O μεσολαβητής ισχύος...

του Αριστειδη Μπαλτα, απο την Αυγη...

Ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ αναπτύσσονται δύο στρατηγικές. Η πρώτη ξετυλίγεται με πάσα καθαρότητα: να συκοφαντηθεί αυτός σε όλα τα επίπεδα, με όλα τα μέσα, χωρίς ενδοιασμούς, με διαρκώς αυξανόμενη ένταση. Στόχος να επιστρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό περιθώριο.

Η δεύτερη είναι λιγότερο εμφανής γιατί υπερπηδά τους σημερινούς πρωταγωνιστές και σκοπεύει μακρύτερα. Στόχος να ενσωματωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό σύστημα ως ακίνδυνος πόλος ενός δικομματισμού παλαιάς κοπής. Αν εμπεδωθεί η πεποίθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαφέρει από τα "κλασικά" κόμματα, ο στόχος θα έχει επιτευχθεί και το πολιτικό σύστημα θα ξαναβρεί μια ικανοποιητική νέα ισορροπία.
Πού θα μπορούσε να στηριχθεί η δεύτερη στρατηγική;
Το υπάρχον πολιτικό σύστημα έχει αναγάγει τη βουλευτική έδρα σε κληρονομιά ή προικώο και τη διαδοχή των βουλευτών σε εδραίωση τοπικών δυναστειών. Τα "νέα τζάκια" που δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ απλώς επιβεβαίωσαν την παράδοση. Το σύστημα έχει ονομαστεί "πελατειακό", αλλά μάλλον ανακαλεί την κλασική φεουδαρχία: η εκλογική περιφέρεια συνιστά κάτι σαν πολιτικό φέουδο το οποίο διαφεντεύει (κυριολεκτικά) ο επιστάτης - κομματάρχης με ρόλο που παραμένει κατά κανόνα στο σκοτάδι. Είναι πάντως αυτός που οφείλει να γνωρίζει κάθε ψηφοφόρο προσωπικά, να κατανοεί τις ανάγκες του και να κατανέμει ακριβοδίκαια τα ανταποδοτικά οφέλη της ψήφου. Το σύστημα έχει ήδη αποδείξει ότι εξασφαλίζει την προσήκουσα εναλλαγή στην εξουσία και άρα τη δική του σταθερότητα.
Αλλά τι γίνεται με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν διαθέτει εκλογικά φέουδα, αλλά λειτουργεί μέσω βουλευομένων οργάνων που δεσμεύονται από αρχές και κριτήρια; Η απάντηση είναι προφανής: Να αποδυναμωθούν τα όργανα μέχρι εξαφανίσεως και να αντικατασταθούν από συνευρέσεις ατόμων που απλώς κατανέμουν περιοχές πολιτικής επιρροής. Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ακόμη κατορθώσει, μέσα στη γενικευμένη παραζάλη, να εκλογικεύσει συνιστώσες, τάσεις, φράξιες, ομάδες, παρέες και αμετροεπείς προσωπικές φιλοδοξίες ήδη ωθεί προς τη δέουσα κατεύθυνση.

Ο "κύριος Δήμαρχος"...

Αμοντάριστα πλάνα... 

Κάποιοι νομίζουν πως είμαστε ακόμη στην εποχή του Γκόρτσου, του Μαντά και του Μαυρογιαλούρου. Έχουν την αίσθηση πως το πόπολο ψάχνει απεγνωσμένα έναν αστό ηγέτη με κύρος, προκειμένου να λύσει τα άπειρα προβλήματά του. Παράγοντες των δήμων, πολιτικάντηδες τοπικής εμβέλειας με βλέψεις ανέλιξης καθώς και άνθρωποι του "διπλανού καναπέ", μπήκαν σε καθώς πρέπει κουστουμάκια και ταγεράκια με στόχο "έναν καλύτερο δήμο".

Είναι πραγματικά αστείος ο τρόπος με τον οποίο μεταλαμπαδεύεται ο παραγοντισμός του κεντροδεξιού χώρου από γενιά σε γενιά. Άνθρωποι συσπειρώνονται γύρω από ένα όνομα και αυτό είναι όλο. "Θα θα θα". Καμία πολιτική προσέγγιση των προβλημάτων της τοπικής κοινωνίας παρά μόνο τυφλή εναπόθεση των ελπίδων του κάθε δημότη είτε στον πιο συμπαθή, είτε στον πιο ρουσφετολόγο είτε στον πιο "γείτονα" υποψήφιο.

Η κλασική εικόνα του υποψήφιου δημάρχου έχει κάθε τέσσερα χρόνια τα ίδια βασικά χαρακτηριστικά. Ο δήμαρχος πρέπει πάση θυσία να είναι άνδρας. Το κύρος, η αποφασιστικότητα και το αγνό αλλά συνάμα επίμονο βλέμμα το έχει μόνο ένας άνδρας. Επίσης ένας άνδρας γύρω στα 50. Είναι επιβεβλημένο να είναι ψημένος στη ζωή έχοντας ασκήσει το επάγγελμα του γιατρού, του δικηγόρου ή του αρχιτέκτονα. Σίγουρα πρέπει να προέρχεται από πολιτική οικογένεια ή να είναι ενταγμένος στο πράσινο ή στο γαλάζιο πολιτικό κάστρο από μικρός. Τα κάστρα αυτά, βέβαια, σήμερα έχουν ξεβάψει και οι χρόνιοι υπερασπιστές τους σηκώνουν την παντιέρα της "ανεξάρτητης κίνησης", αλλά ίδιον του σωστού πολιτικού ανδρός είναι η ικανότητά του να ελίσσεται ανάλογα με τας συνθήκας. Άλλο χαρακτηριστικό είναι ότι ο υποψήφιος δήμαρχος πρέπει να τραβήξει μια λαοφιλή φωτογραφία που να εμπνέει εμπιστοσύνη. Ένα καλοπροαίρετο χαμόγελο, ένα καλό χτένισμα, ένα καλό ζευγάρι γυαλιά μυωπίας και ένας καλός φωτογράφος να εξαφανίσει τις όποιες ατέλειες του προσώπου, είναι αυτά που αρκούν για να πείσουν τον κόσμο για τις αγνές προθέσεις του και την εργατικότητά του.

Οι άθλιοι, κρυμμένοι πίσω απ' τον κ. Λιάπη...

του Δημητρη Σεβαστακη, απο την Αυγη...

Θέματα όπως αυτό του κ. Λιάπη μοιάζουν πολύ πιο δελεαστικά από άλλα «καμένα» και καυτερά, όπως αυτά της δημόσιας διοίκησης. Εξάλλου, για μεγάλο μέρος της Αριστεράς, ερωτήματα του πώς κτίζεται ένα λογικό και ηθικό κράτος, έναντι του αντιλαϊκού και αντιδραστικού εκτρώματος που έχουμε, είναι ερωτήματα μάλλον δύσκολα, αφού προσκρούουν σε συμφέροντα, ομάδες και lobbies. Επομένως, ο κ. Λιάπης είναι θεματικός μονόδρομος. Άλλη μία από τις ατυχίες του. Ναι, ο κ. Λιάπης για κακή του τύχη συγκεντρώνει ορισμένα στερεότυπα, χρήσιμα στη συγκυρία. Είναι κληρονόμος πολιτικής ισχύος -άρα με τον εξανδραποδισμό του χτυπιέται (!) ο νεποτισμός-, είναι αναγνωρίσιμος -άρα χτυπιέται το mainstream-, έχει πολυτελές SUV - άρα χτυπιέται κάποιος, όσο ψηλά κι αν βρίσκεται.
Πάνω σ' αυτό το τόξο μπορεί να παίξει όλη η πολιτική εμπορία και εκδίκηση εκ μέρους του καταστροφικού και εκμαυλισμένου πολιτικού συστήματος. Και, πράγματι, πίσω από τη φαιδρότητα και τους αφελείς παλιμπαιδισμούς του τέως υπουργού Πολιτισμού κρύβονται και οι συνήθεις ικέτες και επιχορηγούμενοι των υπουργών (αυτοί που επιμένουν για ραντεβού, φορτικοί και δουλικοί), κρύβονται και οι υπόλοιποι φαιδροί που ακόμα κυκλοφορούν σαχλαμαρίζοντας πολιτικά (ατιμώρητοι για τη θρασεία βλακεία τους), αλλά κυρίως κρύβονται οι διεφθαρμένοι και πολιτικά αδίστακτοι. Η ανοησία του κ. Λιάπη (παρ' όλες τις προσπάθειες του συστήματος) φυσικά δεν ισοσταθμίζει το όργιο δωροδοκιών στους εξοπλισμούς, το όργιο της χρηματιστηριακής κλοπής, το όργιο των Ολυμπιακών Αγώνων, το πολιτικό όργιο της αποδόμησης της χώρας και του απορρυθμιστικού μίσους με το οποίο ερειπώνεται η κοινωνική παροχή και ο δημόσιος χώρος. Όλ' αυτά δεν τα ισοσταθμίζει μεν, αλλά τα κρύβει. Ο κ. Λιάπης δεν προσφέρει ίσως τον συστημικό κίνδυνο του οικονομικού σκανδάλου, αλλά το θέαμα της πτώσης του.

Λυτρωτικές αλήθειες, ύποπτα μυστικά...

Του Νίκου Α. Κωνσταντόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Η Ελλάδα του 2013, κάτω από την επιτήρηση των δανειστών με τα μνημόνια της τρόικας, εμφανίζει συμπτώματα ηττημένης ασύνταχτης χώρας. Μπροστά στα μάτια και με την επιστασία των εκάστοτε κυβερνητών, που δεν είναι αυτεξούσιοι εκφραστές λαϊκής κυριαρχίας, η Ελλάδα γίνεται σκιά του εαυτού της.
Ο συνεταιρισμός, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, και οι υπηρετικοί μηχανισμοί στήριξης και προβολής του γνωρίζουν άριστα ότι το καθεστώς ελέγχου και επιτήρησης ακρωτηριάζει τη δημοκρατία και κομματιάζει την κοινωνία, λεηλατεί και δεν αναπτύσσει τη χώρα. Επιμένουν όμως στην ξεφτισμένη και προκλητική μέθοδο εικονικής ωραιοποίησης των πραγμάτων και επικοινωνιακής καλλιέργειας ψευδοαντιλήψεων και ψευδαισθήσεων. Αυτοί που λένε ναι σε όλα, γίνονται ικανοί για όλα και ο πολιτικός πραγματισμός καταντάει αποκρουστικός αμοραλισμός.

«Οταν ο καιρός γίνεται κλειστός, είναι πιεστική και η ανάγκη για περισσότερη «πατριδογνωσία»», όπως έλεγε ο Αλέξης Σεβαστάκης, για περισσότερη ιστορική αυτογνωσία και συνειδητοποίηση κοινωνίας και πολιτών. Η δημιουργική συνθετική εσωτερίκευση της κρίσης και των συνεπειών της από την κοινωνία ως μιας ακόμη εθνικής τραγωδίας επιβάλλει να σέβονται όλοι, αφ’ ενός τα συντριπτικά δεινά της πατρίδας μας κι αφ’ ετέρου την ευαισθησία και δύναμη της κοινωνίας, «την ευφυΐα της κοινωνίας», όπως θέλει ο Μπρεχτ. Αυτό σημαίνει να εκκαθαριστεί, επιτέλους, το πεδίο της μεταπολιτευτικής πραγματικότητας από παραμορφωτικές προσχώσεις των παραθεσμικών λειτουργιών της διαπλεκόμενης διακυβέρνησης και επικοινωνίας.

