Ερχονται οι κομμουνιστές!

Του Δημήτρη Τρίμη, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...    

Προσέξτε τα επίσημα στοιχεία του success story: 77 δισεκατομμύρια ευρώ τα «κόκκινα» δάνεια προς τις τράπεζες (οι οποίες χρηματοδοτήθηκαν με ενέσεις επιβίωσης ύψους 211,5 δισεκατομμυρίων ευρώ δημοσίου χρήματος), 66 δισεκατομμύρια ευρώ χρέη από φόρους εταιρειών και ιδιωτών προς το Δημόσιο,
2,4 δισεκατομμύρια ευρώ οι υποχρεώσεις του Δημοσίου προς ιδιώτες και πάνω από 30 δισεκατομμύρια ευρώ οι ζημιές των ασφαλιστικών ταμείων την τελευταία πενταετία.
Το δε δημόσιο χρέος έφτασε τα 318 δισεκατομμύρια ευρώ ή στο 175% του μειωμένου κατά 30% την τελευταία πενταετία ΑΕΠ. Από την άλλη πλευρά, οι εξαγωγές ελληνικών προϊόντων μειώνονται παρά τη ραγδαία πτώση του εργατικού κόστους, ενώ η προσέλκυση κεφαλαίων (καθαρών εισροών ξένων επενδύσεων) έπεσε από τα 4,3 δισεκατομμύρια ευρώ το 2006 στο 1,6 δισεκατομμύριο ευρώ το 2013 -παρά τις διευκολύνσεις και τα παρακαλετά. Δηλαδή η εσωτερική υποτίμηση πέτυχε, ο ασθενής λαός όμως πεθαίνει.
Πώς διορθώνεται αυτή η εικόνα καταστροφής, σύμφωνα με τις επόμενες μνημονιακές υποχρεώσεις της κυβέρνησης Σαμαρά που συνυπογράφηκαν με την τρόικα και πρέπει να πραγματοποιηθούν έως το τέλος του 2014; Πρώτον, κόβονται τα «εφάπαξ» και μειώνονται οι συντάξεις και οι υγειονομικές παροχές των συνταξιούχων και εργαζομένων. «Απελευθερώνονται» επαγγέλματα και εργασιακές σχέσεις, καταργούνται απολύτως οι συλλογικές συμβάσεις, πέφτει κάτω από τα 586 ευρώ (και τα 495 ευρώ στους κάτω των 25 ετών) ο νομοθετικά ρυθμισμένος βασικός μισθός και μειώνονται έως καταργήσεως οι εργοδοτικές εισφορές και οι φόροι «υπέρ τρίτων» (που στήριζαν σε ένα βαθμό το ασφαλιστικό σύστημα).

Ο πολύς κύριος Γκίκας Χαρδούβελης...

Cogito ergo sum...

Επ' ευκαιρία του Γιούρογκρουπ (για όσους δεν γνωρίζουν, έτσι αποκαλείται η άτυπη σύσκεψη των υπουργών οικονομικών των χωρών τής ευρωζώνης), όπου η χώρα μας εκπροσωπείται για πρώτη φορά από τον κύριο Γκίκα Χαρδούβελη, θέλω να διατυπώσω μερικές απορίες σχετικά με τον διάδοχο του -αλήστου μνήμης- τέως υπουργού οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα. Έτσι, για να βγάλω το άχτι μου, μιας κι από τότε που έγινε ο ανασχηματισμός, μας βομβαρδίζουν με πληροφορίες σχετικές τόσο με τους τίτλους σπουδών τού -εν πολλοίς άγνωστου μέχρι χτες- αξιότιμου κυρίου Χαρδούβελη όσο και με τις υψηλά ευρισκόμενες θέσεις ευθύνης στις οποίες υπηρέτησε το παρελθόν.

Μεταξύ άλλων, ο κύριος Χαρδούβελης διετέλεσε επί σειρά ετών (από το 2005) επί κεφαλής τού τμήματος οικονομικών μελετών τής Γιούρομπανκ. Τέτοια τμήματα, στελεχωμένα με αδρά αμειβόμενους επιστήμονες, διαθέτουν όλες οι τράπεζες. Σκοπός τους είναι η μέσω της καθημερινής μελέτης τής οικονομικής πραγματικότητας παροχή συμβουλών προς τις διοικήσεις των τραπεζών. Αυτές οι συμβουλές μπορεί να είναι είτε προτρεπτικές (π.χ. να συστήνουν άνοιγμα θέσης σε μια επένδυση) είτε αποτρεπτικές (π.χ. να υποδεικνύουν τον αυξημένο κίνδυνο μιας θέσης και να προτείνουν το κλείσιμό της).

Με δεδομένο, λοιπόν, ότι η Γιούρομπανκ έπεσε σε τέτοια "λούμπα" ώστε ήταν η μόνη τράπεζα που δεν κατάφερε να αποφύγει την υπαγωγή της στον άμεσο έλεγχο του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, αναρωτιέμαι πόσο καλά έκανε την ακριβοπληρωμένη δουλειά του ο κύριος Χαρδούβελης. Ειδοποίησε (και αν ναι, πόσο έγκαιρα;) την διοίκηση της τράπεζας για τον κίνδυνο πτώχευσης; Αν βασιζόμουν σε όσα ο ίδιος υποστήριζε στα δημοσιεύματα και στις συνεντεύξεις του, θα μπορούσα να τον κρίνω λίαν επιεικώς ως ανεπαρκή. Επειδή, όμως, κατανοώ ότι τα κακά νέα δεν πρέπει να κυκλοφορούν, αναρωτιέμαι αν ο ακριβοπληρωμένος σύμβουλος έστειλε έστω ένα (κανονικά θα έπρεπε να είναι αμέτρητα) σημείωμα στην διοίκηση όπου να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Υποθέτω ότι δεν πρέπει να έστειλε ούτε ένα, άρα δεν πρέπει να είχε πάρει χαμπάρι τον γκρεμό προς τον οποίο πλησίαζε ταχύτατα η τράπεζα. Αν η υπόθεσή μου είναι εσφαλμένη, ο κύριος Χαρδούβελης θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί αυτομάτως εφ' όσον δεν έχει νόημα να πληρώνεσαι ως σύμβουλος αλλά να μη πιάνουν τόπο οι συμβουλές σου.

