά τα πράγματα είναι πιο σύνθετα.

Τρίτον, έχουμε μια βαθύτατη ηθική ανυποληψία των ελληνικών πολιτικών ελίτ που εύλογα χρεώνονται στα μάτια του ελληνικού λαού την ευθύνη η Ελλάδα έφτασε εδώ που έφτασε. Και αυτή η ανυποληψία τροφοδοτεί τη Χ.Α. σε δύο επίπεδα: Πρώτον, αφεαυτής, καθώς σαρώνει όλο το πολιτικό πεδίο, αφήνοντας αλώβητους μόνο τους ακροδεξιούς «τιμωρούς». Δεύτερον, επειδή το κυνήγι των σκανδάλων και την πομπώδη ανάδειξη της σαπίλας του ελληνικού αστισμού τα οικειοποιείται μια χαρά η Ακροδεξιά που ανέκαθεν στοχεύει στην εξάρθρωση της «εκφυλισμένης» κυβερνώσας ελίτ, βρίσκοντας άφθονη πρώτη ύλη στα κακώς κείμενά της. Η συμμετοχή του ακροδεξιού ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση «τεχνοκρατών» του Νοεμβρίου 2011 –η ολοκληρωτική «καθεστωτοποίησή» του δηλαδή– άνοιξε τον δρόμο για την εκλογική εκτίναξη της Χ.Α. στις εκλογές του 2012, καθώς νομιμοποίησε την παρθενική εμφάνιση ενός ακροδεξιού κόμματος στο κυβερνητικό μπλοκ εξουσίας, γεγονός καινοφανές για τα ελληνικά πολιτικά χρονικά μετά τη χούντα.

***

Η Αριστερά, μέσα σε όλα, πρέπει να σκέφτεται αυτοτελώς το ζήτημα της αντιμετώπισης της Άκρας Δεξιάς. Να μην το απωθεί, να μην το διαχειρίζεται με όρους τακτικής ή υπαγωγής στο δίλλημα «Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο». Να μην υποτάσσεται στον θεσμικό κομφορμισμό, αλλά και ταυτόχρονα να μην απαξιώνει το κράτος δικαίου. Σήμερα, σε μια συγκυρία πολιτικής εδραίωσης της Αριστεράς και απίσχνανσης του δεξιού κυβερνητισμού, ένα διόλου ασήμαντο κομμάτι της ιστορικής Δεξιάς θέλγεται από την ιδέα των ακροδεξιών ενέσεων για να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες του. Ο διαρκής κίνδυνος εκφασισμού του τμήματος αυτού δεν πρέπει να εκπλήσσει όσους ξέρουν στοιχειωδώς την ευρωπαϊκή –και δη την ελληνική– ιστορία του 20ού αιώνα. Η ολίσθηση αυτή είναι απειλή για τη Δημοκρατία. Είναι απειλή για τη δυνατότητά μας να διαφωνούμε συντεταγμένα για το μέλλον αυτού του τόπου. Σήμερα, η Αριστερά έχει το –ιστορικά οικείο σε αυτήν, βέβαια– πρόσθετο φορτίο υπεράσπισης της Δημοκρατίας.

Ο Δημήτρης Χριστόπουλος διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου και είναι αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Το κείμενο βασίζεται σε διάλεξη στη σειρά «Exploring narratives on the Greek crisis», που πραγματοποιήθηκε στο Ολλανδικό Ινστιτούτο Αθηνών, στις 12.6.2014.

Ο Ιανός της κρίσης, το Κέντρο και ο ΣΥΡΙΖΑ,

του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, απο το Red NoteBook...

 

Ας ακούσουμε το δικηγόρο του διαβόλου: Η επιβίωση του Κέντρου στις ευρωεκλογές, όπως προκύπτει από το άθροισμα ΠΑΣΟΚ, Ποταμιού και ΔΗΜΑΡ, σε συνδυασμό με τις καλές επιδόσεις τους σε δήμους και περιφέρειες,

θέτει ένα ερώτημα προς όσους υποστηρίζουμε το προφανές: ότι μια εν εξελίξει ταξική αναμέτρηση μέσα στην κρίση συρρικνώνει δραματικά τον πάλαι ποτέ μεσαίο χώρο: Μήπως τελικά βιαστήκαμε να αποχαιρετίσουμε τους κεντρώους; Και κυρίως: μήπως, αντί πανηγυρισμών για το τέλος του Κέντρου, θα έπρεπε να συζητήσουμε κάποιου τύπου σύγκλιση ή άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ προς την μεριά τους, που να «διορθώνει» κάπως την (όποια) ταξική «μονομέρεια»;

