Το εν Ελλάδι βουλευτικό "ήθος"...

Swell...

Οι βουλευτές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν ψηφίσει και αποδεχτεί από το 2010 όλα τα μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμα, όλους τους νόμους που ήταν απόρροια των μνημονίων. Δεν είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα να "αγοράζουν" κάθε φορά όσα έλεγε η κυβέρνηση περί άτακτης χρεοκοπίας αν δεν ψηφίζονταν τα νομοσχέδια και περί σωτηρίας της χώρας, όταν τα ψήφιζαν. Κι αυτό, μέχρι να έρθει το επόμενο νομοσχέδιο, όπου άρχιζε το ίδιο παραμύθι με την ίδια σειρά στη διήγηση.

 

Δεν προβληματίστηκαν ποτέ για τα ποσοστά της ανεργίας ή των εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Τα ξενιτεμένα λεφτά των νεοδημοκρατών....

Γιώργος Ανανδρανιστάκης, απο την Αυγη...

Θύματα της ανάγκης έπεσαν οι τρεις βουλευτές της Ν.Δ. που έβγαλαν στο εξωτερικό 3,5 εκατομμύρια ευρώ κατά την περίοδο 2009-2012, όπως προκύπτει από το Κέντρο Ελέγχου Φορολογουμένων Μεγάλου Πλούτου. Στα μαύρα χρόνια του Μνημονίου, ο καθένας προσπαθούσε να διώξει από την Ελλάδα ό, τι αγαπούσε περισσότερο, άλλοι έστειλαν, με πόνο ψυχής, στην ξενιτειά τα παιδιά τους, οι τρεις της Ν.Δ. έστειλαν, με πόνο ακόμη μεγαλύτερο, στην ξενιτειά τα λεφτά τους. Εκεί που το ψωμί είναι πικρό, το νερό θολό και το στρώμα σκληρό.

Ως δεξιοί είχαν και άλλους λόγους να διώξουν τα λεφτά τους, σημαντικότερους της απελπισιάς του Μνημονίου. Τα φυγάδευσαν οι νεοδημοκράτες τα λεφτά- τους είχαν βγάλει και ψευδώνυμα, μαθαίνω-, για να μην πέσουν στα χέρια της επελαύνουσας Αριστεράς, καλύτερα στα σεντούκια των Ελβετών παρά στα σεντούκια των κομμουνιστών. ‘Άσε που ήτανε και μαύρα τα λεφτά, έπρεπε, άρα, να εξέλθουν απαξάπαντος της χώρας, για να μην μολύνουν τα καθαρόαιμα λευκά.

Δεν γνωρίζω ποιοι είναι οι τρεις βουλευτές της Ν.Δ., είμαι ωστόσο απολύτως βέβαιος ότι την εποχή που έβγαζαν έξω το μαύρο χρήμα τους, έδιναν παράλληλα αγώνες για τη σωτηρία της πατρίδας. Σαν να τους βλέπω στα τηλεπαράθυρα να λένε ότι πρέπει να εφαρμοστεί το Μνημόνιο, για να μην χρεοκοπήσουμε και την ίδια ώρα να στέλνουν τα λεφτά τους στην Ελβετία και αλλαχού, όντας βέβαιοι ότι με το Μνημόνιο θα χρεοκοπήσουμε. Σα να τους ακούω να λένε τον Ιούνιο του 2012, «προς θεού, μην βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί θα χάσουν οι Έλληνες τις καταθέσεις τους», όταν οι καταθέσεις των ιδίων, ο παράνομος, μαύρος πλούτος τους, βρισκόταν ήδη στις ασφαλείς αγκάλες της Εσπερίας.

Ο ορισμός της απύθμενης υποκρισίας...

του system failure....

Είναι αλήθεια ότι δεν μου άρεσαν καθόλου αυτά που ακούστηκαν για τους τρεις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ μετά τη δημοσίευση του πόθεν έσχες. Δεν μου αρέσει να βλέπω Αριστερούς να έχουν μετοχές και καταθέσεις εκατομμυρίων.

Η περίπτωση των τριών δείχνει τον τρόπο που λειτουργεί ο καπιταλισμός και η τελευταία του μετάλλαξη, δηλαδή η νεοφιλελεύθερη δικτατορία. Αποτελούν τα απομεινάρια από αυτούς που διασώθηκαν την περίοδο που ο Σοσιαλισμός, ως εμπροσθοφυλακή του νεοφιλελευθερισμού, μοίραζε λεφτά και ψεύτικη ευημερία. Δηλαδή κυρίως την περίοδο του "εκσυγχρονιστή" Σημίτη στην Ελλάδα και άλλων “εκσυγχρονιστών” τη δεκαετία του 90 σε Ευρώπη και ΗΠΑ.

Όμως, το “Αριστεροί με Δεξιά τσέπη”, είναι άλλη μια καραμέλα, ένα κλισέ της νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας, ενάντια σε εκείνους που διάλεξαν το στρατόπεδο των πληβείων, το οποίο μεγαλώνει με τρομακτικό ρυθμό καθώς η μεσαία τάξη καταστρέφεται συστηματικά.

Το "επιχείρημα"-κλισέ των υπηρετών του νεοφιλελευθερισμού είναι τόσο παρωχημένο, που εύκολα χάνεται μπροστά στην καταστροφή που σπέρνουν. Κατηγορούν για υποκρισία την “πλούσια” Αριστερά, ενώ στην πραγματικότητα αυτοί είναι που θα έπρεπε να πάρουν νόμπελ υποκρισίας.

Αφού διαμόρφωσαν μια ολόκληρη κουλτούρα ακραίου ατομικισμού, αθρόας κατανάλωσης και εύκολου χρήματος τις προηγούμενες δεκαετίες, περιθωριοποιώντας ανελέητα όσους δεν έπαιζαν με τους κανόνες τους, αφού εξαφάνισαν την Αριστερά, η οποία ακόμα και τώρα, κάτω από αυτές τις συνθήκες προσπαθεί να βρει την αυτονομία της, τώρα κουνούν το δάχτυλο στους βουλευτές, ως ανακόλουθους με την ιδεολογία που οι ίδιοι κατέστρεψαν.

Ολοκληρωτισμός...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Ακόμη και σήμερα πολλοί δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι τούτη η κυβέρνηση καταπατά βάναυσα τα ανθρώπινα δικαιώματα, ευτελίζει τη δημοκρατία, εμφορείται από ολοκληρωτική νοοτροπία, αδιαφορεί για τις ζωές που χάνονται και πιθανώς καγχάζει από την αδυναμία των πολιτών να εξακολουθούν να υπάρχουν αξιοπρεπώς. Ας πούμε ότι οι δεξιοί της συγκυβέρνησης δεν έχουν και τόσες ευαισθησίες· εκείνοι οι δόλιοι οι «σοσιαλιστές» που συμμετέχουν και κάποτε κομπορρημονούσαν ότι παλεύουν για την ισότητα, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, πού βόσκουν;

Διότι αν δεν είναι πρόβατα, πρέπει πάραυτα να παραιτηθούν, μπας και διασώσουν κάποιο ίχνος δημοκρατικότητας και σοσιαλισμού… Αφού δεν το κάνουν, σημαίνει ότι ενδιαφέρονται μόνο για τις καρεκλίτσες εξουσίας και όχι για την τύχη της χώρας. Λοιπόν; Τι θα γίνει με δαύτους; Θα πάνε επιτέλους σπίτια τους, θα μας αδειάσουν τη γωνιά ώστε να μπορέσει η κοινωνία να πάρει μια ανάσα, έστω και με τη διαδικασία των εκλογών; Δεν νιώθουν γελοίοι από το γάντζωμά τους στην εξουσία; Δεν καταλαβαίνουν ότι έχουν πλήρως απαξιωθεί όχι μόνο από το εκλογικό σώμα, αλλά και από την ηθική και την ιδεολογία (και την αισθητική); Εάν δεν το καταλαβαίνουν αυτό, σημαίνει ότι είναι επικίνδυνοι· εάν το καταλαβαίνουν (και επιμένουν!), τότε είναι δύο φορές επικίνδυνοι. Γεγονός είναι ότι δεν ντρέπονται και εξακολουθούν να είναι αλαζόνες. Προφανώς αυτή η αλαζονεία τούς έχει αφαιρέσει το μεδούλι της αυτοκριτικής, των ενοχών, των τύψεων (όσο για το τελευταίο…). Να παραδέχονταν τουλάχιστον ότι, ναι, έκαναν λάθος. Πουθενά αυτοί. Σαν τα μουλάρια το στηρίζουν. Και κατ’ αυτόν τον τρόπο στηρίζουν μία από τις χειρότερες κυβερνήσεις της μεταπολεμικής ζωής της χώρας· υποτελή, άβουλη, δειλή, αλλά και: βίαιη, αυταρχική, εκδικητική. Εκδικούνται οποιονδήποτε αμφισβήτησε και αμφισβητεί το δικό τους μοντέλο διακυβέρνησης. Αρνούνται πεισματικά να δώσουν άδειες εξόδου από τις φυλακές στους Κουφοντίνα και Γιωτόπουλο παραβιάζοντας κατάφωρα τον ευρωπαϊκό νομικό πολιτισμό και ουδείς εξ αυτών έστω των «σοσιαλιστών» αντιδρά. Αλλά δεν φαίνεται να αντιδρά και ο νομικός και επιστημονικός κόσμος, ούτε η κοινωνία. Δεν είναι θέμα προσώπων, είναι θέμα θεσμού, δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Η αντίδραση σώζει τη δημοκρατία, την ενισχύει, είναι άμυνα απέναντι σε ολοκληρωτισμούς (παρόντος και μέλλοντος).

gstamatopoulos@efsyn.gr

Σύγκρουση συμφερόντων...

toufekiastoskotadi...

Στην δημοσιότητα τα «πόθεν έσχες» βουλευτών και πολιτικών αρχηγών.
Το μόνο που “έπαιξε” στα κανάλια ήταν η δήλωση του κ. Τσουκαλά, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν ξέρω, δεν με ενδιαφέρει αν αυτό το €1.000.000 που δήλωσε ο εν λόγω βουλευτής είναι νόμιμο ή ηθικό, άλλωστε δεν είμαι ούτε δικαστής αλλά και ούτε παπάς. Δεν είμαι εγώ που θα κρίνω την περιουσία του οποιουδήποτε, τουλάχιστον με όπλο την άγνοιά μου.
Είδα και άλλα νούμερα, σε μερικές περιπτώσεις μεγάλα ποσά, μεγάλες περιουσίες που τα κανάλια άφησαν ασχολίαστα, λόγω φυσικά «έλλειψης τηλεοπτικού χρόνου.»
Σε αυτό όμως που θα ήθελα επιμείνω είναι σε μια μου απορία.
Αν, εγώ ή εσύ είχαμε καταθέσεις εκατομμυρίων, κάποιες εκατοντάδες ακίνητα, βουλευτικό έδρανο, σωφέρ, αστυνομικό, αν εσύ ή εγώ είχαμε όλα αυτά ή κάποια από αυτά και είχαμε, αναφέρομαι μόνο στους πολύ τίμιους, αγωνιστεί πολύ σκληρά για να τα αποχτήσουμε, θα θέλαμε με τίποτε να αλλάξει η παρούσα κατάσταση;
Αν εγώ ο Ευάγγελος π.χ, με καταθέσεις σε μετρητά  €1.633.054 και 27 ακίνητα (λέτε να είναι ημιυπόγειες γκαρσονιέρες;), ποιόν λόγο έχω να μην πιστεύω ότι η χώρα βρίσκεται στον σωστό δρόμο, και μάλιστα καλύτερα και από την Σουηδία;
Όταν μάλιστα, σύμφωνα με το περσυνό πόθεν έσχες ξόδεψα, χωρίς να κάνω κάποια αγορά, μέσα σε έναν χρόνο πάνω από  €500.000 χρειάζομαι πολύ φαντασία να καταλάβω πως είναι κάποιος π.χ. να ζει χωρίς ρεύμα.
Ευλογία το μνημόνιο για όσους είναι στην Εξουσία, όσους ζουν στην σκιά της, αλλά και για όσους περιμένουν να γίνουν χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη.
Συμπονούν τον λαό, δηλώνουν αντιμνημονικοί αλλά κάπου εκεί υπάρχει αυτό που οι νομικοί ονομάζουν  σύγκρουση συμφερόντων (Conflict of interests).
Τα δικά μας είναι σε πλήρη αντίθεση με τα δικά τους.
Και σε αυτήν την περίπτωση ξέρουμε ποιού τα παιδιά θα φύγουν μετανάστες ή θα πεθάνουν από αναθυμιάσεις μαγκαλιού.

«Ο.Κ., παιδιά, το παρατραβάτε!»...

Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΟΜΟΛΟΓΩ πως αδυνατώ να καταλάβω τη φράση «η τρόικα δεν δέχτηκε τη μείωση του φόρου στο πετρέλαιο κατά 15%». Δεν μου είναι εύκολο να κατανοήσω, όχι τι λένε οι κύριοι, αλλά τι ανταπαντάμε εμείς. Οι υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει είναι υποχρεώσεις ανάμεσα σε δύο αντισυμβαλλόμενα μέλη.