Συνεργάσιμοι/ες; Όχι, ευχαριστούμε!

της Τόνιας Κατερίνη, απο το Red Note Book...

Το σχέδιο απέναντι στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι/ες  έχει την αφετηρία του στη δεκαετία του ’80 όταν από  οι πολιτικές του welfare (της κοινωνικής προστασίας) δίνουν τη θέση τους στις πολιτικές του workfare (της  ανταπόδοσης μέσω της απορυθμισμένης εργασίας)

ενώ η κερδοφορία του κεφαλαίου δεν προέρχεται πια κατά προτεραιότητα από τον παραγωγικό τομέα, αλλά από τις χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες.

Στο πεδίο αυτό, αναπτύσσονται ποικίλες πρακτικές υψηλής κερδοφορίας του κεφαλαίου που αφορούν, κατά κύριο λόγο, τους μεγάλους παίκτες – ταυτόχρονα, όμως, εμπλέκουν το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας, διαμορφώνοντας νέες οικονομικές και κοινωνικές συμπεριφορές. Η εμπλοκή αυτή επιτυγχάνεται αρχικά μέσω του Χρηματιστηρίου και στη συνέχεια με την παραγωγή και πώληση ποικίλων τραπεζικών προϊόντων· τα πιο διαδεδομένα είναι τα καταναλωτικά δάνεια και οι κάρτες, αλλά τον κορμό αποτελούν τα ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια.
Αυτή η τελευταία υπερδραστηριότητα των τραπεζών είχε σημαντικές και καθόλου τυχαίες επιπτώσεις. Εκτόξευσε τις τιμές των ακινήτων, ανεβάζοντας την εργολαβική κερδοφορία, η οποία παραδοσιακά κυμαινόταν μεταξύ 20 και 30%, σε ποσοστά ενίοτε άνω του 200%. Και, την ίδια στιγμή, δημιούργησε χρέη με εξασφάλιση ακίνητα, η αξία των οποίων είναι σήμερα πολύ μικρότερη του  δανείου. Παράλληλα η χορήγηση επισκευαστικών ενυπόθηκων δανείων, που χρησιμοποιούνταν εν γνώσει των τραπεζών, για να καλύψουν πραγματικές ή έντεχνα κατασκευασμένες  καταναλωτικές ανάγκες, αλλά και τις σημαντικές ανάγκες που προκαλούσε η αποδιάρθρωση των κοινωνικών παροχών, υποθήκευσε δόλια τη ζωή πλήθους νοικοκυριών.

Eurobank: Ένα σκάνδαλο μεταμφιεσμένο σε success story...

Του Γιάννη Βαρουφάκη, αναδημοσιευση απο την Εποχη...

Η Eurobank είναι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της ελληνικής εφευρετικότητας. Το όνομά της είναι από μόνο του ένα πραξικόπημα.[1] Πέρα από τη σημασιολογία ωστόσο και ερχόμενοι στις πρόσφατες εξελίξεις, η Eurobank είναι ένα θαυμάσιο παράδειγμα των δαιμόνιων προσπαθειών του ελληνικού κατεστημένου να εξαπατήσει
τους έλληνες και ευρωπαίους φορολογούμενους και στη συνέχεια να διακηρύξει ένα λαμπρό ελληνικό success story, εβδομάδες πριν τις ευρωεκλογές. (Έχετε ήδη δει την άλλη συνιστώσα αυτής της καμπάνιας, γνωστής και ως πρωτογενές «πλεόνασμα»...)
Ας ξεκινήσουμε με έναν ζοφερό λογαριασμό [2] της δημόσιας συμμετοχής, προκειμένου να μείνουν ανοιχτές οι πόρτες της Eurobank και να συνεχίσουν να λειτουργούν τα ΑΤΜ της, μετά από την πλήρη και απόλυτη πτώχευση της τράπεζας. Καθώς οι ιδιοκτήτες της δεν συνέβαλαν ούτε ένα ευρώ στη σωτηρία της και κανένας ιδιώτης επενδυτής δεν τόλμησε να συμβάλει στην ανακεφαλαιοποίηση της τράπεζας, το πτωχευμένο ελληνικό κράτος ενεπλάκη και χάρισε στην Eurobank απλόχερα χρήματα, τα οποία οι έλληνες φορολογούμενοι δανείστηκαν από το ευρωπαϊκό αρχικό κεφάλαιο διάσωσης, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Εν ολίγοις:

Πέντε δώρα στη Eurobank

1. Το 2013 το ελληνικό κράτος ήταν ο μόνος αγοραστής της εσπευσμένης έκδοσης μετοχών. Μέσω του ελληνικού EFSF (το επονομαζόμενο Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας-ΕΤΧΣ), το κράτος επένδυσε 5,8 εκατομμύρια ευρώ, πληρώνοντας 1,54 ευρώ ανά μετοχή και κατά συνέπεια αποκτώντας το 95% των ιδίων κεφαλαίων της τράπεζας.
2. Το κράτος αγόρασε επιπλέον προνομιούχες μετοχές αξίας 1,25 δισεκατομμυρίων ευρώ.
3. Το κράτος παραχώρησε το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο στη Eurobank, αφού είχε χορηγήσει 4,06 δισεκατομμύρια στο ΤΤ για να καλύψει το «χρηματοδοτικό κενό» του και ακόμα 550 εκατομμύρια νέων κεφαλαίων για την ανακεφαλαιοποίησή του.
4. Για να «συνδράμει» τη Eurobank να απορροφήσει τη μικρή χρεοκοπημένη λόγω διαφθοράς Proton Bank, το κράτος δώρισε στη Eurobank 760 εκατομ. για να καλύψει το «χρηματοδοτικό κενό» και ακόμα 550 εκατομ. ως νέο κεφάλαιο.

Μερικά καίρια ερωτήματα για το νέο Υπουργό Οικονομικών...