Ας το δούμε από πιο κοντά.
Η κρίση ως δημιουργία: για αυτούς
Αναλύσαμε εξαντλητικά όλα αυτά τα χρόνια τις καταστροφικές συνέπειες του Μνημονίου, που έτσι κι αλλιώς βιώνονταν συντριπτικά. Κάπως έτσι, όμως, προσέξαμε μάλλον λιγότερο τη «δημιουργική» πλευρά της κρίσης, εξαιτίας της οποίας θα ήταν λάθος να μιλάμε μόνο για τις αποτυχίες των αντιπάλων μας. Έτσι, ενώ πήραμε (όσοι το πήραμε) σοβαρά ότι «η κρίση είναι ευκαιρία», ενώ δηλαδή διαγνώσαμε σωστά ότι δεν θα χάσουν όλοι μέσα σ” αυτήν, σταθήκαμε λιγότερο στην τεκμηρίωση αυτής της θέσης. Στην κρίση λοιπόν, πράγματι, δεν έχασαν και δεν χάνουν όλοι. Καταρχάς το διεθνοποιημένο κεφάλαιο, με ναυαρχίδα τον τουρισμό, εμφανίζει σημάδια ανάταξης. Μεσαία στρώματα, και δη αυτά που συνδέονται μαζί του, επωφελούνται επίσης, το δε καταναλωτικό κλίμα είναι σήμερα καλύτερο απ’όσο ποτέ την τελευταία τετραετία (βλ. Οικονομικό Βαρόμετρο Public Issue, Μάιος 2014).

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Αυτοκράτωρ Κάρολος...

Ο Εχθρός του Λαού...

Το προεδρικό διάταγμα «κήρυξης της λήξης των εργασιών της Β΄Συνόδου της ΙΕ Βουλευτικής Περιόδου συνιστά σύμπραξη των δύο κορυφαίων πολιτειακών παραγόντων, Προέδρου της Δημοκρατίας και Πρωθυπουργού, στην υπονόμευση της ίδιας της Δημοκρατίας, στην παρεμπόδιση απονομής της Δικαιοσύνης και στην φαλκίδευση της Διαφάνειας στη λειτουργία του Κράτους».

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει επίσης, μεταξύ άλλων ότι με το αιφνιδιαστικό κλείσιμο της Βουλής «οι πρώην Πρωθυπουργοί Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμος, ο πρώην και νυν Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Ε. Βενιζέλος και πλείστοι υπουργοί και υφυπουργοί των Κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου, εμπλεκόμενοι στις υποθέσεις του Μνημονίου, του PSI, των εξοπλιστικών και των υποβρυχίων, της λίστας Λαγκάρντ κλπ, που σήμερα έχουν βουλευτική ή/και υπουργική ιδιότητα, θα κοιμούνται (και θα ψηφίζουν) πιο ήσυχοι, αφού θα μπορούν να ισχυρίζονται ότι παραγράφηκαν οι κατηγορίες που συνδέονται με τις δεκάδες δικογραφίες, που εκκρεμούν στη Βουλή προς εξέταση για την περίοδο 2009-2012, διότι, με το προεδρικό διάταγμα κηρύσσεται «το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της επόμενης (από την περίοδο 2009-2012) βουλευτικής περιόδου» (άρθρο 86 Συντάγματος- Νόμος περί Ευθύνης Υπουργών)».

H Κατερίνα....

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Η Κατερίνα, το μεσαίο παιδί της οικογένειάς μας, ψηφίζει σήμερα για πρώτη φορά έχοντας λιώσει από το στείρο διάβασμα των εισαγωγικών εξετάσεων για το Πανεπιστήμιο, που αρχίζουν λίγο μετά την δεύτερη (προκειμένου με άθλιο τρόπο να συγκαλυφθεί έως καταργήσεως το περιεχόμενο των ευρωεκλογών) εκλογική Κυριακή, δηλαδή στις 28 Μαΐου.
Ουδείς σεβάστηκε την αγωνία αυτού του παιδιού, δηλαδή όλων των παιδιών. Ουδείς συνυπολόγισε ότι ένα διαλυμένο σχολείο και ένα διαλυμένο παιδαγωγικό σύστημα -με απόλυτη πολιτική βούληση και με απόλυτη πολιτική ευθύνη όλων των κυβερνήσεων- έρχονται να προστεθούν ως ακατανόητο βάρος στην ευαίσθητη πρώτη φορά ανάληψης πολιτικής ευθύνης. Αυτό λέγεται πολιτική χυδαιότητα, επειδή φανερώνει με σκληρότατο τρόπο ότι η δημοκρατία δεν υφίσταται, αφού το κύριο μέλημα της δημοκρατίας είναι η διαπαιδαγώγηση στην ελευθερία.
Και η Κατερίνα δεν είναι ελεύθερη. Οπότε είναι αναγκασμένη είτε σε υποτακτική είτε σε επαναστατική ψήφο. Είναι αναγκασμένη το ίδιο μ' εμένα να λύσει όλες τις εκκρεμότητες της δημοκρατίας. Πρέπει να απλώσει το χέρι της στη ψηφοδόχο την ίδια στιγμή που τα χέρια της είναι δεμένα πισθάγκωνα από τα δεσμά της αγωνίας της για το τι μέλλει γενέσθαι (και δυστυχώς όχι γεννάσθαι) ύστερα από λίγες μέρες. Κι αυτό ονομάζεται ελεύθερη πολιτική βούληση. Και αυτό ονομάζεται ελευθερία επιλογής. Κι εμείς όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι από την ποιότητα επιλογής αυτών των παιδιών που ψηφίζουν για πρώτη φορά. Αυτών των παιδιών που δεν υπολογίζουμε ούτε τη σιωπή τους και τα αναγκάζουμε να καταφύγουν στη σιωπηλά κραυγαλέα λογόρροια που ούτε λέει, ούτε εννοεί, ούτε συμμετέχει, ούτε αναλαμβάνει την ευθύνη κινδύνου για μια έστω κίνηση πεπραγμένης λέξεως.
Η Κατερίνα σήμερα ψηφίζει για πρώτη φορά. Πράγμα που σημαίνει ότι η δημοκρατία σήμερα ψηφίζει για πρώτη φορά. Στέκεται πίσω από το παραβάν η νεαρή δημοκρατία και (είμαι βέβαιος) τρέμουν λίγο τα χέρια της και τρέμουν λίγο τα πόδια της και τρέμει λίγο το μυαλό της μέσα στο χάος εκείνης της αποφασιστικής μοναξιάς. Να είσαι ήρεμη, Κατερίνα πουλάκι μου. Να μην αφήσεις να σου κλέψουν το χαρτί που γράφει το όνομά σου μέσα από τα χέρια. Αποφάσισε να μη σου κλέψουν το χαρτί που γράφει το όνομα το δικό σου και την ελπίδα για το όνομά του μέλλοντός σου. Κι εγώ το ίδιο θα κάνω. Και η μητέρα σου. Και ο αδελφός σου. Όλοι μας για όλους.

