Στην πραγματική Ελλάδα οι... «βλαχοδήμαρχοι» παντρεύονται με δώρα από τη SIEMENS;

απο το Periodista.gr...

Ο Κώστας Μπακογιάννης

Εμφανώς ενοχλημένος από τις αναφορές του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα για τους εκλεκτούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ διεφθαρμένους «τοπικούς άρχοντες», ο γόνος της οικογένειας Μητσοτάκη, γιος της Ντόρας Μπακογιάννη, εγγονός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και Δήμαρχος Καρπενησίου, Κώστας Μπακογιάννης κάλεσε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να επισκεφθεί την πόλη του για να καταλάβει «τι σημαίνει πραγματική Ελλάδα».  Μάλιστα προκειμένου να επιβεβαιώσει την πρόθεσή του να απαντήσει από κοντά και επί του ευρυτανικού εδάφους στον Αλέξη Τσίπρα βρήκε την ευκαιρία να εμφανιστεί και σε τηλεοπτικό σταθμό, όπου σε... φιλικό περιβάλλον εξήγησε πως θα πείσει τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να... αλλάξει γνώμη. Όπως έγινε γνωστό ο Κώστας Μπακογιάννης έδειξε πρόθυμος να καλύψει τα έξοδα του ταξιδιού και της διαμονής του Αλέξη Τσίπρα στην Ευρυτανία. 

Λογικό είναι κανείς να έχει στο μυαλό του τα πληρωμένα έξοδα, ειδικά όταν… γνωρίζει από χορηγίες. Προφανώς ο Κώστας Μπακογιάννης, θεώρησε ότι αυτό που αποτελεί κανόνα στην "άλλη Ελλάδα" των μεγάλων τζακιών, και όχι βέβαια στην πραγματική Ελλάδα της φτώχειας, είναι φυσιολογικό. 

Και εξηγούμαστε.

Δεν είναι ο κάθε δήμαρχος γόνος μιας πολιτικής οικογένειας, όπως είναι η οικογένεια Μητσοτάκη, η οποία έχει μακρά ιστορία και διαδρομή στην πολιτική ζωή του τόπου, στις δεκαετίες μετά την Κατοχή, όπως και τεράστιες ευθύνες για την κατάσταση που βιώνει σήμερα η χώρα. Φυσικά γνωρίζει ο κάθε ένας πόσα πολλά χρήματα έχει ξοδέψει ο ελληνικός λαός για την οικογένεια Μητσοτάκη, η οποία έχει βγάλει (όχι προς Θεού μη πάει ο νους του ανθρώπου σε νεποτισμό) πρωθυπουργούς, υπουργούς, προέδρους κομμάτων, αποστάτες και Δημάρχους. Αυτή είναι, όμως, μία άλλη ιστορία με την οποία θα ασχοληθούμε προσεχώς.

Στην πραγματική Ελλάδα, η πλειοψηφία των νιόπαντρων ζευγαριών, ακόμη και των δημάρχων, σίγουρα δεν δέχεται πανάκριβα δώρα από τη Siemens. Toν Ιούλιο του 2006 ο Κώστας Μπακογιάννης είχε παντρευτεί την εκλεκτή της καρδιάς του κα Κάλλια Καμπουρίδου και ο γάμος, όπως επίσης και η γαμήλια τελετή είχαν τελεστεί στην Ευρυτανία, στην πρωτεύουσα της οποίας έμελλε στη συνέχεια ο υιός της Ντόρας Μπακογιάννη να γίνει Δήμαρχος.

Στις 14 Ιουλίου 2006, μία ημέρα πριν από τον γάμο του ζεύγους, μία θυγατρική εταιρεία της Siemens Γερμανίας, Christ Hellas, η οποία εκπροσωπούσε στην Ελλάδα τον γνωστό γαλλικό οίκο Christofile, είχε εκδώσει τιμολόγιο χορηγίας 600 ευρώ στον υιό στον Κώστα Μπακογιάννη. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του Τύπου εκείνη την εποχή το τιμολόγιο επιβεβαίωνε «Τις στενές επαφές της οικογένειας Μητσοτάκη - Μπακογιάννη με τον πρώην ισχυρό άνδρα της Siemens κ. Μιχάλη Χριστοφοράκο».

Με το τιμολόγιο (αριθμός παραστατικού 00133), το οποίο είχε αποκαλύψει τότε η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» η Siemens Ελλάδος (με διεύθυνση έδρας επί της οδού Αρτέμιδος 8 στο Μαρούσι) πιστώνε 600 ευρώ για λογαριασμό του κ. Μπακογιάννη και της μέλλουσας (τότε) συζύγου του κυρίας Καμπουρίδου.



Η κατάθεση του ποσού των 600 ευρώ, μόλις μία μέρα πριν από τον γάμο του γιου της κυρίας Ντόρας Μπακογιάννη στο Νόστιμο Ευρυτανίας, δεν άφηνε καμία αμφιβολία για το γεγονός ότι επρόκειτο για δώρο, και μάλιστα επίσημο, από τη Siemens.