του Κωστα Λαπαβιτσα... Κεντρικό πρόσωπο του ανασχηματισμού αναδείχθηκε ο κ. Γκίκας Χαρδούβελης, καταξιωμένος οικονομολόγος με μακρά διεθνή καριέρα και συστηματική επαγγελματική ενασχόληση με το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, αλλά και με τα ελληνικά δημόσια πράγματα.
Ο κ. Χαρδούβελης αναμφίβολα έχει το επιστημονικό κύρος για να συνδιαλλαγεί με τους δανειστές της Ελλάδας, οι οποίοι και κατά τα φαινόμενα στήριξαν το διορισμό του.

Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ο νέος Υπουργός Οικονομικών δήλωσε ότι 'πρέπει να κάνουμε αυτό που εμείς θέλουμε και όχι αυτό που λέει η τρόικα μόνο'. Πρόκειται για θαρραλέα δήλωση ανεξαρτησίας και πρόθεσης υπεράσπισης του δημόσιου, αλλά και του εθνικού, συμφέροντος, την οποία και θα περίμενε κανείς από τον κ. Χαρδούβελη. Εύλογα λοιπόν ανακύπτει το ερώτημα αν ο νέος Υπουργός Οικονομικών, ο οποίος είχε υψηλόβαθμη και πολύχρονη επαγγελματική σχέση με τη Eurobank, θα βρεθεί απερίσπαστος στην εκτέλεση των καθηκόντων του, ή θα αντιμετωπίσει προβλήματα 'σύγκρουσης συμφερόντων' σε μια τέτοια κρίσιμη περίοδο. Το εξαιρετικό κείμενο του Γιώργου Βασσάλου που φιλοξενείται παρακάτω αναλύει με λεπτομέρεια τα ζητήματα που αναφύονται.

Είναι πιθανόν να μην υπάρχει κανένα ζήτημα 'σύγκρουσης συμφερόντων' και ο νέος υπουργός να μπορέσει ελεύθερα να επιτελέσει το έργο του. Επειδή όμως ο χώρα μας πάσχει βαριά σε θέματα διαφάνειας, ακόμη και σε σχέση με τις πρακτικές της ΕΕ, επειδή οι καιροί είναι πονηροί κι επειδή ο ελληνικός λαός έχει βαθύτατη και δικαιολογημένη δυσπιστία για τον πολιτικό κόσμο, το λιγότερο που θα πρέπει να κάνει η κυβέρνηση, αλλά και η Eurobank, είναι να δώσουν δημόσια απαντήσεις και πληροφορίες για τα ερωτήματα που θέτει ο Βασσάλος. Είναι θέμα δημοκρατίας.

Ποιον εκπροσωπεί ο κ. Χαρδούβελης;

Γιώργος Βασσάλος, απο το UnFollow...

 Μετά από το προσωπικό του success story στην «διάσωση» της Eurobank, ο Γκίκας Χαρδούβελης γίνεται ο νέος «τσάρος της οικονομίας» και βάζει πλώρη για νέες ένδοξες διαπραγματεύσεις πάντα για το συμφέρον του απλού έλληνα φορολογούμενου. Πιθανώς μέχρι να ξαναεπιστρέψει στη δουλειά του στη Eurobank ή κάποιο από τα funds που θα την πάρουν τζάμπα…

Ο νέος υπουργός οικονομίας Γκίκας Χαρδούβελης το 2011 πήρε άδεια άνευ αποδοχών από τη Eurobank του Σ. Λάτση για να αναλάβει τη διεύθυνση του γραφείου του τότε πρωθυπουργού Λ. Παπαδήμου. Από τη θέση αυτή, ήταν ένας από τους βασικούς διαπραγματευτές του PSI εκ μέρους του ελληνικού δημοσίου. Στην άλλη πλευρά της διαπραγμάτευσης βρισκόταν η ειδική ομάδα εργασίας του διεθνούς τραπεζικού λόμπι International Institute of Finance (IIF) αποτελούμενη συγκεκριμένα από τις ιδιωτικές τράπεζες που είχαν ελληνικά ομόλογα, μεταξύ των οποίων και οι ελληνικές τράπεζες και φυσικά η Eurobank.

Ποιον ακριβώς, λοιπόν, εκπροσωπούσε ο κ. Χαρδούβελης σε αυτή τη διαπραγμάτευση; Το ελληνικό δημόσιο ή τη Eurobank της οποίας ήταν διευθυντής οικονομικής ανάλυσης  και στην οποία επέστρεψε να δουλέψει μετά το πέρας της διαπραγμάτευσης;

 

Το πακέτο του δεύτερου μνημονίου στο οποίο βασίστηκε το PSI έδινε 50 περίπου δισεκατομμύρια στην ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών. Το ποσό της ονομαστικής αξίας των ομολόγων που θα εντάσσονταν σε αυτή τη διαδικασία και το αντίτιμο που θα δινόταν σε κάθε τράπεζα καθορίστηκε μέσα από τη διαπραγμάτευση στην οποία ηγήθηκε ο κ. Χαρδούβελης, υποτίθεται εκ μέρους τους ελληνικού δημοσίου. (Βλ. και παλαιότερη έρευνά μου για το Corporate Europe Observatory.)

Η διαπραγμάτευση αυτή κατέληξε στα τέλη του 2012 στους όρους με τους οποίους θα γινόταν η ανακεφαλαιοποίηση. Εν τω μεταξύ ο κ. Χαρδούβελης γύρισε τον Ιούνιο στη Eurobank και πέρασε στην άλλην πλευρά του τραπεζιού της διαπραγμάτευσης.

Με βάση τους όρους που διαμορφώθηκαν το 2012, το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) αγόρασε με 1,54 ευρώ κάθε μετοχή της Eurobank για να τη σώσει. Η διοίκηση της έμεινε στους ιδιώτες που είχαν προσλάβει τον κ. Χαρδούβελη. Τώρα το ΤΧΣ ξαναπουλά τις μετοχές της Eurobank 0,30 ευρώ ανά μετοχή.

Τι φοβάται η Ευρωπαϊκή νεοφιλελεύθερη οικονομική αυτοκρατορία...

του system failure...

