Το μάθημα του Νότη Παπαδόπουλου...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη...

Τελευταία μέρα του Ιουνίου, λίγο πριν τις οχτώ το πρωί, έξω από σούπερ μάρκετ. Οι υπάλληλοι κουβαλούν και αδειάζουν στους κάδους τα σκουπίδια του καταστήματος. Και ένα συνηθισμένο ζευγάρι, άνθρωποι από αυτούς που αποκαλούμε της διπλανής πόρτας,
ψαρεύουν ήδη εκεί μέσα τρόφιμα, κοιτάζοντας ταυτόχρονα γύρω τους με αμηχανία - μήπως τους πάρει το μάτι κανενός γνωστού προφανώς. Σκουπίδια από την παραγωγή στην κατανάλωση, πριν προλάβουν καλά-καλά να πέσουν στον κάδο.
Τελευταία μέρα του Ιουνίου, μεσημεράκι. Ουρά έξω από το κοινωνικό παντοπωλείο της γειτονιάς. Περιμένουν με υπομονή, μπαίνουν ένας-ένας, παίρνουν ο καθένας το κάτι τις του και αποχωρούν. Μια νεαρή κοπέλα συναντά μια άλλη ακριβώς απ' έξω και απολογείται για τη σακούλα της: Είναι για τη θεία μου, που δεν μπορεί να κινηθεί. Και λέει ψέματα φυσικά, δεν είναι καθόλου για τη θεία της, είναι για την ίδια και την οικογένειά της.
Τα ξέρουμε, θα πείτε. Όλοι σκοντάφτουμε πάνω τους, λυπόμαστε, θυμώνουμε και τρομάζουμε - τι μας περιμένει αύριο. Πολλοί μάλιστα είμαστε όχι θεατές, αλλά πρωταγωνιστές τους. Τα ξέρετε, εντάξει. Ένα όμως δεν ξέρετε: Ότι όλοι οι άνθρωποι που περιμένουν έξω από κοινωνικά παντοπωλεία, βυθίζονται σε κάδους σκουπιδιών, παραδέρνουν στην καθημερινή έρημο της επιβίωσης, θα συμπεριφέρονταν αλλιώς αν είχαν διαβάσει Νότη Παπαδόπουλο. Ναι, ναι, τον δημοσιογράφο του Συγκροτήματος.
Διότι ο Νότης Παπαδόπουλος τους αποδεικνύει ότι δεν έμαθαν ακόμα το μάθημά τους. Ο Νότης Παπαδόπουλος στιγματίζει το απαράδεκτο να ζουν ακόμα και σήμερα πάνω από τις δυνατότητές τους, να φορτώνουν τις πιστωτικές τους κάρτες, να μην ζητούν αποδείξεις, να κλέβουν το κράτος. Ο Νότης Παπαδόπουλος προειδοποιεί ότι αυτή η άφρων συμπεριφορά θα εμποδίσει τη ρύθμιση του χρέους, με ολέθριες συνέπειες. Και ο Νότης Παπαδόπουλος, τέλος, προβλέπει ότι αν με αυτά τα "σκέρτσα" καταφέρουμε να οδηγηθούμε και σε εκλογές, θα μοιάζει με παιγνίδι η Αγγλία της Θάτσερ μπροστά στην Ελλάδα της αφροσύνης μας.
Τραγικό να μην φτάνουν αυτές οι σοφές διαπιστώσεις του Νότη Παπαδόπουλου μέχρι το τελευταίο νοικοκυριό. Θα άλλαζαν όλα. Δεν μπορεί αλήθεια το έγκυρο "Βήμα", με τη βοήθεια της κυβέρνησης και την ευγενική χορηγία κάποιας τράπεζας, να διανείμει το συγκεκριμένο άρθρο παντού όπου εκδηλώνεται το ανεπίδεκτο μαθήσεως των Ελλήνων; Στους κάδους σκουπιδιών ιδιαιτέρως;

ΜΟΥΝΤΙΑ(Β)ΛΙΤΟ...

Καρτεσιος...

Κι εμένα μ’ αρέσει να βλέπω ποδόσφαιρο. Αν και δεν έκανα ποτέ ιδιαίτερη καριέρα σαν οπαδός, ΑΕΚ με αναστολή είμαι μέχρι να ξεμπερδέψει η ομάδα από τα λαμόγια που την προεδρεύουν.
Εδώ και χρόνια έχω βολευτεί στις κερκίδες ενός δημοτικού σταδίου που παίζουν τοπικά. Ούτε ξέρω τις ομάδες, διαλέγω μια στην τύχη κάθε φορά και την υποστηρίζω μέχρι να λήξει το παιχνίδι.
Κατόπιν τούτου δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους που χάρηκαν χτες για τη νίκη της εθνικής. Όμως έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον να βλέπεις ανθρώπους που όταν τους καλούν οργανώσεις και κόμματα να κατέβουν στο δρόμο για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους, αυτοί να μην κουνάνε βλέφαρο κι όταν τους καλεί ο Σάντος να βγουν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν το ανέβασμα της τιμής των μετοχών παικτών και προπονητή, να βγαίνουν και να προσκυνούν στην άσφαλτο.
Έχει ενδιαφέρον να ακούς ανθρώπους να δηλώνουν γεμάτοι από «εθνική υπερηφάνεια» ενώ ταυτόχρονα ανέχονται σιωπηρά και αδιαμαρτύρητα να ζουν σε μία χώρα χωρίς ανεξαρτησία, χωρίς κυριαρχία, χωρίς βουλή και με μια κυβέρνηση εντολοδόχων που υπηρετούν εντολείς πλήρους γερμανικής και τραπεζικής υπερεθνικής υπερηφάνειας.
Εντάξει, με ό,τι μπορεί χαίρεται ο καθένας. Στην αρχαία Ρώμη χαίρονταν όταν έβλεπαν λιοντάρια να τρώνε ανθρώπους και στο σύγχρονο κόσμο κάποιοι χαίρονται βλέποντας σκυλιά να αλληλοφαγώνονται σε κυνομαχίες. Έτσι είναι οι άνθρωποι. Δεν παραξενεύομαι πλέον.