Με όρους δυνατού-αδύναμου βέβαια, αλλά εδώ μάλλον έχουμε να κάνουμε με όρους Βουτσά-Τζανετάκου. Η σφαλιάρα πάει σύννεφο. Η καταδίκη εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών σε ακόμη ένα χειμώνα δίχως θέρμανση αποφασίζεται από ένα ξερό όχι του Τόμσεν. Τα περιθώρια ελιγμών και αντιπροτάσεων είναι μηδαμινά. Ακόμη και σε -μεταξύ μας- δευτερεύουσες μνημονιακές θηλιές, ως προς την αποδοτικότητά τους. Δεν έχουν τα κότσια ούτε για προσχηματικές αντιστάσεις, να πουληθούν στους εύπιστους ψηφοφόρους για εσωτερική κατανάλωση. Την παλιά τους τέχνη δηλαδή...
Ενα κυρίαρχο κράτος (;), μία Δυτική Δημοκρατία -έστω υπερχρεωμένη- δεν μπορεί να ψελλίσει ούτε ένα «μπάστα» στην απαίτηση των δανειστών για το ποιος θα είναι ο φόρος στο πετρέλαιο! Δεν μπορεί κανένας από τους ντόπιους φωστήρες της οικονομικής σκέψης να βρει ένα ισοδύναμο. Αλλά, το κυριότερο, κανένα πολιτικό μέγεθος ανδρός δεν έχει τα άντερα να πει «Ο.Κ., παιδιά, το παρατραβάτε!». Βέβαια, εκ των υστέρων, όλο και περισσότερα στοιχεία και επίσημες παραδοχές κάνουν λόγο για μία άνευ προηγουμένου στη μεταπολεμική Ιστορία της Ευρώπης παράδοση μιας χώρας.

Η προεκλογική ομιλία ενός ειλικρινούς υποψήφιου Βουλευτή...

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης, απο το αριστερο Blog...

Αγαπητοί συγχωριανοί, αγαπητοί συμπολίτες, φίλοι και φίλες…

Σας ευχαριστώ που με τιμήσατε με την παρουσία σας απόψε γιατί πρόκειται για μια ιστορική βραδιά.

Απόψε θα ειπωθούν αλήθειες. Τέρμα οι ψεύτικες υποσχέσεις, τέρμα τα «θα» χωρίς αντίκρισμα. Έφτασε η ώρα της ειλικρίνειας. Και έφτασε εδώ, σε τούτη την πλατεία, σε τούτο το χωριό, σε τούτη τη γωνιά της Ελλάδας.

Αν με τιμήσετε με την ψήφο σας και βγω βουλευτής, θα σας ταράξω στο ρουσφέτι. Δεν θα αφήσω ούτε ένα τόσο δα αρθράκι και του πιο ασήμαντου νόμου αναξιοποίητο, ώστε να μπορέσω να σας βολέψω όλους. Μετά, όταν θα διογκωθεί ο δημόσιος τομέας, θα σας βγάλω στην εφεδρεία.

Πρώτα, δεν σας το κρύβω, θα ξεκινήσω από τους συγγενείς μου. Παιδιά δεν έχω, αλλά έχω αδέρφια, ανίψια, ξαδέρφια και πολλά βαφτιστήρια.

Αν βγω βουλευτής, θα σας επισκέπτομαι μια φορά το εξάμηνο και πάλι καλά να λέτε.

Δεν θα συμμετέχω σε καμία από αυτές τις επιτροπές της Βουλής, αν δεν πέφτουν τα ευρά. Τσάμπα, μόνο τα ρολόγια και οι εργάτες δουλεύουν.

Θα ψηφίζω «ναι», αν αυτό μου λέει ο Αρχηγός, χωρίς να μπαίνω στον κόπο να διαβάσω τίποτα από όσα θα ψηφίζω. Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στον Αρχηγό και απόλυτη υποχρέωση αφού χωρίς αυτόν δεν θα ήμουν υποψήφιος βουλευτής, να μη λέμε και μ@λ@κ#ε$ τώρα. Χωρίς αυτόν, ούτε το παιδί που φέρνει τις πίτσες στην πολυκατοικία δεν θα με ήξερε.

Θα χρησιμοποιώ το βουλευτικό μου αυτοκίνητο και την προσωπική μου ασφάλεια όσο δεν παίρνει. Μέχρι και για τσιγάρα θα τα στέλνω τα «παιδιά», στο σούπερ μάρκετ, στο προποτζίδικο να μου ρίχνουν το τζόκερ και πάει λέγοντας.

Όταν ο Αρχηγός θα κάνει περιοδεία στην εκλογική μου περιφέρεια, θα τρέχω ξωπίσω του και λίγο προς τα δεξιά του για να με πιάνουν οι φωτογραφίες και τα πλάνα της τηλεόρασης.

Άμα θέλω να αποφύγω κανέναν από σας, θα λέω ότι έχω σύσκεψη με τον υπουργό ή με τον πρωθυπουργό.

Θα ρωτήσω τους πιο παλιούς και τους πιο «μπασμένους» στα κόλπα, για το πώς λειτουργούν νόμιμα αυτές οι οφ σορ εταιρείες. Η γνώση είναι δύναμη κι εγώ, δεν το κρύβω, πως θέλω να γίνω δυνατός. Σιγά μη θέλω να σας υπηρετήσω κιόλας. Υπηρέτης δεν θα γίνω κανενός ή καλύτερα, κανενός από σας.

Όταν θα πάω με καμιά αντιπροσωπεία της Βουλής στο Λονδίνο, θα μένω στα πιο ακριβά ξενοδοχεία και μάλιστα θα ζητάω, το δωμάτιό μου να έχει και χαμάμ. Τι, δηλαδή, πρέπει να είμαι επίτροπος της Ευρώπης για να έχω τέτοια προνόμια;

Αν με τιμήσετε με την ψήφο σας, που θα με τιμήσετε δηλαδή, και γίνω βουλευτής, θα βγάλω άδεια οπλοφορίας και θα μπορώ εύκολα να λογομαχώ με αστυνομικούς διευθυντές, να γκρεμίζω πάγκους παράνομων μικροπωλητών χωρίς όμως να πειράζω τους μεγάλους παράνομους προμηθευτές των μικροπωλητών.

Θα απαιτήσω, όσοι έχουν διαφορετικό χρώμα δέρματος, να μπουν σε φανοποιεία ανθρώπων και να βάψουν το δέρμα τους λευκό. Μετά, για λόγους ομοιομορφίας, θα επιβάλλω σε όλους να ξυρίσουν τα κεφάλια τους, να αφήσουν μούσι γύρω από το στόμα και να «χτίσουν» κορμιά, αντί να «χτίσουν» μυαλά καθώς το τελευταίο είναι άκρως επικίνδυνο για μένα.

Αν εκλεγώ βουλευτής και με τη θέληση του Θεού και του Αρχηγού γίνω υπουργός, ή που θα πηγαίνω στο υπουργείο μία ώρα πριν τους δημοσιογράφους και θα φεύγω λίγο μετά την αποχώρησή τους ή θα δουλεύω ακατάπαυστα για το καλό του τόπου, της χώρας και της εθνικής οικονομίας, αλλά σε καμία περίπτωση για το δικό σας καλό.

Θα συνομιλώ με θεσμικούς εταίρους, με θεσμικούς επενδυτές αλλά ποτέ δεν θα συνομιλώ μαζί σας.

Θα καθιερώσω να είναι τα εμπορικά καταστήματα ανοιχτά όλες τις Κυριακές και μετά θα ζητήσω και από τους άλλους εργαζόμενους, όσους έχουν απομείνει, να δουλεύουν και κείνοι εφτά ημέρες τη βδομάδα για δέκα ώρες την ημέρα. Αν αρνηθούν, θα τους φέρω σε αντιπαράθεση με τους εργαζόμενους στα καταστήματα που θα ακολουθούν ήδη το συγκεκριμένο ωράριο εργασίας. Θα μιλήσω για συντεχνίες, ξέρω από αυτές γιατί έχω δημιουργήσει πολλές στο παρελθόν, και για ισότητα στην εργασία. Έτσι, θα σας βάλω να αλληλοτρώγεστε κι εγώ θα νομοθετήσω με την ησυχία μου.

Θα είμαι υπέρμαχος των θέσεων του Αρχηγού στα υπουργικά συμβούλια και αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, όπως γίνεται συνήθως, θα βγαίνω και θα λέω εκ των υστέρων ότι εγώ διαφωνούσα με τις επιλογές του Αρχηγού και θα πλευρίζω εκείνον που θα φαίνεται ότι θα είναι ο νέος Αρχηγός. Εκτός και αν αισθανθώ την επιθυμία, να φτιάξω ο ίδιος ένα νέο κόμμα και να γίνω εγώ Αρχηγός.

Αγαπητοί μου ψηφοφόροι.

Διάλεξα σήμερα να σας μιλήσω ειλικρινά διότι, τις προηγούμενες φορές που σας έλεγα ακριβώς τα αντίθετα, εσείς με εμπιστευόσασταν με την ψήφο σας και με στέλνατε στη Βουλή.

Αυτό σημαίνει δύο πράγματα.

Ή ότι με πιστεύατε οπότε είστε τελείως βλάκες ή ξέρατε ότι θα κάνω ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που σας έλεγα προεκλογικά αλλά παρόλα αυτά εσείς με ψηφίζατε.

Αν ισχύει το πρώτο, και τώρα που είμαι ειλικρινής μαζί σας, είναι βέβαιο ότι θα με ξαναψηφίσετε.

Αν ισχύει το δεύτερο πάλι θα με ψηφίσετε γιατί είστε πεισμένοι για το τι θα κάνω μετεκλογικά. Άρα; Γιατί να μην είμαι ειλικρινής μαζί σας από την αρχή για να αποφύγω έτσι και τον ενοχλητικό χαρακτηρισμό του «ψεύτη» και του «λαοπλάνου»;

Και επειδή σήμερα είναι η μέρα της ειλικρίνειας, σας λέω πως πιστεύω ακράδαντα ότι ισχύει το δεύτερο.

Απλώς, δεν θέλετε κι εσείς να παραδεχτείτε ότι η επιλογή σας είναι λαθεμένη και κάνετε πως τάχα εξαπατηθήκατε. Σας είναι πιο εύκολο να αναθέσετε σε μένα τις τύχες σας από το να πάρετε τις τύχες σας στα δικά σας χέρια.

Πού να τρέχετε τώρα σε συνελεύσεις, σε κινητοποιήσεις, σε πορείες, σε συγκεντρώσεις και να χάνετε τη Σιλά, το Σουλεϊμάν, το «Καληνύχτα Θάνατε», τη Ζέτα, τις μαγειρικές συνταγές που προσφέρουν τσάμπα φαγητό για τα μάτια και όλα αυτά τα ψυχονευροχαλαροαποχαυνωτικά διαμάντια της μικρής οθόνης που σας κάνουν να θαυμάζετε τη ζωή των ζάμπλουτων και να μη θέλετε να τους αποκαθηλώσετε;

Για και χαρά σας φίλοι μου. Θα τα ξαναπούμε σύντομα. Εγώ θα είμαι σε κάποιο βουλευτικό έδρανο κι εσείς απέναντι από την οθόνη της τηλεόρασης.

Όπως ακριβώς το επιτάσσει η τηλεκρατία.

Ευτυχισμενα, κατοχικα, χριστουγεννα...

Καρτεσιος...

