Υπεξαίρεση ζωής...

απο την Αυγη...

Άλλη μια απόδειξη ότι το Μνημόνιο ήρθε για να μείνει και να αποδιαρθρώσει το κοινωνικό κράτος είναι η ρύθμιση για τις ασφαλιστικές εισφορές. Με Υπουργική Απόφαση οι ασφαλιστικές εισφορές από το 2017 θα εκχωρούνται στις εφορίες και δεν θα καταβάλλονται στα ασφαλιστικά ταμεία.
Το προβαλλόμενο πρόσχημα είναι ότι το Δημόσιο έχει δυνατότητα να ελέγχει την εισφοροδιαφυγή, ενώ τα ταμεία δεν διαθέτουν ούτε την κατάλληλη υποδομή, αλλά ούτε και την πολιτική βούληση να κυνηγήσουν τους οφειλέτες. Παρ' όλα αυτά στη ρύθμιση δεν υπάρχει ούτε καν η πρόβλεψη ότι τα χρήματα των εισφορών θα κατατίθενται σε ειδικό λογαριασμό στο όνομα του κάθε ταμείου.
Στην ουσία τα αποθεματικά των ταμείων θα χάνονται στη μαύρη τρύπα του δημόσιου χρέους. Η κυβέρνηση αρπάζει τον ασφαλιστικό κουμπαρά και τον μετατρέπει σε πρωτογενές πλεόνασμα ή σε έσοδο για την αποπληρωμή του δημόσιου δανεισμού. Με τέτοια προοπτική, η κρατική εγγύηση για σύνταξη 360 ευρώ θα αποδειχθεί συντόμως το επικρατέστερο σενάριο για τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, ενώ οι επικουρικές συντάξεις θα ευτελιστούν, αρχής γενομένης από σήμερα.
Η παρατεταμένη ύφεση, αλλά κυρίως το μοντέλο της ανασφάλιστης και φθηνής εργασίας που εγκαθιδρύεται, οδηγούν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, σε πολύχρονη "αναιμική ανάπτυξη με ανεργία". Διαμορφώνουν ένα νέο πλέγμα αποκλεισμού εκατομμυρίων πολιτών από την κοινωνική ασφάλιση. Αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες, ως λύση ανάγκης για δύο εκατομμύρια ανασφάλιστους πολίτες, δηλαδή ότι το κράτος αναλαμβάνει να παρέχει νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη, μέσα σε ένα καθεστώς κατάρρευσης του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος, θα αποδειχθεί ο κανόνας με την υπεξαίρεση των ασφαλιστικών εισφορών από το κράτος. Η υποτυπώδης κρατική εγγύηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων θα συνοδεύεται από το άνοιγμα των ασφαλιστικών ανισοτήτων, καθώς η ακριβοπληρωμένη ιδιωτική ασφάλιση θα παρουσιάζεται ως η αναγκαστική επιλογή.
Με την υπεξαίρεση των ασφαλιστικών εισφορών το κράτος καταργεί το υφιστάμενο τριμερές σύστημα κοινωνικής ασφάλισης. Τώρα το κράτος συγκεντρώνει όλους τους πόρους και, με τους περιορισμούς του δημοσιονομικού κανόνα του πρωτογενούς πλεονάσματος, θα παρέχει φιλανθρωπικά επιδόματα αντί για συντάξεις και υποβαθμισμένη νοσοκομειακή περίθαλψη.
Σε μια περίοδο κατά την οποία το προωθούμενο τέλος της σταθερής εργασίας ανατρέπει τα μεταπολεμικά δεδομένα και τις κατακτήσεις, το κράτος έπρεπε να κινηθεί σε αντίθετη κατεύθυνση. Να αναλάβει την ευθύνη της χρηματοδότησης της κοινωνικής ασφάλισης μέσω ισχυρών πολιτικών φορολογικής αναδιανομής. Αντ' αυτού, το νεοφιλελεύθερο κράτος λεηλατεί τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, αυτή τη φορά όχι στιγμιαία, όπως με το περιβόητο PSI, αλλά με έγκλημα διαρκείας.
Η εξέλιξη αυτή δείχνει τι εννοούν η κυβέρνηση και οι πιστωτές όταν πιέζουν για την επιτάχυνση των "διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων". Οι μεταρρυθμίσεις, ολοένα και περισσότερο, "μυρίζουν ανθρώπινο κρέας"...