Έκπτωτοι άγγελοι…

Κωστας Γρηγοριαδης, Απο τον Ημεροδρομο... Κάθε μέρα που περνάει πιστεύω ότι η Ευρώπη μας (our Europe) που έλεγε κι ο Σημίτης, ξεπερνά σε φαντασία, ακόμη και το πιο άρρωστο μυαλό.

Η είδηση των τελευταίων ημερών ότι σε διάφορες Ευρωπαϊκές πόλεις τοποθετήθηκαν από τις τοπικές αρχές καρφιά ή άλλες κατασκευές που θα παίξουν απωθητικό ρόλο ώστε να μη βρουν καταφύγιο άστεγοι πολίτες, προκάλεσε θυμό, οργή, αλλά και κατανόηση για το τι είναι αυτό το “κοινό” Ευρωπαϊκό μας σπίτι.

Οι φωτογραφίες που κάνουν το γύρο του διαδικτύου, δείχνουν ανάγλυφα, πώς μετατράπηκαν εσοχές πεζοδρομίων, γέφυρες ή ακόμη και παγκάκια σε…φακιρικά κρεβάτια.

Για να μην αδικούμε όμως μόνο την Ευρώπη, το ίδιο φαινόμενο παρουσιάστηκε και στον πολιτισμένο Καναδά -εκεί που ένας στους δύο κατοίκους έχει στο σπίτι του όπλο- αλλά και στην Αμερική, του… ινδάλματος Ομπάμα.

Οι φτωχοδιάβολοι που αφειδώς εκβάλλονται από την ασταμάτητη νεοσυντηρητική πολιτική του συστήματος, που νομίζω λέγεται καπιταλισμός, αντιμετωπίζονται κοινώς ως σκουπίδια.

Τα πειραματόζωα που επάνω τους δοκιμάζεται η πιο σκληρή πολιτική μετατρέπονται όχι μόνο σε άνεργους και άστεγους από την μια μέρα στην άλλη,αλλά και σε ανεπιθύμητους.

Οι μικρές αιχμηρές με τα κάθε είδους καρφιά γωνιές, που τις βροχερές ημέρες του χειμώνα φιλοξενούσαν τους πρώην εργαζόμενους, εκφράζουν τη νοσηρή φαντασία που δεν νομοθετεί απλά αλλά προσπαθεί να πληγώσει την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση.

Δεν πρόκειται απλά για την εικόνα που χαλάει τον καπιταλιστικό παράδεισο,δεν πρόκειται για το ρακένδυτο που μαρτυρά ότι η εκμετάλλευση ζει και βασιλεύει, πρόκειται για το ιλουστρασιόν περιτύλιγμα που κάθε φορά σερβίρεται ως θεραπεία δια πάσαν νόσον.

Κι αυτό το περιτύλιγμα κάθε φορά έρχεται ως σανίδα σωτηρίας να σερβιριστεί ως αναγκαίο κακό που θα μας βγάλει από την κρίση.

Κι αντί για σανίδα σωτηρίας γίνεται θηλιά στο λαιμό μας.

Πως λοιπόν να εξηγήσει ο κάθε αρμόδιος, ότι τα καρφιά τα βάζει στους δρόμους για να παραμείνουν καθαροί από τους άστεγους που ο ίδιος δημιουργεί;

Η κοινωνία μας, έδειχνε πάντα ότι μπορούσε να δημιουργήσει “Σπιναλόγκες”, μπορούσε να διαπομπεύσει οροθετικές, να βγάζει τα ομοφοβικά της σύνδρομα κάθε στιγμή,να μην επιτρέπει σε αλλόθρησκους να προσεύχονται παρά μόνο σε υπόγεια.

Κι αυτό είναι το μεγάλο “ατού” του συστήματος, να δημιουργεί προβλήματα και να προσπαθεί να τα λύνει με τον πιο ακραίο και απάνθρωπο τρόπο.

Ας φανταστούμε την εικόνα του περιπλανώμενου άστεγου που ξαφνικά βρίσκει μέρος να κοιμηθεί, αλλά αυτό είναι γεμάτο καρφιά και τσιμεντένια εμπόδια, ας έρθουμε στην θέση του κι ας βγάλουμε συμπεράσματα.

Χρειάζεται να μιλάμε μόνο για την τοποθέτηση αυτών των καρφιών ή κυρίως για το σταμάτημα της κατασκευής τους;

Ο νοών νοείτω…

Ευχαριστώ, δεν θα πάρω μπαλίτσα με αίμα...

του Θωμά Γιούργα, απο το Νοστιμον Ημαρ...

 

Στην Βραζιλία του Μουντιάλ πάνω από 12 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν στις φαβέλες σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και περιθωριοποίησης.
Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση της Βραζιλίας θα ξοδέψει περισσότερα από 7 δις δολάρια μόνο για την κατασκευή των γηπέδων, τη στιγμή που ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε τρόφιμα, βασική εκπαίδευση, φάρμακα και υπηρεσίες υγείας.
Πικάντικη λεπτομέρεια; Η FIFA ως μη-κερδοσκοπικός-οργανισμός μπαίνει σε καθεστώς μεγάλων φοροαπαλλαγών γλυτώνοντας έτσι την απόδοση περίπου μισού δις δολαρίων στο κράτος της Βραζιλίας. Το πως και το γιατί θεωρείται μη-κερδοσκοπικός ένας οργανισμός που στοχεύει ξεκάθαρα στο κέρδος από το χρυσό εμπόρευμα του ποδοσφαίρου το αφήνω ως ρητορικό ερώτημα και τροφή για σκέψη.
Πέρα από το ηθικά τερατώδες οικονομικό σκάνδαλο, στην Βραζιλία του Μουντιάλ συντελείται ένα οργανωμένο έγκλημα με ξεκάθαρα ταξικά χαρακτηριστικά. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκδιωχθεί βιαίως από τα σπίτια όπου έμεναν για χρόνια. Αθώοι άνθρωποι και μικρά παιδιά, έχουν τραυματιστεί και δολοφονηθεί από τις μαζικές επιχειρήσεις τις Βραζιλιανικης αστυνομίας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ακραίας και αχρείαστης βίας, η εκδίωξη από τα σπίτια τους των κατοίκων γύρω από την περιοχή του γηπέδου Μαρακανά ώστε να κατασκευαστεί ένας τεράστιος χώρος στάθμευσης για 10.000 αυτοκίνητα.
Το μοναδικό παράπτωμά των περισσότερων εξ αυτών ήταν ότι θα εξέθεταν την αντιαισθητική φτώχεια τους στα μάτια των Μουντιαλικών τουριστών. Οι ζωές των πιο φτωχών Βραζιλιάνων θεωρήθηκαν ως το αποκρουστικό, αηδιαστικό πρόγραμμα στην τηλεόραση την ώρα του πλούσιου δείπνου. Η Βραζιλιάνικη κυβέρνηση μετετράπη στο βίαιο χέρι που έτρεξε να αλλάξει κανάλι ώστε να μην αηδιάσουν οι χορτασμένοι οπαδοί του θεάματος.

ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΠΕΙΝΑΣ...

unfuck...

Οι πρόσφατες εικόνες χιλιάδων ανθρώπων να συνωστίζονται σε λαϊκές αγορές διάφορων περιοχών, προκειμένου να πάρουν λίγα λαχανικά που μοίραζαν δωρεάν παραγωγοί, είναι χαρακτηριστικά “ενσταντανέ” της σύγχρονης Ελλάδας. Της πραγματικότητας που βιώνουν καθημερινά μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Και όποτε τέτοιες εικόνες αποθανατίζονται από τον φακό της Ιστορίας (και δυστυχώς συμβαίνουν συχνά), κατηγορούνται τα θύματα και όχι οι αυτουργοί.

Χέρια που αλληλοσπρώχνονται, κλίμα που θυμίζει πλιάτσικο και τσαλαπάτημα της αξιοπρέπειας. Κι όλα αυτά για λίγα μαρούλια, τομάτες και κρεμμύδια. Οι κουστουμαρισμένοι δημοσιογράφοι εκφράζουν την απέχθειά τους για τις εικόνες αυτές, αφού “παρουσιάζουν ένα πρόσωπο εξαθλίωσης και δυσφημούν την χώρα”, ενώ πιο κυνικοί βουλευτές, γυρνάνε με αποτροπιασμό το κεφάλι, αφού τους χαλάει την αισθητική ο στριμωγμένος όχλος.

Το να έχεις αφήσει έναν λαό να οδηγείται σ’ αυτή την κατάσταση, δείχνεις πως τον σιχαίνεσαι, ενώ μεθοδικά προσπαθείς να εξευγενίσεις ακόμα και την πείνα, απαιτείς μόνο ότι εντάσσεται στον κατάλογο ενός savoir vivre που εγκρίνει η εξουσία.

Παλιό κινεζικό ρητό: κάνε κάποιον να πεινάσει και θα σε συγχωρήσει, κάντον επαίτη και θα συντριβείς στις ευρωεκλογές...

Τρυπιο Ευρω...

Ξέρετε γιατί Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ θα συντριβούν στις επερχόμενες ευρωεκλογές, κι ας μην προϊδεάζουν περί αυτής της εξέλιξης οι στημένες δημοσκοπήσεις; Οχι τόσο γιατί ο λαός πεινά όσο γιατί εξευτελίζεται.
Αυτά που συμβαίνουν, ακόμα και λιποθυμίες συνωστισμένων, όπου γίνεται δωρεάν διανομή τροφίμων ή άλλων απαραίτητων για την επιβίωση προϊόντων δεν θυμίζουν χώρα που βρίσκεται στο δρόμο τής ανάπτυξης. Περισσότερο φέρνουν στο νου εικόνες από τριτοκοσμικά κράτη στα οποία οι πλούσιοι ηγεμόνες τού πλανήτη πετούν από ψηλά όσπρια, λαχανικά και φρούτα φιλανθρωπίας, τα οποία πρώτα τους έχουν κλέψει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, από τη γη τους. Πείτε μου εσείς, όσο λούμπεν προλετάριος κι αν είναι αυτός που περιμένει επί ώρες για να πάρει μια σακούλα με ρύζι και ζυμαρικά πώς είναι δυνατό να περιμένουν ο Αντ. Σαχλαμαράς κι ο Β. Βενιζέλος πως θα τους ψηφίσει γιατί τους ακούει να αυτοθαυμάζονται για τα πρωτογενή τους πλεονάσματα και την έξοδό τους στις αγορές; Ο δανεισμός πέρα από τις δυνάμεις μας και το ότι σταματήσαμε να παράγουμε δεν ήταν ο λόγος που μπήκαμε στα μνημόνια; Αλλαξε τώρα κάτι ώστε  να αφήσω τη μίρλα και να ξεχυθώ στους δρόμους να πανηγυρίσω μαζί με την Ολ. Τρέμη, τον Γ. Πρετεντέρη και τον Πάθος για το Χρήμα σε Κάνει Παύλο Τσίμα;...

