Χωρίς κομοδίνο...

Protagon...
Του Κωστα Γιαννακιδη

Το ελληνικό δημόσιο και η Siemens οδεύουν προς έναν εξωδικαστικό συμβιβασμό. Η συμφωνία δείχνει ηγεμονική, θα κάνει τον Ευάγγελο Βενιζέλο, να παραληρεί, να μιλάει σαν lazer εκτυπωτής που βρήκε φωνή και διαβάζει όσα τυπώνει. Διακόσια ζεστά εκατομμύρια ευρώ σε μετρητά και σε είδος δεν είναι συμβιβασμός που αφήνεις να τσαλακωθεί στις αίθουσες των δικαστηρίων -με τη Siemens απέναντι μπορεί να τα φας στους δικηγόρους και στα παράβολα. Είναι, όντως, μία καλή συμφωνία. Αλλά θα ήταν ακόμα καλύτερη αν περιελάμβανε και ονόματα. Ίσως μάλιστα η απουσία ονομάτων να παίρνει μία συμφωνία που δείχνει καλή και να τη μετατρέπει σε προσχηματική, σαν το σεντόνι που ρίχνουν πάνω τους δύο εραστές όταν ανάβουν ξαφνικά τα φώτα -μπορεί να μη βλέπεις γύμνια, ξέρεις όμως πολύ καλά τι γινόταν.
Πιθανότατα το σκάνδαλο της Siemens θα κλείσει σαν φουσκωμένη βαλίτσα που, μάλιστα, κάθεται πάνω της ολόκληρος Βενιζέλος. Τα 200 εκατομμύρια ευρώ θα επιδειχθούν στην κοινή γνώμη και μετά, σαν κάτι που συνομολογείται με νεύματα, κάθε αναφορά στο σκάνδαλο θα εντάσσεται στη σφαίρα της γραφικότητας. Είναι πολλά τα λεφτά, αλλά όσο η συμφωνία δεν προβλέπει και φως στα πρόσωπα των υπευθύνων, τόσο θα μας θυμίζει εξωδικαστικό συμβιβασμό μεταξύ πρώην συζύγων.
Η ελληνική Πολιτεία δεν έχει διεκδικήσει, ως όφειλε, την αποκάλυψη της αλήθειας. Ποιοι επίορκοι κρατικοί αξιωματούχοι τα πήραν; Είναι η απάντηση όχι του ενός, αλλά των διακοσίων εκατομμυρίων ευρώ. Η Siemens ξέρει πού έδωσε τις μίζες για να πάρει δουλειές. Και εμείς ξέρουμε, αλλά οι Γερμανοί έχουν τις φωτογραφίες. Όμως δεν πιέστηκαν ούτε για τους τύπους. Ομοίως και τα φυσικά πρόσωπα. Είχαν όλη την άνεση να διαφύγουν στο εξωτερικό. Δεν τους προσεφέρθη καν το προνόμιο της ασυλίας έναντι της αλήθειας. Το σκάνδαλο της Siemens τελειώνει με πιο ηλίθιο τρόπο και από το Lost. Τα πήραν ο Τσουκάτος και ο Μαντέλης. Και μας αφήνουν 200 εκατομμύρια ευρώ που δεν έχουμε κομοδίνο να τα χωρέσει.

Πρώην φιλάνθρωποι...

του Κώστα Γιαννακίδη  απο το Protagon...

