Η φαμφάρα και το χάος...

Sotosblog...

Από τον κυνισμό, το δούλεμα, την ωμότητα και τα άλλα όλα που συνθέτουν τη συμπεριφορά της κυβέρνησης, δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και η φαμφάρα. Φαμφάρα στην κυριολεξία· με πραγματικά ταρατατζούμ, τρομπέτες, τρομπόνια, φιλαρμονικές, πολύχρωμες στολές, φτερά στα καπέλα, απ’ όλα!
Χθες (επαν)εγκαινιάσθηκε το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Τάχα ως επιτακτικό αίτημα των δημοτών. Πόσο επιτακτικό; Τρία τετράγωνα παρακάτω, στριμώχνονται, για να μην πω σκοτώνονται, για το ποιος θα πρωτοκαπαρώσει θέση στον ξενώνα των αστέγων. Το ρουσφέτι για ένα κρεββάτι πάει σύννεφο. Πίσω και στο πλάι του ξενώνα κοιμούνται κατάχαμα όσοι δεν έχουν βύσμα, παρέα με άλλους που ούτε που το διανοούνται να το ψάξουν. Τόσο επιτακτικό.
Ξαφνικά, λοιπόν, η περιοχή γέμισε απαστράπτουσες λιμουζίνες. Πρόεδροι της Δημοκρατίας, Πρωθυπουργοί, Δήμαρχοι, τοπικοί παραγοντίσκοι, γριές και νεογέννητες αυτοδιοικητικές βδέλλες διάφορες, μπάντες να παιανίζουν και δεν συμμαζεύεται. Να μην χάσουν οι κύριοι και κυρίες της πειραϊκής κοινωνίας το πουλμούρ και το μπαλντανφάν των εκατομμυρίων που δαπανήθηκε, για να αναστηλωθεί ένα θέατρο πλάι σε ερειπωμένα οικοδομικά μεγαθήρια, γιαπιά-τέρατα που ρημάζουν στο μεταξύ ακριβώς εκεί δίπλα επί μισό αιώνα! Αποτέλεσμα, ένα συνολικό τερατούργημα χωρίς προηγούμενο.
Εξαγγέλθηκαν μάλιστα και μεγαλόπνοα προγράμματα για το «νέο στολίδι». Πού αυτά; Πότε; Στην Ελλάδα του 2013, όπου μπαίνει μέσα με τα μπούνια το Μέγαρο Μουσικής, και χρηματοδοτείται με επιχορηγήσεις επί κρατικών εγγυήσεων και κρατικές εγγυήσεις επί επιχορηγήσεων σκανδαλωδώς, για να παίζουν εκεί ο Νταλάρας και ο Σαλαμπάσης, μπας και ρεφάρει! Ποιο; Το Μέγαρο! Και θα φτουρίσει το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά… Μέγας είσαι Κύριε, και θαυμαστά τα έργα σου!

Από τη Βεργίνα στην Αμφίπολη: Πρώτα ως τραγωδία, μετά ως φάρσα...

του Γιάννη Χαμηλάκη, απο τα Ενθεματα...

Αμφίπολη Σερρών, Αύγουστος 2013: Η «εθνική αρχαιολογία» σε νέες, ηρωικές περιπέτειες. Ή μήπως όχι και τόσο νέες; 1977-2013, σα να μην πέρασε μια μέρα. Ξανά ένας τύμβος, ένα «μοναδικό» ταφικό μνημείο (γνωστό στους αρχαιολόγους ήδη από τη δεκαετία του ’60), ξανά η βιαστική συσχέτιση με έναν «σημαντικό» νεκρό που εμμέσως πλην σαφώς κατονομάζεται, ξανά οι ομολογημένες ή κρυφές ελπίδες για μια συγκλονιστική αποκάλυψη, ξανά οι από Βορράν εχθροί –αντίπαλοι στη μάχη των συμβόλων– που καραδοκούν.

Παρά τις έστω και καθυστερημένες αντιδράσεις των ανασκαφέων και την ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτισμού που τονίζει πως, σ’ αυτό το στάδιο τουλάχιστον, «οποιαδήποτε ταύτιση με ιστορικά πρόσωπα στερείται επιστημονικής τεκμηρίωσης και είναι παρακινδυνευμένη», άλλη μια κάθοδος στον κόσμο των «επιφανών» νεκρών προετοιμάζεται· άραγε, άλλο ένα δράμα δημόσιας ονειρικής αρχαιολογίας βρίσκεται εν τη γενέσει; Πάντως η στιγμή της αποκάλυψης προετοιμάζεται με «γοργό ρυθμό γιατί [η ανασκαφή] γίνεται με σκαπτικά μηχανήματα και δεν απαιτεί τη γνωστή κοπιαστική αρχαιολογική λεπτολόγηση», όπως γράφτηκε — φράση που θα εξέπληττε τους περισσότερους φοιτητές αρχαιολογίας. Βέβαια, το δράμα της αποκάλυψης θα παιχτεί χωρίς τον εθνάρχη αυτή τη φορά, όμως κυβερνητικοί βουλευτές ήδη συρρέουν στη θέση και κάνουν παρεμβάσεις στον υπουργό Πολιτισμού (που και ο ίδιος επισκέφθηκε την ανασκαφή την περασμένη βδομάδα), ενώ ο Καραμανλής ο νεώτερος έχει, λέει, ένα χωραφάκι εκεί κοντά…

 Οι ταυτότητες παράγονται με την επιτελεστική ανάκληση του παρελθόντος, την αναφορά στη μνημονική εξουσία του, την επανάληψη, λέει η Μπάτλερ. Ο Αντώνης Ζώης στα 1987 σε μια συζήτηση με τον Μανόλη Ανδρόνικο στο Αντί (που απ’ ό,τι φαίνεται, θα μας είναι για πολύ καιρό ακόμα χρήσιμη) είχε μιλήσει για το «σύνδρομο της Βεργίνας». Η σύνδεση με τη Βεργίνα έγινε ήδη από τους ανασκαφείς, που δήλωσαν στις κάμερες πώς τέτοιος εντυπωσιακός περίβολος «στην Βεργίνα δεν υπάρχει».