Περί πολιτικής σταθερότητας...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Αν σε μια χώρα οι νόμοι «κοιμούνται» ή «ξυπνούν» κυριολεκτικώς επειδή κάθε φορά «έτσι γουστάρει» ο πρωθυπουργός και η κατ' εικόνα και ομοίωσή του ακροδεξιά δράκα που τον περιτριγυρίζει, τότε πράγματι αυτή η χώρα έχει κυβερνητική σταθερότητα;
Αν σε μια χώρα ο θεμελιώδης Συντακτικός της Νόμος έχει γίνει κουρελόχαρτο στα χέρια στρεβλωμένων θεσμών και θεσμίσεων, όπως επίσης και ξέφραγο αμπέλι όπου αλωνίζουν παραθεσμικοί, εξωθεσμικοί και απολύτως ανέλεγκτοι παράγοντες, τότε όντως πιστεύουμε ότι αυτή η χώρα έχει κυβερνητική και κατ' επέκταση πολιτική σταθερότητα; Αν σε μια χώρα η δικαστική εξουσία δρα με τρόπο ευεπίφορο προς τα κελεύσματα της εκτελεστικής εξουσίας, με αποτελέσματα δύστροπα για την ουσιαστική λειτουργία του πολιτεύματος, τότε αυτή η χώρα είναι πρόθυμη για λειτουργικό κράτος δικαίου που αποτελεί την απόλυτη προϋπόθεση πολιτικής σταθερότητας; Αν σε μια χώρα ο κάθε ναζί μέλος εγκληματικής οργάνωσης συναγελάζεται -σε καθεστώς «κρυπτείας» εις βάρος ανθρώπινων πλασμάτων- με ανώτατο εξ απορρήτων σύμβουλο και υπόρρητο alter ego του πρωθυπουργού, τότε αυτή η χώρα διαθέτει πολιτική σταθερότητα που τόσο δοξάζεται ως περίπου μεταφυσική επιθυμία της πλειονότητας των Ελλήνων πολιτών σε διάφορες πρετεντέρειες (και άλλες) «παραγγελιές» δημοσκοπήσεων;
Αυτή την πολιτική σταθερότητα εννοούν οι Έλληνες πολίτες; Τη σταθερότητα που επιτρέπει, ας πούμε, στον πρόεδρο της Βουλής και ανώτατο πολιτειακό παράγοντα να μαγκίζει εις βάρος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, περιποιώντας στον εαυτό του μια βαριά αυθορμησιακή γενναιότητα, την ίδια στιγμή που διαρκώς ξεχνάει αυτή την ίδια γενναιότητα στις τσέπες του φαρδυκάβαλου παντελονιού του, όταν χωρίς τσιμουδιά εισάγει μια ψήφιση πολυνομοσχεδίου με διαδικασίες κοινοβουλευτικού δευτερολέπτου συζήτησης τη στιγμή που θα χρειάζονταν «αιώνες» συζητήσεων και αντιπαρατιθέμενων απόψεων.

Ο νηστικός δείπνος...

Ουδεν Σχολιον...  

  Το blog ζητάει να το συγχωρήσετε για την παραφθορά στον τίτλο του κατανυκτικού Μυστικού Δείπνου,
     ..αλλά η ντροπή είναι όλη εκείνων που έχουν οδηγήσει τον λαό (ή τουλάχιστον αδικαιολόγητα μεγάλο κομμάτι του) σε εικόνες σαν κι αυτή της φωτογραφίας.


Είναι οι ίδιοι που αυτές τις μέρες θα κατακλύσουν τις οθόνες των τηλεοράσεων με την τάχα ευσεβή και ταπεινή παρουσία τους σε κάποια εκκλησία,
     ..με λόγια ''μεστά'' και γεμάτα νόημα για το πνεύμα της εορτής της Ανάστασης!
     Οι θεομπαίχτες! Οι καννίβαλοι!
     Είναι οι ίδιοι που κατάντησαν τις άγιες αυτές μέρες να είναι για τους έλληνες όχι μέρες χαράς, γιορτής, προσδοκίας..
     ..αλλά ημέρες άγχους, θλίψης, μελαγχολίας, και εσωστρέφειας.

     Είναι οι ίδιοι που θα βγουν στην Βαρβάκειο αγορά να κομπάσουν για το πόσο φθηνό(;) θα είναι δήθεν φέτος το πασχαλινό τραπέζι,      ..παραβλέποντας την φτώχεια που δημιούργησαν και που προκαλεί την αδυναμία ικανοποίησης όχι εορταστικών, αλλά ούτε και των καθημερινών ''τραπεζιών''.

«Μας τελειώσανε οι γιατροί!»...

της Μαριαννας Τζιαντζη...

...ή τι σχέση έχουν οι γιατροί και οι νοσοκόμες με τα σουβλάκια

Μια φορά κι έναν καιρό, κοντά σε ένα μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο, υπήρχε μια μικρή λαϊκή ταβέρνα. Τις νύχτες της εφημερίας, ξέκλεβαν λίγο χρόνο και πετάγονταν εκεί μικρές παρέες γιατρών και νοσηλευτών,
οι περισσότεροι φορώντας τις άσπρες μπλούζες τους. Έτρωγαν κάτι κι έπιναν μια μπίρα ώστε να αντέξουν το μακρύ ξενύχτι που τους περίμενε.

«Τι ανάγκη έχεις εσύ», είπε πριν λίγες μέρες στον ταβερνιάρη ένας γείτονάς του. «Έχεις δίπλα το νοσοκομείο, δε θα σου λείψει η πελατεία».

«Μη το λες. Οι γιατροί μάς τελειώσανε. Το ίδιο κι οι νοσοκόμες. Δεν έρχονται πια. Μόνο κάτι επιμελητές έρχονται, κι αυτοί αραιά και πού. Το σουβλάκι έχει γίνει πολυτέλεια. Όλοι με ταπεράκι απ’ το σπίτι τη βγάζουνε».

Στη συνέχεια ο ταβερνιάρης είπε για το γιατρό που πετάχτηκε από το μαγαζί του, παρήγγειλε δύο σουβλάκια και μια κόκα κόλα, και ύστερα έψαχνε μανιωδώς να βρει το (τελευταίο του) πεντάευρο για να πληρώσει. «Εδώ το ’χω, εδώ το ’χω...». Το γύρευε σ’ όλες του τις τσέπες, ξανά και ξανά, αλλά μάταια. Ο μαγαζάτορας λυπήθηκε και ντράπηκε ταυτόχρονα. «Δεν πειράζει, γιατρέ. Γνωριζόμαστε, άλλη φορά περνάς και μου το δίνεις». Ο απένταρος γιατρός συνέχισε το ψάξιμο μέχρι που ξετρύπωσε το διπλωμένο στα τέσσερα χαρτονόμισμα σ’ ένα μικρό πίσω τσεπάκι. Ανακουφισμένος πλήρωσε, πήρε τα δυο σουβλάκια κι έφυγε.

Η κρίση ως καθεστώς και το καθεστώς της κρίσης...