Μια πιο «δημοκρατική δημοκρατία»: Η δημοκρατία της Αριστεράς, η κυβέρνηση της Αριστεράς...

του Μακη κουζελη, απο τα Ενθεματα...

Ξεκινώ με το δάνειο από τον Πουλαντζά, παραφράζοντάς τον: η δημοκρατία ή θα είναι σοσιαλιστική ή δεν θα είναι δημοκρατία.

Η κρίση έχει αναδείξει στην απλότητά της, στη γυμνή της αλήθεια, την εγγενώς αντιφατική σχέση μεταξύ δημοκρατίας και καπιταλισμού. Έχει επιτρέψει στις δυνάμεις που ελέγχουν την πολιτική

και κατέχουν την οικονομική εξουσία να συρρικνώσουν σε μέγιστο βαθμό την ανταπόκριση του καθεστώτος στις λαϊκές αξιώσεις. Έχει νομιμοποιήσει την αναίρεση κατακτήσεων και δικαιωμάτων και επομένως την επιβολή πιο επιθετικών όρων αξιοποίησης-εκμετάλλευσης της εργασίας. Έχει καταστήσει πολιτικά σαφές πως, σε κάθε πίεση, το κεφάλαιο θα θυσιάσει θεσμικά περιεχόμενα και κοινωνικές παραχωρήσεις, ώστε να εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις διευρυμένης αναπαραγωγής του· πως όπου και όσο μπορεί θα περιορίσει τις αρχές συγκρότησης της αστικής κοινωνίας –την ισότητα και την ελευθερία που ορίζουν τον ίδιο τον τρόπο παραγωγής– στο νομικο-οικονομικό τους περίβλημα, στις τυπικές προϋποθέσεις σύναψης συμβολαίων· πως όσο η λογική αλλά και ο τυχοδιωκτισμός του κυριαρχεί, η αντίφαση μεταξύ ισότητας και ιδιοκτησίας, μεταξύ λαϊκής κυριαρχίας και οικονομικής δεσποτείας θα επιλύεται υπέρ της δεύτερης.

Η αστική δεξίωση του φασισμού

Στην Ελλάδα της Χρυσής Αυγής, αλλά υποθέτω και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες από τη Γαλλία και την Ιταλία έως τη Νορβηγία και την Ουγγαρία –αφήνω να καταλαγιάσει η σκόνη κι η πυρίτιδα πριν αναφερθώ στην Ουκρανία–, παντού, η ενίσχυση και αστική δεξίωση του φασισμού, αλλά ακόμα και οι σπασμωδικές αντιδράσεις με την επιβαλλόμενη αναγνώριση της απειλής του, συνόδευσαν την αποσταθεροποίηση των δημοκρατικών θεσμών που οργανωμένα προωθεί το μπλοκ εξουσίας, μέσω της αδρανοποίησής τους. Αδρανοποιεί τους δημοκρατικούς θεσμούς για να ακυρώσει τις λαϊκές αξιώσεις που αρθρώνονται στο όνομά τους και με την αγωνιστική τους αξιοποίηση: σύνταγμα, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, κοινοβουλευτικός έλεγχος, αυτοδιοίκηση, δημοκρατικά οργανωμένα κόμματα, δημόσιος λόγος και δημόσιος διάλογος, λογοδοσία και διαφάνεια, αιρετή και αναιρέσιμη εκπροσώπηση, ελεύθερη και ισότιμη πληροφόρηση και έκφραση.

Το «ανοιχτό κόμμα» του Ευάγγελου Βενιζέλου...

του Στεφανου Δημητριου, απο τα Ενθεματα...