Ίσως σε κάποιους φαίνεται υπερβολή το «η Ελλάδα βρίσκεται υπό κατοχή» Μάλλον δεν τους καλύπτει η αποδοχή, εκ μέρους της τρικομματικής, του όρου των Βρυξελλών για εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας των χωρών που χρωστούν. Ίσως να ήθελαν να δουν γερμανικά στρατεύματα στους δρόμους. Ίσως να ήθελαν να δουν πρησμένα από την πείνα πτώματα να μεταφέρονται πάνω σε κάρα, για να δεχτούν ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα υπό κατοχή.
Δεν πειράζει, ας μην πειστούν. Δε με αφορά να πείσω. Ακούω και βλέπω. Κι έτσι, κατάλαβα ότι εκτός από την Ελλάδα, υπό κατοχή βρίσκεται και η λογική. Την έχει κατακτήσει ο παραλογισμός, ο κυνισμός, η μπουρδολογία και η αθλιότητα των βουλευτών του κυβερνητικού συνασπισμού.
Χτες προτίμησα να κάνω μία βόλτα σε τοπικά ραδιόφωνα που εκπέμπουν διαδικτυακά. Οι βουλευτές της επαρχίας επέστρεψαν στις εκλογικές τους περιφέρειες και δεν έχασαν την ευκαιρία να βγουν στα τοπικά ραδιόφωνα για να δώσουν χωρίς καμία ντροπή, σα να μην τρέχει τίποτα, τις ευχές τους για καλές γιορτές.
Συμπέρανα ακούγοντάς τους ότι οι άνθρωποι αυτοί ζουν σε άλλη χώρα. Ζουν σε άλλη εποχή. Ζουν άλλα Χριστούγεννα, εντελώς διαφορετικά από τα δικά μας. Εξηγούσαν ότι η κυβέρνηση παράγει έργο, ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο χάλια όσο «διαδίδεται», ότι υπάρχει μεγάλη υπερβολή.
Έλεγαν αυτοί οι βουλευτές ότι οι γιορτές είναι μέρες χαράς και αισιοδοξίας γι’ αυτό δεν πρέπει να χαλάμε το κλίμα μιλώντας για πολιτική. Διαπίστωναν ότι το ποτήρι είναι μισογεμάτο κι όχι μισοάδειο κι ακούγοντάς τους ήθελα να τους πετάξω το ποτήρι στα μούτρα.
Δε ζήτησε ούτε ένας τους μία «συγγνώμη». Δήλωσαν όλοι υπερήφανοι που ο Σαμαράς ανακηρύχθηκε από μία γερμανική φυλλάδα «πολιτικός της χρονιάς». Εξήγησαν για ακόμη μια φορά ότι «οι πολίτες δεν αντιλαμβάνονται σωστά τα πράγματα» και ότι η ανάπτυξη έρχεται γύρω στον Μάρτιο του 2013, οπότε θα ξεκινήσουν τα «μεγάλα έργα που υπολογίζεται ότι θα απασχολήσουν 30.000 άνεργους», θεωρώντας άνευ ουσίας την παρατήρηση ότι υπολογίζεται πως η πολιτική που στηρίζουν θα παράγει 300.000 νέους άνεργους.
Η λογική βρίσκεται υπό κατοχή. Κατακτήθηκε από τον παραλογισμό εκείνων των ψηφοφόρων που έστειλαν στη Βουλή όλο αυτό το θρασύτατο σκουπιδολόι. Ναι, ξέρω, δεν κάνει μια μέρα σαν αυτή να ασχολούμαι με «αυτά» και να μιλάω «έτσι». Είναι Χριστούγεννα και πρέπει να κάνω τον χαζό. Ότι δεν τρέχει τίποτα κι ότι όλα είναι μια χαρά.
Ίσως και να το έκανα αν δεν άκουγα κάποιους βουλευτές να λένε «βρίσκω την ευκαιρία να πω στους συμπολίτες μας ότι θα βρίσκομαι στο γραφείο μου σήμερα μέχρι τις 2 το μεσημέρι αλλά και το απόγευμα από τις 7 έως τις 9, ενώ θα τους περιμένω τις ίδιες ώρες την Πέμπτη και την Παρασκευή».
Να τους περιμένει γιατί; Μα για να τους ταπεινώσει κι άλλο. Για να ακούσει και να καταγράψει τα ρουσφέτια που θα του ζητήσουν. Για να τους δει να τον εκλιπαρούν. Για να τους υποσχεθεί ένα ξεροκόμματο σε κάποια γαλέρα και να νιώσει φιλάνθρωπος. Γι’ αυτό θα τους περιμένει. Άνετος αυτός, ταπεινωμένοι οι ψηφοφόροι θα πάνε να καταθέσουν την οργή και την απόγνωσή τους σ’ ένα «κύριε βουλευτά μου».
Αυτά τα Χριστούγεννα να χαρώ; Αυτά να με θαμπώσουν και να μου ζεστάνουν την ψυχή; Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι – γιορτές και μπορώ να μιλάω μαζί τους. Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι – αγκαλιές και μπορώ να μοιράζομαι μαζί τους. Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν χρονοδιακόπτη φιλανθρωπίας, αλλά αντίληψη της γνήσιας αλληλεγγύης και λέω ότι κάτι σώθηκε. Κάποιοι είναι δίπλα μου, κάποιους δεν τους έχω συναντήσει ποτέ από κοντά αλλά τους νιώθω φίλους.
Τον Αντώνη, τον Βασίλη, τον Δημοσθένη, την Ξα’, τον Δάσκαλο, τη Λίλα, την Άννα, τον Γέρο, τον Άκη, τον Νίκο, την Αγάπη, τον Άρη, τον Γιώργο, τη Μαίρη, την Κατερίνα, την Ελίζα, τον Γρηγόρη, τη Χαρά, την Αμαλία, τη Χριστίνα, τον Λεωνίδα, τη Θεία Δέσπω, τον Απόστολο, τη Νάννα, την Κατερίνα, την Σταυρούλα, τον Πάνο, την Ανθή, την Αθηνά, τη Φαίη, τον Βάσκο, τον Αλοπεκή, το Φριντομάκι, την Έλβα, τη Βάντα, την Ζωή, τη Βένη, τον Ελεεινό, τον Κωστή, τη Νέφωση, τον Σώτο, τη Σοφία, τη Μονάχους, την Αφροδίτη, τον Τοκάτα, τον Ντομιάνο, την Έλενα, τον Φρίντι Μπρούνα, τον Βυτίο, τη Σμαράγδα, τη Λίνα, τη Μαριάννα και αρκετούς ακόμη. Όλοι πολύτιμοι.
Η ευχή μου είναι να γνωρίσουμε τέτοιους ανθρώπους, να γίνουμε ένα, να κάνουμε αυτό που πρέπει και τότε τα επόμενα Χριστούγεννα θα είναι σίγουρα διαφορετικά.

Ρήτρα ισοδυνάμων βουλευτών...

Χριστόφορος Κάσδαγλης...

Καθόταν, που λέτε, ο νεαρός βουλευτής σκυθρωπός στο έδρανό του. Θα ’λεγε κανείς πως ετοιμαζόταν να ρίξει πάλι έναν υπνάκο καθώς ο αγορητής τον νανούριζε, αλλά δεν ήταν έτσι. Σκεφτόταν μια κουβέντα που άκουσε το πρωί στο ραδιόφωνο καθώς ξυριζόταν, και κόντεψε να κοπεί, σχετικά με τα προνόμια των βουλευτών, την ώρα που ο λαός πεινάει. «Λαϊκισμός», σκέφτηκε, καθησυχάζοντας κάπως την άρτι αφυπνισθείσα συνείδησή του.
Όπου βρισκόταν κι όπου στεκόταν, τον τελευταίο καιρό, ένιωθε την πίεση στο πετσί του. Τα προνόμια. Ποια προνόμια; Και εντάξει, να μειώσουν λίγο ακόμα τη βουλευτική αποζημίωση και τις παροχές, για λόγους εντυπώσεων. Και πώς θα γύριζε το βράδυ στο σπίτι να πει στη γυναίκα του ότι σήκωσε το χεράκι του να ψηφίσει κι έβγαλε τα ίδια του τα μάτια; Πώς θα αντίκριζε το βράδυ τα παιδιά του, τα οποία υπέφεραν ήδη από τη συμπεριφορά  των συμμαθητών τους, που από τα αθώα πειράγματα είχαν περάσει σε πιο προχωρημένες μορφές εφηβικής κακεντρέχειας; Πώς θα έβαζε σε κίνδυνο το μέλλον τους;
Η ιστορία που μόλις αφηγήθηκα είναι βέβαια φανταστική, αγγίζει όμως με ρεαλιστικό τρόπο ένα από τα μεγάλα θέματα των ημερών. Δεν είμαι λαϊκιστής. Ανέκαθεν πίστευα ότι οι βουλευτές πρέπει να έχουν έναν καλό μισθό για να ασκούν απερίσπαστοι τα καθήκοντά τους, ώστε για να μην έχουν τον πειρασμό να υποκύψουν στις σειρήνες των ιδιωτικών συμφερόντων.
Ναι, αλλά οι καιροί έχουν αλλάξει. Δεν μπορείς, κύριε, να ψηφίζεις την καταστροφή εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών, διατηρώντας εσύ μεγάλο μέρος των προνομίων σου. Δεν μπορείς να καλείς τα λαϊκά στρώματα σε θυσίες (απαλλάσσοντας μάλιστα με διάφορα προσχήματα τους πλούσιους από την υποχρέωση να προσφέρουν αναλογικά το μερίδιό τους), και να μη δίνεις εσύ πρώτος το παράδειγμα της αυταπάρνησης.
Η λύση είναι μπροστά τους και κάνουν πως δεν τη βλέπουν: Πώς το είπε, να δεις, η τρόικα; Νάτο: «Ρήτρα ισοδυνάμων περικοπών»! Ένας αυτόματος μηχανισμός υποκατάστασης εσόδων όταν στην πορεία εφαρμογής των μέτρων παρουσιάζονται αποκλίσεις. Όσο κι αν η ιδέα είναι απεχθής, νομίζω ότι για την περίπτωση των βουλευτών και του τρόπου που νομοθετούν για τον ίδιο τους τον εαυτό είναι ό,τι πρέπει.
Ψηφίζεις ανώτερο πλαφόν στους μισθούς του Δημοσίου; Αυτομάτως το πλαφόν πρέπει να ισχύσει και για σένα. Παράταση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, ανεξαρτήτως του χρόνου αρχικής πρόσληψης; Το ίδιο και για τη βουλευτική σύνταξη (η οποία πρέπει ούτως ή άλλως να καταργηθεί και ο χρόνος υπηρεσίας τους στη Βουλή να αναγνωρίζεται στο ασφαλιστικό ταμείο στο οποίο ανήκει ο καθένας, με την καταβολή, βεβαίως, τον αντίστοιχων εργοδοτικών και εργατικών εισφορών). Κατάργηση των πολλαπλών συντάξεων; Κατάργηση των πάσης φύσεως επιδομάτων και φοροαπαλλαγών; Πρώτα για τους βουλευτές και μετά για όλους τους άλλους.
Η κεντρική ιδέα είναι η εξής: Είναι ανήθικο να βάζεις τους ανθρώπους να νομοθετούν εναντίον των ίδιων τους των συμφερόντων. Πρώτον γιατί δεν πρόκειται να το κάνουν, και δεύτερον γιατί ποτέ η έγερση προσωπικών διλημμάτων δεν οδηγεί στην ορθή κρίση. Η Δημοκρατία δεν μπορεί να βασίζεται στην ύπαρξη αγαθών ανθρώπων στα κέντρα λήψης αποφάσεων, αλλά στην υιοθέτηση διαδικασιών που υποχρεώνουν τους ιθύνοντες να αποφασίζουν με κριτήρια ισονομίας και εξοβελίζουν όσους εξ αυτών αποτυγχάνουν να το πράξουν.
Το μόνο που δεν χρειαζόμαστε είναι ένας ακόμα νόμος για περικοπές στα  βουλευτικά προνόμια. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι ένας νόμος που θα εξομοιώνει τη μοίρα των βουλευτών με τη μοίρα κάθε άλλου κοινού θνητού. Στο κάτω κάτω, είναι κι αυτός ένας τρόπος να αποκτήσουν απόλυτη επίγνωση του τι ακριβώς κάθε φορά ψηφίζουν.
Φυσικά, δεν βάζω όλους τους βουλευτές στο ίδιο τσουβάλι. Υπάρχει στη Βουλή και η αντιπολίτευση, που δίνει καθημερινά μάχες. Είπαμε όμως ότι η Δημοκρατία δεν είναι θέμα καλών προθέσεων. Κατά πώς φαίνεται, αύριο μεθαύριο θα κληθούν κι εκείνοι να κυβερνήσουν, και δεν χρειάζεται να βρεθούν κι εκείνοι μπροστά στο ίδιο δίλημμα μεταξύ κοινωνικού και συντεχνιακού συμφέροντος.

Τι με τρομάζει...

Της Νάντιας Βαλαβάνη απο την Εποχη...

Το παρακάτω κείμενο που αποτελεί τη δευτερολογία, μετά την τοποθέτηση «επί των άρθρων», κατά τη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής του νομοσχέδιου «περί περιστολής των δαπανών», είναι ενδεικτικό των διαδικασιών φαστ τρακ που έχει επιβάλει η κυβερνητική πλειοψηφία υποβαθμίζοντας το ρόλο του κοινοβουλίου, την αξιοπρέπειατων βουλευτών και, τελικά, την ποιότητα της δημοκρατίας.