 

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, η Ελλάδα έχει περάσει μια από τις χειρότερες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της. Με αφορμή την οικονομική κρίση, έχει γίνει το πειραματόζωο σε ένα πείραμα που επιχειρεί να ανιχνεύσει τις αντιδράσεις απέναντι στα νέα δεδομένα που επιβάλει ο καπιταλισμός στην πιο καταστροφική του εκδοχή.

 

Στο πεδίο των νέων συνθηκών που επιβάλλονται, δοκιμάζονται οι αντοχές και οι ανοχές μιας ολόκληρης κοινωνίας, που η μοίρα την έφερε να παίξει τον ρόλο του πειραματόζωου σε ένα από τα πιο βάρβαρα πειράματα της σύγχρονης ιστορίας. Επειδή όμως το πείραμα δεν έχει τελειώσει, αυτό που η Ευρωπαϊκή νεοφιλελεύθερη οικονομική αυτοκρατορία φοβάται περισσότερο, είναι μια απότομη διακοπή του, με αποτέλεσμα να εκτροχιαστούν επικίνδυνα τα σχέδια για την επέκτασή του σε όλη την Ευρώπη.

 

Το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή οικονομική ελίτ χρησιμοποιεί την παρούσα Ευρωπαϊκή πολιτική τάξη για να απορρυθμίσει το σύστημα περισσότερο, αποδεικνύει ότι φοβάται την άνοδο πολιτικών δυνάμεων που δεν θα είναι “εύκολα διαχειρίσιμες” στην Ευρώπη. Με άλλα λόγια, επιχειρεί να οριστικοποιήσει τις επιθυμητές συνθήκες στην Ευρώπη, αλλά και παγκοσμίως, ώστε οποιεσδήποτε πολιτικές δυνάμεις έρθουν στην εξουσία να βρεθούν προ τετελεσμένων, με πολύ λίγα περιθώρια για ελιγμούς που θα μπορούσαν να αλλάξουν την κατάσταση προς όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας των λαών.

 

Ο ταξικός πόλεμος ξεκίνησε από την Ελλάδα και από τις χώρες του νότου. Παράλληλα, στις υπόλοιπες χώρες του νότου και της περιφέρειας, εφαρμόζονται παρόμοιες πολιτικές σε διαφορετική όμως κλίμακα. Αυτό γίνεται γιατί, αν εφαρμόζονταν σκληρές πολιτικές όπως στην Ελλάδα, ταυτόχρονα σε όλες τις χώρες της περιφέρειας, υπήρχε κίνδυνος να καταρρεύσει απότομα το “μαξιλάρι ασφαλείας” που λέγεται μεσαία τάξη και να προκαλέσει απρόβλεπτες εξελίξεις και επικίνδυνη αστάθεια για την ολοκλήρωση του πειράματος και την οριστική επιβολή των όρων της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας.

Δεν τους χρειάζεται ούτε μια μέρα παραπάνω...

my pillow book...

Όταν μιλάμε για τις τράπεζες, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η μεγάλη ληστεία στον δημόσιο πλούτο της χώρας ξεκίνησε πριν δυο καλοκαίρια με την απόφαση εκποίησης της Αγροτικής Τράπεζας αντί πινακίου φακής μέσα σε ένα σαββατοκύριακο.

 

Έτσι, μαζί με την Αγροτική τράπεζα, αγόρασε ο νέος ιδιοκτήτης και τις υποθήκεςγια το μεγαλύτερο μέρος της μεταποιητικής βάσης που διαθέτει η χώρα για την πρωτογενή μας παραγωγή. Είδαμε τα προεόρτια από πέρσι: φαινόμενα όπως αυτό της Δωδώνης, σηματοδότησαν την πορεία της απορρύθμισης και του ξεπουλήματος που βιώνουμε ετούτες τις σκοτεινές μέρες…

 

Είναι μικρής σημασίας το γεγονός ότι μαζί με την Αγροτική Τράπεζα, χάθηκαν και μερικά εκατομμύρια που είχαν εκχωρηθεί δανεικά στα κόμματα –αποκόμματα πλέον- των Ολετήρων που μας κυβερνούν, παρόλο που γίνεται μεγάλος θόρυβος επί τούτου. Μεγάλης σημασίας είναι οι υποθήκες της αγροτικής γης που κουβαλά η Αγροτική Τράπεζα στα σεντούκια της και για τις οποίες κανείς δεν μας έχει πει τίποτα για την τύχη τους, με αποτέλεσμα επενδύσεις δισεκατομμυρίων πληρωμένες με δημόσιο χρήμα να λιμνάζουν και αποθήκες, συσκευαστήρια, εγκαταστάσεις, να σαπίζουν.

 

Ότι θα πωλούσαν τις τράπεζες οι οποίες μας έχουν μέχρι σήμερα κοστίσει τα μαλλιά της κεφαλής μας για να τις «σώσομε», δεν πρέπει να μας εκπλήσσει αφού ήταν στο πρόγραμμα.

 

Μικρά εγκλήματα μεταξύ φίλων...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Δυο φίλοι συναντώνται τυχαία, μετά από πολλά χρόνια. «Τι κάνεις, πώς τα πας;». «Τα πάω πολύ καλά, έχω γίνει εκατομμυριούχος». «Και πώς τα κατάφερες;». «Πουλάω αυγά, μυριάδες αυγά». «Τι ιδιαίτερο έχουν τα αυγά σου;» «Είναι πολύ φτηνά. Τα αγοράζω δέκα λεπτά το ένα και το πουλάω πέντε. Χαμός γίνεται, σου λέω». «Καλά και πώς έγινες εκατομμυριούχος πουλώντας αυγά μισοτιμής;» «Είναι πολύ απλό. Πριν αρχίσω να πουλάω αυγά, ήμουνα δισεκατομμυριούχος».