Την εποχή που οι κοιλιές ακολουθούσαν τους δείκτες του χρηματιστηρίου-φούσκωναν μέχρι να σκάσουν-οι επιχειρήσεις συνήθιζαν τα γενναιόδωρα εορταστικά δώρα προς τους δημοσιογράφους. Μαζί και μία απαραίτητη κάρτα που υπενθύμιζε ότι η επιχείρηση σκέφτεται και τα ορφανά. Ο επιτυχημένος συνάδελφος έβρισκε γύρω από το γραφείο του κάτι καλάθια που η Κοκκινοσκουφίτσα θα τα ποθούσε, αλλά δεν θα μπορούσε ποτέ να σηκώσει. Αυτή τη δουλειά την έκανε ο σεκιουριτάς. Μετέφερε τα καλάθια στο αυτοκίνητο του καλού συναδέλφου που άφηνε καμιά βότκα ως φιλοδώρημα. Αυτό δεν ήταν απαραιτήτως κακό. Τα καλάθια έφταναν στο σπίτι του δημοσιογράφου όπου όλο και κάτι θα περίσσευε για την καθαρίστρια και την κοπέλα που κρατάει τα παιδιά. Κάπως έτσι, όταν μία καλή κυρία επί των εταιρικών δημοσίων σχέσεων υπέγραφε την αποστολή των καλαθιών, μία οικογένεια των δυτικών προαστίων κέρδιζε το κρασί για το ταπεινό ρεβεγιόν της. Θεμιτό και καθόλα χριστουγεννιάτικο.
Όταν το χρηματιστήριο άρχισε να πέφτει σαν το παντελόνι του πεινασμένου, οι επιχειρήσεις ανακάλυψαν την κοινωνική προσφορά. Χάθηκαν τα καλάθια. Χάθηκαν και τα λευκώματα που έμεναν ανέγκιχτα να μαζεύουν σκόνη αλλά ούτε μία δαχτυλιά. Εμφανίστηκαν κάρτες ζωγραφισμένες από χέρια παιδιών, που φιλοξενούνται σε περίεργα ιδρύματα. Εννοείται ότι μέσα στις κάρτες έγραφαν κάτι γελοιότητες του τύπου «φέτος ας κάνουμε τη χαρά ευαισθησία, ας κρατήσουμε από το χέρι ένα παιδί.» Τόσο ο επιχειρηματίας που έστελνε την κάρτα, όσο και ο δημοσιογράφος που την παραλάμβανε δεν είχαν κανένα ενδοιασμό να πουλήσουν το παιδάκι για όργανα. Όμως κάπως έπρεπε να τηρηθούν τα προσχήματα-άλλωστε ποιος διαβάζει κάρτες; Εκτός των άλλων, μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων έμαθε για την ύπαρξη ιδρυμάτων. Έτσι υπάρχουν παιδάκια σε ιδρύματα που κυκλοφορούν με Prada. Ήταν τυχερά και έπεσαν σε σακούλα με τα αποφόρια από παιδιά επιχειρηματιών και γνωστών δημοσιογράφων.
Αυτά τα Χριστούγεννα δεν αποκλείεται να διαβάσετε ότι στο Χαμόγελο του Παιδιού έβγαλαν δίσκο μήπως και συνδράμουν με κανένα ευρώ στο δράμα της ελληνικής βιομηχανίας. Δεν είναι παράλογο. Σε ένα περιβάλλον όπου οι μεγάλες επιχειρήσεις αρνούνται να επωμιστούν το μερίδιο τους στο κοινωνικό κόστος της κρίσης, είναι εξαιρετικά πιθανό να κατατεθούν αγωγές κατά ορφανοτροφείων με αίτημα την επιστροφή παλαιότερων δωρεών. Λογικό, σε μερικές περιπτώσεις. Κάποιοι από αυτούς που έστελναν καλάθια, βρέθηκαν με χειροπέδες στα χέρια ή τους κυνηγούν οι εργαζόμενοί τους. Αλλά οι άλλοι; Οι άλλοι έβαλαν τη φιλανθρωπία στην αποθήκη τους μόλις τα κέρδη υποχώρησαν. Θα μου πείτε ότι είναι γελοίο να παριστάνεις τον φιλάνθρωπο όταν την ίδια στιγμή κάνεις απολύσεις. Θα δώσεις κάτι σε ένα ίδρυμα για παιδιά, όταν το παιδί του εργαζόμενου σου δεν θα πάρει αγκαλιά το κινέζικο παιχνίδι που περιμένει; Μέρα με τη μέρα αισθάνομαι ότι οι Έλληνες επιχειρηματίες δεν δέχονται να αναλάβουν το κομμάτι της κοινωνικής ευθύνης που τους αναλογεί. Με εξαίρεση κάποιες μεγάλες επιχειρήσεις που, ούτως ή άλλως, συνδέουν την κοινωνική προσφορά με την εταιρική τους ταυτότητα, οι υπόλοιποι επιβεβαιώνουν τον υστερόβουλο χαρακτήρα της φιλανθρωπίας. Η ανθρωπιά και η προσφορά είναι συνάρτηση των κερδών και, τέλος πάντων, αυτά που κάποτε περίσσευαν για τα ορφανά τώρα είναι στην Ελβετία. Γι' αυτό και η ελληνική αστική τάξη προτιμά τις Άλπεις για διακοπές. Θέλει να κάνει Χριστούγεννα με τα λεφτά της.

Ο βουλευτής που αγόρασε το Hollywood ...

Protagon ...

