Ο "κύριος Δήμαρχος"...

Αμοντάριστα πλάνα... 

Κάποιοι νομίζουν πως είμαστε ακόμη στην εποχή του Γκόρτσου, του Μαντά και του Μαυρογιαλούρου. Έχουν την αίσθηση πως το πόπολο ψάχνει απεγνωσμένα έναν αστό ηγέτη με κύρος, προκειμένου να λύσει τα άπειρα προβλήματά του. Παράγοντες των δήμων, πολιτικάντηδες τοπικής εμβέλειας με βλέψεις ανέλιξης καθώς και άνθρωποι του "διπλανού καναπέ", μπήκαν σε καθώς πρέπει κουστουμάκια και ταγεράκια με στόχο "έναν καλύτερο δήμο".

Είναι πραγματικά αστείος ο τρόπος με τον οποίο μεταλαμπαδεύεται ο παραγοντισμός του κεντροδεξιού χώρου από γενιά σε γενιά. Άνθρωποι συσπειρώνονται γύρω από ένα όνομα και αυτό είναι όλο. "Θα θα θα". Καμία πολιτική προσέγγιση των προβλημάτων της τοπικής κοινωνίας παρά μόνο τυφλή εναπόθεση των ελπίδων του κάθε δημότη είτε στον πιο συμπαθή, είτε στον πιο ρουσφετολόγο είτε στον πιο "γείτονα" υποψήφιο.

Η κλασική εικόνα του υποψήφιου δημάρχου έχει κάθε τέσσερα χρόνια τα ίδια βασικά χαρακτηριστικά. Ο δήμαρχος πρέπει πάση θυσία να είναι άνδρας. Το κύρος, η αποφασιστικότητα και το αγνό αλλά συνάμα επίμονο βλέμμα το έχει μόνο ένας άνδρας. Επίσης ένας άνδρας γύρω στα 50. Είναι επιβεβλημένο να είναι ψημένος στη ζωή έχοντας ασκήσει το επάγγελμα του γιατρού, του δικηγόρου ή του αρχιτέκτονα. Σίγουρα πρέπει να προέρχεται από πολιτική οικογένεια ή να είναι ενταγμένος στο πράσινο ή στο γαλάζιο πολιτικό κάστρο από μικρός. Τα κάστρα αυτά, βέβαια, σήμερα έχουν ξεβάψει και οι χρόνιοι υπερασπιστές τους σηκώνουν την παντιέρα της "ανεξάρτητης κίνησης", αλλά ίδιον του σωστού πολιτικού ανδρός είναι η ικανότητά του να ελίσσεται ανάλογα με τας συνθήκας. Άλλο χαρακτηριστικό είναι ότι ο υποψήφιος δήμαρχος πρέπει να τραβήξει μια λαοφιλή φωτογραφία που να εμπνέει εμπιστοσύνη. Ένα καλοπροαίρετο χαμόγελο, ένα καλό χτένισμα, ένα καλό ζευγάρι γυαλιά μυωπίας και ένας καλός φωτογράφος να εξαφανίσει τις όποιες ατέλειες του προσώπου, είναι αυτά που αρκούν για να πείσουν τον κόσμο για τις αγνές προθέσεις του και την εργατικότητά του.

Ο πειρασμός της αποπολιτικοποίησης...

Νικόλας Σεβαστάκης, απο την Αυγη...

Στην παράδοση των δημοτικών πραγμάτων, στο τοπικό επίπεδο όπως είθισται να λέμε, τα πρόσωπα και οι βιογραφίες έχουν τη σημασία τους. Διότι δεν είναι όλες οι προσωπικότητες ιμάντες μεταβίβασης των πολιτικών δυνάμεων που τις στηρίζουν. Οι ευαισθησίες, οι ατομικές ποιότητες, οι διαχειριστικές ικανότητες μετρούν και κρίνονται. Όπως έχουν τη σημασία τους και οι χαρακτήρες, η ηπιότητα και η προσήνεια του ενός, η τραχύτητα και η ερεβώδης βλακεία του άλλου. Όλα αυτά που φυσικά τα γνωρίζουμε βιωματικά, ζώντας σε συγκεκριμένους τόπους και ακούγοντας τις ιστορίες, παλιές και πρόσφατες, των δημοτικών τους «αρχόντων».
Αλλά από αυτή την παραδοχή έως τις «σκέψεις» του Μαξίμου για αποπολιτικοποίηση των δημοτικών εκλογών υπάρχει τεράστια απόσταση. Και αυτό διότι η Αυτοδιοίκηση δεν είναι μια στεγανή σφαίρα όπου διαγωνίζονται οι καλοί με τους κακούς κι οι άξιοι με τους ανάξιους. Στην Αυτοδιοίκηση αντανακλώνται, υποχρεωτικά, και τα μείζονα διλήμματα προσανατολισμού που απασχολούν τη χώρα. Και ιδιαίτερα σήμερα, στο καθεστώς της λιτότητας και των παραλυτικών απορρυθμίσεων. Το πώς αντιλαμβάνεται κανείς τα έργα ανάπτυξης στην περιοχή του, τα κοινωνικά προβλήματα, τις περιβαλλοντικές προτεραιότητες, την κοινωνική αλληλεγγύη, τις πρόνοιες για τον πολιτισμό, όλα αυτά είναι εξόχως πολιτικά μελήματα. Και στα πολιτικά μελήματα δεν απαντά κανείς πριμοδοτώντας την αποπολιτικοποίηση των επιλογών του πολίτη. Σε ζητήματα άσκησης κοινωνικής εξουσίας δεν απαντά επίσης ούτε με συμπαθείς κουβέντες περί συμπαθών ανθρώπων ούτε με θεωρίες περί αχρωμάτιστων και φιλικών προς όλους μάνατζερ.