Βγαλμένο μέσα από τη ζωή είναι το ανέκδοτο. Ταιριάζει γάντι στην κυβέρνηση του Σαμαρά και του Βενιζέλου, που αγόρασε 1,25 ευρώ τις μετοχές της Eurobank με τα λεφτά που πήρε από τους δανειστές, με τα δικά μας λεφτά δηλαδή, που έγιναν Δημόσιο χρέος και θα τα πληρώνουμε για γενεές δεκατέσσερις, και μετά τις πούλησε για 30 λεπτά του ευρώ. Μηδέν και τριάντα, ούτε καν 0,43 που είναι η εξευτελιστική τρέχουσα χρηματιστηριακή αξία της μετοχής.
Όπου αλλού συνέβη κάτι παρόμοιο, στις ΗΠΑ, στην Αγγλία, στην Ιρλανδία, το Δημόσιο πούλησε τις μετοχές των χρεοκοπημένων τραπεζών σε τιμή υψηλότερη από την τιμή της αγοράς. Οι κουτόφραγκοι έβγαλαν κέρδος από τη διάσωση των τραπεζών, εμείς οι ελληναράδες πουλάμε την Eurobank στο 24% της τιμής εξαγοράς, τουτέστιν με χασούρα 76%. Ακολουθεί και η πώληση των κρατικών μετοχών της Εθνικής Τράπεζας με έκπτωση 25%-35% από την αρχική τιμή εξαγοράς, οπότε η συνολική απώλεια από Εθνική και Γιούρομπανκ θα αγγίξει τα 10 δισ. ευρώ.
Δέκα δισεκατομμύρια ευρώ χάρισμα στους ιδιώτες. Αυτό ήταν το μέγα ζητούμενο του πολυνομοσχεδίου, κρύφτηκε όμως πίσω από τη φασαρία για το γάλα. Γι' αυτό κατατέθηκε πρόταση μομφής κατά του Στουρνάρα, γι' αυτό αντέδρασε λυσσωδώς ο Βενιζέλος. Ολόκληρο σόου στήθηκε στη Βουλή, για να μην γίνει συζήτηση και αντιληφθούν οι πολίτες το μέγεθος του σκανδάλου. Να μην μάθουν για τη διασπάθιση του δημόσιου πλούτου, να μην μάθουν καν ότι η κυβέρνηση έσπευσε να αμνηστεύσει προκαταβολικά τα μέλη του Δ.Σ του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Λες και η ευθύνη ανήκει στους τεχνοκράτες που εκτελούν τις εντολές και όχι στους κυβερνώντες που δίνουν τις εντολές.
Δύο σκάνδαλα μέσα σε λίγες ημέρες. Πρώτα οι τράπεζες, μετά η έξοδος στις αγορές, η προεκλογική φιέστα του Σαμαρά, που μας στοίχισε 500 εκατομμύρια ευρώ. Και πες ότι τα 500 καταπίνονται. Εκείνο που δεν καταπίνεται με τίποτα είναι η υπαγωγή του ομολόγου σε αγγλικό δίκαιο -γεγονός πρωτοφανές για χώρα της Ευρωζώνης-, που σημαίνει ότι οι μεγάλες τράπεζες των ΗΠΑ και της Γερμανίας, αλλά και τα κερδοσκοπικά funds που συμμετείχαν στη δημοπρασία, θα μπορούν να βγάλουν στο σφυρί την κινητή και ακίνητη περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου, για να πάρουν πίσω τα χρήματά τους στο ακέραιο.
Μικρά εγκλήματα μεταξύ φίλων, του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Στουρνάρα. Με αυτήν ακριβώς τη σειρά.

Η εφιαλτική αμφιβολία των φιλελεύθερων...

Του Κώ­στα Βερ­γό­που­λου, απο την Εποχη...

Ο  ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΣΕ ΑΙΩΝΙΑ ΣΤΑΣΙΜΟΤΗΤΑ
Την πέ­τρα που τά­ρα­ξε τα νε­ρά στις συ­ζη­τή­σεις για το μέλ­λον του κα­πι­τα­λι­σμού, δεν την έ­ρι­ξε κά­ποιος ε­γνω­σμέ­νος αμ­φι­σβη­τίας, αλ­λά έ­νας α­πό τους πιο φλο­γε­ρούς υ­πε­ρα­σπι­στές τού συ­στή­μα­τος: ο Λό­ρε­νς Σά­με­ρς.
Πρώην πρό­ε­δρος του Χά­βαρ­ντ, πα­σί­γνω­στος α­πό το πά­θος του για την τρα­πε­ζι­κή α­πορ­ρύθ­μι­ση, ό­ταν κα­τεί­χε τη θέ­ση τού υ­πουρ­γού Οι­κο­νο­μι­κών στη δεύ­τε­ρη κυ­βέρ­νη­ση Κλί­ντον (1999-2001).
Μέ­χρι που ο­ρί­στη­κε α­πό τον Μπά­ρακ Ομπά­μα διευ­θυ­ντής του Εθνι­κού Οι­κο­νο­μι­κού Συμ­βου­λίου των Η­ΠΑ, θέ­ση που δια­τή­ρη­σε ως το 2010, πρό­σφε­ρε τις συμ­βου­λές του στον κό­σμο της οι­κο­νο­μίας (έ­να κερ­δο­σκο­πι­κό fund του εί­χε χο­ρη­γή­σει 5,2 ε­κα­τομ­μύ­ρια δο­λά­ρια με­τα­ξύ 2008 και 2009), κυ­ρίως μέ­σω κα­λο­πλη­ρω­μέ­νων (μέ­χρι και με 135.000 δο­λά­ρια) δια­λέ­ξεων. Γι’ αυ­τό κα­νείς δεν πε­ρί­με­νε ό­τι θα προ­κα­λέ­σει τό­ση  αμ­φι­σβή­τη­ση και τα­ρα­χή.
Η πέ­τρα έ­πε­σε στη διάρ­κεια της ε­τή­σιας Διά­σκε­ψης  του ΔΝΤ στην Ουά­σι­γκτον, στις 7 και 8 Νο­εμ­βρίου 2013. Μή­πως ο κα­πι­τα­λι­σμός ο ί­διος έ­χει αιχ­μα­λω­τι­σθεί  στην πα­γί­δα της «αιώ­νιας στα­σι­μό­τη­τας», α­να­ρω­τή­θη­κε ο φί­λος των τρα­πε­ζι­τών. «Εδώ και τέσ­σε­ρα χρό­νια κα­τορ­θώ­σα­με να α­πο­τρέ­ψου­με  τον χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό πα­νι­κό, ε­κτα­μιεύ­τη­κε χρή­μα με βά­ση έ­να σχέ­διο δια­σώ­σεων, η α­γο­ρά της τρα­πε­ζι­κής πί­στης ε­ξυ­γιάν­θη­κε (…) Ωστό­σο, ο ρυθ­μός α­νό­δου της οι­κο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας δεν με­τα­βλή­θη­κε και οι­κο­νο­μι­κή με­γέ­θυν­ση πα­ρέ­μει­νε ι­σχνή». Ο Σά­με­ρς συ­νέ­χι­σε τον συλ­λο­γι­σμό του α­πό τους «Φάϊναν­σιαλ Τάι­μς»: δια­πι­στώ­νει ό­τι, με την πρα­κτι­κή των σχε­δόν μη­δε­νι­κών ε­πι­το­κίων, η κε­ντρι­κή τρά­πε­ζα των Η­ΠΑ δεν έ­χει πλέ­ον  πε­ρι­θώ­ριο συ­μπλη­ρω­μα­τι­κών ε­λιγ­μών, ώ­στε να δώ­σει νέα ώ­θη­ση στην οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα και υ­πο­βάλ­λει το ε­ρώ­τη­μα μή­πως  οι φού­σκες α­πο­τε­λούν  το α­να­γκαίο κα­κό  της οι­κο­νο­μι­κής με­γέ­θυν­σης.