Ας μιλήσουμε για ενότητα...

Του Χρήστου Λαδά, απο toportal.gr..

Η Ελλάδα οπισθοδρομεί καθημερινά στενάζοντας υπό το βάρος μιας αδιέξοδης πολιτικής. Ένα γερασμένο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα συνυφασμένο με τα ίδια τα αδιέξοδα που δημιούργησε
και τις στρεβλώσεις που έχτισε όλα αυτά τα χρόνια δεν μπόρεσε βέβαια να λύσει κανένα από τα δομικά προβλήματα της οικονομίας.
Μετά από 5 χρόνια εξοντωτικής λιτότητας, το δημόσιο χρέος με λόγο 120% έναντι του ΑΕΠ το 2009, έφτασε στο 175% το 2013. Αυξήθηκε δηλαδή παρά τις εξοντωτικές θυσίες κατά 317 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτά τα νούμερα δεν χαρίζονται. Όπως ανέφερε κοφτά πρόσφατα ο Όλι Ρεν θα είμαστε σε επιτήρηση όσο οφείλουμε. Δηλαδή καμιά 50 χρόνια με τις αισιόδοξες προβλέψεις. Στο τελευταίο 12μηνο προς το παρόν η ύφεση μειώνει το ΑΕΠ κατά 8 δισ. ευρώ, η ανεργία έχει χτυπήσει πλέον περίπου 2 εκατομμύρια συμπολίτες μας υπερβαίνοντας το 30%, η ανεργία στους νέους έχει αυξηθεί κατά 175% σε σύγκριση με τις προμνημονιακές εποχές. Οι νέοι άνθρωποι μεταναστεύουν αφήνοντας πίσω τους μια γερασμένη χώρα και ψαλιδίζοντας τις λιγοστές ελπίδες ανάτασης για το μέλλον.
Ο κόσμος που παραμένει στην Ελλάδα βιώνει τον αργό οικονομικό θάνατο. Σταθερή μείωση των εξαγωγών, σταθερή μείωση της βιομηχανικής παραγωγής, σταθερή μείωση του τζίρου της λιανικής, αύξηση των επαγγελματιών που αδυνατούν να πληρώσουν τις ασφαλιστικές εισφορές και τους φόρους, έκρηξη των ανασφάλιστων που επαπειλούνται και με ποινικές κυρώσεις για την πραγματική τους οικονομική αδυναμία.

Η προδομένη Ελληνική Μεσαία Τάξη...

 Κειμενο/Ερευνα: Φραγκισκα Μεγαλούδη...

Το πρωτότυπο δημοσιεύτηκε στα γερμανικά στο Spiegel Online με τον τίτλο Finanzkrise in Griechenland: Die verratene Mittelschicht
Ερευνα/Φωτογραφιες: Στυλιανος Παπαρδελας
Ηράκλειο 2013.

O Γιώργος Κουτσογιάννης δεν έχει χρόνο για πολιτική. Είναι πολύ απασχολημένος προσπαθώντας να σώσει την οικογενειακή του επιχείρηση. To εμπορικό του κατάστημα βρίσκεται σε μια από τις παλαιότερες οδούς του Ηρακλείου, πρωτεύουσα της Κρήτης. Άδεια μαγαζιά και άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια για τροφή δεν είναι πλέον σπάνιο φαινόμενο για τον δημοφιλή τουριστικό προορισμό.
Και ο σαραντατριάχρονος πρέπει να δώσει τη δική του μάχη για να μην χρεοκοπήσει η επιχείρηση που κληρονόμησε από τον πατέρα του.

«Το πραγματικό πρόβλημα ξεκίνησε το 2010», διηγείται ο Κουτσογιάννης. «Τότε ο τζίρος μειώθηκε κατά 90%. Σε ένα καλό μήνα το μαγαζί αποφέρει 500 ευρώ, ενώ έχει πάγια μηνιαία έξοδα 1300 ευρώ. Δεν έχω τη δυνατότητα πια να πληρώνω τις εισφορές στο ασφαλιστικό μου ταμείο και δεν τις πληρώνω».

Ο εφιάλτης της Βαϊμάρης...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Ολο και συχνότερα η τραυματική εμπειρία από τη Γερμανία του 1930 ανακαλείται στην επικαιρότητα. Πολλοί διερωτώνται εάν στη χώρα μας ξαναπαίζεται σήμερα το σενάριο που παρέδωσε τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης στο ναζισμό στις 30 Ιανουαρίου 1933.

Η σύγκριση δεν είναι αυθαίρετη, ωστόσο ο καθείς επικεντρώνει σε διαφορετικά αίτια, προβλήματα και αποτελέσματα, προκειμένου να αντλεί «συμπεράσματα» που, όπως φαντάζεται, δικαιώνουν τις εκ προοιμίου θέσεις του. Σύγχυση υπάρχει για τον πραγματικό κίνδυνο τόσο για σήμερα όσο και για το Μεσοπόλεμο. Την πτώση της Βαϊμάρης κάποιοι την αποδίδουν στην «ασυδοσία» και «ανευθυνοποίηση των πολιτών», στην «κατάχρηση» δημοκρατικών δικαιωμάτων, που προσχηματικά επικαλέσθηκε η επ' αόριστον αναστολή τους.
Οι επαναλαμβανόμενες απεργίες, διαδηλώσεις, απείθεια πολιτών, τροφοδότησαν από την άλλη πλευρά αιτήματα για πειθάρχηση των πολιτών και τήρηση της τάξης, ακόμη και με μεθόδους αντιδημοκρατικές και ολοκληρωτικές. Ωστόσο, στην περίπτωση της Βαϊμάρης, το δημοκρατικό πολίτευμα δεν ανεστάλη απλά, αλλά πετάχθηκε στον κάλαθο των αχρήστων, αφού σε αυτό ο ναζισμός απέδωσε βασική ευθύνη για τη «σήψη και παρακμή» του πολιτικού συστήματος κατά την περίοδο 1919-1933.
Κι όμως, παρά την «πολιτική χρεοκοπία» της, η Βαϊμάρη παραμένει μέχρι σήμερα υπόδειγμα δημοκρατικού πολιτεύματος. Την άδοξη κατάληξή της δεν την προκάλεσαν η άσκηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, οι απεργίες και διαδηλώσεις, αλλά οι αντικοινωνικές επιλογές της ηγεσίας του πολιτικού συστήματος, που δημιούργησαν συνθήκες διχασμού και εμφυλίου πολέμου μεταξύ των πολιτών. Βασική επιλογή, που υπονόμευσε την κοινωνική ειρήνη, ήταν η σταθερή και παρατεινόμενη προτίμηση υπέρ του «αποπληθωρισμού» (deflation), από όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις, με υποθετικό στόχο την «εξυγίανση» της οικονομίας, αλλά με πρακτική συνέπεια τη βαθιά ύφεση και εκτεταμένη ανεργία.

Κρίση ηγεμονίας και πατροκτονία...

του κ. Νικου Ξυδακη, απο το Βλεμμα...

Η παρόξυνση της δράσης της Χρυσής Αυγής τις περασμένες εβδομάδες, και η επιχείρηση εξάρθρωσης του εγκληματικού της πυρήνα, είναι το δεύτερο «ατύχημα» που δοκιμάζει τις αντοχές του πολιτικού συστήματος, μετά το καλοκαιρινό «ατύχημα» της ΕΡΤ. Είναι γενετικά διαφορετικά γεγονότα, αλλά και τα δύο ήταν απρόβλεπτα και έδρασαν, δρουν ακόμη, σαν παράδοξοι ελκυστές επί ενός συστήματος εξόχως ασταθούς και εύθραυστου.
Ιδιαίτερα ο φόνος του Παύλου Φύσσα σημασιοδοτήθηκε διεθνώς, από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, ως σημείο μηδέν, ως κόκκινη γραμμή, για τις εξελίξεις στην ασταθή Ελλάδα. Η ξεχωριστή σημασία δόθηκε όχι μόνο από τον διεθνή τύπο, αλλά και με σκληρές δηλώσεις από επίσημα χείλη και με κυβερνητικά διαβήματα. Αίφνης, η Ελλάδα, εκτός από πτωχευμένη, κινδύνευε να χαρακτηριστεί και νεοναζιστικός παρίας. Αλλά και στο εσωτερικό, μετά τον πρωτοφανώς δημόσιο φόνο στο Κερατσίνι, το κλίμα μετετράπη άρδην. Η δημοκρατική κοινή γνώμη αντιλαμβάνεται ότι η απάντηση στις εγκληματικές ροπές των νεοναζιστών πρέπει να είναι και πολιτική, εκτός από δικαστική. Πολύ περισσότερο που ένα διόλου ευκαταφρόνητο μέρος του πληθυσμού, στις δημοσκοπικές καταγραφές, δεν πιστεύει ότι η ΧΑ είναι εγκληματική οργάνωση.
Οι εξελίξεις άρα, εκτός και εντός συνόρων, αναγκάζουν την κυβέρνηση να κινηθεί δυναμικά, και ίσως βιαστικά, κατά του εγκληματικού πυρήνα των νεοναζιστών. Οι κινήσεις προς το παρόν διεξάγονται στο πεδίο των αστυνομικών ερευνών και κυρίως στο πεδίο της Δικαιοσύνης. Πρόκειται για επιχειρησιακή αντιμετώπιση των έκνομων δράσεων, από τους μηχανισμούς ασφαλείας και πληροφοριών. Οι πολιτικές απαντήσεις επί της ουσίας παραμένουν υποτονικές. Η θεωρία των δύο άκρων εξακολουθεί να υποστηρίζεται, παρότι τώρα οι συνετότεροι ορθώς εξαιρούν την αξιωματική αντιπολίτευση από το αριστερό άκρο. Είναι φανερό όμως ότι το πολιτικό σύστημα ισορροπεί ασταθώς· η μακρά οικονομική και κοινωνική κρίση έχει οδηγήσει σε κρίση ηγεμονίας και σε κρίση νομιμοποίησης, με ορατό αποτέλεσμα ένα λανθάνον κενό εξουσίας. Η σύλληψη, λ.χ., των ηγετών της ΧΑ συνέβη μόνο μετά την προηγηθείσα απομάκρυνση εννέα ανώτατων αξιωματούχων της ΕΛΑΣ και της ΕΥΠ. Αυτό το ορατό κενό, αυτή η διάχυτη αίσθηση ότι υπάρχουν εν δράσει αυτονομημένοι θύλακες, μη υπηρετούντες το κράτος, προκαλεί επιπλέον ανασφάλεια στον ήδη φοβισμένο και ταλαιπωρημένο υλικά πολίτη.

Εγκληματική οργάνωση και φασιστικό κίνημα...