Α. Οικονομιδης, απο το Περιοδικο Χρονος...
Η κατάργηση του μνημονίου δεν επαρκεί για να ανατρέψει τη μείζονα μεταλλαγή που βιώνει η χώρα...
«Το 2014 η Ελλάδα θα γίνει μια κανονική χώρα». Το είπε ο πρωθυπουργός, την τελευταία ημέρα του περασμένου Δεκεμβρίου, στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του. Η Ελλάδα θα γίνει –γίνεται ήδη– μια «κανονική», μια «φυσιολογική» χώρα, όπως ο ίδιος είχε πει τις προηγούμενες ημέρες σε άλλες δημόσιες εμφανίσεις του – στο ετήσιο συνέδριο του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου και στη διάρκεια της συζήτησης για τον νέο προϋπολογισμό στη Βουλή.
Η επιστροφή στην κανονικότητα, μαζί με την έξοδο από το μνημόνιο, αποτελεί τους τελευταίους μήνες το αγαπημένο μότο των λογογράφων του κ. Σαμαρά…
Έναν μήνα πριν από το πρωθυπουργικό διάγγελμα, την πρώτη ημέρα του περασμένου Δεκεμβρίου, η Σάρα Πλέτσας, μαθήτρια γυμνασίου στη Θεσσαλονίκη, πέθαινε στο κρεβάτι της από τις αναθυμιάσεις ενός μαγκαλιού. Ζούσε με τη μητέρα της όχι σε μια παραγκούπολη στα όρια της πόλης, σε μια φαβέλα, ένα slum, αλλά σε ένα τυπικό διαμέρισμα μιας τυπικής πολυκατοικίας της συμπρωτεύουσας. Χωρίς όμως ηλεκτρικό ρεύμα και χωρίς κεντρική θέρμανση. Για την ακρίβεια, χωρίς τη δυνατότητα να έχουν ηλεκτρικό ρεύμα και κεντρική θέρμανση.
Σε αυτό το περιβάλλον κοινωνικής οδύνης, η πρωθυπουργική δήλωση, αποφθεγματικά διατυπωμένη ως επίτευγμα του παρόντος και στόχος του αμέσου μέλλοντος, τουλάχιστον ξενίζει. Η αυθόρμητη αντίδραση –και ελπίζω ότι αυτό δεν θα θεωρηθεί υποχώρηση στον λαϊκισμό– είναι, μα καλά, πόσο φυσιολογική μπορεί να θεωρείται μια χώρα, ευρωπαϊκή μάλιστα, όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το κρύο επιστρέφοντας στα πιο παρωχημένα, ακατάλληλα και επικίνδυνα μέσα; Πόσο κανονική είναι μια Ελλάδα που προσπαθεί να ζεσταθεί γύρω από ένα μαγκάλι;

Ιστορικά κρίσιμη στιγμή...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Από τη μια έχουμε τις ουρές στη λαϊκή αγορά για ένα σουβλάκι, από την άλλη έχουμε συνανθρώπους μας να ψάχνουν στα σκουπίδια, να βρουν κάτι που κάποιοι χορτασμένοι πέταξαν. Τους άστεγους πού θα τους στεγάσουμε; Ποια μη κυβερνητική οργάνωση έχει αναλάβει αυτό τον κοινωνικό ρόλο; Αναγκάζεται η συγκυβέρνηση να παραδέχεται πως «τάιζε» τους ημετέρους, που έβρισκαν ρόλο για να συμπληρώνουν τους μισθούς τους, αλλά και να παίζουν και πολιτικά παιχνίδια, όπως αποκαλύφθηκε με την περίπτωση της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθέτησης»...
Από ό,τι αποκαλύπτεται, το υπουργείο Εξωτερικών και επί ΠΑΣΟΚ και επί Νέας Δημοκρατίας ήταν ο χώρος που ευδοκιμούσαν οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, διά των επιχορηγήσεων, όπως σιτίζονταν και κάποιοι που παρίσταναν τους δημοσιογράφους. Ακόμα και η Εκκλησία επί μακαριστού πλέον Χριστόδουλου έδειξε την «αλληλεγγύη» της.
Εκ των πραγμάτων από τη στιγμή που, μέσα στη γενικότερη κρίση, το ελάχιστο αναδεικνύεται σε μέγιστον και το μέγιστον σε μεγάλο βαθμό συγκαλύπτεται ή υποβιβάζεται, καθότι τα βραχυκυκλωμένα μέσα, προπαντός τα ηλεκτρονικά, συμβάλλουν διά της συγχύσεως και της παραπληροφόρησης στη συγκάλυψη, τίθεται το ερώτημα: Πώς γίνεται να είναι μη κυβερνητικές οργανώσεις όταν «σιτίζονται», δηλαδή χρηματοδοτούνται από το κράτος των συγκυβερνώντων; Ποιο ρόλο κοινωνικό, συμπληρωματικό του κράτους θα μπορούσαν να παίζουν; Και πώς προέκυψε να είναι μέχρι στιγμής άγνωστος ο αριθμός τους και να μην έχουν υποστεί έλεγχο;

Το κράτος έχει συνέχεια. Το κράτος τους πρέπει να πεθάνει...

τρύπιο ευρώ...

Η διανομή μερίδων κρέατος στη Βαρβάκειο μετατράπηκε την Τσικνοπέμπτη σε συσσίτιο, αλλά τα μιντιακά παπαγαλάκια σπεύδουν να υπενθυμίσουν πως το κράτος έχει συνέχεια και με αυτό εννοούν ότι η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές οφείλει να τηρήσει και το επόμενο μνημόνιο που θα συνυπογράψουν Σαχλαμαράς-Βενιζέλος. Δεν είναι τρόπος τού λέγειν περίεργο πώς αντιλαμβάνεται η ελίτ τη νομιμότητα; Την επικαλείται κι ορκίζεται σε αυτή όταν αφορά την τήρηση των μνημονιακών υποχρεώσεων της χώρας, μόνο που λησμονεί να μας πει πόσο συνταγματικές είναι αυτές οι δεσμεύσεις.
Θα μου πείτε, βεβαίως, πως οι περισσότερες έχουν εγκριθεί από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Μόνο που και οι πέτρες γνωρίζουν ότι οι αποφάσεις που έχει λάβει το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο τα τελευταία τέσσερα χρόνια είναι πρωτίστως πολιτικές και δευτερευόντως νομικές κι έχουν ληφθεί από πρόσωπα που έχουν φροντίσει να εξαιρέσουν τους εαυτούς τους από την κρίση. Δεν θέλω πεινασμένους δικαστικούς, αλλά δεν είναι δυνατό όλα σε αυτόν τον τόπο να είναι ωραία καμωμένα και η μόνη ένστασή τους να ακούγεται όταν φτάνει η συζήτηση στο ψαλίδισμα των αμοιβών και των εργασιακών δκαιωμάτων τους. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά από την ασφάλεια της εξασφαλισμένης από τις αποφάσεις που οι ίδιοι βγάζουν για τους εαυτούς τους ζωής τους να κρίνουν νόμιμες όλες τις υπόλοιπες περικοπές μισθών, συντάξεων κι εργασιακών δικαιωμάτων...