Η σχέση δημοκρατίας, λαϊκής κυριαρχίας και αντιπροσώπευσης καθορίζει τη θέση των κομμάτων στη δημοκρατία. Συνήθως, η λαϊκή κυριαρχία ανάγεται στην πολιτική αντιπροσώπευση και συνιστά την εξουσία εκλογής των αντιπροσώπων του λαού στο κοινοβούλιο. Με αυτή τη σημασιολόγηση της λαϊκής κυριαρχίας, η δημοκρατία ταυτίζεται με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

Ως δημοκρατία νοείται η αντιπροσωπευτική δημοκρατία· συνεπώς, η λαϊκή κυριαρχία χάνει τη νοηματική της αυτοτέλεια, καθώς και το αντίστοιχο κανονιστικό της περιεχόμενο. Το τελευταίο ανάγεται απλώς στην εκλογική διαδικασία και την αντιπροσώπευση. Η κυριαρχία του λαού εξαντλείται στην έκφραση της βούλησής του, η οποία έχει σκοπό την εκλογή κυβέρνησης. Έτσι, η θεσμική και εννοιολογική διάκριση της κυριαρχίας από την κυβέρνηση, αλλά και του δημοκρατικού πολιτεύματος από το κυβερνητικό σύστημα, συσκοτίζεται και σχεδόν απαλείφεται.

Σε αυτό το πλαίσιο, τα κόμματα συνιστούν συνταγματικώς αναγνωριζόμενους θεσμούς, αναγκαίους για τον καθορισμό και την κινητοποίηση της λαϊκής κυριαρχίας. Οφείλουν να οργανώνουν την πολιτική και να εκφράζουν τη λαϊκή κυριαρχία, διότι συνιστούν το πεδίο για την ανάπτυξη αυτόβουλης πολιτικής δράσης. Συνδέουν την αντιπροσώπευση με τη συμμετοχή. Τα κόμματα είναι αντίβαρα στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, επ’ ωφελεία της αμεσοδημοκρατικής πολιτικής. Όλα τα παραπάνω μετεωρίζονται εντός του ρευστού κοινωνικού και πολιτικού πλαισίου. Σε αυτό, τα κόμματα διαμεσολαβούν τη σχέση κρατικής εξουσίας και αυτενέργειας των κοινωνικών δυνάμεων. Συνεπώς, τα κόμματα είναι διπλώς αναγώγιμα: και στο κράτος και στην κοινωνία. Σήμερα, η εξάρτηση των κομμάτων από ιδιώτες –κυρίως κρατικοδίαιτους ιδιοκτήτες ΜΜΕ και τραπεζίτες– βαθαίνει διαρκώς. Με το Μνημόνιο, εντάθηκε και η κρίση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Με την παρούσα κυβέρνηση, η δημοκρατία συρρικνούται και το Σύνταγμα υποκαθίσταται από το Μνημόνιο. Εκδόθηκαν περισσότερες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου σε όλη τη μεταπολίτευση. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ως υποκατάσταση της νομοθετικής εξουσίας από την εκτελεστική, παγιώνεται.

Μανιάτικο alter ego του Σαμαρά...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ,  απο την Ελευθεροτυπια...

Θύμωσε ο Σίμος Κεδίκογλου με τους τρομοκράτες, που αναστάτωσαν την Αθήνα με το βροντερό «μπαμ», άγρια χαράματα, στο κέντρο της, και λίγο έλειψε να του χαλάσουν τη δουλειά. «Προφανής στόχος τους -είπε- είναι να αλλάξουν την ατζέντα...».

Και ήταν όλα καλοστημένα με την πανηγυρικά προεκλογική ατζέντα.
Προχθές, μόνο οι καμπάνες δεν ήχησαν χαρμόσυνα, πολύ πριν την Ανάσταση και δεν πνίγηκε η πόλη στη γαλανόλευκη, που ξαναγίναμε... αγοραίοι, ύστερα από τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Πανευτυχής, σαν φουσκωμένος διάνος από κανάλι σε κανάλι να πετάει, ο Ευ. Βενιζέλος θριαμβολογεί που «οι αγορές ψήφισαν Ελλάδα!». Με το αζημίωτο, βέβαια, για τους κερδοσκόπους, με τόσο υψηλό επιτόκιο και τόσο χαμηλό ρίσκο, αλλά ποιος λογαριάζει τέτοιες λεπτομέρειες...
Και χθες η Αθήνα φιλοξένησε για μερικές ώρες την κραταιά και κατενθουσιασμένη με τις επιδόσεις του πειθήνιου πρωθυπουργού μας Ανγκελα Μέρκελ - κατά πώς της πρέπει: Ερημη από κοινούς θνητούς, με απαγορευμένες τις κινήσεις, κινητοποιήσεις και μετακινήσεις και αυστηρά αστυνομοκρατούμενη (με 6.000 αστυνομικούς στους δρόμους...).
Ολα λαμπρά -κι άσε τον Τσίπρα να περιφέρει στην Εσπερία τη μιζέρια του και να οδύρεται, που δεν του έγινε η χάρη να αμαυρωθεί η πανηγυρική ατζέντα με μια αρχηγική συζήτηση στη Βουλή για το «θέμα Μπαλτάκου» -τρέχα γύρευε τώρα. Ασ' το για μετά το Πάσχα και βλέπουμε... Ετσι κι αλλιώς, ο γάιδαρος δέθηκε προς το παρόν: Η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου απαγόρευσε διά ροπάλου να χρησιμοποιηθούν νέα εξόχως αποκαλυπτικά βίντεο (και δεν ξεσηκώθηκε ο κόσμος για την προληπτική λογοκρισία), Αθανασίου και Δένδιας σιγά που θα υπέβαλλαν μηνύσεις στον Μπαλτάκο -κι ούτε γάτα ούτε ζημιά...
Οσο για το πόπολο του καναπέ, μπορεί να το κουμαντάρει ώς και ο... Πρετεντέρης, που κραύγασε αγανακτισμένος: «Ποιος είναι επί τέλους αυτός ο Μπαλτάκος, που κομπάζει ότι διαφωνεί για τη Χρυσή Αυγή με την κυβέρνηση; Ούτε καν ειδικός σύμβουλος του πρωθυπουργού δεν είναι...»! Ελα, ντε...