του Σταυρου Λυγερου, απο το Real.gr...
ΗΤΑΝ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ κάποια στιγμή να συμβεί. Η δολοφονία του Φύσσα επαναφέρει με ένταση την πρόκληση που αντιπροσωπεύει η Χρυσή Αυγή για τη συντεταγμένη πολιτεία. Το εν λόγω κόμμα δεν περιορίζεται σε μια εμπρηστική ρητορική. Διαφοροποιείται, επειδή η κουλτούρα της παραστρατιωτικής βίας είναι οργανική συνιστώσα της ιδεολογίας και της πρακτικής της.

Όταν καλλιεργείς την κουλτούρα βίας, όταν της προσδίδεις ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά, όταν τη διαχέεις συστηματικά στην κοινωνία και ιδιαιτέρως στη νεολαία, τότε οδηγείς με μαθηματική ακρίβεια σε περιστατικά όπως αυτό του Κερατσινίου. Κάποια στιγμή, κάποιο μέλος σου θα κάνει το παραπάνω βήμα και οι συνήθεις ξυλοδαρμοί θα μετατραπούν σε δολοφονία.

Κεντρικός στόχος της Χρυσής Αυγής ήταν να εδραιωθεί σαν δύναμη που στέκεται απέναντι στο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης. Το αντισυστημικό προφίλ της, όμως, σκιάσθηκε από τη φιλολογία πως θα δώσει ψήφο ανοχής σε μία μελλοντική κυβέρνηση μειοψηφίας της Ν.Δ. Η κατηγορηματική διάψευση δεν έκλεισε τη σχετική συζήτηση. Αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος που το νεοναζιστικό κόμμα κλιμάκωσε τον βίαιο ακτιβισμό του τόσο στο επίπεδο των επίσημων παρεμβάσεών του, όπως στον Μελιγαλά, όσο και στο ανεπίσημο επίπεδο των νυχτερινών δρόμων.

Χρυσή Αυγή: Μπορεί η πολιτική και οικονομική ελίτ να σκοτώσει το τέρας που δημιούργησε;

Από τον Λεωνίδα Οικονόμακη, Οmniatv...

(ο Λεωνίδας Οικονομάκης είναι συντάκτης του περιοδικού  ROAR Magazine, μέλος του hiphop συγκροτήματος SocialWaste,
και υποψήφιος διδάκτορας στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο . Ήταν επίσης φίλος του Παύλου. To πρωτότυπο άρθρο γράφτηκε αρχικά στα αγγλικά εδώ :  http://roarmag.org/2013/09/golden-dawn-pavlos-fyssas-crackdown/)
  Φαίνεται ότι η ελληνική ελίτ έχει αποφασίσει να απαλλαγεί από το νεο- ναζιστικό κόμμα μετά την δολοφονία του Παύλου . Αλλά μπορεί ποτέ η Πανδώρα να βάλει την συμφορά που έβγαλε από το κουτί πίσω στη θέση της;

" Τώρα , Κύριε , μπορείς να απολέσεις τον δούλο σου ... "

Και έτσι , μόλις λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα – a.k.a Killah P - από τους δολοφόνους με τις μαύρες μπλούζες  της Χρυσής Αυγής, φαίνεται ότι η ελληνική ελίτ έχει αποφασίσει να απαλλαγεί από το κόμμα και τις σκοτεινές δομές του . Αλλά μπορεί ο Δρ Φρανκενστάιν να σκοτώσει ποτέ το τέρας που δημιούργησε ; Και μπορεί η Πανδώρα να βάλει  το κακό πίσω στο κουτί της ;

Η Χρυσή Αυγή εξαρθρώνεται. Ο φασισμός;

Χρήστος Καψάλης, απο τα εκλογικα...

Η Χρυσή Αυγή εξαρθρώνεται με βάση το ποινικό οπλοστάσιο της Δημοκρατίας. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ήταν ο καταλύτης που δρομολόγησε ραγδαίες - μη προβλέψιμες εξελίξεις τόσο σε πολιτικό όσο και σε αστυνομικο-δικαστικό επίπεδο.
Σε ελάχιστο χρόνο η δικαιοσύνη συγκέντρωσε, όπως όλα δείχνουν, σωρεία στοιχείων που αποδεικνύουν τη λειτουργία της Χρυσής Αυγής με διάρθρωση και λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης, και στοιχειοθετούν  κατηγορίες που περιλαμβάνουν 5 ανθρωποκτονίες, εκβιασμοούς, ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, σύσταση συμμορίας κ.α. Παράλληλα σύμφωνα με πληροφορίες, στη δικογραφία τεκμηριώνεται ότι η οργάνωση και η διάρθρωση της Χρυσής Αυγής στηρίζεται στη ναζιστική «Αρχή του Ηγέτη» («Fuehrerprinzip») και σύμφωνα με την εισαγγελία ο Ν. Μιχαλογιάκος αποκαλούνταν από τους στενούς του συνεργάτες «φύρερ».
Με βάση τα συγκεντρωθέντα στοιχεία εκδόθηκαν 36 εντάλματα, για τον αρχηγό Νίκο Μιχαλολιάκο και ηγετικά στελέχη της οργάνωσης, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται 5 ακόμη βουλευτές αλλά και αστυνομικοί εν ενεργεία - μέλη της Χρυσής Αυγής.
Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές, αλλά για να οδηγηθούμε σε ένα πραγματικό success story πλήρους εξάρθρωσης της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης υπάρχουν αρκετά προαπαιτούμενα και ορισμένα προς απάντηση ερωτήματα.
Προαπαιτούμενο πρώτο: Όλα τα κόμματα θα πρέπει να αντιμετωπίσουν με ενωτικό - ενιαίο τρόπο, συγκροτώντας αραγές δημοκρατικό μέτωπο, το θέμα της Χρυσής Αυγής. Απέναντι στο φασισμό δεν χωρούν, ούτε επιτρέπονται παιχνίδια μικροπολιτικής.

Το "Σύστημα"...

Λέανδρος Πολενάκης, απο την Αυγη...

Το «Σύστημα», που μάλλον υποτιμήσαμε ώς τώρα την οργανωτική και επικοινωνιακή του επάρκεια, μοιάζει να διαθέτει μια αμερικάνικη, κινηματογραφική σεναριακή δομή, όπου οι λεπτομέρειες αντανακλούν πιστά το όλον και το όλον καλύπτει επακριβώς όλες τις λεπτομέρειες. Τίποτα δεν γίνεται δηλαδή, στην τύχη.
Μιλώ για το συστημικό σενάριο χειραγώγησης της κοινωνίας, με τα ΜΜΕ, την προπαγάνδα και ποικίλους άλλους τρόπους. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα τέτοιο σχέδιο, που εκτυλίσσεται σε φάσεις. Δεν ξεκίνησε, βέβαια, χθες. Για να βρούμε τις ρίζες του, πρέπει να πάμε δεκαετίες πίσω. Ωστόσο, σήμερα είμαστε, όπως φαίνεται, στο στάδιο τελικής του εφαρμογής.
Κατασκεύασαν έναν ψευδή, αντιμνημονιακό πόλο ως Δούρειο Ίππο, τη Χρυσή Αυγή, και την έβαλαν, εν μέρει, εντός των τειχών μιας βαλλόμενης, πολιορκημένης κοινωνίας, η οποία ταπεινώνεται, χλευάζεται, περιθωριοποιείται και ωθείται συστηματικά στην εξαθλίωση. Υπολόγισαν ότι ένα κομμάτι της κοινωνίας θα αντιδράσει ανώριμα, σαν ένα σχολιαρόπαιδο που καταπιέζεται από τους τραμπούκους της τάξης του και απαντά με τη φράση: «Τώρα θα φωνάξω τον μεγάλο μου αδερφό που είναι μπρατσαράς και θα σας κανονίσει!». Παρέσυραν, έτσι, όσους παρέσυραν, επειδή δεν πιστεύω ότι όλοι όσοι ψήφισαν τους εγκληματίες είναι και οι ίδιοι εγκληματίες. Άκουσα πολλές φορές, δυστυχώς, ως αιτιολογία της λανθασμένης τους επιλογής τη φράση: «Τους ψηφίζω για να μπουν στη Βουλή και να δώσουν μερικές μπουνιές, μήπως οι άλλοι βάλουν, επιτέλους, μυαλό».