Ο Γιωργάκης που κι άλλοι ήθελαν να του μοιάσουν...

Τρυπιο Ευρω...

Οποιοι έχουν ερευνήσει έστω στοιχειωδώς το ζήτημα των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων δεν έχουν πολλές αμφιβολίες για το ότι ο ρεζίλης των Παπανδρέου έχει λερωμένη τη φωλιά του. Απλώς στοιχηματίζουν για το αν τα εκατομμύρια που διακινήθηκαν επί ημερών του σε οργανώσεις όπως αυτές που υποτίθεται πως ασχολήθηκαν με τις συσκευασίες ντομάτας στην Ακτή τού Ελεφαντοστού ή με την ενίσχυση των οινοπαραγωγών τού Μεξικού κατάληξαν, έστω ένα μέρος τους, στον προσωπικό του πλουτισμό ή αφορούσαν παιχνίδια στη γεωπολιτική σκακιέρα στα οποία ο ρεζίλης συμμετείχε ως ένα άβουλο πιόνι...

Όπως κι αν έχει πάντως είναι τραγικό πως ο Γ. Παπανδρέου έχει ήδη γράψει ιστορία, την οποία θα αποστηθίζουν και τα εγγόνια των εγγονών μας όταν θα διδάσκονται για τις συνθήκες υπό τις οποίες "μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί" για τρίτη και φαρμακερή φορά. Υπό αυτή την έννοια θα έχει να καυχιέται στον πατέρα του και στον παππού του πως μολονότι εκείνοι υπήρξαν σαφώς ισχυρότερες προσωπικότητες, η δική του επιρροή στην πορεία αυτού του τόπου ήταν πολύ πιο καθοριστική. Εστω κι αν μιλάμε για έναν άτυπο διαγωνισμό ανάμεσα σε καταστροφείς...

Εφιαλτικές δηλώσεις Γερμανού γιατρού για Αθήνα: "Είναι σπαρακτικό αυτό που είδαμε"...

the Insider...

«Μόνο κάποιος που διαβάζει Bild θα αρνούνταν τη σκληρή πραγματικότητα που ζουν οι Έλληνες αυτή την περίοδο» αναφέρει ο γερμανός γιατρός Κρίστιαν Χάασεν, ο οποίος μαζί με επτά συναδέλφους του, έκανε τετραήμερη περιοδεία σε ελληνικά νοσοκομεία, ιατρεία του ΕΟΠΥΥ και κοινωνικά ιατρεία. «Είναι σπαρακτικό αυτό που είδαμε στην Αθήνα» δήλωσε, μιλώντας στην Εφημερίδα των Συντακτών.

 

«Εικόνες μίας μέχρι χτες ευρωπαϊκής πρωτεύουσας που μετατρέπεται ταχύτατα σε τριτοκοσμική πόλη. Είδαμε ασθενείς με φυματίωση κι άλλους που ακρωτηριάζονται γιατί δεν θεραπεύτηκε έγκαιρα το διαβητικό τους πόδι» αναφέρει «εντυπωσιασμένος» από την εμφάνιση στη χώρα μας «ξεχασμένων» ασθενειών.
 
«Ο υπουργός Υγείας κλείνει με το έτσι θέλω τα ιατρεία του ΕΟΠΥΥ και αφήνει εκατομμύρια πολίτες ακάλυπτους τουλάχιστον για έναν μήνα. Την ίδια ώρα υποτίθεται ότι θα τους εξυπηρετήσουν τα νοσοκομεία τα οποία καταρρέουν λόγω των μέτρων λιτότητας», προσθέτει.

«Σε καμία περίπτωση δεν ισχυρίζομαι ότι το δημόσιο σύστημα υγείας στην Ελλάδα δούλευε άψογα και δεν χρειαζόταν αλλαγές, όμως εδώ οι πολιτικοί σας ενσυνείδητα το καταστρέφουν, αυτό είναι ανήθικο» τονίζει.

Πτωχογενές πλεόνασμα...

της Μαριαννας Τζιαντζη...

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, πατέρα; Γιατί έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα, παιδάκι μου.

Με πανηγυρικούς τόνους ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών ανακοίνωσε αυτή την εβδομάδα στη Βουλή ότι έχουμε «πλεόνασμα σημαντικό, υψηλό, βιώσιμο» και έτσι ο καθένας μας θα νιώθει ότι ψήλωσε δέκα πόντους. Γοητευμένοι οι Ευρωπαίοι θα σπεύσουν να ελαφρύνουν το δημόσιο χρέος μας, να μειώσουν το κόστος δανεισμού, να μας τρατάρουν νεραντζάκι γλυκό στα σαλόνια τους.

Μια έγκριση από τη Γιουροστάτ, μια επιβεβαίωση της επιτυχίας μας περιμένουμε και ύστερα θα έρθει άσπρη μέρα και για μας. Προς το παρόν η Ευρώπη μάς κάνει τη δύσκολη, σαν τη νύφη λίγο πριν πει το ναι, περιμένετε και θα δούμε, λέει, τέλη Μαρτίου θα ξέρουμε, όταν θα έχει μετρηθεί και το τελευταίο τρίμηνο του 2013. Όμως οι (ελληνικοί) αριθμοί και η (ελληνική) λογική είναι με το μέρος  της κυβέρνησης Σαμαρά κι έτσι υποτίθεται ότι θα δούμε φως στην άκρη του τούνελ.

όταν η απορρύθμιση εκτοπίζει τη ρύθμιση...

Άγγελος Στεργίου, απο το περιοδικο Χρονος...