Τα κοπαδια στην ουρα...

Συνηθης Υποπτος...

Η παρέα  στο γραφείο συζητούσε για τα χαράτσια και τις ουρές στις εφορίες. Μίλαγαν όλοι μαζί οργισμένα, η συζήτηση είχε μετατραπεί σ΄ενα βουητό που δεν έβγαζε πουθενά. Ολοι αυτοί οι οργισμένοι είχαν περάσει με τη σειρά τους ένας ένας από κάποια ουρά.

"Εγώ δεν ξέρω από αυτές τις ουρές τους είπα. Γιατί δεν έχω πληρώσει την εφορία και δεν έχω ακίνητο για να ανακατεύομαι με χαράτσια." Σιωπή... Πως βλέπουμε σε κάτι ταινίες να γίνεται το χάος και ξαφνικά κάποιος πυροβολεί στον αέρα κι απλώνεται μια μουγγαμάρα ξαφνικά, κάτι τέτοιο έγινε.

Γύρισαν όλοι και με κοίταξαν σαν να είχα ανακοινώσει δημοσίως πως το βράδυ κάνω πιάτσα κι εκδίδομαι! Τι εννοείς δεν έχεις πληρώσει? Και τι θα κάνεις. Κι αρχίζει μια δεύτερη επίθεση βαβούρας αυτή τη φορά όλη αφιερωμένη σε μένα. Θα στα πάρουν από το μισθό, θα σου στείλουν το κλητήρα στο σπίτι. Πόσα χρωστάς? Αν είναι πάνω από τόσα θα σε κλείσουν μέσα.

Παιδιά ψυχραιμία. Υπάρχει ένα πολύ απλό ζητηματάκι. Δεν έχω πληρώσει γιατί δεν έχω να πληρώσω, δεδομένου πως πριν την εφορία προηγούνται μερικές βασικές ανάγκες τις οποίες θα έπρεπε να αφήσω ακάλυπτες για να πληρώσω την εφορία. Νοίκι, ηλεκτρικό,  τροφή της οικογένειας, εισιτήρια για να πηγαίνω στη δουλειά. Κι αυτά μισοκαλυμμένα είναι. Οπότε γιατί το συζητάμε.

Κι αν σου συμβεί αυτό? Το αγωνιώδες ερώτημα. Η τρομοκρατία... Κι αν. Κι αν τι? Θα με κρεμάσουν στη μέση της πλατείας για παραδειγματισμό? Δεν τους πέρναγε καν από το μυαλό πως υπάρχουν άνθρωποι που έχουν στη ζωή τους άλλες ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ από αυτές που επιβάλλει η μνημονιακή πολιτική της κάθε εσωτερικής ή εξωτερικής τρόικα. Η ουσία όλου του προβλήματος στους ανθρώπους που λαμβάνουν καθημερινά εντολές και διαταγές (δεν μιλάω για τους άλλους που γύρισαν ηλιοκαμμένοι από τα νησιά κι ετοιμάζονται για τις χειμωνιάτικες επιδρομές στα σκυλάδικα) είναι πως έχουν πάθει ένα απόλυτο πανικό στο πως θα ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΟΥΝ τις διαταγές....

Θα τους ρίξουν οι νοικοκυραίοι...

Γιώργος Ανανδρανιστάκης, απο την Αυγη...