Δημοκρατία και αγορές...

Του Τάσου Τσακίρογλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Στην πόλη-κράτος της Αθήνας είχε συνειδητά θεσμοθετηθεί ο χωροταξικός διαχωρισμός ανάμεσα στην Εκκλησία του Δήμου και στην Αγορά, επιλογή που σηματοδοτούσε το διαφορετικό νόημα που απέδιδαν οι Αθηναίοι στους δύο θεσμούς. Η μεν πρώτη εξέφραζε την ουσία της συμμετοχικής δημοκρατίας, ενώ η δεύτερη ανταποκρινόταν στις λειτουργίες της καθημερινότητας και αποτελούσε το οικονομικό κέντρο της πόλης.

Η Αγορά βρίσκεται στους βορειοδυτικούς πρόποδες της Ακρόπολης, ενώ η Εκκλησία του Δήμου συνεδρίαζε αρχικά στον λόφο της Πνύκας και στη συνέχεια στο θέατρο του Διονύσου. Φυσικά όλες οι σημαντικές και καθοριστικές για την πόλη αποφάσεις λαμβάνονταν στην Εκκλησία του Δήμου, στην οποία συμμετείχαν όλοι οι Αθηναίοι πολίτες. Εδώ οριστικοποιούνταν και εγκρίνονταν όλοι οι νόμοι και αποφασιζόταν εάν η Αθήνα θα προχωρήσει σε πόλεμο ή θα συνάψει ειρήνη.
Φαινόμενα πελατειασμού υπήρχαν και στην αρχαιότητα, τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Ρώμη. Είναι γνωστό ότι για την καταπολέμησή του οι Αθηναίοι, για παράδειγμα, είχαν θεσμοθετήσει την αμειβόμενη συμμετοχή σε δημόσιους θεσμούς, όπως τα δικαστήρια, ενώ τον ίδιο στόχο απεξάρτησης από τους τοπικούς πάτρωνες είχε και ο χωρισμός των πολιτών σε Δήμους, στους οποίους αναμείχθηκαν υποχρεωτικά οι διάφορες φυλές.
Προς τι αυτή η ιστορική αναδρομή; Η αλήθεια είναι ότι οι μελαγχολικές σκέψεις μου γεννήθηκαν εν αναμονή της αυτοκράτειρας Μέρκελ, η οποία φθάνει στην Αθήνα για να επιθεωρήσει την επαρχία της.
Τις τελευταίες δεκαετίες δεν ζούμε απλώς τη διαστρέβλωση του νοήματος της δημοκρατίας, αλλά την πλήρη ανατροπή και αντικατάστασή της από ένα υβρίδιο ολιγαρχικής πλουτοκρατίας.

Ομόλογα Μπαλτάκου, έντοκα Κασιδιάρη...

του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο την Αυγη...