Μια Στιγμή στον Άνεμο - Για την κοινωνικοποίηση των τραπεζών...

Χρηστος Λασκος, απο το Red NoteBook...

Αν μας ζητιόταν να εκθέσουμε τη προγραμματική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ συνοψισμένη σε τέσσερις κεντρικούς άξονες, νομίζω πως η σωστή σειρά θα ήταν:

· Ριζική αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου
· Ακύρωση των μνημονίων και επαναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του
· Κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος
· Παραγωγικός μετασχηματισμός
Που σημαίνει πως για την κυβέρνηση της Αριστεράς που επιδιώκουμε, η κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος είναι εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για την ανατροπή, που εμφανίζεται πλέον ως όρος κοινωνικής επιβίωσης.
Η ακριβής διατύπωση της Πολιτικής Απόφασης του Συνεδρίου έχει ως εξής:

Ευρώπη: Ολική επαναφορά ή τετέλεσται...

του κ. Γιωργου Πηττα, απο το Tvxs...

Yes, how many ears must one man have / Before he can hear people cry?  / Yes, how many deaths will it take till he knows / That too many people have died? / The answer my friend is blowin' in the wind
Ήταν άνοιξη του 1962 όταν ο Dylan έγραφε κάπου στο Greenwich Village τους στίχους αυτούς.  Λίγο μετά, το Blowin’In the Wind ήταν στα χείλη όλου σχεδόν του πλανήτη.

Στην απαρχή του ψυχρού πολέμου, με το κίνημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα να φουντώνει,  με τις μνήμες του Δεύτερου Πολέμου νωπές, ο μεγάλος αμερικανός δημιουργός μόλις 21 ετών τότε, αναρωτιόταν πότε άραγε οι άνθρωποι θα εννοήσουν τα αυτονόητα, πότε θα αφουγκραστούν τον πόνο, πότε θα σιωπήσουν από δέος μπροστά στο περιττό θανατικό. Η απάντηση, πλανιόνταν στον αέρα. Και συνεχίζει.
Θυμήθηκα το τραγούδι καθώς αναλογιζόμουν πως φέτος, κλείνει ακριβώς ένας αιώνας από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο τον οποίο οι Βρετανοί για λόγους που δεν εξηγήθηκαν ποτέ, βάφτισαν «Μεγάλο».

Ίσως, γιατί όπως σημειώνει και η Ann Wroe του Economist ( αρμόδια συντάκτρια για τις νεκρολογίες) οι πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου  έδωσαν τη μερίδα του λέοντος σε νεκρούς. Για λόγους ιστορικού πλαισίου, κρατάμε δύο ακόμα στοιχεία.
 

Βασίλισσα, αλλά γυμνή...

του Κωστα Βεργοπουλου, απο την Ελευθεροτυπια...

Η διαχείριση της ελληνικής κρίσης από τους Ευρωπαίους εταίρους, με τη συνενοχή ελληνικών κυβερνήσεων, αποτελεί παγκόσμιο υπόδειγμα καταστροφής.

Ενώ η Γερμανίδα καγκελάριος κάλεσε από την αρχή το ΔΝΤ να συμμετέχει στη «διάσωση» της χώρας, με το επιχείρημα της τεχνογνωσίας του, εν τούτοις αποκαλύπτεται σήμερα, έστω και αργά, αφού η καταστροφή έχει ήδη συντελεσθεί, ότι ουδέποτε δέχθηκε τις εισηγήσεις του. Το Βερολίνο ήθελε το ΔΝΤ σε βουβό και διακοσμητικό ρόλο, προκειμένου να προσδώσει «κύρος» στις δικές του προαποφασισμένες επιλογές. Ομως, από τη δική του πλευρά, από την αρχή αντιμετώπισε τη χώρα μας και τις ομοιοπαθείς του Νότου και της περιφέρειας ως «σκουπίδια» και «πτώματα», με συνέπεια ότι και αυτές, ακόμη και αν δεν ήσαν, κατέληξαν έτσι, λόγω της εξοντωτικής διαχείρισης.