Η επόμενη φάση του ατέλειωτου δράματος που ζούμε θα είναι οι μαζικές κατασχέσεις σπιτιών. Κατασχέσεις από παντού, από τις εφορίες, από τα ασφαλιστικά ταμεία, από τις τράπεζες. Θα είναι η πιο σκληρή φάση, ίσως να είναι και η τελευταία, αφού τότε θα καταλάβουν όλοι, ακόμη και οι νοικοκυραίοι που εξακολουθούν να στηρίζουν ακόμη τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, για να μην τους βρουν τα χειρότερα,
ακόμη κι αυτοί θα καταλάβουν επιτέλους ότι τα χειρότερα τους έχουν βρει ήδη. Για να μπει κάποιος στη ρύθμιση για τα κόκκινα δάνεια, θα πρέπει πρώτα να έχει εξοφλήσει τις υποχρεώσεις του προς την εφορία, έγραφε χθες κατ΄ αποκλειστικότητα η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Τουτέστιν, αν δεν μπορείς να πληρώσεις ούτε την εφορία ούτε το δάνειο, θα πρέπει να πληρώσεις και την εφορία και το δάνειο. Η λογική της απόλυτης απανθρωπιάς, να μαζέψουμε λεφτά απ' όπου βρούμε, για να ξοφλήσουμε τους δανειστές κι ας κόψει ο άλλος το φαγητό, το ρεύμα, το νερό, ας κόψει το λαιμό του, άμα χρειαστεί.
Αν δεν μας πληρώσει, θα του πάρουμε ό, τι έχει και δεν έχει, του αλλουνού του παίρνουμε το σπίτι για 1.750 ευρώ, έτσι για να παραδειγματιστούν οι υπόλοιποι. Κι αν χρωστάς το συγκλονιστικό ποσό των 5.000, μπορεί να μπεις μέχρι και στη φυλακή, να σου διηγείται ο Άκης ιστορίες από το ένδοξο παρελθόν του ΠΑΣΟΚ. Την Πέμπτη που θα μας επισκεφθεί ο Σόϊμπλε, να προχωρήσει το κράτος σε μαζικές και τελετουργικές προφυλακίσεις οφειλετών του πεντοχίλιαρου, έτσι για να ευφρανθεί λιγουλάκι ο ηγεμών. Αυτά είναι κεράσματα, όχι οι ρετσίνες και οι μουσακάδες.
Η μεγάλη είδηση όμως ήρθε από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ του Αναστασιάδη και ζητώ συγγνώμη που αναφέρω τέτοια ονόματα εν ώρα φαγητού. Το ΘΕΜΑ λοιπόν έγραφε χθες ότι οι ελληνικές τράπεζες σκοπεύουν να πουλήσουν σε ξένα κερδοσκοπικά funds τα ενυπόθηκα δάνεια που δεν εξυπηρετούνται, τα οποία υπολογίζονται σε δεκάδες δισ ευρώ. Θα πουλάνε δηλαδή στους ξένους έναντι 30.000 ευρώ ένα δάνειο 100.000 ευρώ που έχει υποθήκη ένα σπίτι, θα τσεπώνουν τα μετρητά οι τραπεζίτες και το fund θα παίρνει το δάνειο και την υποθήκη.
Τι μας νοιάζει αν το δάνειό μας θα το έχουν οι έλληνες ή οι ξένοι τραπεζίτες κερδοσκόποι και οι μεν, κερδοσκόποι και οι δε. Μας νοιάζει και μας κόφτει. Ο εγχώριος κερδοσκόπος έχει πρόσωπο, έχει υπαλλήλους με τους οποίους συναλλάσσεσαι απευθείας, μπορεί να πετύχεις κάποια ρύθμιση, να ασκήσεις πολιτική πίεση, για να περάσει ένας νόμος που θα σου δίνει ανάσες. Ο ξένος κερδοσκόπος είναι απρόσωπος και παντοδύναμος. Με το που θα καθυστερεί τρεις μήνες η αποπληρωμή ενός θα δανείου, θα κινεί εναντίον σου στρατιές δικηγόρων και είτε θα πουλάς το νεφρό σου, δεν βαριέσαι, γι΄ αυτό σου έδωσε δύο ο θεούλης, για να πληρώσεις το δάνειο είτε θα σου αρπάζουν το υποθηκευμένο σπίτι μέχρι να πεις κύμινο.
Και τι θα τα κάνουνε τόσα σπίτια και σπιτάκια; Θα τα ρίχνουνε στην αγορά, για να φέρουν τις τιμές εκεί που θέλουν και μετά να προχωρήσουν σε μαζικές αγορές ακινήτων, όχι των κατασχεμένων, των άλλων, των ακριβώς, που πλέον θα έχουν γίνει πάμφθηνα. ‘Άσε που μπορεί να σου κατάσχουν το σπίτι και μετά να σου το νοικιάζουν, να μένεις μέσα στο σπίτι σου δηλαδή, να πληρώνεις κανένα πεντακοσάρικο το μήνα και την ιδιοκτησία να τη έχει ένα fund από το Μίσιγκαν.
Η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί στην Τρόικα ότι μέχρι το τέλος του 2013 θα έχει άρει την απαγόρευση για τους πλειστηριασμούς στην πρώτη κατοικία, οπότε από την 1-1-2014 και εντεύθεν θα γίνει η σφαγή των αμνών. Εκτός κι αν δεν τους αφήσουμε να φτάσουν στην 1-1-2014.