Οι λογαριασμοί του πρώην δημάρχου Θεσσαλονίκης, του κ. Βασίλη Παπαγεωργόπουλου, είναι χορτάτοι με ένα εκατομμύριο ευρώ που δεν δικαιολογείται από τα εισοδήματα του ιδίου και της συζύγου του. «Είναι οι κόποι μίας ζωής» λέει. Αυτό επαναλαμβάνουν και άλλοι στενοί συνεργάτες του με χαρούμενους λογαριασμούς. Όλοι τους καλούνται να εξηγήσουν πώς άνοιξε μία τρύπα στα οικονομικά του Δήμου με διάμετρο αρκετών εκατομμυρίων. Διότι για να ανοίξει τέτοια τρύπα χρειάζεται κόπος. Ίσως όχι μίας ζωής, αλλά μίας θητείας, μπορεί και δεύτερης. Όμως αυτά θα τα διερευνήσει η Δικαιοσύνη. Άλλωστε η αναντιστοιχία μεταξύ εισοδημάτων και καταθέσεων προέκυψε έπειτα από έρευνα.

Σήμερα δίδονται στη δημοσιότητα οι δηλώσεις «πόθεν έσχες» των πολιτικών μας. Θα αναρτηθούν στο διαδίκτυο από τις υπηρεσίες της Βουλής. Κανένας τους δεν πρόκειται να μοιραστεί το ίδιο πρόβλημα με τον Β. Παπαγεωργόπουλο. Οι βουλευτές θα επιδείξουν τα περιουσιακά τους στοιχεία, αλλά ουσιαστικά δεν απαιτείται η αντιστοίχιση τους με εισοδήματα παρελθόντων ετών. Υπάρχουν πολιτικοί που μπορούν να παίξουν Μονόπολη με πραγματικά ακίνητα. Με κατάλογο ιδιοκτησίας που παραπέμπει σε site κτηματομεσίτη. Χωράφια σπαρμένα με χρήμα και τσιμέντα ολάνθιστα από γενναίες αποδόσεις. Κάποιοι βουλευτές είναι πλούσιοι άνθρωποι. Οι περιουσίες τους θα ξεφουσκώσουν πέντε γενιές μετά. Οι δηλώσεις «πόθεν έσχες» σου επιτρέπουν να τους ζηλέψεις, όχι όμως και να τους ελέγξεις. Αυτό δεν είναι δίκαιο, πρωτίστως για τους ίδιους.

 

Για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας οι μεγάλες περιουσίες που θα επιδειχθούν σήμερα αποτελούν προϊόντα εγκλήματος. Βλακωδώς βέβαια, αλλά άντε βγες να το πεις στα σκαλιά της Βουλής. Ουσιαστικά ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η δημοσιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων, επιτρέπει στους πονηρούς να κρυφτούν πίσω από τους έντιμους. Η πολιτική είναι ένα ακριβό παίγνιο, διόλου φιλικό προς τον μέσο πολίτη. Κατά συνέπεια θα ενσωματώσει την εγχώρια «αριστοκρατία», ανθρώπους εύπορους. Είναι λογικό να έχεις ευκατάστατους βουλευτές. Δεν είναι κακό να έχεις και πλούσιους. Το πρόβλημα αρχίζει όταν δεν μπορείς να προσδιορίσεις πώς και πότε ήρθε ο πλούτος να τους απαλλάξει από το άγχος της επιβίωσης. Για να το πω απλά, σήμερα ένας βουλευτής μπορεί να δηλώσει ότι κατέχει το Empire State Building. Αν δεν υπάρξει διαυγής έλεγχος για την κτήση των εισοδημάτων που του επέτρεψαν να το αγοράσει, του χρόνου μπορεί να εμφανίσει ως ιδιόκτητο βοσκοτόπι την πλαγιά πάνω στην οποία είναι τα γράμματα του «Hollywood».

 

Από την άλλη, θα είχε πραγματικά ενδιαφέρον αν βλέπαμε ένα διάγραμμα με την εξέλιξη των περιουσιακών στοιχείων κατά τη διάρκεια μίας πολιτικής διαδρομής. Φανταστείτε ένα site όπου θα επιλέγετε το όνομα του αγαπημένου σας πολιτικού, έχοντας από δίπλα τη γραφική απεικόνιση της σχέσης που διατηρεί η ιδιωτική περιουσία με τη δημόσια παρουσία. Θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον, όχι απαραίτητα και περισσότερη αλήθεια. Όμως θα άξιζε να τους δούμε με κριτήρια ινστιτούτου αδυνατίσματος: πριν και μετά την είσοδο στην πολιτική. Ασφαλώς ο οργανωμένος, ο ποινικός με πολιτική ιδιότητα, δεν πιάνεται ούτε έτσι. Τα λεφτά αναπαύονται στην Ελβετία και ο δικαιούχος του λογαριασμού είναι ένα διαβατήριο Λιβερίας με κάτοχο που ζει μόνο στα χαρτιά. Σταδιακά οι θρασείς θα εκλείψουν. Οι επίορκοι δεν θα γίνουν έντιμοι. Θα γίνουν πιο προσεκτικοί.

