διασπάθιση δημοσίου χρήματος σε Μ.Κ.Ο. ή «άσκηση διεθνούς διπλωματίας»;

Άγγελος Βλάχος, απο το Περιοδικο Χρονος...

 Ο γκρίζος ρόλος του Άλεξ Ρόντος
Στην ειδησεογραφία των ημερών εξέχουσα θέση κατέχει η «αποκάλυψη» για τη Μ.Κ.Ο. με τους ακαθόριστους σκοπούς και τις αδιαφανείς λειτουργίες, ως εμβληματική περίπτωση διασπάθισης του δημοσίου χρήματος κ.λπ. Γνωστά και κατανοητά όλα αυτά, αλλά, κατά την άποψή μου, «αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννάν οι κότες». Ας δοκιμάσουμε να δούμε άλλες όψεις της ιστορίας με παραδειγματικό χαρακτήρα.
Πίσω από την υπόθεση αυτή (αλλά και από αρκετές άλλες, για τις οποίες δεν μάθαμε και πολλά…) διαγράφεται η σκιά του Άλεξ Ρόντος, ενός προσώπου που πάντα μου τραβούσε την προσοχή.
Γεννημένος στην Τανζανία το 1954 με ομογενείς γονείς και μεγαλωμένος στην Κένυα, με σπουδές Ιστορίας στην Οξφόρδη, ο Ρόντος ξεκίνησε την καριέρα του σαν δημοσιογράφος [η χρήση του συνδέσμου είναι απολύτως ακριβής].
Λίγα χρόνια αργότερα μετακόμισε στην Ουάσινγκτον, συμμετέχοντας σε ένα λόμπι για να καταπολεμηθεί η φτώχεια στην (κομμουνιστική τότε) Αιθιοπία. Στη συνέχεια, δέχτηκε μια πρόσκληση από το γραφείο της Caritas (του μεγαλύτερου ίσως φιλανθρωπικού οργανισμού στον κόσμο που ελέγχεται και χρηματοδοτείται από την Καθολική Εκκλησία), για να παραγάγει ανθρωπιστικό έργο καθώς και για να συμβάλει στην ανάπτυξη χωρών του Τρίτου Κόσμου. Με τη συγκεκριμένη ιδιότητα ταξίδεψε και δραστηριοποιήθηκε περίπου για μια δεκαετία στην Αιθιοπία, στο Κάιρο, στο Μαρόκο και τον Λίβανο.

«πώς ξημερώνει η μέρα;»

Άγγελος Βλάχος, απο το Περιοδικο Χρονος... 

Δοκιμάζοντας τις ανθρώπινες αντοχές σε συνθήκες ακραίας ανασφάλειας: Η Χρυσή Αυγή, η Βία και οι αντιδράσεις της κοινωνίας
Για αρκετές δεκαετίες, η εξτρεμιστική Δεξιά, που ουσιαστικά συγκροτήθηκε εν πολλοίς από αυτούς που έβαλαν τη «γερμανική στολή στη ναφθαλίνη», δεν διεκδίκησε ναζιστικές συνδηλώσεις. Ακόμη και σε περιπτώσεις καραμπινάτων κουίσλινγκ, τις αποκήρυξε μετά βδελυγμίας. Δεν το επέτρεπαν οι καιροί.
Προφανώς δεν υπήρξε κάποιο δημοκρατικό D.N.A. σε συνδυασμό με τον «τράχηλο του Έλληνα» που να μας διέσωσε. Για την ακρίβεια, τέτοιες περιρρέουσες αντιλήψεις διαμόρφωσαν την εθνική αυτοεικόνα του αμετροεπούς βαυκαλισμού (= «οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές») και τα τοιαύτα, που πληθωρικά καταναλώσαμε εσωτερικά για χρόνια πολλά. Και οι απόψεις αυτές δεν εξαντλήθηκαν στο κοινωνικό ακροατήριο της Δεξιάς – αντιθέτως, διαπέρασαν οριζόντια τις κομματικές διαιρέσεις σε μια Ελλάδα που προοδευτικά έτεινε να «ανήκει στους Έλληνες». Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο ακροδεξιός ακτιβισμός διένυσε μια μακρά διαδρομή περνώντας από τη σβάστικα, το στέμμα, την «εθνοσωτήριο Επανάσταση», τελώντας ασφαλώς σε διαρκή μετασχηματισμό (συμβόλων και ρητορικής) σύστοιχα προς τα πολιτικά και κοινωνικά διακυβεύματα.