Η Siemens ως προστάτιδα της έρευνας. Ξέπλυμα μέσα από το αναβάπτισμά της σε …χορηγό των ελλήνων φοιτητών...

Θάνος Ανδρίτσος*, απο τη Λεσχη...

 Ανακοινώθηκε επίσημα την Τρίτη 30 Ιούλη το νέο πρόγραμμα για μεταπτυχιακές σπουδές του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ). Ένας τεράστιος αριθμός νέων ερευνητών στη χώρα μας, περίμενε με μεγάλη ανυπομονησία αυτή την είδηση, θεωρώντας τις κρατικές υποτροφίες ως τη μοναδική λύση για τη συνέχιση των ερευνητικών του δραστηριοτήτων, μέσα στις απίστευτα δύσκολες σημερινές συνθήκες.

Συγκεκριμένα, πριν δύο χρόνια, αποφασίστηκε το ΙΚΥ να αναιρέσει ουσιαστικά τον τίτλο του, διακόπτοντας τη χορήγηση υποτροφιών για μεταπτυχιακές σπουδές στην Ελλάδα, λόγω της ανυπαρξίας χρημάτων. Έτσι υπήρχε το ίδρυμα κρατικών υποτροφιών … χωρίς κρατικές υποτροφίες.

Δυστυχώς η αρχική χαρά ή ελπίδα που αισθάνθηκαν χιλιάδες νέοι και νέες κόπηκε αμέσως μόλις αντίκρισαν τον ακριβή τίτλο της προκήρυξης των υποτροφιών. «ΥΠΟΤΡΟΦΙΕΣ ΑΡΙΣΤΕΙΑΣ ΙΚΥ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ –ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ SIEMENS». Όπως μας πληροφορούν, οι 200 υποτροφίες για μεταπτυχιακές σπουδές (σε τρεις κύκλους), παρέχονται στα πλαίσια της συμφωνίας που υπέγραψε η Ελληνική Δημοκρατία με την εταιρεία Siemens. Πρόκειται για την υλοποίηση της συμφωνίας που είχε υπογράψει το 2012, ο τότε υπουργός Οικονομικών Βενιζέλος, που οδήγησε στην απόφαση στις 24 Ιούλη του 2013 του σημερινού υπουργού Οικονομικών Στουρνάρα και Παιδείας Αρβανιτόπουλου. Οι υποτροφίες αυτές εμπεριέχονται στα «πακέτα δώρων» που κάνει η γερμανική εταιρεία σαν αποζημιώσεις στο Ελληνικό Δημόσιο.
Ας το σκεφτούμε λίγο καλύτερα. Η Siemens, μια γιγαντιαία πολυεθνική που αποδεδειγμένα δωροδόκησε το πολιτικό προσωπικό των κομμάτων εξουσίας για χρόνια, εμφανίζεται σήμερα σαν προστάτιδα των επιστημών και των άπορων ελλήνων νέων επιστημόνων. Τη στιγμή που τα σκάνδαλα κουκουλώνονται στην Ελληνική Βουλή από τους ίδιους, ατιμώρητους, πολιτικούς των μνημονιακών κομμάτων, τη στιγμή που η κυβέρνηση και η τρόικα έχουν παραδώσει έναν ολόκληρο λαό στις ορέξεις του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου, οι εγκληματίες επιχειρηματίες ξεπλένονται φορώντας το μανδύα του φιλεύσπλαχνου χορηγού.
«Μα καλά, κακό είναι; Ας δώσει τουλάχιστον κάποια χρήματα σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη, από το να τα φάνε τα λαμόγια», μπορεί να σκεφτεί κανείς, και όχι άδικα. Αν είναι να δώσει κάποια χρήματα, ας τα δώσει στην έρευνα και στην παιδεία. Όμως, αυτό που εμφανώς συμβαίνει είναι η προσπάθεια να «χρυσωθεί το χάπι» ώστε ο ελληνικός λαός να αρκεστεί σε κάποια ψίχουλα που θα του πετάξει η Siemens και η κυβέρνηση και να εξαγοραστεί η λήθη του. Οι διακόσιες υποτροφίες, αν και απολύτως ευεργετικές για όσους τις πάρουν, δεν είναι παρά ελάχιστα από τον πλούτο που μας έχουν κλέψει. Δεν είναι παρά οι χάντρες για να θαμπώσουν και το ουίσκι για να μεθύσουν τους ιθαγενείς μπας και δεν καταλάβουν ότι χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους.
Σε κάθε περίπτωση, τα λεφτά που χρωστάνε στο κράτος – και στον ελληνικό λαό- οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, ας τα δώσουν και οι δημόσιοι φορείς ας αναλάβουν το έργο που τους αναλογεί. Το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών έδωσε για χρόνια τη δυνατότητα σε χιλιάδες νέους και νέες να σπουδάσουν και να ολοκληρώσουν σημαντικές ερευνητικές δραστηριότητες. Αν και ούτε παλαιότερα αρκούσαν οι θέσεις και τα παρεχόμενα χρήματα, τουλάχιστον ήταν ο μόνος τρόπος για να βοηθηθούν παιδιά φτωχότερων οικογενειών και να χορηγηθούν χρήματα για έρευνες σε τομείς που δε συνδέονται άμεσα με την αγορά και τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Η Siemens από εκεί που θα έπρεπε να έχει καταδικαστεί, επανέρχεται δίνοντας το όνομα της στο πρόγραμμα κρατικών υποτροφιών, ενώ ελέγχει απόλυτα και τον προσανατολισμό τους. Έτσι, οι πρόεδροι και οι manager του επιχειρηματικού ομίλου συμμετέχουν στην Επιτροπή Εποπτείας και θα είναι αυτοί που θα κρίνουν ποιες έρευνες θα χρηματοδοτήσει το ΙΚΥ.
«Αφού εγώ είμαι ο χορηγός, εγώ λέω τι έρευνα θα γίνει». Αυτή είναι η λογική που εκφράζεται και στο πρωτοφανές: Ότι για πρώτη φορά, δικαίωμα σε χρηματοδότηση έχει μόνο η έρευνα που έχει να κάνει με τους τομείς της Ενέργειας, της Υγείας, της Βιομηχανίας, των Υποδομών και της Αστικής Ανάπτυξης. Οι ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες, η βασική έρευνα, ότι δεν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των επιχειρηματικών αναγκών, κρίνεται ως άχρηστο, παρωχημένο και σίγουρα όχι επαρκές για να χρηματοδοτηθεί.