Ένα άλμα...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Επειδή το πράγμα γίνεται ολοένα και πιο φανερό, καλό θα είναι να το πούμε ξεκάθαρα. Ιδίως η Αριστερά να το πει ξεκάθαρα και να δράσει αναλόγως: καλό, λοιπόν, είναι να ξέρουμε και να εντάξουμε στον δημόσιο λόγο μας και στη δημόσια πρακτική μας το γεγονός πως ο κίνδυνος πολιτειακής εκτροπής είναι πλέον μια πιθανότητα και όχι μια μεταφυσική ονειροπόληση στη νοσηρή φαντασία ορισμένων καθαρμάτων. Τα νοσηρά καθάρματα είναι εδώ, μόνο που δεν ονειροπολούν. Ολοένα και περισσότερο γίνεται φανερό ότι βαδίζουν με σχέδιο. Δεν έχει σημασία αν το σχέδιο αυτό μοιάζει αυτή τη στιγμή γελοίο και η πιθανότητα πολιτειακής εκτροπής απίθανη. Στην κίνηση των γεγονότων το απίθανο δεν ισχύει. Αντιθέτως, η Ιστορία τιμωρεί, τόσο σε επίπεδο φιλοσοφίας όσο και σε επίπεδο γεγονικών πραγματώσεων, εκείνους που καθεύδουν μπροστά στις πιθανότητες του απίθανου.
Σε χώρες πολύ αλμυρές (από το άλας των δακρύων) όπως η Ελλάδα δεν έχουμε το δικαίωμα -ιδίως, επιμένω, η Αριστερά- να αδιαφορούμε στο φανέρωμα του φρικώδους, θεωρώντας την πολιτική ολοκλήρωση της φρικωδίας ανέφικτη, απλώς και μόνο επειδή εργαλειακά κινείται στη σφαίρα του απίθανου. Στο κάτω-κάτω της γραφής, διάβολε, πρέπει να έχουμε υπ' όψη μας αυτό που δίδαξαν οι "πατέρες" του "έθνους" των αφηγήσεων και των αφηγημάτων μας: ότι το απίθανο δεν υπάρχει, ότι στην Ιστορία δεν υπάρχει φυσιοκρατία, δεν υπάρχει ντετερμινισμός. Επομένως οφείλουμε ανά πάσα στιγμή να ξέρουμε το μαύρο κενό που ετοιμάζεται, τη μαύρη εγκοπή στα καθ' όλου και στα καθέκαστα.
Λοιπόν. Αυτή την ιστορική στιγμή είναι φανερό ότι η πολιτειακή εκτροπή είναι ενταγμένη στις πιθανότητες διατήρησης του συστήματος. Ενός συστήματος που επιδιώκει και καταφέρνει τη δικαιωματική του νομιμοποίηση, η οποία δεν είναι άλλη από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο με σκοπό το ανθρωποβόρο κέρδος. Ανεξαρτήτως των εσωτερικών αντιθέσεων του συστήματος, ανεξαρτήτως των ιστορικών στιγμών παραχωρητισμού (την ίδια στιγμή που η αριστερή αντίληψη του συστημικού παραχωρητισμού θεωρείται νίκη και οργανώνεται αφηγηματικά ως πρόοδος του κοινωνικού κράτους), ανεξαρτήτως των πρόσκαιρων ηττηματικών καθυστερήσεων, το σύστημα έχει ξεκάθαρο στόχο ύπαρξης: την ύπαρξή του διά της μεγεθύνσεως. Όχι διά της εκτάσεως, αφού ο πλανήτης είναι πεπερασμένος. Διά της μεγεθύνσεως της εσώτητας του κέρδους. Το σύστημα νικάει επειδή διαρκώς εφευρίσκει την εσώτητα του κερδώου εαυτού του. Και έχει μεγάλο απόθεμα θεωρίας της τυχαιότητας σε όλα τα επίπεδα. Το σύστημα είναι μια πολεμική τεχνολογία θεωρίας. Όπως ακριβώς η πολεμική βιομηχανία που περνάει τα αποτελέσματά της στην ειρηνική (με χίλια εισαγωγικά, ειρηνική), όταν πια είναι ξεπερασμένα, έτσι και η πολεμική τεχνολογία θεωρίας του συστήματος: βγαίνει στον καιρό όταν η πραγματικότητα, το έδαφος και το υπέδαφος δηλαδή του καιρού, έχει καταλλήλως καλλιεργηθεί ώστε να υποδεχθεί τη σπορά ενός μεταλλαγμένου ηθικού, αισθητικού και λογικού προϊόντος. Τόσο απλά. Κι αυτό είναι μια παγκόσμια "καλλιέργεια". Την οποία βεβαίως πραγματοποιούν (ή, ακριβέστερα, διαπράττουν εν αγνοία τους, αφού η αιτιώδης άγνοια είναι μέρος της πολεμικής θερίας του συστήματος) όλοι οι "χωρικοί" των επιμέρους χώρων της οικονομίας, οι οποίοι αδυνατούν να αποκτήσουν συνείδηση δραπέτευσης που θα προκαλούσε πεποίθηση ελευθερίας, πράγμα που προϋποθέτει συνείδηση ενός καθολικού οικονομείν. Συνείδηση μιας όρασης κινδύνου.
Δες το. Μπροστά στα μάτια σου συμβαίνει. Δεν προέκυψαν ξαφνικά τα μαλακισμένα (καταλλήλως -από χίλιες αεργίες- μαλακισμένα) που έψελναν ως μέλλοντες αξιωματικοί (έχει εμπιστευμένο αξίωμα από την πολιτεία ο θλιβερός εχθρός της) τον Εθνικό Ύμνο την ώρα του "Χριστός Ανέστη". Που αν ήξεραν τα θλιβερά και επικίνδυνα παιδάρια τι εστί Διονύσιος Σολωμός και Εθνικός Ύμνος, θα σιωπούσαν ενδακρύως από το αίσθημα ανάθεσης ποιητικής ευθύνης. Αλλά πού!!! Το σύστημα είναι πιο μπροστά. Και γελάει με τα αγελαία φανερώματά του, αλλά και με τα αιφνιδιασμένα καταγγέλματα. Και να σκεφτείς ότι αυτά τα μαλακισμένα εκπαιδεύονται ώστε να διοικήσουν ανθρώπους ακόμα και σε καιρό πολέμου. Εδώ είναι που πρέπει να επέμβει ο περίφημος "λαός της Ελλάδας". Φαντάσου μια μηχανή παραγωγής ηλιθίων να δρα ως λογισμικό εξερευνήσεως του Διαστήματος.
Αυτό όμως είναι μια νίκη του συστήματος. Όπως και ο Κωσταράκος, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ. Αυτό το όρθιο το δίποδο. Ένα "πράμα", που όμως διοικεί το σύνολο των όπλων που ανήκουν στον ελληνικό λαό. Ένα "πράμα" που -Θεός φυλάξοι- θα οδηγήσει μαλακισμένα, που θα οδηγήσουν τα παιδιά μας στη φύλαξη της πατρίδας. Δεν έφτασε τυχαία ο Κωσταράκος εκεί που έφτασε, τη στιγμή που έφτασε. Είναι αποτέλεσμα. Δεν είναι αιτία. Το σύστημα είναι εδώ. Με τον Κωσταράκο. Με τον Σαμαρά του φασιστικού υποστρώματος, με τον Βενιζέλο της γλωσσικής ταινίας, που αδημονεί να παχύνει περαιτέρω τις προσκοπικές ιδιότητες κάθε συνταγματικής εκτροπής (που προετοιμάζει την πολιτειακή εκτροπή), με τον Κουβέλη, που όλο και πιο συνειδητά αποδέχεται την έντιμη συμμετοχή του στο έγκλημα, με τον συρφετό των ποιήσεων. Με τον συρφετό των καθεστώτων που συγκροτούν το καθεστώς. Αυτό που αύριο θα μας νικήσει αν -επιτέλους- δεν ιδρύσουμε τη δική μας πολεμική βιομηχανία παραγωγής "ενόπλων" αντιρρήσεων στη θέση των "ένστολων" ηλιθίων του διαρκούς συστήματος. Με άλλα λόγια: Πρέπει να γίνουμε παράταξη. Μια αλυσίδα παραγωγής ποιητικής συνείδησης. Ένα άλμα δηλαδή.

Ελλάδα-Μανωλάδα-Μανελλλάδα....

Του κ. Γιώργου Πήττα, απο το TVXS...

1997. Η κυρία ζούσε με την οικογένεια σε ένα τεσσάρι στην Κυψέλη. Ο σύζυγος, λογιστής φοροτεχνικός, η ίδια σε κάποια υπηρεσία του Δημοσίου. Είχαν και δυο παιδάκια, ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι, στρουμπουλά ροδαλά και αντιπαθητικά που τσίριζαν διαρκώς και στις δέκα λέξεις που έλεγαν οι οχτώ ήταν «θέλω» η ένατη «τώρα» και η δέκατη μία ομοβροντία φωνηέντων στην διαπασών που υπογράμμιζε δραματικά το «θέλω τώρα». 

Η ομοβροντία, έρχονταν μετά από την εκατοστή-περίπου- επανάληψη του εκάστοτε αιτήματος: παγωτό, Barbie, transformer, σοκολάτα, τσαντάκι ό,τι νά' ναι.
Η κυρία, επίσης ευτραφέστατη αλλά με τη Λουί Βιτόν παραμάσχαλα τέλεια συνδυασμένη με πέδιλο της λαϊκής όταν πια δεν άντεχε τις τσιρίδες των καρπών της, έβγαζε ένα μάτσο δραχμοχιλιάρικα τσαλακωμένα σαν πετσετάκια τα έδινε στην στωική Φιλιππινέζα με την κοφτή εντολή:
«Κάντα να σκάσουν  και γρήγορα»
«Yesmadam» απαντούσε η έρμη, λες και είχε άλλη επιλογή.
Η madam όταν μιλούσε στις φίλες της στο supermarket, αναφερόταν στην οικιακή βοηθό της  όχι με το όνομα της αλλά με την εθνικότητα:
Η Φιλιππινέζα μου αυτό, η Φιλιππινέζα μου εκείνο, η Φιλιππινέζα μου το άλλο.
Όπως λέμε «το αυτοκίνητο μου», «το τραπέζι μου» «τα παπούτσια μου» «το βρακί μου».
Γιατί και ο σκύλος ή ο γάτος που ζει μαζί μας, έχει όνομα.
Η περίφημη «Μαντάμ Σουσού» του Δημήτρη Ψαθά γράφτηκε μεσούσης της Κατοχής, το 1942.
Έχω την ελαφρά εντύπωση πως αυτό, κάτι  μας λέει.
Ο Ψαθάς δεν θα διάλεγε ένα περιθωριακό και αμελητέο κοινωνικό σύμπτωμα για να γράψει με εξαιρετική έμπνευση ένα τέτοιο έργο.
Καθρεφτίζει –ξεκαρδιστικά μεν- αλλά καυστικότατα, μια κοινωνία που σε ένα μεγάλο μέρος της είναι μωροφιλόδοξο, επιδεικτικό, κούφιο και εν τέλει θλιβερό.
Αλήθεια.
Ποια είναι η απόσταση που χωρίζει την Σουσού του Ψαθά από την μαντάμ της Κυψέλης του 1997;
Και ποια η απόσταση που υπάρχει από αυτές τις κυρίες με τους εγκληματίες της  Μανωλάδας;
Καμία κατά τη γνώμη μου.
Απλά, οι συνθήκες διαφοροποιούν το μέτρο και τον τρόπο που  εκδηλώνεται η βαρβαρότητα.
Όσοι πιστεύουν πως η Μανωλάδα και όσα έγιναν εκεί τις προάλλες είναι προϊόντα της κρίσης εθελοτυφλούν τόσο πολύ, ώστε να μετέχουν, να συνεργούν ουσιαστικά στο έγκλημα.
Στην περήφανη Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων, της Eurovision και του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου στο ποδόσφαιρο ήταν που οι αστυνομικοί είχαν εισέβαλλαν  σε διαμερίσματα Αφγανών προσφύγων και στη συνέχεια βασάνισαν (και με φάλαγγα) δυο εξ αυτών στο υπόγειο γκαράζ του Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα.
 2004, όταν η εθνική αυτοπεποίθηση ζύγιζε πια μεγατόνους με την φυλή των Ελλήνων να είναι βέβαιη πως κρατά τον Πάπα από τα μαλακά.
Η αυτοπεποίθηση τελικά, ήταν τόσο βαριά που τα γυάλινα ποδάρια της έγιναν θρύψαλα με αποτέλεσμα να πέσει κάτω και να κοπεί σε χίλια κομμάτια από τα θραύσματα.
-Ξέρεις ρε ποιος είμαι εγώ;
-Ναι. Ένας μαλάκας και μισός. Είσαι «Έλληνας».
Ή μάλλον, «τσιφτετέλληνας» όπως έξοχα σε τραγούδησε ο Σαββόπουλος.
Είχα γράψει παλαιότερα πως η Χρυσή Αυγή πρέπει να απομονωθεί  πολιτικά και όχι να κηρυχτεί εκτός νόμου.  Όμως, τελικά νομίζω πως η στιγμή για μια τέτοια συζήτηση έχει έρθει και ας ξεκινήσει η πρωτοβουλία από οποιονδήποτε. Υπό την προϋπόθεση πως θα κάτσουν κάτω όλα τα κόμματα –πλην της συμμορίας ασφαλώς- για να βρουν τρόπους. Ας ξεκινήσουν από κάπου, από την απόλυτη πολιτική απομόνωση ας πούμε. Γράφω πιο κάτω, πρακτικά για αυτό.
Μπορεί ο ρατσισμός και οι κοινωνικές διακρίσεις να είναι παλιά ιστορία στην Ελλάδα, και είναι-ας θυμηθούμε ή ας ψάξουμε να μάθουμε την ελληνική κοινωνία έναντι του οποιουδήποτε «διαφορετικού» , αλλά,  οι επιστάτες της Μανωλάδας, πήραν τ’ όπλο τους ενθαρρυμένοι από την ύπαρξη μιας Χρυσής Αυγής.
Μιας Χρυσής Αυγής που μιλά μέσα στη Βουλή για «αλλοδαπούς υπανθρώπους» και δεν αποβάλλονται  οι βουλευτές της  από την αίθουσα αυθωρεί και παραχρήμα.
Και αν το Προεδρείο είτε δεν έχει τα απαραίτητα αντανακλαστικά ή δεν υπάρχει πρόβλεψη από τον Κανονισμό για αποβολή Βουλευτών από την αίθουσα λόγω ύβρεων, θα όφειλαν την ίδια στιγμή, όλα τα άλλα πολιτικά κόμματα να αποχωρήσουν και να αφήσουν τη συμμορία μόνη της μέσα να γρυλλίζει και να μουγκανίζει.
2012 ήταν, στη Μανωλάδα πάλι, όταν το ντόπιο ανθρωποειδές έσυρε δεμένο στο αυτοκίνητο έναν αιγύπτιο εργάτη. Το ανθρωποειδές, παρέμεινε ανέπαφο, ασύλληπτο και την έβγαλε με κάποιες «φιλικές συστάσεις».
Μα απορούμε;
Στην Ελλάδα Μανωλάδα Μανελλλάδα βρισκόμαστε.
Εδώ, που μία «κυρία» αν και κατηγορούμενη από το 2011 για μαχαίρωμα Αφγανού πρόσφυγα, κατέβηκε ανενόχλητη ως υποψήφια βουλευτής της Χρυσής Αυγής στις τελευταίες εκλογές.
Αν και δεν εκλέχτηκε (πάλι καλά) η δίκη της ακολουθεί την διαδρομή του ΚαSSιδιάρη: Αναβολή στην αναβολή.
Από την «γραφική» μαντάμ Σουσού μέχρι την κυρία της Κυψέλης που ανέφερα στην αρχή και από αυτήν μέχρι τις Μανωλάδες, έχει τρέξει πολύ νερό στ’ αυλάκι.
Μεσολάβησε η «παιδεία» του «λαού» από την επίσημη αγαπημένη του Ανδρέα Παπανδρέου, την Αυριανή.
Μεσολάβησε η πλήρης επικυριαρχία του λαϊκισμού συνδυασμένη με την καθιέρωση του χρηματισμού, των δανείων, του lifestyle, των κολλητών.
Μεσολάβησε η αποθέωση των Πολιτών Πελατών, η υφαρπαγή τεράστιων κεφαλαίων για νεοπλουτισμό, η χώρα παραδόθηκε σε απόλυτα ανθρωπάκια, εξανδραποδίσθηκε και ξεχαρβαλώθηκε τελείως.
Τώρα, στην αθλιότητα που κατασκεύασαν οι ίδιοι που λένε πως θα την διορθώσουν, οι Μανωλάδες  δεν ξέρω πόσες είναι, αλλά ξέρω πως είναι περισσότερες από όσες μαθαίνουμε.
Αν θέλει το Πολιτικό Σύστημα, έστω αυτό, το Αστικό, να τηρήσει τουλάχιστον κάποια προσχήματα ας κινηθεί γρήγορα προς την εκτός νόμου κήρυξη της Χρυσής Αυγής και πριν από αυτή τον πολιτικό εξοστρακισμό της.
Η Χρυσή Αυγή, που ακόμα και αυτή τη στιγμή μετά από όσα έγιναν, έχει το απύθμενο θράσος να εγκαλεί τον Δένδια (!) γιατί επισκέφθηκε τους «λαθρομετανάστες» στο νοσοκομείο.
Ο εξοστρακισμός, μπορεί να γίνει:
Όλα τα κόμματα να κάτσουν κάτω και να βρουν διέξοδο εάν για μία απαγόρευση υπάρχει Συνταγματικό κόλλημα. Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ,  ΔΗΜΑΡ, ΑΝΕΞΕΛ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ.
Την λύση, τον δρόμο, δείχνουν οι Γερμανοί της Βουλής της Σαξονίας.
Σοσιαλδημοκράτες, Αριστερά, Συντηρητικοί, Πράσινοι, συνεννοήθηκαν και πήραν συγκεκριμένα μέτρα:
1. Όποτε υποβάλλει ερώτηση Νεοναζί, απαντά και η κυβέρνηση αλλά και η αντιπολίτευση.
2.  Όποια πρόταση νόμου και να καταθέτουν οι Νεοναζί, θα καταψηφίζεται ομόφωνα από όλους.
3.  Κανένας απολύτως δεν θα συνυπάρχει σε εκδηλώσεις που μετέχουν νεοναζί βουλευτές.
Τα παραπάνω, είναι απλά, ψυχρά, τετράγωνα, απέχουν από ανέξοδες αντιφασιστικές φανφάρες αλλά, είναι αποφασιστικά και αποτελεσματικά. Απομονώνουν χωρίς πολλά λόγια το καρκίνωμα.
Είναι άραγε σε θέση τα Ελληνικά κόμματα να κάνουν κάτι τέτοιο;
Ή θα είναι για πάντα παραδομένα στο φτηνό θυμικό των πελατών-ψηφοφόρων; 

