Ιδρώνει το νεοναζιστικό αυτί;

του Στρατή Μπουρνάζου, απο τα Ενθεματα...

Στο «χρονικό» της Χρυσής Αυγής, τη βδομάδα που μας πέρασε, η είδηση ήταν η δημοσίευση, στην Εφημερίδα των Συντακτών, των περιβόητων πλέον νεοναζιστικών φωτογραφιών. Όπου βλέπουμε τους Μιχαλολιάκο-Παππά με κοντά παντελονάκια και σβάστικα, αλλά και τους Κασιδιάρη-Παππά να ποζάρουν με τη σβάστικα, όχι πλέον εξ απαλών ονύχων, αλλά το 2009 και το 2012.

Έργο του Όσκαρ Κοκόσκα

Δεν θα επιμείνω στις φωτογραφίες, παρά τη σημασία τους.

Συνεργάσιμοι/ες; Όχι, ευχαριστούμε!

της Τόνιας Κατερίνη, απο το Red Note Book...

Το σχέδιο απέναντι στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι/ες  έχει την αφετηρία του στη δεκαετία του ’80 όταν από  οι πολιτικές του welfare (της κοινωνικής προστασίας) δίνουν τη θέση τους στις πολιτικές του workfare (της  ανταπόδοσης μέσω της απορυθμισμένης εργασίας)

ενώ η κερδοφορία του κεφαλαίου δεν προέρχεται πια κατά προτεραιότητα από τον παραγωγικό τομέα, αλλά από τις χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες.

Στο πεδίο αυτό, αναπτύσσονται ποικίλες πρακτικές υψηλής κερδοφορίας του κεφαλαίου που αφορούν, κατά κύριο λόγο, τους μεγάλους παίκτες – ταυτόχρονα, όμως, εμπλέκουν το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας, διαμορφώνοντας νέες οικονομικές και κοινωνικές συμπεριφορές. Η εμπλοκή αυτή επιτυγχάνεται αρχικά μέσω του Χρηματιστηρίου και στη συνέχεια με την παραγωγή και πώληση ποικίλων τραπεζικών προϊόντων· τα πιο διαδεδομένα είναι τα καταναλωτικά δάνεια και οι κάρτες, αλλά τον κορμό αποτελούν τα ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια.
Αυτή η τελευταία υπερδραστηριότητα των τραπεζών είχε σημαντικές και καθόλου τυχαίες επιπτώσεις. Εκτόξευσε τις τιμές των ακινήτων, ανεβάζοντας την εργολαβική κερδοφορία, η οποία παραδοσιακά κυμαινόταν μεταξύ 20 και 30%, σε ποσοστά ενίοτε άνω του 200%. Και, την ίδια στιγμή, δημιούργησε χρέη με εξασφάλιση ακίνητα, η αξία των οποίων είναι σήμερα πολύ μικρότερη του  δανείου. Παράλληλα η χορήγηση επισκευαστικών ενυπόθηκων δανείων, που χρησιμοποιούνταν εν γνώσει των τραπεζών, για να καλύψουν πραγματικές ή έντεχνα κατασκευασμένες  καταναλωτικές ανάγκες, αλλά και τις σημαντικές ανάγκες που προκαλούσε η αποδιάρθρωση των κοινωνικών παροχών, υποθήκευσε δόλια τη ζωή πλήθους νοικοκυριών.

Γιατί φοβούνται τις καθαρίστριες;

Laternative...

Πολλές φορές μέσα απ'το ιστολόγιό μου αλλά κι από συζητήσεις που έχω κάνει με φίλους, επιμένω πως ο αγώνας για το κοινό δίκαιο πρέπει να αλλάξει. Οι εργατοπατέρες και τα συνδικάτα έχουν πλέον πεθάνει. Είναι τα φαντάσματα ενός παρελθοντικού πολιτικού συστήματος που περιφέρονται άυλα κι αόρατα σε έναν νέο και διαφορετικό πολιτικό στίβο. Μέλος αυτών των φαντασμάτων είναι και το Κ.Κ.Ε. το οποίο επιμένει σε ανούσιους αγώνες να κυνηγάει εχθρούς που δεν υπάρχουν πια.
Οι ημερήσιες και προγραμματισμένες απεργίες που κανονίζουν τα συνδικάτα και οι εργατοπατέρες δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία οικονομική ανάσα σε κράτος κι αφεντικά (μιας και χάνεται το μεροκάματο) ενώ οι εργαζόμενοι αντί να κατεβούν στους δρόμους, προτιμούν να απολαύσουν το καφεδάκι τους και την θαλπωρή του σπιτιού τους. Ο άνθρωπος που δεν έχει χάσει ακόμα τίποτα και παραμυθιάζεται με ψίχουλα δε θα ξεσηκωθεί ούτε θα ρισκάρει τα λίγα που του προσφέρουν ακόμα.
Φυσικά υπάρχουν και οι πολλοί άνεργοι που δε μπορώ να καταλάβω γιατί κρύβονται και δεν έχουν βγει ακόμα στους δρόμους για να τα ισοπεδώσουν όλα και να χτίσουν από το μηδέν ένα καινούργιο κράτος δικαίου και μία πιο ισότιμη πολιτεία χωρίς διαφθορά κι αυθαιρεσία. Η εκκωφαντική απουσία της συγκεκριμένης μεγάλης μερίδας της ελληνικής κοινωνίας (οι άνεργοι) με γεμίζει απελπισία κι απογοήτευση για το μέλλον αυτού του τόπου. Δυστυχώς υπάρχει αρκετή ακόμα ανοχή στην κατάντια και στην κατάρρευση αυτού του κράτους. Εξάλλου αντίστοιχη ανοχή υπήρχε στην δεκαετία του '60 και στην περίοδο της χούντας. Γιατί να μην υπάρχει και τώρα...