Στην πραγματική Ελλάδα οι... «βλαχοδήμαρχοι» παντρεύονται με δώρα από τη SIEMENS;

απο το Periodista.gr...

Ο Κώστας Μπακογιάννης

Εμφανώς ενοχλημένος από τις αναφορές του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα για τους εκλεκτούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ διεφθαρμένους «τοπικούς άρχοντες», ο γόνος της οικογένειας Μητσοτάκη, γιος της Ντόρας Μπακογιάννη, εγγονός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και Δήμαρχος Καρπενησίου, Κώστας Μπακογιάννης κάλεσε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να επισκεφθεί την πόλη του για να καταλάβει «τι σημαίνει πραγματική Ελλάδα».  Μάλιστα προκειμένου να επιβεβαιώσει την πρόθεσή του να απαντήσει από κοντά και επί του ευρυτανικού εδάφους στον Αλέξη Τσίπρα βρήκε την ευκαιρία να εμφανιστεί και σε τηλεοπτικό σταθμό, όπου σε... φιλικό περιβάλλον εξήγησε πως θα πείσει τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να... αλλάξει γνώμη. Όπως έγινε γνωστό ο Κώστας Μπακογιάννης έδειξε πρόθυμος να καλύψει τα έξοδα του ταξιδιού και της διαμονής του Αλέξη Τσίπρα στην Ευρυτανία. 

Λογικό είναι κανείς να έχει στο μυαλό του τα πληρωμένα έξοδα, ειδικά όταν… γνωρίζει από χορηγίες. Προφανώς ο Κώστας Μπακογιάννης, θεώρησε ότι αυτό που αποτελεί κανόνα στην "άλλη Ελλάδα" των μεγάλων τζακιών, και όχι βέβαια στην πραγματική Ελλάδα της φτώχειας, είναι φυσιολογικό. 

Και εξηγούμαστε.

Δεν είναι ο κάθε δήμαρχος γόνος μιας πολιτικής οικογένειας, όπως είναι η οικογένεια Μητσοτάκη, η οποία έχει μακρά ιστορία και διαδρομή στην πολιτική ζωή του τόπου, στις δεκαετίες μετά την Κατοχή, όπως και τεράστιες ευθύνες για την κατάσταση που βιώνει σήμερα η χώρα. Φυσικά γνωρίζει ο κάθε ένας πόσα πολλά χρήματα έχει ξοδέψει ο ελληνικός λαός για την οικογένεια Μητσοτάκη, η οποία έχει βγάλει (όχι προς Θεού μη πάει ο νους του ανθρώπου σε νεποτισμό) πρωθυπουργούς, υπουργούς, προέδρους κομμάτων, αποστάτες και Δημάρχους. Αυτή είναι, όμως, μία άλλη ιστορία με την οποία θα ασχοληθούμε προσεχώς.

Στην πραγματική Ελλάδα, η πλειοψηφία των νιόπαντρων ζευγαριών, ακόμη και των δημάρχων, σίγουρα δεν δέχεται πανάκριβα δώρα από τη Siemens. Toν Ιούλιο του 2006 ο Κώστας Μπακογιάννης είχε παντρευτεί την εκλεκτή της καρδιάς του κα Κάλλια Καμπουρίδου και ο γάμος, όπως επίσης και η γαμήλια τελετή είχαν τελεστεί στην Ευρυτανία, στην πρωτεύουσα της οποίας έμελλε στη συνέχεια ο υιός της Ντόρας Μπακογιάννη να γίνει Δήμαρχος.