Συμ­φω­νώ­ντας α­πό­λυ­τα με τον τρό­πο που έ­θε­σε το ζή­τη­μα της (ν)τρο­πο­λο­γίας για τα λι­μά­νια ο συ­νά­δελ­φος κ. Δρί­τσας, με α­παλ­λάσ­σει α­πό το να πω πράγ­μα­τα που ή­δη α­νέ­φε­ρε. Οπό­τε θα μου ε­πι­τρέ­ψε­τε να πω κά­τι άλ­λο, που εί­ναι μια άλ­λη πλευ­ρά, ε­ξί­σου βα­θιά και ου­σια­στι­κή, που αυ­τή τη στιγ­μή ε­μέ­να με τρο­μά­ζει, αν θέ­λε­τε, πε­ρισ­σό­τε­ρο.
Να σας το πω έ­τσι α­πλά. Σε μια νύ­χτα – για­τί τε­λειώ­σα­με χθες στις 1 το βρά­δυ – κα­λού­μα­στε να βρού­με, να δια­βά­σου­με και να κα­τα­λά­βου­με χω­ρίς να εί­μα­στε πο­λι­τι­κοί μη­χα­νι­κοί, 500 σε­λί­δες μέ­χρι τις 10.00 το πρωί και να έρ­θου­με ε­δώ να πά­ρου­με θέ­ση και να ψη­φί­σου­με. Αυ­τό εί­ναι φύ­σει α­δύ­να­τον. Νο­μί­ζω ό­τι α­κό­μα κι αν εί­σαι πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός, εί­ναι δύ­σκο­λο να δια­βά­σεις 500 σε­λί­δες master plan των λι­μα­νιών της χώ­ρας με­τα­ξύ 1.00 πμ και 10.00 πμ και να έρ­θεις ε­δώ και να το­πο­θε­τη­θείς υ­πεύ­θυ­να. Το ό­τι την κυ­βέρ­νη­ση αυ­τό δεν τη νοιά­ζει, ε­μέ­να με τρο­μά­ζει.
Άλλη πλευ­ρά της ί­διας ι­στο­ρίας: το «α­πόρ­ρη­το». Έχω το­πο­θε­τη­θεί δύο φο­ρές στην Ολο­μέ­λεια της Βου­λής και πολ­λές φο­ρές στην Επι­τρο­πή Οι­κο­νο­μι­κών Υπο­θέ­σεων της Βου­λής για το πώς κα­λού­μα­στε ε­δώ να το­πο­θε­τη­θού­με για τις τρά­πε­ζες, λέ­γο­ντάς μας ό­τι «εί­ναι α­πόρ­ρη­το, δεν μπο­ρείς να ξέ­ρεις». Ψή­φι­ζε και μη ε­ρεύ­να. Εμέ­να αυ­τό ε­πί­σης με τρο­μά­ζει.
Άλλη πλευ­ρά. Εί­πε ο υ­πουρ­γός Ναυ­τι­λίας κ. Μου­σου­ρού­λης: Τι εί­σα­στε; Εί­στε πο­λι­τι­κοί μη­χα­νι­κοί; Πώς θα πά­ρε­τε θέ­ση και για­τί κά­νε­τε ό­λη αυ­τή τη φα­σα­ρία, α­φού έ­τσι κι αλ­λιώς ε­πί της ου­σίας δεν μπο­ρεί­τε να το­πο­θε­τη­θεί­τε; Αυ­τή, με συγ­χω­ρεί­τε, αλ­λά εί­ναι μια θεω­ρία – δεν ξέ­ρω αν εί­ναι πα­λιά – και­νο­φα­νής, που λέει ό­τι για νο­μο­σχέ­διο, ας πού­με, ια­τρι­κών θε­μά­των, πρέ­πει να εί­σαι για­τρός για να έ­χεις ά­πο­ψη, τε­χνι­κών θε­μά­των, πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός, νο­μι­κών θε­μά­των, δι­κη­γό­ρος, γυ­ναι­κο­λο­γι­κών θε­μά­των, μα­μή κ.λπ.…
Ο βου­λευ­τής κα­λεί­ται να πά­ρει θέ­ση για ό­λα αυ­τά τα θέ­μα­τα και του δί­νει τη δυ­να­τό­τη­τα το Κοι­νο­βού­λιο να έ­χει έ­να μη­χα­νι­σμό υ­πο­στή­ρι­ξης τέ­τοιο που να μπο­ρεί να πά­ρει θέ­ση. Ξέ­ρε­τε για­τί; Για­τί ο μη­χα­νι­κός που θα δια­βά­σει το master plan, θα το κα­τα­λά­βει πο­λύ κα­λά. Εγώ κοι­τά­ζο­ντάς το – έ­χει α­πό­λυ­το δί­κιο ο κύ­ριος υ­πουρ­γός – μπο­ρεί να μην κα­τα­λά­βω α­πο­λύ­τως τί­πο­τα, αλ­λά δεν θα έρ­θει ο μη­χα­νι­κός ε­δώ να ψη­φί­σει, θα έρ­θω ε­γώ. Άρα, πρέ­πει να έ­χω τη δυ­να­τό­τη­τα ε­γώ που δεν εί­μαι μη­χα­νι­κός, να πά­ρω υ­πό­ψη μου αυ­τά που θα μου πει ο μη­χα­νι­κός, και να κρί­νω με βά­ση τη δι­κιά μου συ­νεί­δη­ση. Εγώ, τε­λι­κά, και ο κά­θε βου­λευ­τής μέ­σα στο ελ­λη­νι­κό Κοι­νο­βού­λιο θα α­πο­φα­σί­σου­με.
Άλλο που με τρο­μά­ζει. Ο Υπουρ­γός δεν α­πα­ντά. Κά­να­με την ε­ρώ­τη­ση για την Α­ΤΕ και έ­χει μεί­νει στα «α­να­πά­ντη­τα». Και α­να­φέ­ρο­μαι σε κε­ντρι­κό ζή­τη­μα, και ό­χι σε κά­τι που μπο­ρεί να συμ­βαί­νει σε κά­ποιο κέ­ντρο υ­γείας κά­ποιου χω­ριού κ.λπ. Όσον α­φο­ρά το Τα­μείο Αξιο­ποίη­σης της Ιδιω­τι­κής Πε­ριου­σίας του Δη­μο­σίου, ρω­τώ συ­νέ­χεια και δεν α­πα­ντά. Εγώ α­πά­ντη­σα στην προ­η­γού­με­νη συ­νε­δρία­ση για το ποια εί­ναι η «α­κα­τα­νό­μα­στη» τρά­πε­ζα, η μο­να­δι­κή που έ­χει πλη­ρώ­σει κα­νο­νι­κά στο δη­μό­σιο τις προ­μή­θειες ως προς το «πα­κέ­το Αλο­γο­σκού­φη». Στις ε­πα­νει­λημ­μέ­νες, ε­πί τρεις ε­βδο­μά­δες, ε­ρω­τή­σεις των βου­λευ­τών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ο κ. Σταϊκού­ρας δεν έ­λε­γε  - ού­τε η διοί­κη­ση της Τρά­πε­ζας της Ελλά­δας, για να εί­μα­στε δί­καιοι – ό­τι εί­ναι το Τα­χυ­δρο­μι­κό Τα­μιευ­τή­ριο. Αυ­τό με τρο­μά­ζει.
Και με τρο­μά­ζει και αυ­τό που εί­πε η ει­ση­γή­τρια της Νέ­ας Δη­μο­κρα­τίας σή­με­ρα ε­δώ και δεν το θεω­ρώ κα­θό­λου εν­θαρ­ρυ­ντι­κό. Εί­πε ό­τι ο­λό­κλη­ρες 24 ώ­ρες σω­ρευ­τι­κά –ε­γώ δεν τις έ­χω με­τρή­σει, θα έ­χει δί­κιο, υ­πο­λο­γί­ζο­ντας τες δεν ξέ­ρω εάν έ­βα­λε και τις ση­με­ρι­νές μέ­σα, μπο­ρεί να βγαί­νουν και πε­ρισ­σό­τε­ρες– έ­χα­σε ο α­να­πλη­ρω­τής υ­πουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών ό­ντας ε­δώ, στη Βου­λή, γι΄ αυ­τό το νο­μο­σχέ­διο, ε­νώ μπο­ρού­σε να κά­νει σε αυ­τές τις κρί­σι­μες για τον τό­πο στιγ­μές πο­λύ πιο χρή­σι­μα πράγ­μα­τα.
Το να θεω­ρεί κα­νείς λί­γο-πο­λύ χα­μέ­νο χρό­νο το χρό­νο στη Βου­λή, με τρο­μά­ζει ε­ξαι­ρε­τι­κά. Και θα έ­πρε­πε να τρο­μά­ζει και ό­λο το Κοι­νο­βού­λιο.

Ζωοπανήγυρη δημοκρατίας...

Η Αυγή online...

Καναβούρης Κ.

Είναι να απορείς μ' αυτή την άθλια ζωοπανήγυρη των ρουσφετολογικών τροπολογιών που προσπαθούν να προωθήσουν οι ζωέμποροι της πολιτικής, χώνοντας τα ζωντανά του κοπαδιού τους μέσα στο ζεστό μαντρί των εξυπηρετικών νόμων. Φυσικά όλη αυτή η αισχρότητα λαμβάνει χώρα εντός του ιερού τεμένους το οποίο ονομάζεται Βουλή των Ελλήνων, τα έδρανα του οποίου ετίμησαν με την παρουσία τους ζωέμποροι και ζωέμποροι εξαιρετικά χονδρών (και μάλιστα χονδροειδώς χονδρών) συνειδήσεων, οι οποίοι (και οι οποίες) "κατά τον ρουν των γεγονότων", που θα έλεγε και ο αξέχαστος Μίμης Φωτόπουλος, κατάπιαν τα πάντα. Από φυσικούς πόρους μέχρι την κοινή λογική. Από τεράστια χρηματικά ποσά μέχρι το χαμόγελο, ακόμα και το λυπημένο.
Όλα τα πήγαν στην αγορά των ζώων και όλα τα ξεπούλησαν και για χρόνια ολόκληρα μετρούν κέρδη, μόνο κέρδη, ποτέ ζημίες. Ζημιωμένος ήταν πάντα ο άλλος. Είτε πουλούσε μια εντιμότητα εξαθλιωμένη σε φτηνή τιμή, είτε αγόραζε ακριβά μια ανόητη ευτυχία της αγέλης που πάει όπου την πάνε και μια ανοηταίνουσα ασυνταξία της ορδής που αγριεύει και επιτίθεται όταν σκίζεται το τσίτι των βεβαιοτήτων της. Μια γενικευμένη φτήνια. Αμφιμημερής και αμφίπλευστη. Που τώρα έχει ξεφύγει. Κι όμως, οι ζωέμποροι της πολιτικής το ίδιο το βιολί, το ίδιο το βιολάκι. Εμ, θα μου πεις, ζωέμποροι είναι, αυτή τη δουλειά ξέρουν, αυτή τη δουλειά κάνουν. Τώρα θ' αλλάξουν επάγγελμα; Σωστό κι αυτό.
Ας μην περιμένουμε, λοιπόν, τίποτε απ' αυτούς. Ζωέμποροι είναι, ζώα εμπορεύονται, ζώα μας θεωρούσαν (και τα κέρδη δεν τους διέψευσαν), ζωέμποροι θα εξακολουθήσουν να είναι και στο μέλλον. Ελπίζοντας (ή γνωρίζοντας;) πως το εμπόρευμα έχει απλώς αφηνιάσει, επειδή δεν προαυλίζεται αρκετά στον αύλειο χώρο της φυλακής των ψευδαισθήσεων και των παραισθήσεων. Ελπίζοντας (ή γνωρίζοντας) πως το εμπόρευμα δεν πρόκειται να αποκτήσει ποτέ κάποια πεποίθηση της δουλευμένης κόπωσης, όντας για πάντα υποχείριο μιας άκοπης ικανοποίησης που προβιβάζεται αυτομάτως σε αδιαφορία, δηλαδή σε ανερμάτιστη αντίληψη του κόσμου και του χρόνου. Του απέραντα πεπερασμένου προσωπικού και συλλογικού μας χρόνου.
Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους ζωεμπόρους της πολιτικής. Ελπίζουν (ή γνωρίζουν) πως το εμπόρευμα δεν έχει αλτάρι για να ξεφύγει προς την ελευθερία. Δώσ' του λοιπόν ξερό χορτάρι να χορτάσει την πείνα του. Εξημέρωσέ το για μια ακόμα φορά. Υπάρχει χρόνος μέχρι να "πήξει το δάκρυ να γίνει νησί", που λέει και ο εξαίσιος Ε.Χ. Γονατάς. Χάιδεψε την υπομονή της σκλαβιάς του πριν το πας για τη σφαγή. Γιατί ο τελικός προορισμός αυτής της ζωοπανήγυρης που λέγεται δημοκρατία (ταξική δημοκρατία που εμπορεύεται τώρα πια καρτούν πραγματικότητας, καρτούν ελπίδας, καρτούν παιδικού φασισμού τραπεζικής αθωότητας) είναι φυσικά το σφαγείο. Εκεί όπου τα πράγματα ξεκαθαρίζουν αλλά θα είναι πλέον αργά, πολύ αργά μέσα στη νύχτα, γιατί στο σφαγείο τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: υπάρχει μόνο ο σφαγέας και το σφάγιο. Η τελική κατάληξη αυτού του άθλιου ζωεμπορίου στο οποίο εισήλθαμε οικεία βουλήσει, όπως προσπαθούν να μας πείσουν. Έχουν άδικο; Θα δείξει.
Αυτοί πάντως τροπολογούν. Και τροπολογούν ασυστόλως την ίδια την πραγματικότητα εξαθλιώνοντας διαρκώς ακόμα και την προσχηματική και ανασκολοπισμένη και δεσποτικά χρησιμοποιημένη έννοια της πλειοψηφίας στην πιο ακραία της εκδοχή: την αγελαία προσέλευση στο παχνί της κάλπης επί έτη και έτη (εργασιακής) ειρήνης την οποία ύμνησαν στην (κομματική) εκκλησία του δήμου, συνδικαλιστικά και αλλα εξαπτέρυγα και πολυόμματα με τα σάλια να τρέχουν (Θε μου, σχώρα με) από την κνίσα του γλεντισμένου βωμού κάθε θυσιασμένης αγωνίας που δοξολογήθηκε, σε όλες τις αυτοδύναμες προοδεύσεις του ακατανόητου έναντι του εννοημένου. Στην οποία φυσικά εξακολουθούν να ομνύουν οι ζωέμποροι της δημοκρατίας και την οποία εξακολουθούν να υμνούν επιδιώκοντας αυτό που πάντοτε επεδίωκαν και το είχαν: το μουγκάνισμα του σφάγιου, αντί της κοινής λογικής.
Ακόμα και τώρα που το κουτόχορτο τελείωσε και τα χωράφια είναι χέρσα, καθ' ότι αγεώργητα επί χρόνια από τυφλότητα όχι εδάφους, αλλά ουρανού. Κάπως έτσι είναι τα πράγματα και γι' αυτό τα φασιστόμουτρα της Βουλής, είτε πρόκειται για πολιτικούς φασίστες όπως ο Βορίδης, είτε πρόκειται για κοινωνικούς φασίστες όπως η Διαμαντοπούλου (με αναγωγή σε Σαμαρά και Βενιζέλο), εξακολουθούν να αποπατούν επάνω στους ανθρώπους. Και γιατί φυσικά, ως τέτοιοι, είναι και ηλίθιοι. Οπότε αδυνατούν να μάθουν και την απλή γραμματοσειρά, πολύ δε περισσότερο τη γραμματική και το συντακτικό της ανθρωπιάς. Τη γλώσσα πάει να πει της ενσώματης ελευθερίας. Γιατί η γλώσσα είναι ευθύνη. Και η ευθύνη δεν είναι επικερδής. Αντ' αυτής, λοιπόν, η επιμονή στην άγλωσση ανευθυνότητα. Στη μαζική άρνηση ανάληψης ευθυνών και στη φοβική ανάθεσή τους στους ίδιους ζωεμπόρους που επαχύνθησαν από την ωμοφαγία πεποιθήσεων, ελπίδων και ονείρων (ονείρων; τι θα πει όνειρο;).
Ωμότητα, λοιπόν. Η ωμότητα που είναι τα Μνημόνια. Η ωμότητα που είναι η πολιτική ανωμαλία που ζούμε. Ωμότητα ζωοπανήγυρης. Και μπόχα. Δεν είναι αυτός αέρας ν' ανασάνουμε. Δεν είναι τόπος για να ζήσουμε αυτός. Ποτέ δεν ήταν.