Μία προσευχή για τη Δικαιοσύνη ...

Protagon...
του Κώστα Γιαννακίδη

Πριν από μερικούς μήνες ένας άνθρωπος που παρακολουθεί με συνέπεια, αλλά όχι με ευλάβεια, τα εκκλησιαστικά πράγματα με κάλεσε να πάρω απόσταση από την υπόθεση του Βατοπεδίου και να τη δω ως σημείο σε μία ιστορική διαδρομή. Μου εξήγησε ότι αλλιώς αντιλαμβάνεται τον χρόνο το μοναστήρι και αλλιώς το κράτος. Διότι το μοναστήρι, όντως, είναι πάντα καλά. Τα έχει βγάλει πέρα με αυτοκράτορες και σουλτάνους, με σταυροφόρους και στρατούς κατοχής, με διοικητές και πρωθυπουργούς. Και έτσι θα συνεχίσει να πορεύεται στην αιωνιότητα ή μέχρι η αλήθεια να γίνει ισχυρότερη από την πλάνη. Ορθό. Μετά από πέντε αιώνες, γύρω στο μέσον της χιλιετίας μας, η Μονή Βατοπεδίου θα υπάρχει. Δεν μπορείς να ισχυριστείς και το ίδιο για το ελληνικό κράτος. Ιστορικά και νομικά, το κράτος, υφίσταται ως έννοια κάτι λιγότερο από δύο αιώνες. Η Μονή Βατοπεδίου χτίστηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο, ουσιαστικά θεμελιώθηκε μαζί με τον χριστιανισμό. Αν ο ιστορικός χρόνος είναι θάλασσα, το μοναστήρι είναι νησίδα στο μέσον της. Όσο και αν σκεπαστεί από νερό, δεν πρόκειται ποτέ να βυθιστεί. Όσο και αν ο άνεμος δυναμώνει την πνοή του, το ράσο του καλόγερου δεν θα σκιστεί.
Την Τετάρτη, ο ηγούμενος Εφραίμ απολογήθηκε και αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους. Η ανακρίτρια Ειρήνη Καλού ζήτησε την προφυλάκιση του. Σημειώθηκε, όμως, εισαγγελική διαφωνία και ο ηγούμενος αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 200.000 ευρώ και υποχρέωση εμφάνισης στο αστυνομικό τμήμα δύο φορές το μήνα.
Τίποτα από όλα αυτά δεν αποτελεί πρόβλημα. Τα λεφτά υπάρχουν, ενώ το πιθανότερο είναι πως το αστυνομικό τμήμα των Καρυών θα εμφανίζεται, ως εκ θαύματος, στο προαύλιο της μονής δύο φορές το μήνα. Το πρόβλημα θα αρχίσει να παρουσιάζεται σταδιακά, σαν δάκρυ σε εικόνα της Θεοτόκου, αν όντως υπάρχουν δικαστικοί λειτουργοί που δεν συγκινούνται από τους ασπασμούς του Πούτιν, τα πρωτοσέλιδα και τις εκπομπές που συντονίζει η Χάρη Της. Βέβαια όλοι ξέρουμε πού βρίσκεται η άκρη του κουβαριού. Όταν ένα ολόκληρο σύστημα έχει συνομολογήσει σιωπηρώς, υπογείως και απολύτως ξεδιάντροπα την εκκαθάριση της υπόθεσης, είναι απίθανο ο πέλεκυς και η μομφή να πέσουν πάνω στο μοναστήρι. Όμως η στάση της ανακρίτριας δημιουργεί μία ενδιαφέρουσα υπόθεση που αξίζει να παρακολουθήσουμε. Πόσο αποτελεσματική είναι η βούληση της Δικαιοσύνης απέναντι στις προθέσεις των ισχυρών του συστήματος και του Τύπου; Μέχρι πού μπορεί να φτάσει μία έρευνα ή μία δίωξη που δεν επιθυμεί κανένας αρμός των μηχανισμών εξουσίας; Το μοναστήρι, βέβαια, θα συνεχίσει να είναι καλά. Αλλά η Δικαιοσύνη έχει μία σπάνια ευκαιρία για να υπενθυμίσει προς όλους την ουσία της δημοκρατίας. Αμήν.

Η άρνηση της κοινωνίας

του Κώστα Γιαννακίδη απο το Protagon ...