Στις 14 Ιουλίου 2006, μία ημέρα πριν από τον γάμο του ζεύγους, μία θυγατρική εταιρεία της Siemens Γερμανίας, Christ Hellas, η οποία εκπροσωπούσε στην Ελλάδα τον γνωστό γαλλικό οίκο Christofile, είχε εκδώσει τιμολόγιο χορηγίας 600 ευρώ στον υιό στον Κώστα Μπακογιάννη. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του Τύπου εκείνη την εποχή το τιμολόγιο επιβεβαίωνε «Τις στενές επαφές της οικογένειας Μητσοτάκη - Μπακογιάννη με τον πρώην ισχυρό άνδρα της Siemens κ. Μιχάλη Χριστοφοράκο».

Με το τιμολόγιο (αριθμός παραστατικού 00133), το οποίο είχε αποκαλύψει τότε η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» η Siemens Ελλάδος (με διεύθυνση έδρας επί της οδού Αρτέμιδος 8 στο Μαρούσι) πιστώνε 600 ευρώ για λογαριασμό του κ. Μπακογιάννη και της μέλλουσας (τότε) συζύγου του κυρίας Καμπουρίδου.



Η κατάθεση του ποσού των 600 ευρώ, μόλις μία μέρα πριν από τον γάμο του γιου της κυρίας Ντόρας Μπακογιάννη στο Νόστιμο Ευρυτανίας, δεν άφηνε καμία αμφιβολία για το γεγονός ότι επρόκειτο για δώρο, και μάλιστα επίσημο, από τη Siemens.

Να δεις που κάποτε θα ΣΑΣ πούνε και μαλάκες...

Пётр Алексе́евич Кропо́ткин...

Κάποιες σκόρπιες σκέψεις με αφορμή τη σημερινή κινητοποίηση δημάρχων και ΟΤΑ που, αν έπρεπε να της βάλουμε έναν τίτλο, αυτός θα ηταν "καλώς τα παιδιά".

Για όποιον έτυχε να δει φωτογραφίες της κινητοποίησης, θα πρόσεξε πως στην πρώτη γραμμή σπρώχνονται να φωτογραφηθούν όλοι αυτοί οι "δημοτικοί άρχοντες" που, τρία χρόνια τώρα. λιβάνιζαν τον Ραγκούση για τον "Καλλικράτη"

Όλα τα κομματόσκυλά του, που είχαν πάρει εντολή επιβίωσης να εξηγούν το πως ο Καλλικράτης θα μετατρέψει τους δήμους σε ελβετικά καντόνια και τους δημότες σε ευρωπαίους κατέχοντες. Να εξηγούν (κομπάζοντας) πως τέτοιο σχέδιο έπρεπε να έχει εφαρμοστεί πολλά χρόνια τώρα στην τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά δεν το επέτρεπαν η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις. Λες και τα καρκινώματα που γατζώθηκαν πάνω στο κορμί της τα προκάλεσαν άλλοι και όχι αυτοί.

Να εξηγούν πως ο Καλλικράτης είναι η τελευταία ελπίδα σωτηρίας της τοπικής αυτοδιοίκησης και ταυτόχρονα να στηρίζουν με νύχια και με δόντια αυτούς που, συστηματικά τρία χρόνια τώρα, εξευτελίζουν όση αξοπρέπεια έχει μείνει στον έλληνα, καταστρέφουν όλες τις κοινωνικές δομές και ιστούς, στο όνομα κάποιων "μεταρρυθμίσεων".

Τρία χρόνια τώρα, επιστήμονες, οικονομολόγοι, δημοσιονόμοι αλλά και απλοί σκεπτόμενοι πολίτες, εξηγούν, αναλύουν και καταδεικνύουν το αυτονόητο : το τερατούργημα του Καλλικράτη παραδόθηκε στους δουλοπρεπείς κυβερνώντες απ'τα ξένα αφεντικά τους. Σκοπός του ήταν ένας και μόνος : να περάσει το σχέδιο εξόντωσης της κοινωνίας από το κάθετο (κράτος) στο οριζόντιο (τοπική κοινωνία), κλείνοντας τις (ήδη ισχνές) κάνουλες χρηματοδότησης προς τους ΟΤΑ, βυθίζοντας έτσι τους δήμους στην (αναμενόμενη και επιθυμητή) ένδεια και μεταφέροντας, έτσι, πόρους για την εξυπηρέτηση των ξένων δανειστών μας.

Ήταν δε τόσο φανερό (από την απλή και μόνο ανάγνωση του σχεδίου νόμου), που γινόταν πασιφανές, πως οι υποστηρικτές του εξαπατούσαν αναίσχυντα τους πολίτες.