«Δεν με ανησυχεί καθόλου. Ας αφήσουμε τις μεμψιμοιρίες αυτές. Ας κοιτάξουμε λίγο τη μεγάλη εικόνα. Και η μεγάλη εικόνα είναι σημαντική για την Ελλάδα σήμερα». Τάδε έφη Γιάννης Στουρνάρας την περασμένη Πέμπτη, απαντώντας σε ερώτηση για το αν τον ανησυχεί η υπόθεση Μπαλτάκου. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έκανε μια πιο προχωρημένη προσέγγιση.
«Οι αγορές είναι πιο έξυπνες και πιο γρήγορες απ' ό,τι οι πολιτικές συζητήσεις και ο θεσμικός διάλογος», είπε προεξοφλώντας τη θετική έκβαση της «συμβολικής» εξόδου της Ελλάδας στις αγορές. Η «μεγάλη έξοδος» των 2-3 δισ., από υπόθεση μηνών, μέσα σε λίγα 24ωρα έγινε υπόθεση εβδομάδων και τελικά ημερών. Προηγήθηκε ένας ορυμαγδός δημοσιευμάτων του ξένου Τύπου και εκθέσεων διεθνών οίκων για το πόσο «έτοιμη» είναι η Ελλάδα να δοκιμάσει την τύχη της. Φυσικά κι έπαιξαν ρόλο τα spreads και η πτώση τους σε επίπεδα προ Μνημονίου. Αλλά, για να συνεννοούμεθα, την αποφασιστική ώθηση έδωσαν ο Μπαλτάκος κι ο Κασιδιάρης. Σε βαθμό ώστε να δικαιούνται να γίνουν «νονοί» των πενταετών ομολόγων που ετοιμάζεται να ρίξει στην αρένα των αγορών η κυβέρνηση.
Δεν αποκλείεται, μάλιστα, τα spreads να πέσουν κι άλλο αν οι χρυσαυγίτες βγάλουν στον αέρα και τα υπόλοιπα βίντεο που ισχυρίζονται ότι διαθέτουν. Έτσι ώστε κάθε βίντεο, στο οποίο θα εμφανίζεται κυβερνητικό στέλεχος να κουτσομπολεύει χαλαρά με τους νεοναζί φίλους του, να ρίχνει κατά δέκα με είκοσι μονάδες τα spreads.
Δεν υπάρχει κανένας σουρεαλισμός σ' αυτό. Δεν υπάρχει τίποτε παράδοξο κι αντιφατικό στο ότι οι «αγορές» ουδόλως ενοχλήθηκαν από τον πολιτικό κλυδωνισμό που προκαλεί η αποκάλυψη της βαθιάς σχέσης ανάμεσα στη νεοναζιστική μαφία και την κυβέρνηση.

Οι παρενέργειες της κρίσης...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Σε μία χώρα, σε ένα σπίτι, από τα μικροπράγματα και από τις λεπτομέρειες, δηλαδή από αυτά που φαίνονται ως ασήμαντα, καταλαβαίνει κανείς αν υπάρχουν δημοκρατία, ελευθερία και σεβασμός στη διαφορετικότητα του άλλου, καθώς κι αν υπάρχει ισότητα μέσα στο διαφορετικό που είμαστε.

Αν είναι υγιές και καθαρό ένα σπίτι, από την τουαλέτα και την κουζίνα φαίνεται. Στη δημοκρατία η πλειοψηφία θα πρέπει να σέβεται τη μειοψηφία και στα κόμματα θα πρέπει να συμβαίνει το ίδιο.
Ενα δημοκρατικό πολίτευμα δοκιμάζεται στα δύσκολα. Οι νόμοι δεν φτιάχνονται για να καταστρατηγούνται, ούτε για να καλύπτουν «νομίμως» τις παρανομίες και τις αυθαιρεσίες. Δεν μπορεί να χρησιμοποιείται η δημοκρατία ως προκάλυμμα και πρόσχημα για να παίρνονται μέτρα και αποφάσεις που ούτε τα ανελεύθερα καθεστώτα θα έπαιρναν. Ζούμε μέσα σε ένα κλίμα ζοφερό.
Η ελληνική κοινωνία λειτουργεί κάτω από το βάρος της οικονομικής κρίσης κι αυτό έχει δημιουργήσει παρενέργειες, από ψυχολογικές μέχρι επιθετικές συμπεριφορές. Οι σχέσεις των συνανθρώπων που συνυπάρχουν συνεχώς εκπίπτουν. Παρατηρούμε φαινόμενα που αγγίζουν τα όρια της επικινδυνότητας. Μια μεγάλη απαξίωση, ακόμα και για την ίδια τη ζωή έρχεται να προστεθεί στην κλονισμένη πίστη σε αξίες, θεσμούς, νόμους, δικαιοσύνη, ασφάλεια, αγάπη, ομορφιά, τέχνη, πολιτική. Τα κόμματα στην πλειονότητά τους δεν έχουν εσωτερική δημοκρατία.
Μια αρρωστημένη κατάσταση επικρατεί. Το κακό έχει καλές δημόσιες σχέσεις και προβάλλεται. Το καλό πνίγεται, θεωρείται γελοίο να είναι, καλός καγαθός σήμερα ένας άνθρωπος. Οι πολιτικοί στην πλειονότητά τους έχουν χάσει το κύρος τους. Ο ναός της Δημοκρατίας, το Κοινοβούλιο, λοιδωρείται και συνεχώς απαξιώνεται. Αυτά που συμβαίνουν αυτές τις μέρες με αφορμή τον γενικό γραμματέα της συγκυβέρνησης λειτουργούν απωθητικά. Η δημοκρατία, όμως, είμαστε εμείς, η πατρίδα μας είμαστε εμείς, δεν μπορούμε να λέμε οι άλλοι φταίνε.

Η Βουλή της μεταδημοκρατίας ή Απλά μαθήματα αντισυνταγματικής και αντιδημοκρατικής υστερίας...

του Γιαννη Νικολοπουλου, απο το Red NoteBook...