ΑΘΛΙΟΙ!

Καρτεσιος...
Αυτοί οι ίδιοι και οι ίδιοι. Που δεν αλλάζουν και δε διστάζουν μπροστά σε τίποτα. Αυτούς που δεν τους αλλάζουμε, οπότε καλά μας κάνουν. Αυτοί που τρέχουν να καταθέσουν 160 τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν μικρά και μεγάλα συμφέροντα, τα οποία είτε θα τους πλουτίσουν είτε θα τους σιγουρέψουν την επανεκλογή στο βουλευτικό απαξίωμα.
Αυτοί που τρέχουν να αλλάξουν νόμους και μειώνουν την απόσταση ασφαλείας που πρέπει να υπάρχει μεταξύ βενζινάδικων και χώρων συγκέντρωσης κοινού για να δώσουν λύση στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει μεγάλη αλυσίδα σούπερ μάρκετ με κατάστημά της σε κάποια επαρχιακή πόλη.
Αυτοί οι ίδιοι που άφησαν να εξαθλιωθούν οι έλληνες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, μικροεπιχειρηματίες και ψήφιζαν τη μία καταστροφή μετά την άλλη, συνεχίζουν ανενόχλητοι να εξυπηρετούν φίλους, ομάδες ψηφοφόρων και συμφέροντα χορηγών τους.
Συνεχίζουν την ίδια πολιτική της ψηφοθηρίας και τους ψέματος. Της κοροϊδίας και της υποσχεσιολογίας. Αυτά είναι τα χάλια τους: «Συνάντηση στην έδρα της Περιφέρειας ΑΜ-Θ στην Κομοτηνή, πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 30 Μαρτίου, για τα αποτελέσματα της συνεργασίας όλων των αρμόδιων κρατικών, αυτοδιοικητικών και υπηρεσιακών παραγόντων, σχετικά με την ανέγερση του νέου Νοσοκομείου Κομοτηνής.
Στην συνάντηση συμμετείχαν ο υφυπουργός δικαιοσύνης και βουλευτής Ροδόπης Γιώργος Πεταλωτής, ο πρόεδρος της ΔΕΠΑΝΟΜ Γιάννης Φωτάκης, ο Περιφερειάρχης Άρης Γιαννακίδης, ο Δήμαρχος Κομοτηνής Γιώργος Πετρίδης, ο Αντιπεριφερειάρχης Ροδόπης Παύλος Δαμιανίδης και ο Διοικητής του Νοσοκομείου Κομοτηνής Ηρακλής Χατζηνέστωρος (όλο το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή).
Μετά την συνάντηση ο υφυπουργός κ. Πεταλωτής ανέφερε μεταξύ άλλων:
«Εκφράζω την ικανοποίησή μου για τις εξελίξεις (…) ώστε σήμερα μπορούμε να πούμε ότι βρισκόμαστε στην πιο σημαντική καμπή του έργου για το χρόνο δημοπράτησης αλλά και κατασκευής του Νέου Νοσοκομείου Κομοτηνής, ο οποίος προσδιορίζεται στο τέλος του 2012, με «κλειδωμένη» και έτοιμη χρηματοδότηση».
Ο υφυπουργός Δικαιοσύνης και βουλευτής Ροδόπης, κινδυνεύει να μην ξαναεκλεγεί. Κρεμιέται, λοιπόν, από τις υποσχέσεις και τάζει νοσοκομείο. Νοσοκομείο που ήταν έτοιμο να δημοπρατηθεί και το δεύτερο τρίμηνο του 2011, όπως μπορείτε να δείτε εδώ  αν δε βαριέστε. Νοσοκομείο, για το οποίο σκοτώνονται ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μέσω των πρωτοκλασάτων τοπικών στελεχών του, όπως μπορείτε να δείτε εδώ  αν δε βαριέστε, από τις δηλώσεις του βουλευτή Ροδόπης ΝΔ και υπουργού της κυβέρνησης Καραμανλή, Ευριπίδη Στυλιανίδη.
Για γέλια και για κλάματα. Υπόσχονται νέα νοσοκομεία, σκοτώνονται για την κομματική διεκδίκησή τους, αλλά δεν τους ενδιαφέρει ότι πρόκειται για νοσοκομεία χωρίς προσωπικό, με γενόσημα φάρμακα made in Pakistan και ασθενείς που σε λίγο δε θα μπορούν να εξετάζονται αν δεν πληρώνουν κανονική επίσκεψη, στα πλαίσια της «οικονομικής σωτηρίας της χώρας».
Την ώρα που ο Λοβέρδος και ο Τιμοσίδης ανακοινώνουν κλείσιμο νοσηλευτικών μονάδων και συνενώσεις κλινικών νοσοκομείων, στην Κομοτηνή ο συνάδελφός τους υπόσχεται νέο νοσοκομείο. Σε μισή ώρα από την Κομοτηνή βρίσκεται το πανεπιστημιακό νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης. Πρόβλημα προσωπικού αντιμετωπίζουν και τα δύο νοσοκομεία. Αντί, λοιπόν, να προχωρήσουν σε συνένωση ώστε να υπάρχει ένα ισχυρό πανεπιστημιακό νοσοκομείο, επιλέγουν να συντηρήσουν δύο που θα υπολειτουργούν.
Αυτή είναι η Ελλάδα και μετά το Μνημόνιο. Κληθήκαμε εμείς να μάθουμε να ζούμε «αλλιώς». Να μάθουμε να ζούμε με λιγότερα έως και τίποτα. Να μάθουμε να ζούμε ταπεινωμένοι. Όμως μόνο εμείς.
Αυτοί, οι βουλευτές, οι κολαούζοι, τα συμφέροντα δε δέχονται να μάθουν να ζουν με λιγότερα ρουσφέτια, τροπολογίες της ντροπής, προεκλογικά ψέματα και τοπικιστικές εξυπηρετήσεις χωρίς ουσία και αντίκρισμα. Ξαναψηφίστε τους. Χάρισμά σας κι αυτοί και η μοίρα σας.

Η Βουλή και το χρήμα...

ΤΟ ΒΗΜΑ ...
Λωρη Κεζα
Υπάρχει περίπτωση να έβγαλαν όξω τα λεφτά τους έλληνες βουλευτές; Η ερώτηση είναι σαφής και διατυπώθηκε από γερμανούς βουλευτές. Απαντά ο κ. Φίλιππος Πετσάλνικος: «Δεν φαίνεται ότι μέλη του κοινοβουλίου έχουν βγάλει μεγάλα ποσά στο εξωτερικό». Εδώ θα χρειαστεί να ανοίξουμε μια παρένθεση, για ένα παιδικό μάθημα φιλοσοφίας. Παίρνουμε ένα πλαστικό ψαράκι, από αυτά που παίζουμε στην μπανιέρα. «Το βλέπετε αυτό κ. πρόεδρε; Φαίνεται ψάρι αλλά δεν είναι». Κατόπιν παίρνουμε μια κροκέτα Captain Iglo. «Το βλέπετε αυτό κ. πρόεδρε; Δεν φαίνεται για ψάρι αλλά είναι». Δεν μας ενδιαφέρει λοιπόν τι «φαίνεται» να έκαναν οι έλληνες βουλευτές αλλά το τι πραγματικά έκαναν. Και για να γίνει γνωστό το τι πραγματικά έκαναν πρέπει να παρουσιαστεί ένας κατάλογος, επιμελημένος από ανεξάρτητους ελεγκτές. Δεν αρκούν οι διαβεβαιώσεις των ομοίων, που έχουν όλη την καλή διάθεση για συγκάλυψη.

Οι βουλευτές με την εκλογή τους αποδέχονται τη δημόσια έκθεση των οικονομικών τους. Υποχρεώνονται κάθε χρόνο να δηλώσουν τα εισοδήματα, τις καταθέσεις, τα χαρτοφυλάκια, τα ακίνητα. Είναι μέρος του παιχνιδιού. Επί μακρόν γινόταν αποδεκτό το «κατά δήλωση», κανείς δεν μπήκε στον κόπο να αμφισβητήσει, κανείς δεν μπήκε στον πειρασμό να ελέγξει – εκτός από πρόσφατες, εξόφθαλμες υποθέσεις, που μετρώνται στα δάχτυλα ενός χεριού. Άλλαξαν όμως οι εποχές και ορισμένοι ψάχνουν και ψάχνονται. Εκεί στο ΣΔΟΕ έχουν αρχίσει και σκαλίζουν βαθιά αλλά διακριτικά – δεν λένε ονόματα. Θα νιώθαμε λοιπόν πιο ασφαλείς αν ο κ. Πετσάλνικος είχε επικαλεστεί τις διαβεβαιώσεις των αρμοδίων, αν είχε εκδώσει μια λίστα με 300 ονόματα και έβαζε από κάτω τη σφραγίδα της Βουλής, λέγοντας ότι δεν απέσυραν τις καταθέσεις τους, για να τις σώσουν. Ένας λόγος παραπάνω για να υπάρχει καχυποψία είναι ότι αναφέρεται σε «μεγάλα ποσά». Το μέγεθος κρίνεται από τα εισοδήματα του καθενός. Τα ψιλολοΐδια του κ. Πετσάλνικου είναι για τον πρωτοδιόριστο δάσκαλο οι μισθοί μιας οκταετίας.

Ο κ. Πετσάλνικος οφείλει να απαντήσει σε πολλές ερωτήσεις. Είναι λογικό να δαπανώνται 3,5 εκατ. ευρώ ετησίως για καινούργια αυτοκίνητα των βουλευτών; Εν μέσω κρίσης, όταν έξω από το Κοινοβούλιο κοιμούνται δεκάδες άστεγοι; Είναι δίκαιο να περικόπτονται οι συντάξεις αλλά οι βουλευτές να μην μπορούν να κρατήσουν όχημα το οποίο τους παραχωρήθηκε πριν από 2,5 χρόνια; Το χειρότερο είναι ότι ο κ. Πετσάλνικος προσπαθεί να περάσει και σε αυτή τη χυδαία σπατάλη ένα συμφιλιωτικό μήνυμα: τα καινούργια αμάξια είναι μικρού κυβισμού – τέρμα τα τεθωρακισμένα. Τούτα έρχονται να προστεθούν σε άλλες, πρόσφατες προκλήσεις του προέδρου της Βουλής. Ο κ. Πετσάλνικος προκειμένου να γεμίζει κατά το δοκούν τις τσέπες των προστατευομένων του θέσπισε «Κίνητρο Επίτευξης Στόχων Στήριξης του Κοινοβουλευτικού Έργου». Δουλεύουνε, λέει, πολύ, δουλεύουνε τη νύχτα. Ρώτησε αν πατάνε ποτέ το πόδι τους στο γραφείο οι διπλοθεσίτες που πληρώνονται ως κονσιλιέρηδες της Δημοκρατίας; Αναρωτήθηκε πού χωρούν όλοι αυτοί που φέρονται να υπηρετούν 'κει μέσα; Κι επειδή ταράζεται από την ένταση της δουλειάς: ρώτησε τους γιατρούς στα δημόσια νοσοκομεία τι σημαίνει εφημερία κι αν χρειάζονται κι εκείνοι «κίνητρο»;

Καταλήγοντας: Ο κ. Πετσάλνικος φαίνεται να νοιάζεται για τη δικαιοσύνη. Είναι άραγε ένας δίκαιος πολιτικός;

Τα τσόκαρα..

CYNICAL..

Σείεται από χθες η βουλή. Από αναστεναγμούς ανακούφισης, για το που βρέθηκε επιτέλους αυτός, που για ένα εκατομμύριο θα σηκώσει στους ώμους του τις αμαρτίες όλων των υπολοίπων 299, όλων των προηγούμενων δεκαετιών.

Και βγάλανε τα τσόκαρα οι παστρικές και βγήκανε πουρνό πουρνό στα καλντερίμια των ραδιοφώνων και των καναλιών, πλυμένες καθαρές, σιδερωμένες, να ρίξουνε την λίθο τους εις τον αμαρτωλό, αυτές οι αναμάρτητες.

Για κανένα τυχάρπαστο, τον κάνω τον αμαρτωλό, ή πιο πολύ μου φέρνει προς σφιχτοχέρα και οικονόμα νοικοκυρούλα, που σε μια σύντομη περαντζάδα της απ’ τη βουλή, αμάθητη και άβγαλτη όπως ήταν, φρόντισε στο όπως όπως να θάψει το ανέλπιστο κομπόδεμά της στα βαθιά υπόγεια των ελβετικών τραπεζών για τις επόμενες ημέρες της σίγουρης ανεργίας της.

Οι πιο παλιές πουτάνες, που λιώσανε τις σόλες τους στα καλντερίμια δεν θα έκαναν αυτή την κουτουράδα. Τόσα χρόνια στο κουρμπέτι έχουν μάθει για το μαγικό υγρό που σβήνει τα ίχνη από τα λασπωμένα παπούτσια.