Πρόκειται για μια διπλά καταστροφική επιλογή. Από τη μια έχουμε την ουσιαστική ιδιωτικοποίηση και επιχειρηματικοποίηση των κρατικών υποτροφιών. Και μάλιστα επίσημα, με τον πιο ακραίο τρόπο. Η μόνη γνώση και έρευνα που έχει αξία είναι αυτή που μπορεί να αποφέρει άμεσο επιχειρηματικό κέρδος. Και αυτό όχι μόνο σαν αποτέλεσμα νεοφιλελεύθερων πολιτικών αλλά σαν επίσημη πολιτική θέση του κράτους και των δημόσιων οργανισμών.
Ακόμα χειρότερα όμως, πρόκειται για μια πράξη ακραίου εξευτελισμού. Πόσο πιο χαμηλά μπορεί να φτάσει αυτή η αδίστακτη συμμορία των ελλήνων και ξένων μνημονιακών; Πόσο ακόμα μπορούν να ταπεινώνουν τη νεολαία και τον ελληνικό λαό αναγκάζοντας τους αν θέλουν να αποφύγουν τη φτώχεια και την ανεργία, να αποδεχτούν σα σωτήρες τους υπεύθυνους της καταστροφής της κοινωνίας; Πώς τολμούν να πετάνε τα ξεροκόμματα και να τα παρουσιάζουν σα «δώρα»;
Η κατάσταση στην εκπαίδευση συνολικά είναι τραγική. Στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, τα σχολεία κλείνουν, οι καθηγητές απολύονται, οι ειδικότητες καταργούνται, δεν υπάρχουν χρήματα για τη συντήρηση των κτιρίων, παιδιά διώχνονται από τις αίθουσες τους και τους παιδικούς σταθμούς. Στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τα ιδρύματα βρίσκονται επίσης σε κατάσταση διάλυσης. Η χρηματοδότηση έχει πετσοκοπεί, δε διορίζονται νέοι καθηγητές, κόβονται τα συγγράμματα, τα πανεπιστήμια ξεπουλιούνται.
Το μεγαλύτερο κομμάτι της νέας γενιάς πετιέται σταδιακά έξω από την εκπαίδευση, σε όλες τις βαθμίδες της. Για τους περισσότερους, η τριτοβάθμια εκπαίδευση, και ακόμα περισσότερο οι μεταπτυχιακές σπουδές είναι άπιαστο όνειρο. Την ίδια στιγμή όμως, η τρομακτική ανεργία στους νέους, αλλά και συνολικά, οδηγεί όλο και μεγαλύτερα τμήματα της νέα γενιάς στη συνέχιση των σπουδών τους και μετά το πρώτο τους πτυχίο. Οι συνθήκες, ωστόσο, διαρκώς δυσκολεύουν. Οι δυνατότητες εξεύρεσης εργασίας, ερευνητικής ή διδακτικής απασχόλησης με αξιοπρεπείς απολαβές είναι σχεδόν μηδαμινές, όσο μηδαμινή είναι και η οικονομική στήριξη για ερευνητικά ταξίδια, συμμετοχές σε συνέδρια κ.α. Οι πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες βρίσκονται στα όρια της οικονομικής κατάρρευσης, και όποιος έχει λογαριασμό ηλεκτρονικού ταχυδρομείο από πανεπιστήμιο, καθημερινά λαμβάνει μηνύματα για εκδοτικούς οίκους που κόβουν την πρόσβαση λόγω ανεξόφλητων οφειλών από το Υπουργείο Παιδείας. Είναι απολύτως προφανές ότι αυτή η κατάσταση συνδέεται και με την φυγή στο εξωτερικό χιλιάδων νέων κάθε χρόνο.
Μια υποτροφία είναι συχνά η μόνη δυνατότητα για να ολοκληρωθούν οι μεταπτυχιακοί κύκλοι σπουδών και οι διδακτορικές διατριβές, ενώ παράλληλα παρέχει μια δυνατότητα για ανεμπόδιστη και χωρίς «παρεμβάσεις» έρευνα με στόχο την επιστημονική αλήθεια και όχι την ικανοποίηση των επιταγών του χρηματοδότη. Πόση ξεδιαντροπιά να αναγκάζεται ένας νέος άνθρωπος, που θέλει να ζήσει και να σπουδάσει με αξιοπρέπεια, που θέλει να συμβάλλει με τον τρόπο του στην αλλαγή της σημερινής βαρβαρότητας, να αισθάνεται ως ευεργέτες τους κλέφτες των πολυεθνικών και ειδικά αυτούς που γνωρίζει ότι πρωταγωνίστησαν στη διαπλοκή και τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος; Γνωρίζαμε ότι πάντα, το μεγάλο κεφάλαιο, την ίδια στιγμή που βάφει τα χέρια του στο αίμα της εκμετάλλευσης προσπαθεί να εμφανιστεί ως καλλιεργημένο και προοδευτικό. Ωστόσο, τέτοια απογύμνωση του αποκρουστικού προσώπου του συστήματος προκαλεί εντύπωση.
Οι νέοι ερευνητές δεν είναι επαίτες. Δεν είναι τυφλές μηχανές αναζήτησης χρημάτων. Και οι κρατικές υποτροφίες δεν είναι δώρο. Είναι προφανής υποχρέωση του κράτους για να αναπτύξει την έρευνα προς όφελος των αναγκών της κοινωνίας, όχι του κεφαλαίου. Αντί να δίνουμε χρήματα στους τραπεζίτες και το ληστρικό χρέος, αντί να αποδεχόμαστε σαν Άγιο Βασίλη την κάθε Siemens, θα έπρεπε να δίνουμε χρήματα στην υγεία και την παιδεία, στους οικονομικά και κοινωνικά αδύναμους, στους άστεγους, στους μετανάστες. Θα έπρεπε να δίνουμε χρήματα για μια έρευνα για το πώς θα φτιάξουμε μια χώρα και ένα κόσμο χωρίς δυστυχία, χωρίς χρέη, χωρίς εκμετάλλευση.
Πλέον η ανάγκη ανατροπής προκύπτει και ως αναγκαία συνθήκη και για την έρευνα με αξιοπρέπεια. Μαζί με την εργασία, τη ζωή με αξιοπρέπεια.