μαλάκες...

a/man/called/…


Χήρα, ετών ογδόντα εφτά. Ολογράφως. Φύρα για το κράτος. Ντρέπεται, γιατί ξεπέρασε το προσδόκιμο. Και είναι βάρος, για όλους. Λέει.
Σύνταξη 894 ευρώ. Οκτακόσια ενενήντα τέσσερα. Ολογράφως κι αυτό. Άλλοι -λέει- δεν παίρνουν ούτε τετρακόσια. Μερικοί ούτε καν σύνταξη. Μερικοί δεν έχουν καν δουλειά. Κάποιες μέρες ούτε γάλα για το παιδί παίρνουν. Την κάναν να ντρέπεται και γι αυτό. «Επειδή το βάλατε γινάτι να ζείτε εσείς και να ζείτε με οκτακόσια ευρώ, εσείς που ανάγκες δεν έχετε, δεν περισσεύει τίποτε για τους νέους, ένα βαρίδιο είστε».
Στα νοίκια, επί αιώνες. Όλα πέφτουν, τα νοίκια είναι σκληρά καρύδια, αντέχουν ακόμη. Έφυγε, μετά απο εικοσιπέντε χρόνια, από το προηγούμενο σπίτι γιατί ούτε ένα εικοσάρικο σκόντο δέχτηκαν να της κάνουν, να πληρώνει τουλάχιστον τη συμμετοχή της για τα χάπια της πίεσης. Μετακόμιση στα 86. Νέα ζωή αρχίζει ξανά. Για δυο μήνες ήταν σαν χαμένη στο νέο κουτί. Αλλού πατούσε, αλλού βρισκόταν, ήθελε το βράδι να πάει στο μπάνιο και πήγαινε στην ντουλάπα. Ήθελε να πατήσει το διακόπτη και έπιανε πόμολο. Πήγαινε να ανοίξει τη βρύση στην κουζίνα και άνοιγε το ψυγείο. Τρεις φορές λάθεψε και στο κρεβάτι, ευτυχώς είχε τοίχο δίπλα και την κράτησε όρθια. Το 2011 πλήρωσε τρεισήμισι χιλιάρικα σε νοίκια. Μπορούσε -βέβαια- να πάει να ζήσει σε τριάντα τετραγωνικά στον πρώτο ή σε κανένα δώμα αντί να ζητάει Βερσαλλίες στον τρίτο με εξηνταπέντε τετραγωνικά. Και σε γηροκομείο μπορούσε, βασίλισσα θα ήταν, αν δεν ντρεπόμασταν εμείς. Το σύνδρομο της Βίκης τις στοίχειωσε όλες όμως, νέες και γριές. Στα λούσα και στη χλίδα. Και γι αυτό ντρέπεται.
Πληρώνει ρεύμα, νερά, τηλέφωνο. Και κοινόχρηστα. Επιμένει να έχει ηλεκτρικό, τρεχούμενο νερό και να μιλάει μια στις τόσες με τις κόρες της και την αδερφή της. Να μιλάει, για να νιώθει ότι δεν είναι φάντασμα.
Δεν θα το πιστέψεις αλλά τρώει κιόλας. Έχει δοσοληψίες με τον χασάπη. Τον φούρναρη. Και με το μανάβη. Μια μέρα είδα να της κάνει ντελίβερι και ο μπακάλης της γειτονιάς. Τυρί, γάλα, ρύζι, αλεύρι, έναν πελτέ ντομάτας, μακαρόνια νούμερο 10, πιπέρι, ζάχαρη, δυο κουτάκια μπίρες. «Για τα εγγόνια» που θα ‘ρχόταν να τη δουν. Εκείνη πίνει ελληνικό, μέτριο. Αν ξεχάσει να πει στο μπακαλόπαιδο να φέρει καφέ, πίνει νερό σκέτο. Από τη βρύση και το ψυγείο, μισό μισό. Έχει και ψυγείο. Ένα Κελβινέιτορ σαράντα χρόνων, δεν το αλλάζει. Κανείς δεν της είπε ότι εδώ δεν είναι αρχαία Αίγυπτος, να θάβουν τους ανθρώπους με τα ηλεκτρικά τους μαζί. «Αφού δουλεύει παιδάκι μου, τι με πειράζει η απόψυξη;»