Οταν το ΔΝΤ διεπίστωσε από το 2010 ότι το ελληνικό χρέος δεν ήταν βιώσιμο και επρότεινε το δραστικό «κούρεμά» του, η ευρωπαϊκή πλευρά απέκλεισε κάθε τέτοιο ενδεχόμενο, προβάλλοντας τη δέσμευση ότι οι ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες θα αφαιρούσαν τα ελληνικά κρατικά ομόλογα από την κυκλοφορία και δεν θα ζητούσαν την εξαργύρωσή τους. Αντ' αυτού, οι κεντρικές τράπεζες όχι μόνον δεν ετήρησαν τη δέσμευσή τους, αλλά και προέβησαν σε κερδοσκοπία εις βάρος των ελληνικών ομολόγων, ώστε η χώρα μας να περιέλθει εξαιτίας τους σε δεινότερη από την αρχική της θέση. Ομως, αφού σήμερα αποκαλύπτεται ότι αθετήθηκε εκ των υστέρων ο λόγος για τον οποίο είχε τότε αποκλεισθεί το «κούρεμα», το «απευκταίο ενδεχόμενο» νομιμοποιείται να επανέλθει και μάλιστα ακόμη πιο πιεστικά και καταναγκαστικά για όσους συνεχίζουν να το αποκλείουν.

Γράμμα στο γιο της «άτυχης Ρουμάνας»....

Του Χαράλαμπου Ρωσσίδη, απο το TVXS...

Άκουσα στες ειδήσεις για τη μάνα σου. Εν θέλω να σε θωρώ στεναχωρημένο τζιαι να κλαίεις. (Η Ρουμάνα μετανάστρια πέθανε από ανημπόρια και φτώχεια σε ένα διαμέρισμα στη Λάρνακα μπροστά στα μάτια του παιδιού της. Περισσότερα εδώ). 

Μεν χάνεις τες ελπίδες σου. Η κατάσταση σταθεροποιείται. Λλίην υπομονή τζιαι η χώρα μας ανακτά σιγά-σιγά τη χαμένη της ανταγωνιστικότητα. Επήαμεν τα περίφημα στις πρώτες αξιολογήσεις της Τρόικας. Οι Οίκοι Αξιολόγησης εφκάλαν μας που την κατηγορία «σκουπίθκια». Όταν θα έχουμε επιστρέψει στις αγορές και τη μέρα που θα μπορούμε ξανά να κάμουμε δάνεια, εννα με θυμηθείς.

Ειλικρινά λυπούμαι... αλλά εν υπήρχεν άλλη επιλογή. Το επίδομά της έπρεπε να κοπεί. Έπρεπε να κόψουμε το λίπος του σπάταλου κράτους. Έφαεν τον αγλέοραν τζιαι ήταν ένας που τους βασικούς λόγους που εκατέρρευσεν η οικονομία μας. Μαζί με τους δημόσιους υπαλλήλους. Ήρτεν η ώρα να νοικοτζυρευτούμεν, τζιαι να κάμουμεν θυσίες. Για να σώσουμεν το τραπεζικό μας σύστημα τζιαι το Ευρώ. Διότι χωρίς τράπεζες εν υπάρχει οικονομία. Όταν θα έχουμε αναζωογονήσει την αγορά, θα σταθεροποιήσουμε τζιαι την Ευρωζώνη. Μεν κλαίεις τζιαι το 2015 ξεκινά η ανάκαμψη.

BLACKROCK...

του Γιαννη Βαρουφακη, απο το Κουτι της Πανδωρας...

Πως
είναι δυνατόν μια εταιρεία που δεν παράγει τίποτα, και που ιδρύθηκε
σχετικά πρόσφατα (το 1998), να είναι ο βασικός μέτοχος του διεθνούς
καπιταλισμού;

Ο λόγος περί της Blackrock η οποία, όντως, έχει τις
περισσότερες μετοχές στις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου (π.χ.
Citigroup, Bank of America, JP Morgan Chase), στα μεγαθήρια του τομέα
ενέργειας (π.χ. Exxon Mobil και Shell), στην Apple, την McDonald’s, την
Nestlé; Πού βρήκε τα 15 τρισεκατομμύρια δολάρια με τα οποία ελέγχει
περισσότερες μετοχές, ομόλογα και παράγωγα από όλα τα hedge funds της
υφηλίου μαζί;


Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Η Blackrock διαφέρει από την JP
Morgan, την Deutsche Bank ή την Goldman Sachs.

Επιχειρήσεις-ζόμπι, τράπεζες-βαμπίρ...

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Η τρόικα, η χρηματοδοτική ασφυξία
και η επιχείρηση «ολοκαύτωμα» στο οικονομικό τοπίο μέσω των κόκκινων
επιχειρηματικών δανείων.

Όσοι από την κυβέρνηση και τις
συνιστώσες της τρόικας εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι το 2014 θα είναι
έτος συμβολικής, έστω, ανάκαμψης έχουν ήδη αρχίσει να το ξανασκέφτονται
και αποφεύγουν θερμές διαβεβαιώσεις της πρόβλεψης.

Αντιθέτως, και
ανεξάρτητα από τη «δημιουργική λογιστική» που θα επιχειρηθεί στα βασικά
δημοσιονομικά μεγέθη, το 2014 μπορεί να αποδειχθεί έτος Αρμαγεδδώνας για
το επιχειρηματικό, παραγωγικό και επενδυτικό τοπίο.
Και ο λόγος γι’
αυτό είναι η κατάσταση χρηματοδοτικής ασφυξίας που διαμορφώνεται από
τον ολέθριο συνδυασμό της σταδιακής διακοπής της χρηματοδότησης από τους
δανειστές και των εξελίξεων στις τράπεζες.

Στη χώρα των φαντασμάτων...

Πάνος Μουχτερός...

Ποιος στ’ αλήθεια είσαι;

“432. 433. 434. 435. 436. Ελάτε.” Άντε να τελειώνει πια αυτή η ατέλειωτη ουρά, γεμάτη από ανθρώπους τσαλακωμένους, όπως όλα αυτά τα κουπόνια που βάζουν και βγάζουν συνεχώς από τις τσέπες τους. Είναι περίεργο πάντως όταν αναβοσβήνουν οι ηλεκτρονικοί αριθμοί και κανένας δεν εμφανίζεται, τη στιγμή που εμφανίζεται το νούμερό του.

Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο είναι αθώο. H Hellenic Postbank όμως;

του Μιχαλη Νικολακακη, απο τα Ενθεματα...