*Υπ. Διδάκτορας Οικονομικής Γεωγραφίας, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο
Δημοσιεύτηκε στο Alfavita

Ο λεπτός, διπλωματικός φάκελος, που λέγαμε...

My Pillow Book...

Δεν ξέρω τι έρχεται να κάνει ο εξοχότατος κ. Wolfgang Schäuble καλοκαιριάτικα στην Αθήνα. Για τα μπάνια του αποκλείεται να έρχεται. Βλέπετε, εκείνες οι ράμπες που είχε πληρώσει η Γερμανία και οι άλλες πλούσιες χώρες του βορρά, από τα διαρθρωτικά ταμεία, για τους σακάτηδες σαν του λόγου του, δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Φαγωθήκανε τα λεφτά αλλιώς και δε φτάσανε για την ολοκλήρωση των υπεσχημένων. Οπότε, αν δεν έρχεται για τα μπάνια του, γιατί να μας επισκέπτεται? Ως νικητής? Όπως έκανε ο Αδόλφος Χίτλερ στο Παρίσι, ειπώθηκε κι αυτό! Συμμερίζομαι την σιωπηρή σου αγανάκτηση, καλό μου πληκτρολόγιο.

Κάτι είχε γραφτεί για κύκλους εργασιών, τραπεζικών ιδρυμάτων. Τότε τον είχα αποκαλέσει Φαταούλα τον κ. Schäuble κι έτσι αν είναι αυτός ο λόγος της επίσκεψης, δεν δίνω καμιά πιθανότητα επιτυχίας στους διαπραγματευτές που ψηφίσαμε να μας εκπροσωπούν!

Γενικά αντιπαθώ και τον βίο του και την πολιτεία του και τον ίδιο τον κ. Schäuble. Ένας φίλος μου, ο Μιχάλης, μου έκανε προ καιρού παρατήρηση, γιατί η λέξη "σακάτης" είναι κακόηχη, μοχθηρή, είπε. Είχα χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά τη λέξη σακάτης  στο διήγημα για τα επεισόδιο της Κύπρου. Είχα σκεφτεί τότε ότι είχε δίκιο ο Μιχάλης, αλλά σήμερα που το ξανασκέφτομαι, λέω ότι είναι κι αυτή μια λέξη ελληνική· είναι κι η καταλληλότερη λέξη για να εκφράσω τα προσωπικά μου αισθήματά μου για τον κ. Schäuble. Μία λέξη ακριβής!

Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος, για να εξηγήσω αυτή την αντιπάθεια:

Ασφαλώς ο κ. Schäuble θα έχει προ πολλού ζητήσει από τις μυστικές του υπηρεσίες, μια εμπεριστατωμένη μελέτη για τη δράση των διαφόρων γερμανικών παρασίτων που έκαναν δουλειές με τα ελληνικά παράσιτα. Όλα αυτά τα παράσιτα μαζί, έπιναν –κι εξακολουθούν να πίνουν- το αίμα της Ελλάδας, που τώρα πια ψυχορραγεί από την εξαντλητική αιμοδοσία. 

Η γνωστή γερμανική εταιρία, ανάμεσα στους 29 κατασκευαστές πλυντηρίων είχε ανέκαθεν, σαν τα εξωγήινα τέρατα των ταινιών, σφιχταγκαλιασμένη τη δύστυχη την Ελλάδα με θανατηφόρα αγάπη κι απομυζούσε κι αυτή η σπουδαία εταιρεία! Από την άμυνα και τις τηλεπικοινωνίες μέχρι τα νοσοκομεία, παντού. Πολλές εταιρίες, δηλαδή, αλλά ας μείνουμε τώρα στον κατασκευαστή των πλυντηρίων μόνο, γιατί από που ν’ αρχίσεις και που να τελειώσεις. 

Φαντάζομαι, ασφαλώς, ένα κοντέινερ, μπορεί και περισσότερα, με όλο το αποδεικτικό υλικό, τις καταθέσεις των μαρτύρων και τα έγγραφα τεκμηρίωσης. Φαντάζομαι, ασφαλώς,  κι ένα ηλεκτρονικό αντίγραφο, ταξινομημένο κι αυτό με γερμανική ακρίβεια, κρυμμένο βαθιά σε κάποιον server απρόσιτο στους πειρατές της κυβερνοχώρας μας. Ό,τι θέλω, φαντάζομαι, ασφαλώς... Αλλά το ρεζουμέ της ιστορίας που μας ενδιαφέρει σήμερα, θα μπορούσε να χωράει σε έναν λεπτό, διπλωματικό φάκελο...  

Θα συνομιλήσει ο κ. Schäuble με ποιους? Θα συνομιλήσει με τα ελληνικής καταγωγής παράσιτα και τους φυσικούς τους απογόνους και μ’ όλο τον συρφετό των επιγόνων. Με αυτούς διαπραγματεύεται σήμερα ο κ. Schäuble. Εμείς το αποφασίσαμε αυτό, με την ψήφο μας, πριν έναν χρόνο. 

Με τα ελληνικής καταγωγής παράσιτα, λοιπόν, που οι νομές τους συμπυκνώνονται σ’ αυτόν τον λεπτό, διπλωματικό φάκελο που λέγαμε, θα συνομιλήσει ο κ. Schäuble. 

Διότι, ευλόγως, εικάζουμε ότι αυτά τα ελληνικά παράσιτα, αποτελούν ένα κρίσιμο μέγεθος της ελληνικής καθεστηκυίας πολιτικής τάξης, από την εποχή του Παπάγου και βγάλε· άλλα άσε τα παλιά...

Πριν έναν ακριβώς χρόνο, η αλήστου μνήμης Τρόικα Εσωτερικού, είχε κατά νου να εξασφαλίσει, σκανδαλωδώς, την ασυλία της καλής εταιρείας! Είχε χρειαστεί, εικάζουμε, κι ευλόγως εικάζουμε, να έλθει προσωπικά η ίδια η Φράου Καγκελάριος, για να πείσει. Κραδαίνοντας –νοερώς- εικάζουμε, κι ευλόγως εικάζουμε πλέον, τον λεπτό, διπλωματικό φάκελο, που λέγαμε...

Τις περσινές προσπάθειες, μόνο, να κοιτάξεις, δεν αργείς να καταλάβεις ότι μόνο για τα καλοκαιρινά μπάνια του θα μπορούσε να έρχεται ο κ. Schäuble. Ασφαλώς όχι για διαπραγματευτές (sic) με την κυβέρνηση των Ολετήρων. Τις εντολές του, ο κ. Schäuble, θα μπορούσε να τις δώσει και τηλεφωνικά ή μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας!

Εκτός κι αν τον έχω παρεξηγήσει τόσο πολύ τον κ. Schäuble. Εκτός, δηλαδή, αν έρχεται για να συναντηθεί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας προκειμένου να του παραδώσει αυτόν τον λεπτό, διπλωματικό φάκελο που λέγαμε...

Προσφέροντας το εργαλείο για να σπάσει το ελληνικό απόστημα, ο κ. Schäuble δεν θα ήταν πια ο σακάτης της ιστορίας κι εγώ θα αναζητούσα στο πλούσιο ελληνικό λεξιλόγιο, για να βρω μια λέξη περισσότερο κόσμια, καταλληλότερη για έναν φιλέλληνα πάνω σε αναπηρικό αμαξίδιο· αλλά ας μην αφήνουμε την φαντασία μας να καλπάζει άσκοπα...

Η σύνθεση "Ο Χίτλερ στο Παρίσι" είναι από την ΟΚΤΑΝΑ

Χαμένοι στη μεταγραφή

του Παντελη Μπουκαλα απο την Καθημερινη...