Οι δύο τελευταίες συνεδριάσεις της Ολομέλειας της Βουλής ήταν πολλαπλώς διδακτικές και, θα έγραφα, ενδιαφέρουσες. Πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν πρωταγωνιστές υπήρξαν ο αντικομουνιστής Μπαλτάκος με τον αντισυνταγματολόγο Βενιζέλο, σε ένα καταπληκτικό τανγκό του διδύμου που κυβερνά πραγματικά αυτή τη χώρα;

Ας επιχειρήσουμε να κωδικοποιήσουμε τις καταστάσεις στις οποίες γίναμε μάρτυρες, κι ας δούμε τι παρακολουθήσαμε ως θεατές και ακροατές των ιδιότυπων αυτών μαθημάτων συνταγματικής και πολιτικής ιστορίας:
Την Κυριακή:
1) Είδαμε έναν Πρόεδρο της Βουλής (Μεϊμαράκης) να ανατρέπει την απόφαση της αμέσως προηγούμενης Προέδρου (για την ακρίβεια, προεδρεύουσας Αντιπροέδρου) της Βουλής, Μαρίας Κόλλια, σε μια λογική κομματάρχη Γκρούεζα, και όχι Προέδρου, που έχει αρθεί, λόγω του ρόλου και της ευαίσθητης θέσης του, πάνω από κομματικούς διαχωρισμούς και παραταξιακές διαιρέσεις. Πρωτοφανές και πραγματικά πρωτάκουστο, καθώς πουθενά δεν προβλέπεται τέτοιου τύπου σχέση ιεραρχίας μεταξύ των Προέδρων της Βουλής, όταν μάλιστα συντονίζουν τη συζήτηση της Ολομέλειας και αποφαίνονται επί της διαδικασίας. Η Κόλλια είχε διακόψει τη συζήτηση, όπως  όφειλε και σύμφωνα με το σωστό άρθρο του Κανονισμού, για να συνεχιστεί η συζήτηση επί της πρότασης δυσπιστίας κατά του υπουργού Οικονομικών.
2) Ο Μεϊμαράκης, λοιπόν, όχι μόνο ανέτρεψε την προηγούμενη απόφαση, αλλά επικαλέστηκε γνωμοδοτήσεις, απόψεις ή γνώμες «έγκυρων νομικών, φίλων και συναδέλφων» (προφανώς εννοούσε βουλευτών), τις οποίες υποτίθεται έλαβε, κατά τα λεγόμενά του, μετά την προηγούμενη πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ κατά της κυβέρνησης,  τον περασμένο Νοέμβριο. Απόψει και γνώμες σύμφωνα με τις οποίες, πάντα κατά τα λεγόμενά του, εντός του εξαμήνου δεν θα μπορούσε να κατατεθεί και να γίνει δεκτή νέα πρόταση δυσπιστίας ακόμη και εναντίον υπουργού, εκτός αν συνέτρεχαν αυστηρά προσωπικοί λόγοι.

Περί συνταγματικότητας και πρότασης δυσπιστίας...

 του Κωστα Στρατηλατη, απο το TVXS...

Η κίνηση της Αντιπολίτευσης κατά τη χθεσινή συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής να υποβάλει πρόταση δυσπιστίας κατά του Υπουργού Οικονομικών κ. Στουρνάρα, σύμφωνα με το άρθρο 84 παρ. 2 κ.ε. του Συντάγματος, έχει προφανώς πολιτικές διαστάσεις και μπορεί να αξιολογηθεί από οποιονδήποτε ως πολιτικά σκόπιμη ή μη, ως πολιτικά ηθική ή ανήθικη κ.ο.κ. Πέραν όμως τούτης της αξιολόγησης, το θέμα έχει ξεκάθαρα και συνταγματικές διαστάσεις και επηρεάζει τη λειτουργία του κοινοβουλευτικού συστήματος διακυβέρνησης στον τόπο μας.

Η επιλογή της Κυβέρνησης (η οποία εκφράσθηκε ιδίως μέσω της σχετικής παρέμβασης του Αντιπροέδρου της) να αναμείξει κατά τρόπο αθέμιτο επιχειρήματα ερμηνείας του Συντάγματος με ισχυρισμούς που ανάγονται στο πεδίο της πολιτικής ηθικής αποτελεί ένα ακόμη πλήγμα στους κοινοβουλευτικούς μας θεσμούς, μετά τα αλλεπάλληλα πλήγματα που αυτοί έχουν δεχθεί από τη διαρκή χρήση της πρακτικής των «μόναρθρων» νομοσχεδίων και την κατάχρηση της διαδικασίας του κατεπείγοντος για τη συζήτηση αυτών ή άλλων νομοσχεδίων στη Βουλή.
Αναλυτικά:
1. Το άρθρο 84 παρ. 2 του Συντάγματος ορίζει κατ’ αρχάς ότι η Βουλή μπορεί να αποσύρει την εμπιστοσύνη της «από την Κυβέρνηση ή από μέλος της». Δηλαδή, το Σύνταγμα εισάγει ξεκάθαρη διάκριση ανάμεσα στη διαδικασία απόδοσης πολιτικής ευθύνης στην Κυβέρνηση συλλογικά, διά της υποβολής πρότασης δυσπιστίας εναντίον της, και τη διαδικασία απόδοσης πολιτικής ευθύνης σε κάποιον από τους Υπουργούς της Κυβέρνησης ατομικά, διά της υποβολής πρότασης δυσπιστίας που στρέφεται αποκλειστικά εναντίον του.