*twitter@pittasgeorge 

Πολιτικός λόγος και προπαγάνδα...

Του Κύρκου Δοξιάδη*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

 Περιστατικό πρώτο: Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλης Διαμαντόπουλος κατηγορείται ότι «στοχοποιεί σε ομιλία του το Mall, τέσσερις ημέρες πριν από το τρομοκρατικό χτύπημα, και καλεί απροκάλυπτα τους συντρόφους του να πάρουν τα όπλα», επί τη βάσει ενός βίντεο με αποσπάσματα δηλώσεών του επιλεγμένα κατά τέτοιον τρόπο ώστε να προκύπτει ένα νόημα ακριβώς αντίθετο προς τα όσα όντως είπε.
 
Περιστατικό δεύτερο: Ο Αλέξης Τσίπρας εγκαλείται, εμμέσως πλην σαφέστατα, για ύποπτες διασυνδέσεις με τον μεγαλοεπιχειρηματία Τζορτζ Σόρος, επειδή μίλησε σε συνέδριο συγχρηματοδοτούμενο από ινστιτούτο ιδρυθέν από εκείνον.

Περιστατικό τρίτο: Ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλεται ότι «στις 2/5/2010 μέσω του επίσημου κομματικού του εντύπου, της εφημερίδας »Αυγή», εξυμνούσε με ολοσέλιδη καταχώριση την εταιρεία »Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.»», με πειστήριο την παρουσίαση φράσεων από τη διαφήμιση της εν λόγω εταιρείας ως θέσεων της «Αυγής» και του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα τρία περιστατικά συνέβησαν σε διάστημα που δεν ξεπερνάει τον ενάμιση μήνα. Ως γεγονότα που εντάσσονται στη σφαίρα του (πολιτικού) λόγου, βέβαια, δεν μπορούν να συγκριθούν με τις υλικές, κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις των μνημονιακών μέτρων -πολλές από τις οποίες, ιδίως όσο περνάει ο καιρός, προσλαμβάνουν ολοένα και περισσότερο τραγικό χαρακτήρα. Η σημασία τους συνίσταται κυρίως στο ότι αποτελούν ενδείξεις μιας γενικότερης τάσης, που έχει αρχίσει να διαφαίνεται στον τρόπο με τον οποίο ασκούν πολιτική τα κόμματα της συγκυβέρνησης.

Οι πρακτικές του πολιτικού λόγου, στις σημερινές συνθήκες, ακολουθούν την πολωμένη κατάσταση που επικρατεί στην πολιτική σκηνή εν γένει. Τα χαρακτηριστικά της πόλωσης στη σφαίρα του πολιτικού λόγου είναι γνωστά: σκληροί -και συχνά άδικοι- χαρακτηρισμοί του αντιπάλου, τάση για υπερβολή, απλουστευτικές γενικεύσεις, φραστικές ακρότητες και τα συναφή. Απομονώνω όμως τα τρία παραπάνω περιστατικά για την ιδιαιτερότητά τους.

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, με τη λεγόμενη «έκρηξη» των μέσων μαζικής επικοινωνίας, και ιδίως τώρα, την εποχή του Διαδικτύου, η προπαγάνδα, με την παλαιά μορφή της πασιφανούς και χονδροειδούς παραποίησης είτε της πραγματικότητας είτε των λεγομένων του αντιπάλου, έχει καταστεί ανέφικτη. Τα «προπαγανδιστικά ήθη» έχουν εκλεπτυνθεί και οι προπαγανδιστικές τεχνικές έχουν γίνει πολύ πιο έμμεσες και περίτεχνες, όχι βέβαια επειδή οι προπαγανδιστές απέκτησαν την αίσθηση του «fair play», αλλά απλούστατα επειδή τα σύγχρονα μέσα καθιστούν την πρόσβαση στην απλή πληροφορία ασύγκριτα ευκολότερη από παλιότερα (ιδίως από τις περιόδους με συνθήκες πολέμου ή/και δικτατορίας). Στη σημερινή εποχή, μια χοντροκομμένη παραποίηση είναι περίπου βέβαιο ότι θα αποβεί μπούμερανγκ για τον προπαγανδιστή –εκτός από τις περιπτώσεις τυφλωμένων οπαδών της άποψής του, που δεν χρειάζεται να πειστούν ούτως ή άλλως.

Πού οφείλεται, λοιπόν, η διολίσθηση σε τέτοιου είδους χονδροειδή προπαγάνδα παλαιάς κοπής, και μάλιστα σε τρεις -μέχρι στιγμής- περιπτώσεις, στην οποία περιέπεσαν οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί της συγκυβέρνησης κατά τις τελευταίες εβδομάδες; Την εξήγηση επί τη βάσει του «πανικού» θα ήθελα να την πιστέψω, αλλά μου φαίνεται υπερβολικά αισιόδοξη. Θα αντιπροτείνω κάποιαν άλλη, που ίσως φέρνει λίγο προς (πολιτικο-)επιστημονική φαντασία, αλλά φοβάμαι πως δεν είναι.

Ο όρος «πανικός» μάλλον είναι υπερβολικός, ο όρος όμως «αίσθηση απειλής» δεν είναι καθόλου. Οι καθεστωτικές δυνάμεις αισθάνονται απειλημένες. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι η πηγή της απειλής δεν περιορίζεται σε ένα συγκεκριμένο κόμμα, στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ούτε καν στην Αριστερά γενικότερα. Η κύρια απειλή για τις δυνάμεις που ταυτίζονται με τις μνημονιακές πολιτικές είναι το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα, η ίδια η δημοκρατία. Αυτό δεν είναι σχήμα λόγου: οι καθεστωτικές δυνάμεις, από τον περασμένο Μάιο, έχουν αρχίσει να ανησυχούν για την πολύ πραγματική πιθανότητα ότι το ίδιο αυτό το κοινοβουλευτικό σύστημα από το οποίο αντλούν τη νομιμοποίησή τους θα επιτρέψει στην Αριστερά να ανέλθει στην εξουσία.