Εργασία και φτώχεια στα χρόνια της κρίσης

Μια τραγική πραγματικότητα, μια ομολογία ενοχής. Πρόσφατη Έκθεση της
Κομισιόν (European Commission, Employment and social developments in
Europe 2013) επιβεβαιώνει ότι το να βρει κανείς δουλειά στην Ευρώπη και
ιδιαίτερα στις δημοσιονομικά δοκιμαζόμενες χώρες δεν σημαίνει ότι θα
ξεφύγει και από τη φτώχεια. Μόνο στο 50% των περιπτώσεων η εξεύρεση
εργασίας αποτέλεσε τη λύση για τη φτώχεια.

Η εργασία και η φτώχεια ήταν μέχρι πρόσφατα δύο διαφορετικοί κόσμοι.
«Κι αυτό γιατί η απασχόληση αποτελούσε το κύριο μέσο φυγής από την
κατάσταση της ένδειας». Τα τελευταία χρόνια αναδεικνύεται μια ανάστροφη
–με δυναμική– τάση, σύμφωνα με την οποία η ίδια η εργασία συντηρεί πλέον
μέρος της φτώχειας. Η έκταση του φαινομένου αποδεικνύει από μόνη της
την εντροπία του εργατικού δικαίου, καθώς και την εν μέρει αποτυχία
(ανεπάρκεια) των κοινωνικών μεταβιβάσεων.

«Οι εργαζόμενοι φτωχοί δεν είναι νέο φαινόμενο». Στις νεωτερικές
κοινωνίες συναντούσαμε πάντα εργαζομένους που, παρά την εργασία τους,
δεν απέφευγαν τη θλιβερή μοίρα της φτώχειας. Εδώ, ανήκαν εργάτες με
σπέρματα αμοιβής η οποία δεν εγγυόταν ένα επαρκές επίπεδο διαβίωσης για
τους ίδιους και τις οικογένειές τους.

Το Άλφα...

του Αριστειδη Μπαλτα, απο την Αυγη...
Ένα πρόσφατο κείμενο του Στρατή Μπουρνάζου, που σχολιάζει τη στέρηση ηλεκτροδότησης σε όσα νοικοκυριά δεν έχουν να πληρώσουν ("Γενηθήτω φως", "Αυγή", 15.12.2013), διατυπώνει, ισχυρίζομαι, το βάθρο και τη μεθοδολογική αφετηρία του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ. Γράφει ο Μπουρνάζος: "Αν ξεκινάμε από αυτό, το απλό και το μεγάλο, 'κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα', τα πάντα μπορούν να αλλάξουν. Γιατί αυτή η παραδοχή βάζει στο επίκεντρο τον άνθρωπο. Όλοι πρέπει να έχουν ρεύμα, είτε μπορούν να πληρώσουν οι ίδιοι είτε όχι. Αν ξεκινήσουμε από αυτό, μετά ανοίγει η κουβέντα ποιος θα πληρώσει (γιατί ασφαλώς κάποιος πρέπει να πληρώσει) για όσους δεν μπορούν [...] Και ας το προχωρήσουμε. Κανένας δεν μπορεί να ζήσει χωρίς ρεύμα, χωρίς περίθαλψη, χωρίς νερό, χωρίς ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Ας επιμείνουμε ότι η κουβέντα ξεκινά από αυτό το σημείο [...] Αυτό είναι το Α που δεν συζητάμε".

Αυτό είναι το Α που δεν συζητάμε, αυτή είναι η αδιάβατη κόκκινη γραμμή, αυτό είναι το βάθρο του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό είναι το μόνο που δεσμεύεται απολύτως να επιτύχει μια κυβέρνησή του. Ούτε αυτό το Α είναι εύκολο και το ξέρουμε. Γιατί τα συγκεκριμένα μέτρα που θα το πραγματοποιήσουν είναι πολλά, σύνθετα και συνδέονται μεταξύ τους.

Μια συναρπαστική εποχή βγαλμένη απ’ τα παραμύθια....

Ανατολικα της Εδεμ...

Επιτέλους τα καταφέραμε! Γίναμε τριτοκοσμική χώρα!

Οι Έλληνες (ειδικά της Βόρεια Ελλάδας) τώρα το χειμώνα ζουν σε τσαντίρια. Κάπως έτσι έχουν μετατρέψει τα σπίτια τους για να αποφύγουν το ψύχος που επικρατεί μέσα, το οποίο ελάχιστα διαφέρει από την εξωτερική θερμοκρασία.

Η πλειοψηφία των νοικοκυριών έχει μετακομίσει στην κουζίνα όπου λόγω μαγειρέματος έχει μεγαλύτερη θερμοκρασία. Εκεί ξημεροβραδιάζονται. Ανοίγουν και ένα μπαουλοντίβανο και κοιμούνται όλοι μαζί αγκαλιά. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να κυκλοφορούν στους δρόμους και τη δουλειά με τη φαγιτίλα κολλημένη πάνω τους σε μαλλιά, μπλούζες και φανέλες. Αφού οι γνωστοί που συναντιούνται στους δρόμους αναγνωρίζουν τι φάγανε το μεσημέρι μυρίζοντας ο ένας του αλλουνού τα πανωφόρια. Οι άνθρωποι πλέον δε μυρίζουν κολόνιες, αλλά φασολάδα, μπακαλιάρο και κουνουπίδι.

Οι πιο τυχεροί που διαθέτουν τζάκι έχουν τσαντιρώσει στο σαλόνι και τη βγάζουν ολημερίς στους καναπέδες. Εκεί στο πιο καλό δωμάτιο του σπιτιού που έχει μετατραπεί σε ατσιγκαναριό, η μαμά καθαρίζει σπανάκι, τα σκυλιά γαυγίζουν, τα παιδιά διαβάζουν, η γιαγιά βλέπει το Σουλεϊμάν και ο μπαμπάς χαζεύει στο ίντερνετ. Και το βράδυ πιάνει ο καθένας από ένα καναπέ και κοιμάται.