Τα πόδια τσακισμένα, η μέση τσακισμένη, δεν βγαίνει πια έξω, μόνο στο μπαλκόνι για να ρίξει λίγο νερό στις πέντε γλάστρες. Στις μεγάλες ζέστες πλένει και το μπαλκόνι, ξυπόλητη. Τότε μόνο τη βλέπω να ανατριχιάζει από ευχαρίστηση. Τότε που θυμάται τις παλιές μέρες, που έπλενε τη σκάλα στη μονοκατοικία όταν ο ήλιος έκαιγε και μετά έστρωνε τις κουρελούδες για να καθήσει με τις φίλες της, καρπούζι γλυκό, κρύο νερό, γέλια. Της είπα χίλιες φορές «απαγορεύεται να θυμάσαι, δεν σου κάνει καλό». Το είπα και στην κόρη της, «μίλα της, εσένα σ’ ακούει». Δεν μ’ ακούει καμιά τους. Επιμένει να μη ξεχνάει. Αδιόρθωτη. Δεν ντρέπεται να θυμάται, λέει.
Στις είκοσι του μήνα της έχουν περισσέψει σαράντα, άντε πενήντα ευρώ μέχρι να ξαναπληρωθεί. Από τις είκοσι και μετά δεν χρειάζεται τίποτε από ψώνια, «όχι παιδάκι μου, απ’ όλα έχω». Γιατί ξέρει πως λεφτά δεν θα της πάρουμε για ένα ψωρορύζι, λίγα μακαρόνια, μισό κιλό κιμά και τρία φρούτα. Και ντρέπεται. Κι άμα της γεμίσουμε κρυφά -τώρα που μπορούμε κι εμείς- ντουλάπι ή ψυγείο κλαίει. Και κοιτάει στο πάτωμα, εμάς όχι. Ούτε το ταβάνι μπορεί να κοιτάξει, το γαμημένο το αυχενικό την γονατίζει κάθε δεύτερη μέρα. Δεν έχει πια κόκαλα, μια στήλη από άλατα είναι. Η γυναίκα του Λωτ θα έσκαγε απ’ τη ζήλια της.
Χτες της είπαμε ότι πρέπει να πληρώσει τετραψήφιο στην εφορία. Χίλια ευρώ και λίγα κέρματα. Πώς είναι όταν ο γιατρός σου λέει «δεν έχω καλά νέα», έτσι και τώρα. Πρώτα της είπαμε να καθήσει. Δεν κατάλαβε. «Γιατί;» ρώτησε, «δεν έχω ζάλη σήμερα, αφού έπλυνα και τα στόρια, καλά είμαι».
Τώρα θα ντραπεί για τα καλά. Αυτή. Που δεν χρώσταγε ποτέ ούτε ώρα σε άλλους, ούτε φλιτζάνι ζάχαρη, ούτε σπυρί από ρύζι, όχι λεφτά.
Θα ντραπεί, όσο και ο άλλος που ανατριχιάζει και μόνο στην ιδέα ότι θα ξεφτιλιστεί αν μετακινείται με τραμ, με ΚΤΕΛ και τρένα, μαζί με όσους παίρνουν τρακόσια, πεντακόσια, εφτακόσια ή εκατό ευρώ.
Γι αυτό φροντίζουν να ξεφτιλίσουν πρώτα όλους τους άλλους, έναν έναν, μέρα με τη μέρα. Nα τους βάλουν να τρώγονται μεταξύ τους, να ξεφτιλίζονται σαν τις πουτάνες που τρώγονται για τον πελάτη, θαρρείς και δεν ξέρουν πως είτε τον πάρουν είτε όχι πάλι πουτάνες θα είναι. Εννιακόσια ευρώ σύνταξη και ένα στόμα και μιλάς, εμείς που είμαστε δυο με πεντακόσια τι να πούμε δηλαδή; Γι αυτό μας ξεφτιλίζουν έναν έναν, όλους, μέχρι τον τελευταίο. Για να είναι η δική τους ξεφτίλα μικρότερη. Η πρώτη και μοναδική φορά που ζητάνε κάτι λιγότερο, κάτι μικρότερο, κάτι ευτελέστερο. «Ξεφτιλισμένοι ναι, αλλά εσείς περισσότερο. Είτε το θέλετε μαλάκες, είτε όχι,  εμείς πάντα θα είμαστε από πάνω. Πάντα. Επειδή εσείς μας βάλατε από πάνω. Ξεφτιλισμένοι μια εμείς, χίλιες εσείς. Μαλάκες, ε μαλάκες».