Κρίμα, λοιπόν, γιατί αυτός ο κακόμοιρος βουλευτάκος που τώρα του ζητούν την κεφαλήν του επί πίνακι, δεν θα μπορέσει να σηκώσει το ανάστημά του και να κατονομάσει απ’ αυτόν τον συρφετό των όψιμων λιθοβόλων, αυτούς που κατ’ εξακολούθηση γεύονταν τους καρπούς της Siemens, της Ferostahl, της Mann και των συναφών κοινωφελών ιδρυμάτων. Κι ο λόγος είναι, γιατί μάλλον δεν θα τους ξέρει, γιατί δεν θα πρόλαβε στη σύντομη θητεία του να γίνει επίτιμο μέλος του κύκλου της ομερτά της ελληνικής βουλής.

Αν ήταν ένας από αυτούς, οι τωρινοί κανίβαλοι θα είχαν απλά σιωπήσει. Μπορεί να κόπτονται ανέξοδα υπέρ της ηθικής, αλλά υπέρ της νομιμότητας, μόκο...

ΕΣΤΩ ΕΝΑΣ…

Καρτεσιος…

Αν ανάμεσα στους 199 βουλευτές υπάρχει έστω ένας που διάβασε το κείμενο της νέας δανειακής σύμβασης και εντελώς ανυστερόβουλα, με μόνο κριτήριο το καλό της χώρας και των πολιτών ψήφισε «ΝΑΙ», πιστεύοντας τον Λουκά Παπαδήμο όταν έλεγε ότι τα μέτρα αυτά «διασφαλίζουν το μέλλον της πατρίδας και των παιδιών μας και δεν αφήνουμε να πάνε χαμένες οι θυσίες που έχουν γίνει τα τελευταία δύο χρόνια», ας διαβάσει τη «διασφάλιση» που πέτυχε τις αμέσως επόμενες 24 ώρες.
Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ «Δεν έλαβα ακόμη τις απαιτούμενες πολιτικές δεσμεύσεις από τους αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων που στηρίζουν την ελληνική κυβέρνηση για την εφαρμογή του προγράμματος (…) Η Ελλάδα δεν εκπλήρωσε τις προϋποθέσεις για την κάλυψη του κενού των 325 εκατ.»
Άνγκελα Μέρκελ, «Είναι σημαντικό για μας η Ελλάδα να έχει την ευκαιρία να επιστρέψει στις αγορές το έτος 2020 με βιωσιμότητα του χρέους στο 120%».
Να θυμίσουμε ότι σήμερα το χρέος της Ιταλίας ανέρχεται στο 120% του ΑΕΠ και γι’ αυτό καλείται να λάβει σκληρά μέτρα. Επειδή, δηλαδή, βρίσκεται στο σημείο που η Ελλάδα έχει ως στόχο να φτάσει το 2020.
Βόλφγκανγκ Σόιμπλε «Η Γερμανία και η Ε.Ε. είναι σήμερα καλύτερα προετοιμασμένες από ό,τι πριν από δύο χρόνια για μια ενδεχόμενη αποτυχία της Ελλάδας».
Πρόεδρος του αυστριακού Οικονομικού Επιμελητηρίου, Κρίστοφ Λάιτλ «Η Ελλάδα θα μπορούσε από μόνη της να προχωρήσει στην πώληση μερικών, απομακρυσμένων, ακατοίκητων νησιών. Δεν πρόκειται για τα ίδια τα χρήματα, που θα εισπραχτούν, αλλά για μια κίνηση που δείχνει ότι η χώρα είναι πρόθυμη σε αυτή την κατάσταση να μην ζητά μόνο βοήθεια από το εξωτερικό, αλλά να κάνει και η ίδια ό,τι μπορεί».
Δημοσκόπηση που διενήργησε το γερμανικό οικονομικό περιοδικό «Manager Magazine» δείχνει ότι σε ποσοστό 57% οι Γερμανοί μάνατζερ εταιρειών ζητούν η Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ και να επιστρέψει στη δραχμή.
Ο Διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Bosch, Φραντς Φέρενμπαχ, ζήτησε «να βγει η Ελλάδα όχι μόνο από την ευρωζώνη, αλλά και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ακόμη και αν χρειαστεί να εξαναγκαστεί, καθώς, ένα ερειπωμένο σύστημα αποτελεί δυσβάσταχτο βάρος για μια κοινότητα αλληλεγγύης».
Ο επικεφαλής της Μπούντεσμπανκ και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) Γενς Βάιντμαν σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Χάντελσμπλατ» δήλωσε «Γι’ αυτό χρειάζεται μια κυβέρνηση στην Ελλάδα που θα εφαρμόσει τα μέτρα αυτά και ένας πληθυσμός που θα τα δεχτεί».
Οι Financial Times έγραψαν: «Γερμανία, Ολλανδία και Φινλανδία έχουν αρχίσει πλέον να πιέζουν για τη χρεοκοπία της Ελλάδας…».
Reuters : «Όταν πτώχευσε η Αργεντινή το 2002 είχε ύφεση 14,7%. Η Ελλάδα με τα νέα μέτρα λιτότητας θα φθάσει αλλά ενδεχομένως και θα ξεπεράσει το επίπεδο της Αργεντινής».
Αν, παρ’ όλα αυτά, ανάμεσα στους 199 βουλευτές υπάρχει έστω και ένας που ψήφισε ανιδιοτελώς «ΝΑΙ» επειδή πίστεψε τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Αντώνη Σαμαρά που του είπαν ότι: «με το να περάσουν τα δύο τρίτα του ελληνικού χρέους στο αγγλικό δίκαιο, διευκολύνοντας τους πιστωτές να αξιώσουν αποζημιώσεις, σώζουμε τη χώρα» τότε αυτός ο ένας μία λύση έχει. Τη λύση της τελευταίας πόντιας πουτάνας, που αυτοκτόνησε όταν έμαθε ότι οι άλλες πληρώνονταν για τη δουλειά που έκαναν. Θα είναι πιο αξιοπρεπής λύση, από αυτή που ετοιμάζει το πλήθος στους υπόλοιπους βουλευτές.
Όσο για εκείνους που διέρρεαν ότι δεν υπάρχουν περιθώρια διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, τους αφιερώνω τη χθεσινή δήλωση του Όλι Ρεν: «καταστροφικές θα είναι οι συνέπειες από ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας, τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ευρωπαϊκή Ένωση».

* Στη φωτό του κειμένου δίνονται οι «οδηγίες χρήσης» της προτεινόμενης λύσης διότι είναι προφανές ότι τις έχει ανάγκη. Όχι άλλα λάθη.

Πέταξαν τις μάσκες. Πολιτικό ξεβράκωμα κατ’ εντολή της τρόικας...

pressinaction.gr ...

του Χρήστου Κυργιάκη

Ήταν γνωστό και αναμενόμενο αφού η αντιπαράθεση έφτασε πλέον στο «διά ταύτα». Ή θα εφάρμοζαν μέχρι κεραίας τις εντολές της τρόικας ή θα έμεναν εκτός κορυφαίου πολιτικού παιχνιδιού για την επόμενη μέρα μετά την κατεδάφιση.

Και βέβαια, 199 βουλευτές, επέλεξαν, για να μην χρεοκοπήσει η χώρα, όπως υποστήριξαν, να μην χαλάσουν τον πρωινό καφέ των επενδυτών των ασιατικών χρηματιστηρίων, αλλά να στερήσουν για πολλά χρόνια το πρωινό γάλα των παιδιών εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών.

Ποιος από τους 199 που ψήφισαν «ναι» στον όλεθρο, πιστεύει στ’ αλήθεια πως εξακολουθεί να εκφράζει αυτούς που τον εξέλεξαν το 2009; Υπάρχει ένας;

Ποιος από τους 199 που ψήφισαν «ναι» στη νέα δανειακή σύμβαση, με όλα όσα αυτή κουβαλάει μαζί της, πήρε την εντολή από τους ψηφοφόρους του να νοιάζεται περισσότερο για το αν θα ανοίξουν οι Ασιατικές αγορές με θετικό πρόσημο και καθόλου για το πόσα σπίτια θα κλείσουν με το νέο μνημόνιο; Υπάρχει ένας;

Κατά τη χθεσινή μέρα, δόθηκε μια κακοστημένη διπλή παράσταση. Μία εντός της Βουλής, του ναού(;) της δημοκρατίας(;) και μία γύρω από αυτή.

Στο εσωτερικό της Βουλής παρέλασαν όλα τα πρωτοκλασάτα ονόματα του σύγχρονου αστικού πολιτικού θεάματος, μόνο που δεν ήταν στην καλύτερή τους μέρα.

Στο εξωτερικό της Βουλής οι γνωστοί άγνωστοι φρόντισαν, για μία ακόμη φορά, να δημιουργήσουν, μαζί με τους αστυνομικούς, μια ζώνη προστασίας, περιμετρικά της Βουλής ακτίνας περίπου ενός χιλιομέτρου, για να μπορεί, μέσα στη Βουλή να λάβει χώρα το έγκλημα, χωρίς οι υπαίτιοι να νιώθουν την καυτή ανάσα και χωρίς να ακούν τα συνθήματα των εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών που διαδήλωναν ενάντια στα νέα μέτρα.

Το σενάριο, ήταν ρηχό, χωρίς φαντασία, με επαναλαμβανόμενους μονολόγους, με άδεια ράφια, με χρεοκοπία, με φτώχια, με δελτίο στα καύσιμα, με δελτίο στα τρόφιμα, με δελτίο στα φάρμακα, χωρίς γιατρούς νοσοκομεία και σχολεία.

Πόσο μακριά νυχτωμένοι φάνηκαν όλοι «ηθοποιοί». Δεν πήραν χαμπάρι ότι όλα αυτά με τα οποία απειλούσαν το τηλεοπτικό κοινό, συμβαίνουν ήδη; Δεν πήραν χαμπάρι για τα άδεια ράφια στα ντουλάπια των σπιτιών, για τη φτώχια που μαστίζει τους πολίτες, για το δελτίο στα καύσιμα, για τους σφραγισμένους καυστήρες των πολυκατοικιών, για την αδυναμία αγοράς φαρμάκων, για τις 6 ώρες αναμονής στα νοσοκομεία με τα παιδιά να ψήνονται στον πυρετό, για τα σχολεία χωρίς βιβλία, με καθηγητές ψυχικά και οικονομικά ράκη; Πώς να το πάρουν χαμπάρι όταν, με τις ενέργειές τους, έχουν κηρυχθεί ανεπιθύμητοι από τους ψηφοφόρους τους;

Ο υπουργός οικονομικών και χρεοκοπίας, μετά και τη χθεσινή του παράσταση, θα αποκτήσει σίγουρα και τον τίτλο του καθηγητή της θεατρολογίας και της ηθοποιίας.

Με φτηνές, ψεύτικες, εξάρσεις και δυσανασχετήσεις, με σοβαροφάνεια και περίσσιο κυνισμό, εκβιάζοντας, και εκφοβίζοντας δεν δίστασε να αρνηθεί ακόμη και την αναφορά στο λεγόμενο «Βρετανικό Δίκαιο» που διέπει το νέο μνημόνιο καταπίνοντας, στη συνέχεια, με δυσκολία τη γλώσσα του, όταν του επισημάνθηκαν τα σχετικά άρθρα.

Κάποιοι από τους 199, τόλμησαν να αυτοχαρακτηριστούν ακόμη και ως «σοσιαλιστές» που, απλώς, κάνουν ένα αναγκαστικό διάλλειμα από την τήρηση της κοσμοθεωρίας τους, μια αναγκαστική αποχή από την ιδεολογία τους, για δυο, τρία χρόνια, μέχρι να περάσει η κρίση, γίνονται λίγο νεοφιλελεύθεροι και μετά θα ξαναγίνουν πάλι «σοσιαλιστές», όταν θα πλησιάζει η «παράσταση» των εκλογών.

Η αλήθεια είναι πως εδώ και δύο χρόνια, όλοι οι παραπάνω, προσπάθησαν να κρατήσουν τις μάσκες τους καλά στερεωμένες στα πρόσωπά τους. Όμως πλέον τα περιθώρια για λεονταρισμούς τελείωσαν. Η εντολή της τρόικας ήταν σαφής: «Πετάξτε τις μάσκες και ξεβρακωθείτε»

Δεν σώζουμε τους τραπεζίτες, είπε ο Σαμαράς, αλλά τις καταθέσεις του λαού. Πολύ ψεύτικο για να είναι ακόμη και αστείο. Δεν ξέρει ο κύριος Σαμαράς ποιο είναι πλέον το ύψος των καταθέσεων του λαού; Δεν γνωρίζει ότι οι καταθέσεις του λαού έχουν στραγγίσει τα τελευταία δύο χρόνια λόγω ανεργίας, περικοπών στους μισθούς, ακρίβειας, φοροεπιδρομής και χαρατσιών;

Τους τραπεζίτες σώζετε κύριε Σαμαρά και εσείς και οι υπόλοιποι που ψήφισαν «ναι». Τους τραπεζίτες και όλους όσους υπηρετείτε ενώ την ίδια στιγμή κατεδαφίζετε τα ασφαλιστικά ταμεία αφήνοντας τους ανθρώπους χωρίς συντάξεις και ιατρική περίθαλψη.

Το βέβαιο είναι πως το μήνυμα αντίστασης, ανυπακουής και παρατεταμένης αντεπίθεσης που έστειλαν οι πολίτες έφτασε σε όλους τους αποδέκτες του οι οποίοι, πλέον, θα σκεφτούν πολύ καλά την επόμενη κίνησή τους.

Η αντίσταση, ξεκίνησε και θα σταματήσει μόνο όταν η τρόικα φύγει από τη χώρα και οι υπεύθυνοι για την εξαθλίωση του κόσμου κληθούν να λογοδοτήσουν.

Οι παπαγάλοι και η Γουίτνι Χιούστον...