Δημοκρατία όμως δεν είναι μόνον οι εκλογές για το Κοινοβούλιο, είναι ένα ολόκληρο σύστημα θεσμών και δικαιωμάτων, άρρηκτα συνδεόμενων με τη διαδικασία τού εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Ισως το πιο κρίσιμο από αυτά, ακριβώς ως προς την εκλογική διαδικασία, είναι το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου μαζί με τους θεσμούς που το εξασφαλίζουν. Πριν από την κρίση, σε αυτόν τον τομέα δεν υπήρχε σοβαρή απειλή. Το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου ήταν ανεκτό, εφόσον οι «κανόνες του παιχνιδιού» στη σφαίρα του λόγου διαμορφώνονταν σε τεράστιο βαθμό ανεμπόδιστα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Η μαζική ανέχεια και εξαθλίωση, που επέφεραν η κρίση και τα μνημόνια, όμως έχουν καταστήσει την εξουσιαστική επενέργεια των επικρατούντων μέσων ανεπαρκή. Η αγανάκτηση πολλών ανθρώπων τούς ωθεί να θέλουν να ακούσουν και άλλες φωνές: αντι-μνημονιακές, αντι-νεοφιλελεύθερες, αριστερές.

Σε αυτή τη νέα κατάσταση, η ιδανική λύση για τους κυβερνώντες θα ήταν η επιβολή λογοκρισίας. Οσο υπάρχουν ακόμη οι θεσμοί που δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο, δηλαδή όσο υπάρχει δημοκρατία, οι κυβερνώντες προσφεύγουν στο πλησιέστερο υποκατάστατο της λογοκρισίας. Αν δεν μπορείς να καταστείλεις τον ίδιο τον λόγο του αντιπάλου, αν δεν μπορείς να τον εξαναγκάσεις στη σιωπή, τι πιο κοντινό σε αυτό από το να παραποιείς χονδροειδώς τη σημασία των λεγομένων του; Τα τρία περιστατικά που ανέφερα στην αρχή δεν είναι ούτε «κουτοπονηριά» της συγκυβέρνησης ούτε απλό σύμπτωμα του «πανικού» της. Είναι ακόμα μια ένδειξη, στη σφαίρα του λόγου αυτή τη φορά, μιας μεθοδευμένης, στρατηγικά σχεδιασμένης, πορείας προς τον αυταρχισμό, μιας πορείας που θα επιταχύνεται όσο η αίσθηση απειλής από τη δημοκρατία θα επιτείνεται.

……………………………………………………….

*Διδάσκει Κοινωνική Θεωρία με ειδίκευση στην επικοινωνία στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ποινικοποίηση στα μέτρα τους...

Χριστόφορος Κάσδαγλης...

Εντάξει, ο Παπακωνσταντίνου είναι ο εύκολος στόχος. Ποιος δεν θα ’θελε να δει να τιμωρούνται η αλαζονεία των πρώτων μνημονιακών μέτρων και ο παρείσακτος που αναγορεύθηκε σε τσάρο της οικονομίας και έκοβε με ευκολία μισθούς και συντάξεις.
Αυτά ως προς τις εντυπώσεις. Γιατί ως προς τη νομική ουσία, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι καθόλου δεν έχουν αποδείξει, μέχρι στιγμής, πως ο Παπακωνσταντίνου ήταν εκείνος που αλλοίωσε τη λίστα Λαγκάρντ. Είχε, λέει, το κίνητρο και την ευκαιρία… Μα αν ήταν έτσι, σε κάθε φόνο θα ενοχοποιούσαμε αμέσως τους κληρονόμους του θύματος!
Ναι, αλλά υπήρχε μέσα στο σπίτι και άλλος ύποπτος. Ο οποίος αποδείχτηκε ότι κρατούσε στα χέρια του επί ένα χρόνο το όπλο του εγκλήματος, και μονάχα όταν στριμώχτηκε το παρέδωσε στις αρχές. Κι έπειτα άρχισε να τρέχει στους δρόμους με το δάχτυλο προτεταμένο φωνάζοντας «Κλέφτης, κλέφτης, πιάστε τον!», προσπαθώντας στρέψει αλλού το κυνηγητό, να βγει απ’ το κάδρο και να επιρρίψει όλες τις ευθύνες στον συνένοχό του.
Κι οι άλλοι; θα πεις. Γιατί το κάνουν οι άλλοι κυβερνητικοί;
Οι άλλοι, μάτια μου, δεν ψάχνουν για τον ένοχο. Πτώμα για να πατήσουν ψάχνουν  και να βγουν στην άλλη όχθη με τα πόδια κατά το δυνατόν στεγνά. Ο Βενιζέλος είναι το σωσίβιό τους. Δεν προσφέρεται για ανθρωποθυσία – προς το παρόν.
Δεν μου αρέσει και δεν με εκφράζει η ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής. Ποτέ δεν έφερε καλό σ’ αυτό τον τόπο. Δίκη Κολοκοτρώνη, δίκη των Έξι, Ιδιώνυμο, Αναγκαστικός Νόμος 509/1947, χουντικά στρατοδικεία, μεταπολιτευτικά ειδικά δικαστήρια.
Οι δίκες πολιτικών προσώπων διχάζουν, χωρίς να προσφέρουν κάτι στην αυτογνωσία του έθνους αλλά και χωρίς να συμβάλλουν -όπως θα περίμενε κανείς- στην κάθαρση από την τραγωδία.
Οι δίκες πολιτικών προσώπων αποπροσανατολίζουν από το εκάστοτε πραγματικό πρόβλημα – στοχοποιούν πρόσωπα και αθωώνουν πολιτικές. Ζουμάρουν σε συγκεκριμένα άτομα, αφήνοντας απέξω τα συμφέροντα που καθοδήγησαν τις πράξεις τους: τις ιδεολογίες, τα ιδεολογήματα, τις κρυφές ατζέντες.
Ειδικά σε συνθήκες κρίσης, οι δίκες πολιτικών προσώπων είναι πιθανό να χορτάσουν μια ορισμένη εκδικητική μανία του πλήθους, αφήνοντας αλώβητες τις δομές και τους συσχετισμούς πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που τη δημιούργησαν. Ικανοποιούν ενδεχομένως το λαϊκό θυμικό, όχι όμως και το λαϊκό συμφέρον.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος μιλάει για σκευωρία. Πάγιο επιχείρημα που επικαλέστηκαν  κατά καιρούς πολιτικοί όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Δημήτρης Τσοβόλας, ο Άκης Τσοχατζόπουλος, ο Γιώργος Βουλγαράκης, ο Αριστοτέλης Παυλίδης, ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, ο Παναγιώτης Ψωμιάδης. Δεν ξέρω πώς γίνεται το επιχείρημα να επανέρχεται κάθε φορά χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας. Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι επιστρατεύεται οσάκις τα υπόλοιπα λογικά επιχειρήματα έχουν τελειώσει. Μια άλλη ότι ο καθένας που το χρησιμοποιεί παίρνει κουράγιο από την ατιμωρησία που πέτυχε ο προηγούμενος.
Προσωπικά, θα ήμουν εξαιρετικά επιφυλακτικός αν τα κόμματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης άφηναν τα επείγοντα καθήκοντά τους να προασπίσουν την επιβίωση των λαϊκών και των μεσαίων στρωμάτων, να οργανώσουν την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών, και επιδίδονταν σε εκστρατεία κυνηγητού μαγισσών  ποινικοποιώντας και προσωποποιώντας τις παραμέτρους της κρίσης.
Αλλά εδώ δεν πρόκειται περί αυτού. Ήταν τα τρία κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση τα οποία έσπευσαν δρομέως να καταθέσουν την πρόταση για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής παραμονές πρωτοχρονιάς, λες κι έτρεχαν να προλάβουν την προθεσμία για την… εκταμίευση της επόμενης δόσης.
Η ποινικοποίηση, λοιπόν, δεν προέκυψε, όπως σε άλλες περιπτώσεις, από τη σπουδή της αντιπολίτευσης – ήταν τα ίδια τα κυβερνητικά κόμματα που επέλεξαν  αυτό το δρόμο. Ε, αν τώρα εκείνα θέλουν να προωθήσουν την πιο ανώδυνη λύση, να «θυσιάσουν» τον εκτός πολιτικού παιχνιδιού Παπακωνσταντίνου και να απαλλάξουν από κάθε ποινική ευθύνη το Βενιζέλο, η αντιπολίτευση δεν έχει κανένα λόγο να τους κάνει τη χάρη.

Ο Παπακωνσταντίνου είναι μονάχα ο πυρετός...

Χριστόφορος Κάσδαγλης...

Υπάρχει μια υποκρισία στην υπόθεση Παπακωνσταντίνου.
Φυσικά, η υποκρισία αρχίζει από τον ίδιο τον Παπακωνσταντίνου (Δεν γνώριζα, δεν έχω καμία σχέση, η αλήθεια θα λάμψει). Συνεχίζεται με την υποκρισία του ΠΑΣΟΚ να τον διαγράψει, όπως κάποτε διέγραφε τον Άκη ή τον Τσουκάτο). Αλλά είναι επίσης μια υποκρισία ολόκληρου του πολιτικού συστήματος, του Τύπου αλλά και της κοινής γνώμης.
Υπάρχει ένα σύστημα που γεννάει Παπακωνσταντίνου, Τσοχατζόπουλους, Τσουκάτους, Μαντέληδες, αλλά και Βουλγαράκηδες, Μεϊμαράκηδες, Καραχάλιους, βοηθούς Καραχάλιου, Μαγγίνες, Παυλίδηδες, Ζαχόπουλους και λοιπούς κουμπάρους. Έρχεται λοιπόν το σύστημα, που γεννάει τη διαφθορά, που τη διδάσκει στα στελέχη του με εντατικά σεμινάρια επιδοτούμενα από το ΕΣΠΑ, και σου λέει, δεν φταίω εγώ, φταίει ο Νίκος, ο Τάκης, ο Μάκης, ο Σάκης. Πιάστε τους αυτούς, η αλήθεια πρέπει να λάμψει ώστε να συνεχίσω εγώ το θεάρεστο έργο της εξυγίανσης, της δημοσιονομικής ανάταξης, της σωτηρίας του τόπου.
Ο Παπακωνσταντίνου είναι το σύμπτωμα, δεν είναι η αρρώστια. Δεν πάσχουμε από Παπακωνσταντίνου, πάσχουμε από διάσπαρτη διαφθορά και από προχωρημένη σήψη. Τον πυρετό δεν τον καταπολεμάς διαγράφοντάς τον, ούτε συστήνοντας προανακριτικές επιτροπές. Σκοτώνεις τα μικρόβια με κάθε τρόπο και εξουδετερώνεις τις αιτίες που τα ενισχύουν.
Κατά έναν περίεργο τρόπο, πάντως, το σύστημα εντοπίζει «εγκαίρως» τα απολωλότα πρόβατα και τα απομονώνει προτού βγουν στην επιφάνεια οι πομπές τους, αφού προηγουμένως τα υπερασπιστεί για να κερδίσει χρόνο και να αποστασιοποιηθεί απ’ αυτά. Δεν είναι, λοιπόν, ο υπουργός Παπακωνσταντίνου που τα ’κανε όλ’ αυτά, αλλά ένας πρώην που το κίνημα τον ξέβρασε εγκαίρως και ο λαός τον έβαλε στο περιθώριο πολύ πριν αποκαλυφθούν τα καμώματά του.
Ζητείστε λοιπόν συγνώμη τώρα όλοι εσείς που τολμήσατε να υποπτευθείτε τον πολιτικό κόσμο, όσοι τόσον καιρό επιχειρείτε με ανυπόστατες κατηγορίες και φήμες να εμποδίσετε τους σωτήρες να ολοκληρώσουν το έργο τους.
Τραβήξου στα δικαστήρια εσύ που τόλμησες να δημοσιοποιήσεις τη λίστα Λαγκάρντ αντί να την κρατήσεις στα πιο βαθιά συρτάρια και να διασπείρεις φήμες, να εκβιάζεις ή να ανταλλάσσεις το περιεχόμενό της με παντός είδους λύτρα. (Κι ας μην ξεχνάμε: Αν η λίστα Λαγκάρντ δεν είχε δημοσιοποιηθεί, Κύριος οίδε αν τελικά θα είχε αποκαλυφθεί η αφαίρεση ονομάτων από το αρχικό πακέτο).
Πληρώστε όλοι εσείς (Όλοι; Όχι!) χαράτσια, έκτακτες εισφορές και παραφουσκωμένους φόρους, ενόσω εμείς θα προσπαθούμε να καταπολεμήσουμε τη φοροδιαφυγή, να ανασυγκροτούμε αενάως τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και να διευθετούμε το χάος που εμείς δημιουργήσουμε για να προστατέψουμε τους προστάτες μας, τους χρηματοδότες μας και τα δικά μας παιδιά.
Η αλήθεια, άλλωστε, θα λάμψει – για μία ακόμη φορά.