Παιχνίδια με τη Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Σε όλες τις χώρες οι ισχυροί της εξουσίας θέλουν να έχουν προνομιακούς διαύλους επικοινωνίας με τη Δικαιοσύνη, εντός και εκτός της νομιμότητας. Δεν αντιμετωπίζονται, όμως, παντού με τον ίδιο τρόπο. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, μόλις οι ανακριτές που διερευνούσαν την ανάμειξη Σαρκοζί σε οικονομικά σκάνδαλα αντιλήφθηκαν ότι ο πρώην πρόεδρος γνώριζε, λόγω διαρροών, απόρρητα στοιχεία της διαδικασίας, έσπευσαν να παγιδεύσουν τα τηλέφωνά του και τα τηλέφωνα του δικηγόρου του, για να εντοπίσουν τον ένοχο.

Στη δική μας χώρα, αντιθέτως, οι δικαστικές διαρροές έχουν γίνει τμήμα της πολιτικής καθημερινότητας. Το απόρρητο της προανάκρισης είναι το πιο σύντομο δικαστικό ανέκδοτο. Τα έγγραφα, πάντως, της ποινικής δικογραφίας μπορεί να γίνονται φεϊγβολάν από πολλές πηγές, με συνηθέστερο ύποπτο τους δικηγόρους υπεράσπισης. Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο για τις διαρροές από τη διάσκεψη των δικαστηρίων, όπου κανείς άλλος εκτός από τους δικαστές δεν έχει πρόσβαση. Σύμφωνα με το άρθρο 251 του Ποινικού Κώδικα («Παραβίαση του δικαστικού απορρήτου»), όποιος δημοσιοποιεί ή μεταφέρει πληροφορίες για δικαστικές αποφάσεις που δεν έχουν ακόμη εκδοθεί, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών.
Και όμως, το τελευταίο διάστημα, οι «διαρροές» αποφάσεων με σημαντικό πολιτικό αντίκτυπο, ιδίως από το Συμβούλιο της Επικρατείας, αποτελούν τον κανόνα, με τελευταίο κρούσμα την προαναγγελία της απόφασης για την ΕΡΤ. Το κακό ξεκίνησε από την ανακοίνωση, καλοκαίρι του 2011, στο αποκορύφωμα της εξέγερσης των πλατειών και παραμονές της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου μνημονιακού προγράμματος, ότι η Ολομέλεια έκρινε συνταγματικό το πρώτο Μνημόνιο. Προφανώς δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίος ο χρόνος και η σκοπιμότητα της ανακοίνωσης μιας παρόμοιας απόφασης, η δημοσίευση της οποίας έγινε πολλούς μήνες μετά, το 2012.

Ο ΕΣΡ Μπαλούρδος...

Ο Στάθης στον eniko...

Οταν εγκαλείσαι από κάποιαν Αρχή για «υποχρέωση σεβασμού της έννομης τάξης της χώρας», μάλλον σε ζώνουν τα φίδια ότι έχεις χρονοδιακτινισθεί πίσω στη δεκαετία του 1950, ή στην καρδιά της χουντικής περιόδου του 1960...
Βεβαίως, όταν διαπιστώνεις ότι ο χωροφύλαξ που έχει στείλει ο αστυφύλαξ να σου σφυρίξει στ’ αυτί δι’ υπόθεσίν σου είναι το ΕΣΡ, έρχεται η ψυχή σου στον τόπο της, δεν αντιμετωπίζεις κάποια τραγωδία, αλλά την τραγική γελοιότητα μιας δράκας αλλοφρόνων.
Κι εξηγούμαι: το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης στην εμμονική και μανιακή καταδίωξη του Real Fm που το στιγματίζει, προσέθεσε ένα ακόμη «διαμάντι» - αυτήν τη φορά εναντίον της «Ελληνοφρένειας», κατηγορώντας τους συντελεστές της εκπομπής για παραβατική συμπεριφορά εις ό,τι αφορά την υποχρέωσή τους να σέβονται την έννομη τάξη της χώρας.
Δεν ξέρω πώς μια παράνομη στη σύνθεσή της (είναι όλα της τα μέλη εκπρόθεσμα) Ανεξάρτητη Αρχή αντιλαμβάνεται τη νομιμότητα, αλλά γνωρίζω πώς θα έπρεπε η νομιμότητα να αντιλαμβάνεται τις Ανεξάρτητες Αρχές: σαν έναν καρκίνο που (όπως οι ΜΚΟ και οι offshore) κατατρώει το πολίτευμα. Πώς; συμβάλλοντας στην άμβλυνση της διάκρισης των εξουσιών. Στις Ανεξάρτητες Αρχές (φρούτο κι αυτό του «εκσυγχρονισμού») ανατίθεται έργο που θα έπρεπε να φέρουν και να περαιώνουν η νομοθετική ή η εκτελεστική εξουσία (και να ελέγχει η δικαστική).