Με τη μετάφραση δεν υπήρχε πρόβλημα. Οι αριθμοί στη λίστα Λαγκάρντ (τα ποσά δηλαδή), στην οικεία αραβική γραφή τους, μιλούσαν μόνοι τους. Οσο για τα ονόματα, γραμμένα στα οικουμενικά αγγλικά, εύκολα αναγνωρίζονταν και ταυτίζονταν· αν βέβαια κάποια στιγμή τα ελληνικά κεφάλαια (τον λειψό πατριωτισμό των οποίων έψεξε και ο κ. Γιουνκέρ στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του, ανήμπορος να διακρίνει τον ευγενή διεθνισμό τους) αναζητήσουν ζεστασιά σε τράπεζες κινεζικές ή αραβικές, τότε ναι, οι λίστες θα διαβάζονται δυσκολότερα.
Πρόβλημα, ωστόσο, υπήρξε με τη μεταγραφή του σιντιδίου σε στικάκιον (καιρός να εντάξουμε στο κλιτικό μας σύστημα αυτά τα εξωτικά, που έχουν υποτάξει το πολιτικό μας σύστημα). Προφανώς, επειδή είμαστε έθνος λόγιον εκτός από ανάδελφον, θέλαμε να επιβεβαιώσουμε πως είχε δίκιο ο Σεφέρης που διαφοροποιούσε τη μετάφραση από τη μεταγραφή. Οπως πάντα, όλα έγιναν με αγαθές προθέσεις: Η μεταγραφή αποφασίστηκε λέει για να διασφαλιστεί η ευκολότερη μεταφορά των ηλεκτρονικών στοιχείων. Και πάνω στη μέθη της μεταφοράς, που ζαλίζει και γερούς ποιητές, έχασε ο υπουργός το σιντί κι ο ΣΔΟΕ το στικάκι. Προέκυψαν έτσι αντίγραφα ανεξακρίβωτου αριθμού, κανένα τους όμως δεν χρησιμοποιήθηκε για τον υποτιθέμενο σκοπό: για να διερευνηθεί ποιοι και ποια ποσά είχαν εξαγάγει λαθραία στην Ελβετία, ώστε επιτέλους να φορολογηθούν.
Αδράνεια δύο, δυόμισι χρόνων -τόσο διευκολυντική για τους ανομήσαντες, που φρόντισαν να επαναπατρίσουν τα κεφάλαιά τους και να ξαναφορέσουν τον χιτώνα του ευπατρίδη- είναι αδικαιολόγητη ακόμα και για ΠΑΣΟΚ. Εξ ου και οι «αντικειμενικές πολιτικές ευθύνες» όχι μόνο του κ. Παπακωνσταντίνου (που, αν όντως αλλοίωσε τη λίστα, το έκανε επειδή είμαστε και έθνος εξάδελφον), αλλά και του κ. Βενιζέλου, όπως αναγνώρισε στη συνέντευξή του στην «Κ» ο συγκυβερνήτης κ. Κουβέλης, πάντοτε ακριβολόγος, αν και σπανίως λακωνικός. Αυτό είναι το ζήτημα. Αυτό θα έπρεπε να είναι. Οι εξόφθαλμες πολιτικές ευθύνες, δηλαδή, θα έπρεπε να έχουν πείσει όσους έσφαλαν ότι (άσχετα αν υπάρχει ή όχι και διαπλοκή με ποινικές ευθύνες) δεν δικαιούνται πια να είναι τόσο ορμητικοί στην αυτοδικαιωτική ρητορική τους. Γιατί έχει γίνει ολοφάνερο ακόμα και στα μάτια των κυβερνητικών εταίρων τους ότι δεν είναι αυτό που προσπαθούν να δείξουν πως είναι, ανελέητοι τιμωροί της φοροδιαφυγής και λάτρεις της ισοτέλειας.
Εφόσον ουδέποτε μετέφρασαν σε πράξη τα δημαγωγικά τους περί πατάξεως της φοροδιαφυγής, είναι έκθετοι, κατακριτέοι, κατώτεροι της πολιτικής ευθύνης που γενναιόδωρα τους ανέθεσε ο λαός· είναι «ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες», που θα ’λεγε πάλι ο Σεφέρης. Τα υπόλοιπα, τα περί συνωμοσίας εις βάρος τους, ας τα πουν πρώτα στον καθρέφτη τους, αφού οι ίδιοι σκευώρησαν κατά του εαυτού τους. Γι’ αυτό τώρα αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο «να χυθεί άπλετο φως» στις πράξεις τους και «να φτάσει το μαχαίρι ώς το κόκαλο» της αμέλειάς τους. Οπως ακριβώς συνέβη και με το σκάνδαλο Siemens δηλαδή...