Από την άλλη, ο Καλλικράτης, πλην του (κυρίαρχου) οικονομικού στοιχείου, ήταν το απόλυτο εργαλείο για μετατροπή των δήμων σε δικτατοριούλες προσωποκεντρικού τύπου, όπου απέναντι στον πανίσχυρο "τοπικό άρχοντα" βρίσκεται ένα δημοτικό συμβούλιο με περιορισμένες αρμοδιότητες και δημότες οι οποίοι συμμετέχουν στους θεσμούς (επιτροπές, παιδεία, αθλητισμός, πολιτισμός κλπ) με τρόπο (πλέον) συμβολικό και επιλεγμένοι αυστηρά από τη δημοτική αρχή.

Τα ξέραμε όλοι αυτά. Κι'αυτοί που φωνάζαμε (και εισπράτταμε ειρωνείες των κρατούντων στο δημοτικό συμβούλιο), κι'αυτοί που τρία χρόνια τώρα εξαπατούν τον κοσμάκη.

Κι'όποιοι δεν τα ήξεραν (ή έκαναν τις πάπιες), τα είδαν με τα μάτια τους και τα βιώνουν στο πετσί τους καθημερινά : με χιλιάδες παιδιά έξω από τους βρεφονηπιακούς, με κοινωνικές υπηρεσίες κατεστραμένες, με αθλητικό-πολιτιστικό οργανισμό σε πλήρη αποσύνθεση, με μηδαμινή συντήρηση δημοτικών εγκαταστάσεων, με ανύπαρκτη καθαριότητα και με ξεπούλημα (στην κυριολεξία) δημοτικών χώρων σε ιδιοκτήτες φαγάδικων-ξενυχτάδικων.

Και τα χειρότερα (δυστυχώς) δεν τα είδαμε ακόμα.

Γιατί, όσο υπάρχουν ηλίθιοι να συνεχίζουν να στηρίζουν τέτοιες δημοτικές αρχές, που συνεχίζουν να μην βλέπουν την μετατροπή μας σε φτηνούς κουμπαράδες των δανειστών μας και σε πειραματόζωα ντόπιων και ξένων αρπακτικών, όλοι οι παραπάνω θα προσπαθήσουν (και θα πετύχουν) ακόμα περισσότερη και επώδυνη εξαθλίωση.

Γιατί, και ο Καλλικράτης τέτοιο εργαλείο είναι : της μετάλλαξής μας (δια μέσου της απόλυτης εξαθλίωσης) σε πιστά στρατιωτάκια, άβουλα και έτοιμα να δεχτούν ότι (μα ότι) τους ζητηθεί, οποιαδήποτε στιγμή και με οποιδήποτε κόστος.

Ας το σκεφτούν αυτό όλοι όσοι έχουν μπει στην (άθλια) διαδικασία του μη χειρότερου, του μη χείρωνος βελτίστου. Ας το σκεφτούν οι οπαδοί του "τουλάχιστον μένουν 50.000 παιδιά έξω από τους βρεφονηπιακούς, αλλά μερικά μπήκαν", "δεν συντηρούνται πια οι 30 παιδικές χαρές, αλλά συντηρούνται οι 10".

Γιατί οι "κρατούντες" δεν θα το κάνουν. Οι "κρατούντες" το περισσότερο που θα κάνουν είναι να σας στέλνουν δακρύβρεχτα κείμενα, όπου θα κατηγορούν το "ανάλγητο κράτος" για την ελλιπή χρηματοδότηση και θα σε προτρέπουν να αγωνιστείς μαζί τους και να τους στηρίξεις. 

Δεν θα σου πουν όμως πως αυτό ακριβώς το "ανάλγητο κράτος" αυτοί το στηρίζουν και το υπηρετούν δουλοπρεπώς. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που δεν σε προέτρεψαν να κατέβεις στο δρόμο, όταν μέσα στη Βουλή κατέστρεφαν "ελαφρά τη καρδία" εσένα, τα παιδιά σου και τα παιδιά των παιδιών σου, βουλευτές των οποίων αυτοί που σήμερα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ήταν και είναι τσιράκια.

Γιατί, τέλος, οι "κρατούντες" το μόνο που ψάχνουν είναι ένα αισχρό άλλοθι επιβίωσης, κάτι που θα λειτουργήσει σαν "κολυμπήθρα του Σιλωάμ" για όλα όσα ψευδή και παραπλανητικά υποσχέθηκαν, γνωρίζοντας πως δεν υπήρχε καμία απολύτως περίπτωση να υλοποιήσουν.

Ούτε και ήθελαν να υλοποιήσουν άλλωστε.

ΥΓ. Παρότι δεν έχω την παραμικρή (πλέον) προσδοκία από τους "επαγγελματίες συνδικαλιστές" των ΟΤΑ, όπως κι'από κανέναν άλλον τέτοιου είδος "συνδικαλιστή" οποιουδήποτε χώρου (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων), οι παραπάνω σκέψεις αφορούν αποκλειστικά τους δημάρχους και τα πιστά φερέφωνά τους.