Ο άνθρωπος του μετρό...
Έχω βαρεθεί μετά από κάθε πορεία να γράφω εδώ τι ωραία που ήταν, και πόσος κόσμος μαζεύτηκε, και πόσο ελπιδοφόρο είναι να ξυπνάει ο κόσμος, και πόσο κακοί είναι οι μπάτσοι που μας ψεκάζουν, και πόσο κοντεύει να σπάσει το κεφάλι μου από τα γαμημένα τα χημικά. Βαρέθηκα. Όσοι κατέβηκαν χθες στο Σύνταγμα, όλοι ανεξαιρέτως, ξέρουν. Όσοι δεν ξέρουν, μπορούν να αναζητήσουν το τι συνέβη σε άλλα, πολύ πιο αξιόπιστα και αντικειμενικά sites και blogs από το δικό μου. Αν και, μεταξύ μας, αν είσαι Αθηναίος, έχων σώας τας φρένας και αρτιμελής, και δεν κατέβηκες χθες στο Σύνταγμα, δε δικαιούσαι να ξέρεις τι έγινε χθες. Δεν ενδιαφέρθηκες αρκετά για να κερδίσεις αυτό το δικαίωμα.
Ξέρεις, η πόλη δεν είναι μία νεκρή μάζα τσιμέντου. Η πόλη είμαστε εμείς οι ίδιοι. Και αν εμείς οι ίδιοι καθόμαστε στους καναπέδες μας και βλέπουμε την πόλη μας από τις τηλεοράσεις, τότε είναι που αυτή η πόλη πεθαίνει. Η πόλη δε θα πεθάνει με μία φωτιά, ούτε με έναν πόλεμο. Θα πεθάνει όταν πια δε θα ενδιαφέρεται κανείς γι’αυτήν.
Ας δούμε λοιπόν εν συντομία τι συνέβη χθες γενικά:
- (κανείς δεν ξέρει πόσες) Χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν στην Αθήνα και άλλες πόλεις της χώρας για να εναντιωθούν σε ένα εξοντωτικό νομοσχέδιο.
- Οι πολίτες αυτοί δέχτηκαν αναίτιες επιθέσεις από τις δυνάμεις των ΜΑΤ, που τους φλόμωσαν στο δακρυγόνο ενώ διαδήλωναν ειρηνικά.
- Παράλληλα με τη διαδήλωση, ομάδες κουκουλοφόρων έβαλαν φωτιά σε κάποια κτίρια, προκαλώντας υλικές ζημιές, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρές.
- 199 από τους 300 βουλευτές ψήφισαν το εξοντωτικό νομοσχέδιο στο οποίο η πλειοψηφία των πολιτών εναντιώθηκε.
- Μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου, 45 βουλευτές που ξέφυγαν από την κομματική τους γραμμή διαγράφηκαν σε χρόνο dt, όπως άλλωστε συμβαίνει σε κάθε δημοκρατία.
- Πέθανε η Γουίτνι Χιούστον.
Μπορεί κανείς να πει ότι όλα τα παραπάνω γεγονότα αποτελούν πολύ ενδιαφέρουσες ειδήσεις, που θα άξιζαν να αναφερθούν σε ένα δελτίο ειδήσεων. Ακόμα και σε ένα τόσο διεφθαρμένο και προπαγανδιστικό δελτίο ειδήσεων όσο αυτά που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε. Όποιος όμως άντεξε σήμερα να δει δελτία ειδήσεων (και τα συγχαρητήριά μου σε όσους τα κατάφεραν χωρίς ηρεμιστικά), ξέρει ήδη ότι κάποια από αυτά δεν αναφέρθηκαν καν, ενώ κάποια άλλα υπεραναλύθηκαν, μέχρι που έγιναν νιανιά.
Αν, λοιπόν, αγαπητέ και αγαπητή μου, δεν είχες κατέβει χθες στο Σύνταγμα, σήμερα ενημερώθηκες μόνο για τα κτίρια που κάηκαν, τους ταραξίες που έκαψαν την Αθήνα, τους βουλευτές που διεγράφησαν από τα κόμματά τους και την αιτία του θανάτου της Γουίτνι Χιούστον. Με το μικροσκόπιο ίσως ανακαλύψεις κάπου κάποια αναφορά στο πλήθος και το πείσμα των ειρηνικών διαδηλωτών και στις συνέπειες από την ψήφιση του νέου μνημονίου στους πολίτες (ενώ αντίθετα οι “καταστροφικές” συνέπειες της χρεοκοπίας απέσπασαν δεκάλεπτα ρεπορτάζ σε πολλά κανάλια τις προηγούμενες μέρες), ενώ ούτε με μικροσκόπιο δε θα βρεις αναφορές στην αστυνομική βία.
Είναι αλήθεια πιο σημαντικός ο θάνατος της Γουίτνι Χιούστον από την ασφάλεια και το μέλλον των Ελλήνων; Έτσι φαίνεται.
Εσύ, λοιπόν, Αθηναίε που δεν κατέβηκες χθες στο Σύνταγμα, μπορείς να πεις ό,τι θες. Μπορείς να επιχειρηματολογήσεις για τους κακούς κουκουλοφόρους που καίνε την πόλη σου (ωστόσο σκέψου λίγο το ενδεχόμενο κάτω από τις κουκούλες να μην είναι αυτοί που διαρρηγνύεις τα ιμάτιά σου ότι είναι), να χαρακτηρίσεις συλλήβδην ταραξίες όλους όσοι κατέβηκαν στο Σύνταγμα, να κοιμηθείς με ήσυχη τη συνείδησή σου ότι εσύ έπραξες το σωστό. Μπορείς να πεις ό,τι θες. Δημοκρατία έχουμε, άλλωστε. Όμως εμείς που βρεθήκαμε εκεί, κινδυνεύσαμε (όχι από κουκουλοφόρους, αλλά από κρανοφόρους αστυνομικούς), τρέξαμε, φωνάξαμε, κλάψαμε, μας κόπηκε η ανάσα, πέσαμε κάτω, ξαναγυρίσαμε, ξανακλάψαμε, ξανατρέξαμε, ξαναφωνάξαμε… Εμείς ξέρουμε. Ζήσαμε. Ήμασταν εκεί. Εσύ παπαγαλίζεις ό,τι άκουσες. Γι’αυτό, φάε δύο κρακεράκια, άκου κι ένα τραγούδι της μακαρίτισσας της Γουίτνι Χιούστον και άντε για ύπνο. Δεν έχουμε ανάγκη τις νουθεσίες σου εκ του μακρώθεν. Να ήσουν εκεί να μας τις πεις από κοντά.
Γιατί έξω απ’τον χορό πολλά τραγούδια λέει κανείς. Αλλά τα λέει φάλτσα.

Η Βουλή των Γελοίων και η Αβουλία της Αριστεράς...

Του κ. Γιώργου Πήττα TV Χωρίς Σύνορα...

«Φεύγε πολέμιον και τύραννον δανειστήν, ου γην αιτούντα και ύδωρ ως ο Μήδος, αλλά της ελευθερίας απτόμενον και προσγράφοντα την επιτιμίαν.»

Σε ελεύθερα νέα Ελληνικά: «Διώξε τον τύραννο και εχθρικό δανειστή. Δεν ζητάει όπως οι Μήδοι γη και νερό, αλλά, την ελευθερία σου ακουμπά και προσημειώνει τα δικαιώματά σου.» Από τα Ηθικά του Πλούταρχου.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
Θα αντιπαρέλθω την επιχειρηματολογία όσων θέλουν –δικαίωμά τους- να υπερασπίζονται τη γραμμή και τη στρατηγική του ΚΚΕ και θα επιχειρήσω να διατυπώσω ορισμένες σκέψεις.
Πάνω και πέρα από το χρέος τα ελλείμματα τις παραδοσιακές παθογένειες της Ελλάδας από καταβολής κράτους και το σύνολο των αιτιών που συνιστούν την Κρίση, υπάρχει μία κεντρική, πυρηνική αιτία για όλα αυτά που ξεπερνά τη διεθνή διάσταση της Καπιταλιστικής Κρίσης:
Η Ελληνική Πολιτική σκηνή και οι πρωταγωνιστές της, διαχρονικά.
Όλοι ίδιοι σε όλες τις εποχές; Όχι.
Πύκνωση όμως, στην εποχή της «μεταπολίτευσης».
Ερώτηση:
Υπάρχει κανένας σοβαρός άνθρωπος που πιστεύει πως η Ελλάδα μπορεί να πορευθεί προς κάποιο φωτεινό δρόμο με τους Γιώργο Παπανδρέου, Ευάγγελο Βενιζέλο, Αντώνη Σαμαρά, Δημήτρη Αβραμόπουλο, Γιώργο Καρατζαφέρη & company καθώς και με όλο το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίστηκε τις τύχες της χώρας τα τελευταία 30 χρόνια;
Υπάρχει κανένας με τα μυαλά του στο κεφάλι του να δουλεύουν έστω υποτυπωδώς που να θεωρεί πως αυτοί οι θλιβεροί πολιτικάντηδες και η παρέα τους, διδάκτορες του ψεύδους της υποκρισίας και της γελοιότητας είναι σε θέση να υπερασπιστούν το οτιδήποτε εκτός από τα στενά στενότατα συμφέροντα των πολιτικών shopping malls τους και των προσωπικών τους μωροφιλοδοξιών;
Σολίστες της κωλοτούμπας, κατά συρροή ψεύτες, εγκληματίες και εκμαυλιστές επί μακρόν της κοινωνίας, μιας κοινωνίας στην οποία ποτέ επί σκοπό δεν δόθηκε Παιδεία που τώρα έχει φτάσει πέρα και από το αδιέξοδο.
Τι θα γίνει; Τι θα κάνουμε;
Έχουμε ένα κατ’ επίφαση κοινοβούλιο, μία Βουλή των Γελοίων.
Και ας μην αρχίσει κανένας τώρα να λέει πως προσβάλλω το Κοινοβουλευτικό μας σύστημα και τους Θεσμούς.
Η συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών έχει εδώ και πολύ καιρό προσβάλλει κατάφορα κάθε έννοια Δημοκρατίας, Θεσμών και Αρχών.
Και δεν θα ασχοληθώ σήμερα με τα διάφορα εγκλήματα που κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση οι κυβερνητικές πλειοψηφίες διαπράττουν νομιμοποιώντας πλήθος αισχροτήτων μόνο και μόνο για να έχουν ικανοποιημένες διάφορες ομάδες αντικοινωνικών συμφερόντων. Ελάχιστο παράδειγμα θα φέρω, το ζήτημα της αυθαίρετης δόμησης και του ξεπουλήματος του Δασικού πλούτου.
Η Βουλή πρέπει να ακυρωθεί. Το πολιτικό σύστημα πρέπει να καταρρεύσει.
Πρέπει να χάσει πάραυτα κάθε νομιμότητα τυπική-γιατί επί της ουσίας δεν εκπροσωπεί ούτε στο ελάχιστο την κοινωνία.
Ερωτώ όλα τα κόμματα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς:

• Γιατί δεν παραιτούνται αυτή τη στιγμή από το κοινοβούλιο;
• Γιατί δεν αποχωρούν από τη Βουλή καταγγέλλοντας όσα τεκταίνονται και τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της καταστροφής του τόπου;