Ένα χέρι που τοποθετεί ένα νόμισμα σε ένα γουρουνάκι-κουμπαρά: αυτή ήταν η κυρίαρχη αναπαράσταση του Ταχυδρομικού Ταμιευτήριου για δεκαετίες. Τις τελευταίες μέρες όμως, το ΤΤ εμφανίστηκε ξανά στη δημόσια συζήτηση. Αυτή τη φορά ως αντικείμενο διαπλοκής και διαφθοράς, επιβεβαιώνοντας διαδεδομένες αντιλήψεις για την έκταση της διαφθοράς και επικυρώνοντας αντιπολιτικές απόψεις αναφορικά με τη «φυσική» και «αναπόφευκτη» ταύτιση συμφερόντων ανάμεσα στην πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας. Χωρίς να αρνούμαι τις ιδιαίτερες πολιτικές συνθήκες που επενεργούν στην περίπτωση της ελληνικής κοινωνίας, θεωρώ ότι η τύχη του θεσμού και οι σημερινές εξελίξεις δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτές έξω από τις κυρίαρχες οικονομικές αντιλήψεις που επικράτησαν στην Ελλάδα την περίοδο των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, του εγχειρήματος του εκσυγχρονισμού και των παρεπομένων τους.

Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο ξεκίνησε και λειτούργησε ως θεσμός  κεντρικά ενθαρρυνόμνης και κατευθυνόμενης λαϊκής αποταμίευσης. Ως γνωστόν, ιδρύεται το 1900 στην Κρητική Πολιτεία.

Πόσο μοιραίες θα είναι οι τράπεζες για την κυβέρνηση και την κοινωνία όλη;

Του Πέτρου Σταύρου, απο το Red NoteBook...

Θα ξεκινήσουμε με θέματα όχι άμεσα συνδεδεμένα με τον τίτλο αυτού του άρθρου, επιχειρώντας να ξεδιαλύνουμε κάπως τα πράγματα γύρω από τα ζητήματα του χρέους των χωρών σε επιτήρηση, για να δούμε έτσι, πού ακριβώς βρισκόμαστε σήμερα και κυρίως για να βγάλουμε τα απαραίτητα πολιτικά συμπεράσματα που να δικαιολογούν, τελικά, τον τίτλο.
Πριν από λίγο καιρό, ακούστηκαν διθυραμβικά σχόλια για την όντως επιτυχημένη επιχείρηση εξόδου στις ιδιωτικές αγορές χρήματος της Ιρλανδίας. Η ζήτηση των Ιρλανδικών ομολόγων ήταν περίπου τέσσερις φορές υψηλότερη από την προσφορά τους. Το πρόγραμμα της δήθεν ευρωπαϊκής σταθεροποίησης μας λέει ότι στη συνέχεια θα ακολουθήσει η Πορτογαλία και ήδη προβλέπεται, από τους έγκυρους οικονομικούς αναλυτές, ότι και αυτή η έξοδος θα είναι επιτυχημένη. Κανονικά και σύμφωνα με τους αρχικούς σχεδιασμούς της ΕΕ, μετά την Πορτογαλία και μέσα στο 2014 θα ακολουθούσε η Ελλάδα. Όμως τα πράγματα με την έξοδο της ελληνικής οικονομίας στις αγορές έχουν μπερδευτεί αρκετά.

Απ’ το Χρηματιστήριο στο Ταμιευτήριο....

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
«Πάρτε κόσμε! Πιο φτηνά κι απ’ το Ταμιευτήριο!» Οπωροκηπευτικά είχε στον πάγκο του κι αυτά πουλούσε ο έμπορος της λαϊκής σε συνοικία των Αθηνών. Αλλά φαίνεται πως είχε όρεξη για μαύρο χιούμορ ή πως αποφάσισε να ακολουθήσει το παράδειγμα των τηλεοπτικών διαφημίσεων, που πλασάρουν λ.χ. κινητά με έκδοχο την επί γης πραγμάτωση της πιο προωθημένης Ουτοπίας. Κι έτσι, για να διαλαλήσει πόσο φτηνά είχε τις ντομάτες, τα κουνουπίδια και τα λοιπά της μαναβικής, πόνταρε στο Ταμιευτήριο, τη λέξη των ημερών. Και τι λέξη. Ελκυστική. Καθαρή. Και επιπλέον ομοιοκατάληκτη με το Χρηματιστήριο. Αλλη πεντακάθαρη λέξη όπως όλοι γνωρίζουν, και προπάντων οι παθόντες της εποχής εκείνης, που πλήρωσαν λέει τη φιλοχρηματία τους, άρα σε τίποτα δεν έφταιξαν υπουργοί και μεγαλοεπιχειρηματίες - αδελφοποιτοί των υπουργών, που έλεγαν ότι τίποτε ασφαλέστερο από το Χρηματιστήριο, που να, φτάνει στις 5.000...
Βέβαια, το σύνθημα «Πάρτε κόσμε! Πιο φτηνά κι απ’ το Ταμιευτήριο» είναι κρυπτικό, αφού συμπυκνώνει ποικίλα θέματα και αισθήματα σε λίγες λέξεις. Αλλά ο κόσμος στη λαϊκή δεν είχε πρόβλημα να καταλάβει. Είχε μάθει για το νέο σκάνδαλο· για το μισό δισεκατομμύριο που «ιδιωτικοποιήθηκε», διότι οι τράπεζές μας δεν είχαν γίνει ακόμα «ό,τι ασφαλέστερο υπάρχει στον κόσμο». Και γελούσε. Οπως γελάμε στα παθήματά μας. Ενα γέλιο νευρικό. Θυμωμένο. Σκεφτόταν, «λαϊκιστικά» βεβαίως, ότι δεν είναι και το τιμιότερο των πραγμάτων να φεύγουν δάνεια με πολλά μηδενικά και χωρίς κανέναν όρο προς τη μία κατεύθυνση, την πάγια, και την ίδια ώρα η «μάζα», ο «όχλος», ο «εκλεκτός λαός» τέλος πάντων, να πρέπει να συμπληρώνει εξήντα δεσμευτικά χαρτιά για να δανείζεται κάτι ολίγα.