Ο εξωδικαστικός συμβιβασμός του σκανδάλου Siemens ήταν όπως τον περιμέναμε | NEVERMIND | LiFO

 LiFO...
Βαγγελης Μακρης

5 σκέψεις για το σκάνδαλο της Siemens που το πήρε το κύμα του Αυγούστου

Η αγάπη μας αξίζει έναν εξωδικαστικό συμβιβασμό. Για το καλό των παιδιών

  Τελικά, όπως διαβάζω στην Καθημερινή «σκάνδαλο-Siemens» τέλος. Υπογράφτηκε πριν λίγες μέρες εξωδικαστικός συμβιβασμός. Εξωδικαστικός συμβιβασμός για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της χώρας αυγουστιάτικα. Σαν διαζύγιο χωρίς δικηγόρους ώστε τα παιδιά να πάνε με την ησυχία τους καλοκαιρινή κατασκήνωση και οι γονείς να τραβήξουν το δρόμο τους με τους νέους γκόμενους (σ.σ τα παιδιά είμαστε εμείς αν σου διαφεύγει)

Επειδή και με το Βατοπέδι δεν είχαμε ενόχους και όπως φαίνεται ότι σκάνδαλο θα προκύπτει σε αυτή την χώρα θα βρίσκεται «εξωδικαστικά και αυγουστιάτικα» για να μην χάνουμε την κατασκήνωση, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις σε μια προσπάθεια να διευκολύνω την ζωή ανθρώπων που μπορεί να παίρνουν τα πράγματα σοβαρά:

1
Οι εφημερίδες πρέπει να σταματήσουν να ασχολούνται με τα σκάνδαλα που βγαίνουν στην επιφάνεια . Η λέξη «Siemens» έπαιξε στα εξώφυλλα αρκετά, πολιτικοί αναλυτές τα έδωσαν όλα, συντάκτες έστυψαν το μυαλό τους για να κάνουν λογοπαίγνια στους τίτλους ώστε να τραβήξουν τους αναγνώστες. Και τι έγινε; Καλό είναι κάθε φορά που θα προκύπτουν τέτοια σκάνδαλο να του αφιερώνονται μόνο λίγες γραμμές, να το ονομάζουν «μια άτυχη στιγμή» και να πάμε παρακάτω.

2
Εάν κάτσει ο μέσος τηλεθεατής και βάλει κάτω τις ώρες που αφιέρωσε για να παρακολουθήσει δελτία ειδήσεων και πολιτικές εκπομπές για το «σκάνδαλο Siemens» θα τρόμαζε με τη σούμα. Θα μπορούσε να αφιερώσει τις ώρες του για να διαβάσει ένα σπουδαίο μυθιστόρημα ή ένα μέτριο μυθιστόρημα ή ένα κακό μυθιστόρημα. Ότι και να διάβαζε η ιστορία θα ήταν πολύ καλύτερη από αυτό το «σενάριο δ διαλογής» που παρακολούθησε.

3

Σοβαρές δημοσιογραφικές έρευνες, όπως αυτή του Τέλλογλου που αποκάλυψε άγνωστες πτυχές της ιστορίας καλό είναι να συνεχίσουν να γίνονται. Πρέπει να υπάρχουν σοβαρές δημοσιογραφικές έρευνες για να μην ξεχνάμε και οι τηλεθεατές πoια είναι η πραγματική δουλειά της δημοσιογραφίας, να γίνονται οι αποκαλύψεις των «άτυχων στιγμών» αλλά να έχουμε στο μυαλό μας όλοι ότι κανένας δεν θα τιμωρηθεί.
 Αν δεν γινόντουσαν και αυτές η νέα γενιά που θέλει να ασχοληθεί με το επάγγελμα θα έμενε με την εντύπωση ότι δημοσιογραφία είναι «η-κοπέλα-με-το-μικρόφωνο-του-νεανικού-δελτιού στο-δρόμο»

4

Σατιρικές εκπομπές τύπου Λάκη και Ράδιο Αρβύλα καλύτερα να μην ασχοληθούν ξανά με τα σκάνδαλα. Η πραγματικότητα τους ξεπερνά και είναι πιο αστεία από κάθε σάτιρα. Η εποχή που η σάτιρα ήταν η λύτρωση μας έχει περάσει. Τώρα ζούμε μια αστεία πραγματικότητα. Ζούμε μέσα στο ανέκδοτο.
5
Κάθε φορά που ακούμε από τους πολιτικούς ότι «το μαχαίρι θα μπει στο κόκαλο και όλοι οι ένοχοι θα τιμωρηθούν» για να μην μας πιάσουν τα νεύρα μας και για να συνεχίσουμε να ασκούμε «το ιερό δικαίωμα της ψήφου» μέσα στη δημοκρατία μας καλό είναι να μην δίνουμε σημασία.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να μείνω λίγο ακόμα στο θέμα του «εξωδικαστικού». Δεν θα ήταν μια χαρά το κράτος να προσπαθεί και με το λαό του να τα βρει σε αρκετές περιπτώσεις εξωδικαστικά; Μόνο με τη Siemens γιατί όχι και με εμάς; Θέλω να πω ότι δεν βρίσκω τον λόγο το κράτος να εξαντλεί την αυστηρότητα των νόμων επάνω μας. Ή μάλλον υπάρχει ένα λόγος: Είμαστε «μικροί» για να προτείνουμε το οτιδήποτε στο Κράτος. Αυτά γίνονται μόνο μεταξύ των «μεγάλων». Οι «μικροί» ας επιστρέψουμε λοιπόν στην κατασκήνωση…

Η αντιπρόσωπος της Siemens στην Ελλάδα...