Με τέτοιες θερμοκρασίες το χειρότερο όλων είναι το γδύσιμο για μπάνιο. Το γδύσιμο για σεξ έχει αποκλειστεί για αντικειμενικές δυσκολίες. Λόγω κρύου το πουλί των αντρών έχει εξαφανιστεί, έχει φτάσει σε κινέζικα μεγέθη. Αυτό μου το περιέγραψε γεμάτη καημό η φίλη μου η Μίνα που ήρθε για χριστουγεννιάτικες διακοπές από την Ξάνθη. Τον καλό της τον ποτίζει ρακές μπας και ζεσταθεί και του ξυπνήσει το σεξουαλικό όργανο, αλλά μάταια. Και όταν με τα πολλά τον καταφέρει, πρέπει να γδυθούν να βγάλουν από πάνω τους τις φόρμες και τα μπουφάν που φοράνε ακόμα και στο κρεβάτι, με αποτέλεσμα το σεξ να καταλήγει σε σκέτο μπελά. Γι' αυτό και το επιχειρούν σπανίως.

Παρότι προσπάθησα, δεν τα κατάφερα φέτος να είμαι καλό παιδάκι, ελπίζω του χρόνου!

Της Άννας Χατζησοφιά, απο το Κοκκινο Σημειωματαριο...

Βασικά φταίω γιατί είμαι ζηλιάρης. Η μαμά γέννησε αδελφάκι το Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα που μας πέρασε, και ευτυχώς ήταν Μεγάλο Σάββατο και είχαμε μια δικαιολογία στη γειτονιά που δεν σουβλίσαμε τον παραδοσιακό οβελία στο φούρνο, κι όχι γιατί είμαστε νεόφτωχοι, αλλά γιατί γεννήσαμε κυρά μου.

Η κυρά μου, είναι η αποπάνω του δεύτερου που έχει λίπος, λέει ο μπαμπάς, και αγόρασε σόμπα πέλετ, γιατί πετρέλαιο κι αυτόν τον χειμώνα δεν βάλαν στην πολυκατοικία μας. Τώρα γιατί ο μπαμπάς λέει ότι έχει λίπος δεν ξέρω, βασικά είναι κοκαλιάρα, αν και κάθε μέρα ψωνίζει από αυτόν τον καινούργιο φούρνο απέναντι, τον ένα από τους πέντε που άνοιξαν φέτος.

Εγώ, αυτό που ξεφυτρώνουν παντού φούρνοι δεν το καταλαβαίνω, γιατί ο θείος μου λέει ότι πολλοί στερούνται ακόμα και το ψωμί. Μάλλον θα τα αγοράζουν όλα τα ψωμιά αυτοί που δεν το στερούνται, σαν την αποπάνω, γιατί αλλιώς δεν εξηγείται. Αλλά μια μέρα που το είπα στην αποπάνω, μου είπε ότι ο θείος μου είναι αναρχοκομμούνι.

Ο θείος μου είναι αστροφυσικός αλλά δουλεύει ντελίβερι σε φούρνο, γιατί είναι αδιόριστος, αν και επιτυχών του ΑΣΕΠ.

Ολιβερ Τουίστ στον 21ο αιώνα...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Σε πρόσφατη ανταπόκριση από την Αθήνα, οι «Τάιμς Νέας Υόρκης» συγκρίνουν τα φετινά Χριστούγεννα στη χώρα μας μ' εκείνα που απαθανάτισε ο Κάρολος Ντίκενς (1812-1870) για το Λονδίνο του 1839. Οπως φαίνεται, οι σπαρακτικές εικόνες του Ολιβερ Τουίστ και του Εμπενίζερ Σκρουτζ δεν ανήκουν μόνον στο εφιαλτικό παρελθόν, αλλά επίσης -και όχι λιγότερο- στη «νέα εποχή», που σήμερα στήνεται, με τη χώρα μας ως «πειραματόζωο».

Τι κοινό υπάρχει ανάμεσα στη «νοσηρή περίοδο» του 19ου αιώνα και στην «εξυγίανση», που υποτίθεται ότι σήμερα επιχειρείται; Οπωσδήποτε, η εκτεταμένη κοινωνική φτώχεια και εξαθλίωση αφ' ενός, με την πρωτοφανή συσσώρευση μεγάλου πλούτου αφ' ετέρου. Στη Βρετανία του 1840, οι νεόπλουτοι από τους ναπολεόντειους πολέμους συσσωρεύουν αρπακτικά το χρήμα, περιθωριοποιώντας τούς κοινωνικά αδύναμους, με τη «βιομηχανική επανάσταση», τη μαζική φτωχοποίηση και τη χρηματιστηριακή αποθέωση, με στόχο την αποκατάσταση του «κανόνος χρυσού» (1844).
Στο πλαίσιο του «ισχυρού νομίσματος», όπως έχει δείξει ο Αμερικανός Barry Eichengreen από το Μπέρκλεϊ, δεν υπάρχει θέση για εργατικά σωματεία και απεργίες, ούτε για Δημοκρατία και πολιτικά κόμματα ούτε βέβαια για ελευθερία έκφρασης και Τύπου. Το κόστος προσαρμογής κάθε οικονομίας επιρρίπτεται συστηματικά προς τα κάτω, στον κόσμο της εργασίας, πράγμα που σήμερα ονομάζεται «εσωτερική υποτίμηση».
Θριαμβεύει ο τοκογλύφος Εμπενίζερ Σκρουτζ, για τον οποίο ακόμη και τα Χριστούγεννα είναι «περιττή εορτή», καθ' ότι συνεπάγεται «αδικαιολόγητες» δαπάνες, χωρίς κανένα έσοδο. Εάν ο φιλάργυρος κερδίζει τον οίκτο και την αποστροφή της Ιστορίας για την τάξη του και τη θλιβερή εποχή του, το θύμα του κατακτά τη συμπάθεια της ανθρωπότητος για την αιωνιότητα. Οσοι σήμερα θυμούνται τον Ντίκενς, ας έχουν υπόψη τους την αξιολόγηση από τον Μπέρναρντ Σο (1814-1885): «Ο Μαρξ και ο Ντίκενς αντίκρισαν τη φτώχεια και την κοινωνική αδικία. Ο πρώτος στράφηκε προς την επανάσταση, ενώ ο δεύτερος δεν είχε την παραμικρή ιδέα γι' αυτό».