Είναι , όλοι οι βουλευτές της Αριστεράς –και μιλώ κυρίως για τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ επαρκώς προβεβλημένοι στην κοινωνία.
Δυστυχώς η ΔΗΜΑΡ παίζει θολά και καθεστωτικά το παιχνίδι προσπαθώντας να διασώσει το σύστημα- είναι λοιπόν όλοι βουλευτές της Αριστεράς.
Το λέω αυτό όχι εύκολα, καθώς ανέκαθεν πίστευα στην προσωπική αξιοπρέπεια του κου Κουβέλη.
Αλλά, το ρολόι μηδένισε.
Μπορούν λοιπόν να διανοηθούν τι απίστευτη επίδραση θα είχε αν αυτή τη στιγμή παραιτούντο όλοι τους από τη Βουλή;
Αν απέσυραν την συμμετοχή τους από τις εργασίες της Βουλής ώστε να μείνουν εκεί εκτεθειμένες οι μαριονέτες;
Ο Καρατζαφέρης που νομίζει πως ζει ακόμα στην εποχή του… «πονηρός ο βλάχος» αφού συμμετείχε ισότιμα συνειδητά και μεθοδικά στην προετοιμασία του εγκλήματος, τώρα λέει «δεν ψηφίζω».
Εδώ είναι, ο μέγας καγχασμός , η επιτομή της γελοιότητας.
Δουλεύει (νομίζει) το σύμπαν με «επικοινωνιακά τερτίπια» του 1970 για να περισώσει τα ψηφουλάκια που διαρρέουν προς την ετέρα συμμορία της Χρυσής Αυγής.
Αποχωρήστε τώρα κύριοι του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ από τη Βουλή.
Ακυρώστε τη συμμετοχή σας από αυτό το αποτρόπαιο θέατρο σκιών.
Αποχωρήστε έστω και χωρίς καμία μίνιμουμ σύγκλιση σε κάποια αντιμνημονιακή πλατφόρμα μόνο και μόνο για προκαλέσετε εκλογές.
Μόνο και μόνο για να πάρει μια βαθιά ανάσα ο κόσμος.
Να νιώσει πως «κάτι υπάρχει ακόμα».
Και αν αυτό που λέω-η πρόκληση εκλογών δηλαδή- δεν ευσταθεί νομικά (πραγματικά δεν γνωρίζω) αποχωρήστε τώρα, για να δώσετε κουράγιο και δύναμη στην ισοπεδωμένη και κατακερματισμένη κοινωνία για να πυροδοτήσετε διεργασίες.
Μπορείτε να φανταστείτε τι μεγατόνων ένεση κουράγιου θα είχε μία τέτοια πράξη σας;
Αν! Αν, τολμούσατε να πείτε «φεύγουμε από το θέατρο και πάμε κάτω με τον κόσμο».
Η κοινωνία, είναι μόνη της. Τα δύο κόμματα εξουσίας με τον ομοτράπεζο τους Καρατζαφέρη δεν εκπροσωπούν κανέναν πλην τυφλών και αόμματων οπαδών. ΄
Και καθώς γράφω αυτές τις γραμμές (Παρασκευή απόγευμα) μαθαίνω πως ο Ροντούλης του ΛΑ.Ο.Σ παραιτήθηκε και ακολουθούν άλλοι.
Και βέβαια όλοι γνωρίζουμε πως είναι ένα ακόμα χυδαίο επικοινωνιακό παίγνιο των ΛΑ.Ο.Σικών βουλευτών υπό την καθοδήγηση του δημαγωγού που τους καθοδηγεί.
Όχι, κανένας δεν θα πει αν παραιτηθείτε από τα έδρανα και την βουλευτική σας ιδιότητα πως «σέρνεστε» από τον Καρατζαφέρη.
Ο τεράστιος όγκος των ανθρώπων είναι σε θέση να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι.
Σύντροφοι της μίας ή της άλλης πλευράς ή και των δύο, φύγετε και ενωθείτε με την Κοινωνία.
Απογυμνώστε το σύστημα τώρα.
Και όταν θα γίνουν εκλογές θα δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος γιατί τότε, με τα αυξημένα ποσοστά που θα λάβετε, θα φανεί η έγνοια και το σχέδιο που έχετε.
Αν είναι για τον τόπο, ή αν είναι για την κομματική και στενά ιδεολογική κατεύθυνση.
Ακόμα όμως και αυτό που περιγράφω, είναι στην πραγματικότητα λίγο.
Ιδανικά, η Ελλάδα θέλει κλείσιμο και άνοιγμα ξανά.
Εννοώ μία πλήρη επανίδρυση.
Να συνθλιβεί το «κράτος» που ιδρύθηκε το 1830, αυτό που έγινε σε χρόνο ελάχιστο έρμαιο για 180 ολόκληρα χρόνια των Κοτζαμπάσηδων και να ανασυσταθεί, όχι από τα εξ ων συνετέθη, αλλά με καινούργια υλικά.
Υπάρχουν;
Δεν ξέρω. Θα βρεθούν; Ναι-πιστεύω.
Έτσι και αλλιώς, το κράτος που στήθηκε το 1830 το παρακράτος που δολοφόνησε τον Καποδίστρια, η Πολιτεία των Μαυρογιαλούρων που ακόμα ζει και απομυζεί την όποια ικμάδα γεννά ο τόπος, αυτή η Πολιτεία που στην κορύφωσή της κατασκεύασε την «ισχυρή Ελλάδα» με το ρουσφέτι τους κολλητούς τους κλέφτες και εκπαίδευσε πλήθη ολάκερα στα Χρηματιστήρια και τον χαβαλέ της κάλπικης ευημερίας, ψοφάει.
Το πτώμα όμως πρέπει να καεί.
Να γίνει στάχτη.
Αλλιώς, ό,τι προκύψει μετά, θα είναι ένα ζόμπι, ένα βαμπίρ, που θα το χρησιμοποιούν εσαεί οι «δανειστές» και η Διεθνής των Τοκογλύφων μαζί με τους σημερινούς πρόθυμους κωλοτούμπες συνομιλητές και δήθεν «διαπραγματευτές».
Ας γίνει επιτέλους κατανοητό: Όλες οι επιλογές είναι επιλογές φτώχειας και θανάτου.
Προς ώρας πεθαίνουν οι πολίτες και μόνο.
Καιρός να πεθάνει το πολιτικό κατεστημένο της χώρας.
Το υπάρχον πολιτικό προσωπικό –των κομμάτων που έχουν κυβερνήσει- πρέπει κυριολεκτικά να εξαφανιστεί από το πρόσωπο της γης.
Ακόμα και τα πιο φτιασιδωμένα του πρόσωπα είναι καρκίνος, είναι μακιγιαρισμένη διαπλοκή.
Αριστερά: Ο δρόμος είναι ανοιχτός. Θα επιλέξετε και τώρα το χειρόφρενο ή την όπισθεν;
Απόνομιμοποιήστε τη Βουλή των Γελοίων ΤΩΡΑ.
Αλλιώς, η ιστορία θα έχει στο όχι μακρινό μέλλον να λέει για τους μοιραίους και άβουλους που και αυτοί θυσίασαν για ένα πουκάμισο αδειανό μία Ελλάδα και μερικές γενιές Ελλήνων. Πυροδοτήστε την κοινωνία. Παραιτηθείτε. Τώρα.

Το πόθεν έσχες και η κυρία Φανή...

Η Αυγή online...

Θανάσης Καρτερός

Με το φάντασμα της κατηγορίας για λαϊκισμό να πλανάται πάνω από το κεφάλι σου, δεν μπορείς εντούτοις και να μη σκεφτείς βλέποντας τα πόθεν έσχες πολλών, πάρα πολλών βουλευτών: Δηλαδή αυτοί τώρα είναι σε θέση να καταλάβουν τι σημαίνουν τα δέκα ευρώ για τον συνταξιούχο, ή τα πενήντα για τον εργαζόμενο; Έχουν κάποια σχέση τα επισήμως δηλωθέντα εισοδήματά τους του 2009 με τα πέντε, έξι, εφτά, ή οχτώ κατοστάρικα που καταφέρνουν να αποσπάσουν ως εισόδημα εκατομμύρια συμπολιτών και ψηφοφόρων τους; Τα οποία μάλιστα τα τρώει, ακόμα κι αυτά, ο δράκος του αφορολόγητου που συγκεκριμένοι βουλευτές σήκωσαν το χεράκι τους για να κατέβει στα 5.000 ευρώ;
Θα πείτε ότι δεν είναι και όλοι πλούσιοι - και θα έχετε δίκιο. Αλλά πρώτον, για να είμαστε καθαροί, ακόμα και οι φτωχοί απ’ αυτούς είναι πλούσιοι, για να μην πούμε πάμπλουτοι μπροστά στα εκατομμύρια φτωχούς, για να μην πούμε πάμπτωχους, που προσπαθούν να επιζήσουν στον βυθό της κοινωνίας και στη θύελλα της κρίσης. Δεύτερον, λίγοι είναι οι πλούσιοι, οι κανονικοί πλούσιοι δηλαδή, με σκαφάρες, αυτοκινητάρες, ακίνητα και κόντρα ακίνητα, καταθέσεις που ένας κανονικός άνθρωπος ούτε στον ύπνο του δεν τις βλέπει, ομόλογα, μετοχές, μερίσματα, διαμερίσματα; Ακόμα και η τύχη είναι με το μέρος ορισμένων - ένας του ΛΑΟΣ δηλώνει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ από τυχερό παιχνίδι!
Και λοιπόν; Έχουμε μια Βουλή με πολλούς πλούσιους, πολλούς βολεμένους, πολλούς παντρεμένους με πλούσιες συζύγους, πολλούς ιδιοκτήτες. Τι σημαίνει αυτό; Ότι όποιος είναι πλούσιος δεν έχει θέση στη Βουλή, ή ότι όποιος έχει ένα εκατομμύριο (Θεέ μου!) στην τράπεζα είναι κλέφτης; Τίποτε από αυτά ασφαλώς. Μόνο κάτι απλό που ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει: Μας εκπροσωπούν κατά πλειοψηφία άνθρωποι που ανήκουν στους προνομιούχους, στα κοινωνικά στρώματα που επί δεκαετίες τη βολεύουν μια χαρά - και τη βολεύουν μια χαρά και σήμερα, σε σχέση με τους άλλους, τους πολλούς.
Είναι αυτό εντελώς άσχετο με την ευκολία με την οποία κόβουν και ξανακόβουν τη σύνταξη της κυρίας Φανής, ας πούμε, ενώ οι φοροφυγάδες συνεχίζουν το πάρτι; Κι αν εμείς είμαστε βέβαιοι ότι είναι άσχετο, ποιος θα μπορέσει να πείσει την κυρία Φανή που κάτι παθαίνει και μόνο βλέποντας βουλευτικές αποζημιώσεις ενενήντα και εκατό χιλιάδων ευρώ;;;;

Ο βουλευτής που αγόρασε το Hollywood ...

Protagon ...

Οι λογαριασμοί του πρώην δημάρχου Θεσσαλονίκης, του κ. Βασίλη Παπαγεωργόπουλου, είναι χορτάτοι με ένα εκατομμύριο ευρώ που δεν δικαιολογείται από τα εισοδήματα του ιδίου και της συζύγου του. «Είναι οι κόποι μίας ζωής» λέει. Αυτό επαναλαμβάνουν και άλλοι στενοί συνεργάτες του με χαρούμενους λογαριασμούς. Όλοι τους καλούνται να εξηγήσουν πώς άνοιξε μία τρύπα στα οικονομικά του Δήμου με διάμετρο αρκετών εκατομμυρίων. Διότι για να ανοίξει τέτοια τρύπα χρειάζεται κόπος. Ίσως όχι μίας ζωής, αλλά μίας θητείας, μπορεί και δεύτερης. Όμως αυτά θα τα διερευνήσει η Δικαιοσύνη. Άλλωστε η αναντιστοιχία μεταξύ εισοδημάτων και καταθέσεων προέκυψε έπειτα από έρευνα.

Σήμερα δίδονται στη δημοσιότητα οι δηλώσεις «πόθεν έσχες» των πολιτικών μας. Θα αναρτηθούν στο διαδίκτυο από τις υπηρεσίες της Βουλής. Κανένας τους δεν πρόκειται να μοιραστεί το ίδιο πρόβλημα με τον Β. Παπαγεωργόπουλο. Οι βουλευτές θα επιδείξουν τα περιουσιακά τους στοιχεία, αλλά ουσιαστικά δεν απαιτείται η αντιστοίχιση τους με εισοδήματα παρελθόντων ετών. Υπάρχουν πολιτικοί που μπορούν να παίξουν Μονόπολη με πραγματικά ακίνητα. Με κατάλογο ιδιοκτησίας που παραπέμπει σε site κτηματομεσίτη. Χωράφια σπαρμένα με χρήμα και τσιμέντα ολάνθιστα από γενναίες αποδόσεις. Κάποιοι βουλευτές είναι πλούσιοι άνθρωποι. Οι περιουσίες τους θα ξεφουσκώσουν πέντε γενιές μετά. Οι δηλώσεις «πόθεν έσχες» σου επιτρέπουν να τους ζηλέψεις, όχι όμως και να τους ελέγξεις. Αυτό δεν είναι δίκαιο, πρωτίστως για τους ίδιους.

 

Για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας οι μεγάλες περιουσίες που θα επιδειχθούν σήμερα αποτελούν προϊόντα εγκλήματος. Βλακωδώς βέβαια, αλλά άντε βγες να το πεις στα σκαλιά της Βουλής. Ουσιαστικά ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η δημοσιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων, επιτρέπει στους πονηρούς να κρυφτούν πίσω από τους έντιμους. Η πολιτική είναι ένα ακριβό παίγνιο, διόλου φιλικό προς τον μέσο πολίτη. Κατά συνέπεια θα ενσωματώσει την εγχώρια «αριστοκρατία», ανθρώπους εύπορους. Είναι λογικό να έχεις ευκατάστατους βουλευτές. Δεν είναι κακό να έχεις και πλούσιους. Το πρόβλημα αρχίζει όταν δεν μπορείς να προσδιορίσεις πώς και πότε ήρθε ο πλούτος να τους απαλλάξει από το άγχος της επιβίωσης. Για να το πω απλά, σήμερα ένας βουλευτής μπορεί να δηλώσει ότι κατέχει το Empire State Building. Αν δεν υπάρξει διαυγής έλεγχος για την κτήση των εισοδημάτων που του επέτρεψαν να το αγοράσει, του χρόνου μπορεί να εμφανίσει ως ιδιόκτητο βοσκοτόπι την πλαγιά πάνω στην οποία είναι τα γράμματα του «Hollywood».

 

Από την άλλη, θα είχε πραγματικά ενδιαφέρον αν βλέπαμε ένα διάγραμμα με την εξέλιξη των περιουσιακών στοιχείων κατά τη διάρκεια μίας πολιτικής διαδρομής. Φανταστείτε ένα site όπου θα επιλέγετε το όνομα του αγαπημένου σας πολιτικού, έχοντας από δίπλα τη γραφική απεικόνιση της σχέσης που διατηρεί η ιδιωτική περιουσία με τη δημόσια παρουσία. Θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον, όχι απαραίτητα και περισσότερη αλήθεια. Όμως θα άξιζε να τους δούμε με κριτήρια ινστιτούτου αδυνατίσματος: πριν και μετά την είσοδο στην πολιτική. Ασφαλώς ο οργανωμένος, ο ποινικός με πολιτική ιδιότητα, δεν πιάνεται ούτε έτσι. Τα λεφτά αναπαύονται στην Ελβετία και ο δικαιούχος του λογαριασμού είναι ένα διαβατήριο Λιβερίας με κάτοχο που ζει μόνο στα χαρτιά. Σταδιακά οι θρασείς θα εκλείψουν. Οι επίορκοι δεν θα γίνουν έντιμοι. Θα γίνουν πιο προσεκτικοί.