Οι κλέφτες, η εκμετάλλευση και η αριστερά...

Του Δημητρη Γκιβιση απο το Κοκκινο Σημειωματαριο...

Αφορμή για τις παρακάτω σκέψεις δεν είναι το σύνθημα, αλλά όλη αυτή η οριζόντια κλεφτολογία που αναπτύσσεται συνεχώς στην ελληνική κοινωνία με συζητήσεις που ξεκινούν, ανακυκλώνονται και καταλήγουν στο ίδιο αίτημα: «οι κλέφτες στη φυλακή». Όμως επειδή το κάθε αίτημα αποκτά διαφορετικό περιεχόμενο ανάλογα της θέσης από την οποία λέγεται κάθε φορά, θα σταθώ σε κάποια σημεία.

Πρώτον, όλη αυτή η συζήτηση για την κλεπτοκρατία, έτσι όπως γίνεται περιορισμένα και αποσπασματικά θυμίζει τον συνήθη τηλεοπτικό διάλογο, που μπορεί να διεξάγεται με πολύ έντονους τόνους, και εφόσον τηρεί επακριβώς τις προϋποθέσεις που αναπαράγουν την συναίνεση να ενθαρρύνεται να προχωρήσει ακόμη περισσότερο μέσα στα πλαίσια των καθορισμένων ορίων, όμως το γεγονός ότι πάντα βρίσκεται υπό τον έλεγχο των διαμορφωτών της κοινής γνώμης, συμβάλλει στην εδραίωση ότι υπάρχει ένα και μοναδικό θέμα στη σκέψη του συνόλου και παρακάμπτει το γεγονός ότι το θέαμα δεν είναι ένα σύνολο εικόνων αλλά μια κοινωνική σχέση ανάμεσα σε πρόσωπα διαμεσολαβούμενα από τις εικόνες.

Παράλληλα, το συγκεκριμένο αίτημα επειδή είναι προφανές ότι για πολλούς ξεκινά από μια θυμική διάθεση που αναζητά μια πρόσκαιρη ηθική ικανοποίηση για αυτό που ζουν (περιθωριοποίηση, φτώχεια, ανεργία κλπ), δηλαδή από την επιθυμία να μπουν οι κλέφτες (όλοι; κάποιοι; ποιοι;) στη φυλακή, συχνά ακούγεται ως ένας πρωτόγονος κανιβαλισμός λαϊκών δικαστηρίων που ενοχοποιεί εκ των προτέρων. Παράλληλα, δείχνει να είναι προϊόν μιας αυστηρά οικονομίστικης αντίληψης που αναδεικνύει ως πρωτεύον την κλοπή του δημόσιου χρήματος από τους «κλέφτες τους πολιτικούς», ενώ συγχρόνως έμμεσα αθωώνει συγκεκριμένες πολιτικές της κυρίαρχης τάξης και επιφανειακά παρακάμπτει βαθύτερες αιτίες, αναλύσεις, κλπ.

Όμως, μια τέτοια αναζήτηση θεωρώ ότι είναι και γίνεται παραπλανητική, όχι μόνο γιατί αναδεικνύει μια εύπεπτη ηθικολογία σε πολιτικό/κοινωνικό συλλογικό αίτημα, αλλά γιατί θεωρεί την πολιτική κυρίως ως μια υπόθεση προσώπων (που μπορεί βρε αδελφέ να κάνουν και κάποια λάθη πότε - πότε), και υποκρύπτει το γεγονός ότι όλες οι πολιτικές εκφράζουν συγκεκριμένα και αντικρουόμενα κοινωνικά συμφέροντα.

Είναι καθαρά μια συντηρητική αντίληψη που αυτονομεί αυθαίρετα τους πολιτικούς από τα κόμματά τους (π. χ. ο κακός Τσοχατζόπουλος από το καλό ΠΑΣΟΚ), που αποσυνδέει βίαια τα πρόσωπα από τις πολιτικές που ασκούν, και με μια «λογική» της πάνω πλατείας αντιπαλεύει την έννοια της πολιτικής ως συλλογική συμμετοχική δραστηριότητα και προτάσσει ως μοναδικό ζητούμενο την αναζήτηση των τίμιων, των ενάρετων, των αρίστων. Των έντιμων πατριωτών, σύμφωνα και με τις κραυγές των «προδομένων».

Θα έλεγα ότι το «οι κλέφτες στη φυλακή» εκφράζει μια άποψη που αφετηρία της είναι η απώλεια της ενότητας του κόσμου, και οδηγεί, και συγχωρείστε μου τον νεολογισμό, σε μια αταξικοποίηση του πραγματικού, αφού συσκοτίζει κάθε αναφορά σχετικά με το κοινωνικό ζήτημα, ενώ παράλληλα ενισχύει απολιτικές ισοπεδωτικές δοξασίες του τύπου «όλοι είναι ίδιοι» και συλλογικές ονειρώξεις για αγχόνες και Γουδιά. Όμως η κλοπή του δημόσιου χρήματος, δεν είναι μια πράξη περισσότερο αποτρόπαιη από οποιαδήποτε άλλη κλοπή/απώλεια δημόσιου δικαιώματος: όπως του δημόσιου πανεπιστήμιου, της δημόσιας τηλεόρασης, του δημόσιου χώρου, της δημόσιας συνάθροισης, της δημόσιας συγκοινωνίας, του δημόσιου δάσους, της δημόσιας ασφάλισης. Τα υπερασπιζόμαστε όλα εξίσου, με το ίδιο πάθος και χωρίς καμία μεροληψία. Και συγχρόνως, προτρέπουμε και τους άλλους να το κάνουν. 

Παράλληλα, μην ξεχνάμε η κάθε κλεφτολογία είναι πάντα κατά βάθος μια συζήτηση λειψή, γιατί διεξάγεται εντός των ορίων που θέτει το σύστημα, αφού το τι θεωρείται ως ποινικό αδίκημα σχετίζεται αποκλειστικά με αυτό που ορίζει ως νόμιμο το νομικό οπλοστάσιό του. Και ένα κοινωνικό σύστημα που ποινικοποιεί τις ανάγκες των ανθρώπων γιατί είναι προσανατολισμένο στην μεγιστοποίηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, είναι εξ ορισμού ένα σύστημα εχθρικό, δεν χωράει τα όνειρά μας, χρειάζεται ανατροπή. Και είναι λάθος να επικαλούμαστε την νομιμότητα που καθορίζει η σημερινή κυριαρχία του, όπως δυστυχώς ακούμε κάποιες φορές ακόμα και από την αριστερά. Δεν θα αναφερθώ μόνο στον χυδαίο τρόπο με τον οποίο το ΚΚΕ υπερασπίστηκε την αστική νομιμότητα τον Δεκέμβρη του 2008, αλλά και σε απόψεις που εκφράστηκαν από πλευράς στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την είσοδο των εργαζομένων στο Πεντάγωνο.

Φυσικά δεν υπερασπίζομαι τους κλέφτες, ωστόσο, μια γενικόλογη συζήτηση περί κλοπής παραβλέπει ότι συχνά η κλοπή/απαλλοτρίωση είναι και μια εξέγερση κατά της κοινωνικής αδικίας, ότι είναι μια συμβολική πράξη αποφετιχοποίσης της φανταχτερής βιτρίνας του καπιταλισμού, ότι ξεκινά από την απελπισία των ανθρώπων και όχι από την ελπίδα τους. Για παράδειγμα, αν κάποιος εργαζόμενος σε ένα φούρνο παίρνει 400 ευρώ τον μήνα, αν επικαλεστούμε την νομιμότητα δεν μπορούμε να πούμε ότι ο εργοδότης τον κλέβει, αφού τον πληρώνει όσα καθορίζει ο νόμος, και άρα μπορεί κάλλιστα να ισχυριστεί ότι αυτό που κάνει είναι και νόμιμο είναι και ηθικό, σύμφωνα και με την αλήστου μνήμης ρήση του Βουλγαράκη. Όμως αν ο εργαζόμενος αρπάξει ένα κουλούρι που ο ίδιος παράγει για να το φάει, αυτό το σύστημα που ποινικοποιεί την πείνα τον ονομάζει κλέφτη.

Επομένως το βασικό ζήτημα δεν είναι η κλοπή ως κλοπή, αλλά η κλοπή ως ταξική εκμετάλλευση. Η κλοπή είναι ένα σύμπτωμα του διευρυνόμενου χάσματος μεταξύ των κυρίαρχων και των υποτελών, και η αντίθεση σε αυτήν δεν είναι ιδεολογία, δεν είναι ούτε καν θέση. Με αυτό δεν εννοώ να περιμένουμε καρτερικά εκείνη την μαγική στιγμή που η γη θα γίνει κόκκινη σύμφωνα με τις προφητείες και αυτόματα θα σταματήσει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αλλά ότι σε αυτήν την απολιτική συζήτηση περί κλεφτών πρέπει να μιλήσουμε με τις λέξεις που καίνε για την ταξική διάσταση των πραγμάτων.

Να ανιχνεύσουμε την νέα συλλογική χειραφέτηση, να ενισχύσουμε τα διάφορα αυτοδιαχειριστικά πειράματα, να μιλήσουμε για τον έλεγχο του πλούτου, και να αναδείξουμε το όραμα της κοινωνικής οικειοποίησης του δημιουργώντας ρωγμές στην κοινωνική σχέση του κεφαλαίου. Ειδικά σήμερα, στην εποχή των μεγάλων ερωτηματικών, που η οργή σπάει τον χρόνο, και οι ηττημένοι ξαναγυρίζουν και θέλουν να πάρουν πίσω όλα όσα τους ανήκουν.