πιτσιρίκος...
 Ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε την Ντόρα Μπακογιάννη «αντιπρόσωπο της Siemens στην Ελλάδα». Πιο συγκεκριμένα, ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρει: «Η αντιπρόσωπος της Siemens στην Ελλάδα, αντί επιτέλους να τηρήσει μία φορά τον λόγο της και να αποχωρήσει από την πολιτική σκηνή μιας και δεν μπήκε στη Βουλή, επιστρέφει δριμύτερη στη γνωστή της τακτική. Χυδαιολογεί και κατασυκοφαντεί τον ΣΥΡΙΖΑ».
Δεν έχει δίκιο ο κ. Τσίπρας να κατηγορεί την κυρία Μπακογιάννη επειδή είναι αντιπρόσωπος της Siemens στην Ελλάδα. Από το 2008, η Βουλή έχει ψηφίσει την άρση του ασυμβίβαστου και οι βουλευτές είχαν το δικαίωμα να ασκούν και το κανονικό τους επάγγελμα.
(Η κυρία Μπακογιάννη επέστρεψε στο μαντρί της Νέας Δημοκρατίας -και δεν κράτησε το λόγο της πως θα αποσυρθεί από την πολιτική, αν η Δημοκρατική Συμμαχία δεν μπει στη Βουλή- επειδή ξέρει πως την περιμένει το δικαστήριο και ό,τι ήθελε προκύψει. Εκτός, αν την σώσουν κι αυτη οι Γερμανοί. Όπως έκαναν με τον συμμαθητή της, τον Χριστοφοράκο.)

Χωρίς κομοδίνο...

Protagon...
Του Κωστα Γιαννακιδη

Το ελληνικό δημόσιο και η Siemens οδεύουν προς έναν εξωδικαστικό συμβιβασμό. Η συμφωνία δείχνει ηγεμονική, θα κάνει τον Ευάγγελο Βενιζέλο, να παραληρεί, να μιλάει σαν lazer εκτυπωτής που βρήκε φωνή και διαβάζει όσα τυπώνει. Διακόσια ζεστά εκατομμύρια ευρώ σε μετρητά και σε είδος δεν είναι συμβιβασμός που αφήνεις να τσαλακωθεί στις αίθουσες των δικαστηρίων -με τη Siemens απέναντι μπορεί να τα φας στους δικηγόρους και στα παράβολα. Είναι, όντως, μία καλή συμφωνία. Αλλά θα ήταν ακόμα καλύτερη αν περιελάμβανε και ονόματα. Ίσως μάλιστα η απουσία ονομάτων να παίρνει μία συμφωνία που δείχνει καλή και να τη μετατρέπει σε προσχηματική, σαν το σεντόνι που ρίχνουν πάνω τους δύο εραστές όταν ανάβουν ξαφνικά τα φώτα -μπορεί να μη βλέπεις γύμνια, ξέρεις όμως πολύ καλά τι γινόταν.
Πιθανότατα το σκάνδαλο της Siemens θα κλείσει σαν φουσκωμένη βαλίτσα που, μάλιστα, κάθεται πάνω της ολόκληρος Βενιζέλος. Τα 200 εκατομμύρια ευρώ θα επιδειχθούν στην κοινή γνώμη και μετά, σαν κάτι που συνομολογείται με νεύματα, κάθε αναφορά στο σκάνδαλο θα εντάσσεται στη σφαίρα της γραφικότητας. Είναι πολλά τα λεφτά, αλλά όσο η συμφωνία δεν προβλέπει και φως στα πρόσωπα των υπευθύνων, τόσο θα μας θυμίζει εξωδικαστικό συμβιβασμό μεταξύ πρώην συζύγων.
Η ελληνική Πολιτεία δεν έχει διεκδικήσει, ως όφειλε, την αποκάλυψη της αλήθειας. Ποιοι επίορκοι κρατικοί αξιωματούχοι τα πήραν; Είναι η απάντηση όχι του ενός, αλλά των διακοσίων εκατομμυρίων ευρώ. Η Siemens ξέρει πού έδωσε τις μίζες για να πάρει δουλειές. Και εμείς ξέρουμε, αλλά οι Γερμανοί έχουν τις φωτογραφίες. Όμως δεν πιέστηκαν ούτε για τους τύπους. Ομοίως και τα φυσικά πρόσωπα. Είχαν όλη την άνεση να διαφύγουν στο εξωτερικό. Δεν τους προσεφέρθη καν το προνόμιο της ασυλίας έναντι της αλήθειας. Το σκάνδαλο της Siemens τελειώνει με πιο ηλίθιο τρόπο και από το Lost. Τα πήραν ο Τσουκάτος και ο Μαντέλης. Και μας αφήνουν 200 εκατομμύρια ευρώ που δεν έχουμε κομοδίνο να τα χωρέσει.