Το φίδι κρυμμένο στον βάλτο
Στην πρώιμη Μεταπολίτευση, το μαύρο φίδι ήταν όντως σε νέα φάση εκκόλαψης περιορισμένο σε μια γωνία, με τα ελάχιστα μέλη της τρομοκρατικής Ακροδεξιάς (Καλέτζης, νεαρός Μιχαλολιάκος και σία) να διανύουν διαδρομές μεταξύ βομβιστικών ενεργειών, θητείας στην «μπουζού» και ασφαλίτικης ρουφιανιάς. Η δημόσια αναφορά στον ναζισμό στα εφηβικά μου χρόνια μου το πολύ πολύ, ανακαλώ στη μνήμη, να αποτυπωνόταν με κάνα κρυπτικό σύνθημα (λ.χ. «Ν.Ο.Π.Ο. – Είμαστε παντού») σε κάτι απόμερες μάντρες, εκ μέρους μιας δράκας ποδοσφαιρικών χουλιγκάνων, που κι αυτοί όμως γρήγορα εξαναγκάστηκαν σε διάλυση. Απομεινάρια της χουντικής Ε.Π.ΕΝ., λάτρεις της ναζιστικής αισθητικής και άλλοι παρόμοιοι αποτελούσαν γραφικές αν όχι φαιδρές, φαιές ασφαλώς, σκιές-και όχι πρόσωπα.

Ένας φόνος στην πόρτα μας, μια εγκληματική συμμορία με το πολιτικό προσωπείο

Άγγελος Βλάχος, απο το περιοδικο Χρονος...

Διαδρομές της ακροδεξιάς θηριωδίας στη σύγχρονη Ελλάδα
Δεν μιλάμε πλέον για «αυγά», όπως επί χρόνια κάναμε. Μιλάμε για φίδια που μας πνίξανε και δαγκώνουν ακατάσχετα. Για κόμπρες θανατηφόρες που η εντεταλμένη Πολιτεία –συνειδητά(;)– παραβλέπει. (Ώς πότε;)
Παραβλέπει τα χαστούκια, τις απειλές κατά της ζωής, τα στιλέτα, τα μικρομαχαιρώματα, τους εμπρησμούς –ούτε έναν δεν έχω δει να προσάγεται με βραχιολάκια στα χέρια on camera– μέχρι να φτάσουμε σε έναν ακόμη φόνο, τον φόνο του 34χρονου αντιφασίστα Παύλου Φύσσα (δεν είναι ο πρώτος...).
Από ένα μπουλούκι θρασύδειλων βδελυγμάτων μαχαιροβγαλτών, συντεταγμένα μέλη ομάδας κρούσης των μπινέδων. Εκείνων στους οποίους έδωσαν την εμπιστοσύνη τους σχεδόν μισό εκατομμύριο ψηφοφόροι(;): παιδιά της διπλανής πόρτας, λέει, συμπαθείς συνταξιούχοι, φτωχά εργατικά στρώματα σε μη προνομιούχες περιοχές και άλλοι αναξιοπαθούντες διπλανοί μας που θέλησαν έτσι «να τιμωρήσουν το πολιτικό Σύστημα». Όπως ακριβώς κάνανε το ’33 οι Γερμανοί, αποκαμωμένοι από τη Βαϊμάρη.

Σύνθετα αίτια, σκοτεινές διασυνδέσεις
Αλλά κάνουν κάποιο λάθος διάφοροι φίλοι που αναφέρονται ΜΟΝΟ σε παραπλανημένα κοινωνικά στρώματα κ.λπ. Αυτά παρέχουν όψιμα και ανεπίγνωστα το κουκί τους, μετά την κατάρρευση των «μεγάλων αφηγημάτων» αλλά και την ανεπάρκεια του φιλελεύθερου μοντέλου διακυβέρνησης να χωρέσει τις επιμέρους μονάδες σε έναν ουρανό που δεν έχει θέση για όλους.
Προσωπικά, πιστεύω πως δεν είναι μόνο η οικονομική δυσπραγία, οι συνέπειες της κρίσης, ο πολιτικός ανορθολογισμός, η εγκληματική ελαφρότητα της καταδίκης συλλήβδην του κοινοβουλευτισμού ή η λειτουργική ανεπάρκεια και η ξεχειλωμένη αγραμματοσύνη συμπολιτών(;) μας που τροφοδοτούν αυτό το ρεύμα εξύμνησης του ναζισμού. Το ρεύμα της άρνησης του «άλλου», της ενοχοποίησης του διαφορετικού, της θηριώδους καφρίλας και της απύλωτης απανθρωπιάς. Νομίζω πως υπάρχει και ένα –μη ορατό– βάρος της Ιστορίας που επικάθεται σε επάλληλα στρώματα στη Φρίκη που ζούμε.