ΥΓ: Και κάτι ακόμα. Είναι σημαντικό για τη δική μας αριστερά, που χαρακτηρίζεται από έναν πλούτο επεξεργασμένων αναλύσεων για μια σειρά θεμάτων που σχετίζονται με δικαιώματα, να μην αναπαράγει  τόσο εύκολα το «οι κλέφτες στη φυλακή» και για έναν ακόμα λόγο. Ο εγκλεισμός δεν είναι ο μοναδικός τρόπος έκτισης της ποινής, χρειάζεται να αναδεικνύουμε και άλλους εναλλακτικούς τρόπους, όπως την κοινωφελή εργασία, την ημιελεύθερη διαβίωση, κλπ.

Το μπασταρδάκι μιας παρτούζας...

του Στελιου Κουλογλου απο το Lifo...

Τα πολιτικά κόμματα, οι δανειστές και το διαδεδομένο αίσθημα της ανομίας βρέθηκαν στο κρεβάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής έχει αρχίσει πλέον να απασχολεί όλο τον κόσμο. Την Κυριακή δημοσιεύτηκε μια διακήρυξη, την οποία υπέγραφαν νομπελίστες και προσωπικότητες στο πλαίσιο μιας πρωτοβουλίας από 40 χώρες, που καταγγέλλει τις επιθέσεις εναντίον των μεταναστών, «τη συνέργεια μεταξύ αστυνομικών και νεοναζί μπράβων» και «την ανοχή, την προστασία και την υποστήριξη που απολαμβάνουν οι γκάνγκστερ της Χρυσής Αυγής» και καλεί σε σιωπηλή πορεία στις 15 Δεκεμβρίου στην Αθήνα.
Μέχρι και το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να ξεκινήσει αντιφασιστική εκστρατεία, αφήνοντας κατά μέρος τη βαθιά κρίση του ή, καλύτερα, προσπαθώντας να ξεπεράσει το υπαρξιακό του πρόβλημα μέσω... Μιχαλολιάκου. Το φαινόμενο είναι μοναδικό στην Ευρώπη. Μόνο στην Ουγγαρία τα ξαδελφάκια της Χρυσής Αυγής κατάφεραν να μπουν στο εθνικό Κοινοβούλιο, για να ζητήσουν πρόσφατα την καταμέτρηση των Εβραίων της χώρας! Αλλά η Ουγγαρία, που επίσης περνάει μια βαθύτατη πολιτική και κοινωνική κρίση, καθώς δοκιμάζεται από ένα πρόγραμμα λιτότητας made by ΔΝΤ, έχει παράδοση ακροδεξιών κινημάτων από τη δεκαετία του '30 και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στην Ελλάδα, που καταστράφηκε από τους ναζί, ζούσαμε με την αυταπάτη ότι οι πολιτικοί απόγονοι των γερμανοτσολιάδων δεν θα σήκωναν ξανά κεφάλι: μπορεί οι δωσίλογοι να μην τιμωρήθηκαν μετά την απελευθέρωση του '44, καθώς χρησιμοποιήθηκαν στον Εμφύλιο εναντίον των κομμουνιστών, αλλά ήταν οι ίδιοι που, αφού δολοφόνησαν τον Λαμπράκη το 1963, συγκρότησαν και στελέχωσαν τη χούντα που οδήγησε στην τραγωδία της Κύπρου.
Πώς ένας βουλευτής της Χρυσής Αυγής δεν δίστασε πρόσφατα να σηκώσει δημοσίως τη σημαία ενός καθεστώτος βασανιστηρίων, πλήρους υποτέλειας στις ΗΠΑ και εθνικής προδοσίας; Γιατί δεν εμφανίστηκαν αντίστοιχα φαινόμενα στην Ισπανία, παραδείγματος χάριν, που επίσης δοκιμάζεται από τη «δημοσιονομική προσαρμογή»–βασανιστήριο της Μέρκελ, όπου το μεταναστευτικό πρόβλημα έχει επίσης σοβαρές διαστάσεις και ο φρανκισμός έχει παράδοση και οπαδούς; Υπάρχουν δύο λόγοι γι' αυτό.
Σίγουρα, η συνταγή που εφαρμόζεται στην Ελλάδα είναι η σκληρότερη σε σύγκριση με τις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι σε καμιά από τις υπόλοιπες χώρες το πολιτικό σύστημα δεν είναι τόσο διεφθαρμένο και ανεπαρκές όσο το ελληνικό. Οι ισπανικές κυβερνήσεις δεν άφησαν το μεταναστευτικό κύμα να καταλάβει το κέντρο των μεγάλων πόλεων. Ούτε οι πορτογαλικές κοιτούσαν αμέριμνες τη διάλυση της αστυνομίας ή επέτρεψαν στην ανομία να θεριεύει, προκειμένου να κρύψουν τις δικές τους, σοβαρότερες παρανομίες. Στην Ιταλία, ακόμα και ο Μπερλουσκόνι βρέθηκε αρκετές φορές στο εδώλιο του κατηγορουμένου.
Οι δικοί μας είναι αμετανόητοι, αλλά και πλήρως ανίκανοι να δουν τα λάθη τους, να κάνουν την αυτοκριτική τους και να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα: η ΝΔ διορίζει από κολλητούς μέχρι γκόμενες με νοοτροπία μετεμφυλιακής Δεξιάς, που είχε 200 βουλευτές και δεν έδινε λογαριασμό σε κανένα. Μία μέρα γίνονται πρόεδροι και διορίζουν συγγενείς στη Βουλή και το βρίσκουν φυσιολογικό.
Τη στιγμή που η οικονομία ασφυκτιά και οι ίδιοι μιλούν υποκριτικά για ανάπτυξη και πράσινα άλογα, σταμάτησαν ακόμα και εγγεγραμμένα προγράμματα των ΕΣΠΑ, προκειμένου να τα δώσουν σε κάθε λογής κουμπάρους!
Ξέρουν ότι πιθανότατα δεν θα προλάβουν και τα κονδύλια θα χαθούν έτσι κι αλλιώς, αλλά δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά: έτσι έχουν μάθει να σκέφτονται και να πράττουν! Ο κ. Βενιζέλος αδυνατεί να καταλάβει ότι όταν το ΠΑΣΟΚ χτυπάει τη Χρυσή Αυγή, αυτή δυναμώνει.
Αντί να αναρωτιούνται γιατί δυναμώνουν δημοσκοπικά οι φασίστες, ας κοιτάξουν τις προεκλογικές τους διακηρύξεις. Δεν είναι μόνο η αναδιαπραγμάτευση, απαγκίστρωση κ.λπ. που έχουν παραπεμφθεί στις γερμανικές καλένδες.
Τα κόμματα της κυβέρνησης είχαν κατηγορηματικά υποσχεθεί ότι δεν θα υπήρχαν νέοι φόροι μετά τις εκλογές και ύστερα από 6 μήνες ετοιμάζονται να φορολογήσουν ακόμα και τους πεθαμένους.
Όταν στην Ελλάδα περίπου 800.000 άτομα ζουν πλέον σε οικογένειες όπου κανένα μέλος δεν έχει δουλειά, δεν είναι λογικό ένα κομμάτι αυτών των απελπισμένων, οργισμένων από τη συνεχή κοροϊδία και ταπεινωμένων από τον εθνικό εξευτελισμό ανθρώπων να στραφεί προς αυτούς που καμώνονται δημαγωγικά τους φιλολαϊκούς πατριώτες;

Λείπει μόνο μια εθνική καταστροφή...

Σταύρος Χριστακόπουλος  απο το Ποντικι...

Η ψήφιση των μέτρων του μεσοπρόθεσμου απόψε το βράδυ αλλά και του προϋπολογισμού τις προσεχείς ημέρες αποτελεί την καμπή για τη μετάβαση στην επόμενη μέρα του πολιτικού συστήματος. Κατά τον Τσίπρα, αρχίζει η κατιούσα – ως εκ τούτου βάζει στην ατζέντα τις εκλογές. Κατ’ άλλους η ανασυγκρότηση του Κέντρου υπό τον Σαμαρά. Τίποτε όμως δεν είναι κατ’ ανάγκην ευθύγραμμο...

Η σεναριολογία των ημερών είναι, ομολογουμένως, πλούσια. Κανείς όμως δεν μπορεί να προδικάσει ότι οι υπολογισμοί του είναι ακριβείς, διότι απλούστατα κανένας πολιτικός σχεδιασμός ή πρόβλεψη δεν απέβη ακριβής.
Οι μόνοι που δικαιώθηκαν ήταν όσοι εξ αρχής φώναζαν ότι αυτή η κρίση δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο στην οικονομία, την πολιτική, την κοινωνία, το παραγωγικό και αναπτυξιακό μοντέλο και τη χώρα ολόκληρη.

Πέραν αυτών, όλα τα υπόλοιπα απεδείχθησαν λόγια του αέρα. Ούτε όσοι προέβλεπαν τη νομοτελειακή εξέγερση δικαιώθηκαν ούτε όσοι υπόσχονταν ή προέβλεπαν τη «σωτηρία» της χώρας μέσω των μνημονίων ούτε όσοι υπολόγιζαν ότι μπορούν να εκμεταλλευθούν την κρίση. Ακόμη και όσοι τελικά αναδείχθηκαν μέσα από την κρίση δεν το είχαν στην ατζέντα τους.

Επίσης δεν δικαιώθηκαν όσοι έβλεπαν μόνο μια πλευρά του προβλήματος, αφού τελικά απεδείχθη αυτό που διατυμπανίζαμε εδώ και τρία χρόνια: και η κρίση και η συνακόλουθη κατάρρευση ήταν προφανές ότι θα είναι συνολική.

Αυτή η αδυναμία πολλών και διαφόρων τούς εμπόδισε να διαμορφώσουν σχέδια και προτάσεις αντιμετώπισης ή διαχείρισής της. Τώρα καλούνται εσπευσμένα να αλλάξουν ακόμη και ιδεολογικές σταθερές ή στρατηγικές δεκαετιών για να αντεπεξέλθουν στο βάρος της διάλυσης.

Οι οικτρές διαψεύσεις των τελευταίων χρόνων πληρώνονται τώρα ακριβά και θα πληρωθούν ακόμη ακριβότερα το επόμενο διάστημα, καθώς οι δανειστές και οι κερδοσκόποι – άλλοι ελεγχόμενοι από τους ίδιους και άλλοι αυτόνομοι – όχι μόνο έσπρωξαν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού, αλλά έρχονται τώρα να μοιραστούν τη λεία τους σε πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία σπρώχνοντας παράλληλα τον ελληνικό λαό στην ανέχεια, την υποδούλωση και, εν τέλει, στον Τρίτο Κόσμο.

Όσες πολιτικές δυνάμεις φιλοδοξούν όχι απλώς να παίξουν ρόλο την επόμενη περίοδο, αλλά και να διαμορφώσουν τη μελλοντική ταυτότητα της χώρας, οφείλουν να προχωρήσουν ταχύτατα στη διαμόρφωση σχεδίων μεγάλης κλίμακας και πνοής.

Επειδή όμως η πολιτική στην Ελλάδα κινείται με τους «δικούς της» – συνήθως αφασικούς – ρυθμούς, καλό είναι να συνειδητοποιήσουν όλοι ότι από το παζλ της κατάρρευσης λείπει μόνο μια εθνική καταστροφή. Η οποία γίνεται όλο και πιο πιθανή όσο δεν μπαίνει φρένο στην κατάρρευση...