Αγρυπνία και Περηφάνια...

της Μαριας Τριαντοπουλου, απο το Tvxs...

Λέω να οργανώσω μια αγρυπνία, μια παράκληση, κάτι τέλος πάντων από αυτά, για να παρακαλέσω κάποια Ανώτερη Δύναμη να πάψει επιτέλους ο Ανθιμος, το ποίμνιο του και όλοι εκείνοι που δρουν «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» αυτών,
να αφήσουν ήσυχο τον υπόλοιπο κόσμο και τις αμαρτίες του και να ασχοληθούν με κάτι άλλο, πιο χρήσιμο. Κάτι μάλιστα πιο προσήκον στα χρέη της Εκκλησίας από το να ξεσηκώνει με μισαλλόδοξο και προσβλητικό λόγο τους πιστούς σε ακροδεξιές εθνικιστικές και ντροπιαστικές διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες.
Διεθνώς οι ακροδεξιοί εκπρόσωποι του Θεού επί της Γης, όπως οι περισσότεροι Ευαγγελιστές για παράδειγμα στις ΗΠΑ ή οι φονταμενταλιστές όλων των θρησκευτικών αποχρώσεων σε σχεδόν όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου αντιτίθενται στα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα του σεξουαλικού αυτοκαθορισμού, του σεβασμού στην ιδιωτική ζωή ή της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης, στο όνομα του Θεού ή του Αλλαχ ή οποιουδήποτε άλλου.
Στην Ελλάδα, επιπλέον, που η Χριστιανική Ορθοδοξία αναγνωρίζεται ακόμα ως επίσημη θρησκεία του κράτους, η Εκκλησία ανέκαθεν θεωρούσε, και θεωρεί ακόμα, ότι έχει δικαίωμα ίσο με εκείνο της Πολιτείας στην διακυβέρνηση της χώρας και ισάξια σχεδόν νομεθετικά δικαιώματα με τους εκλεγμένους βουλευτές του κράτους. Θα πρέπει επιτέλους να διαχωριστούν εντελώς, όχι μόνο στα χαρτιά αλλά ουσιαστικά, οι ρόλοι κράτους-εκκλησίας σε μια χώρα, μάλιστα, που θέλει να θεωρείται σύγχρονη και δημοκρατική.
Η εκκλησία και πολλοί από τους λειτουργούς της ούτε πτωούνται από αυτά τα χιλιοειπωμένα ούτε αντιλαμβάνονται τον πραγματικό τους ρόλο – ευτυχώς όχι όλοι καθώς υπάρχουν και πολλοί ιερείς που προσφέρουν αξιόλογο κοινωνικό και ανθρωπιστικό έργο – ξεχνώντας μάλλον την τύχη των καθολικών παπάδων στην διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου και υπερεκτιμώντας την δύναμή τους....

Η μνημονιακή πολιτική στη γλώσσα της κ. Ρεπούση...

Του ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ*, απο την Ελευθεροτυπια...

«Οι λογαριασμοί μετά τη λήξη τους μπορούν να εξοφλούνται στα ταμεία της ΔΕΗ...», «Ρίχνουμε τα ζυμαρικά στο αλατισμένο νερό που βράζει. Αφήνουμε να βράσει 6-8 λεπτά ανακατεύοντας κάθε τόσο». Μια από τις λιτές εντολές στο οπισθόφυλλο του λογαριασμού της ΔΕΗ ή οι οδηγίες σε πακέτο με μακαρόνια. Λειτουργική γλώσσα, που καταλαβαίνεις αμέσως τι εννοεί.

Μπορεί κανείς να θεωρεί ότι αυτή η γλώσσα είναι η πραγματική, η εμπορικά ανταποδοτική, η εγκεκριμένη από το ρεαλισμό. Οι μεταφορές, οι ελιγμοί και οι ήχοι της ποίησης, της λογοτεχνίας, του αρχαίου δράματος, ανήκουν στο βαθύ χώρο της περιττολογίας, είναι ένας πλεονασμός που η κρίση οφείλει να εγχειρήσει.
Η κρίση παραγγέλνει το δικό της στοχασμό, συστήνει το δικό της πολιτισμικό μνημόνιο. Σαν αυτό που εκφράζει με την εγωλατρία της η κ. Ρεπούση, σερφάροντας στο λαϊκιστικό κύμα ενός τελειωμένου και επαρχιώτικου γλωσσικού λειτουργισμού. «Τα Αρχαία Ελληνικά είναι νεκρή γλώσσα». Η γλώσσα του λογαριασμού της ΔΕΗ, οι οδηγίες χρήσης του μίξερ, τα καθοδηγητικά σκίτσα του ΙΚΕΑ, είναι η γλώσσα που επιταχύνει τα πράγματα ακριβολογώντας και συντομεύοντας. Ναι, πρέπει να διευκολύνουμε τη ζωή των ανθρώπων σε μια συντριπτική κυριολεξία, χωρίς μεταφορές , παρομοιώσεις, αλληγορίες. Είναι σίγουρο.
Τα Αρχαία Ελληνικά δεν μαθαίνονται, τουλάχιστον στο συνήθη βίο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, δημιουργούν όμως μια γλωσσική ώση, που καθοδηγεί και σχηματίζει την έννοια, ξανασχεδιάζει το φθόγγο, το αίσθημα. Γιατί γλώσσα είναι αυτή η έκτη αίσθηση που σε ειδοποιεί για το ψέμα, την εκφραστική αστοχία, την ακυρολεξία που κρύβει ανεντιμότητα και όχι απλώς αδεξιότητα. Γλώσσα είναι η ταλάντωση πάνω στο θέμα, αλλά είναι και η επίμονη διιστορική ρίζα, που χαράσσεται στην ευαισθησία αιώνων και βουνών και βλεμμάτων και ήχων.