Κλειδάριθμος: κουκούτσι...

part II...

φωτο: Αντρέας Παναγιωτόπουλος.

8 να είσαι στην εφορία. Η εντολή του λογιστή ήταν σαφής. Αν δε μπορείς να είσαι στις 8 τότε 2:15 νταν να είσαι εκει. Τελικά ήμουν 8 και πέντε. Τα κατάφερα. Μια ώρα μετά στο ίδιο σημείο, χωρίς ερκοντίσιο. Μιάμιση ώρα μετά βγαίνω με τον κλειδάριθμο στο χέρι. Στην εφορία είναι καλύτερα να πηγαίνεις με παρέα. Σχολιάζουμε τη γραφειοκρατία, την ανοργανωσιά, το παίδεμα. Μοιραζόμαστε αστείες και δυσάρεστες εμπειρίες από ΔΟΥ και ΙΚΑ. Θυμήθηκα το 2009 που έκανα πρώτη φορά μόνη μου τη φορολογική δήλωση τα έκανα όλα σκατά. Με κάλεσαν το Σεπτέμβριο, μου είπαν έχεις κάνει λάθος, πρέπει να δώσεις χίλιατόσα ευρώ. Βούρκωσα. Με λυπήθηκε η υπάλληλος, το έψαξε. τελικά ήταν ένα μπέρδεμα, δεν χρειάστηκε να πληρώσω τίποτα. Στα νούμερα βουρκώνω.
Πηγαίνοντας προς τη δουλειά σκεφτόμουν πως για παράδειγμα ο στουρνάρας δεν έχει βρεθεί ποτέ σε εφορία στις 8. Δεν έχει ποτέ περιμένει σε μια ουρά με εκνευρισμένους φορολογούμενους χωρίς κλιματισμό να πάρει ένα γαμημένο κωδικό για κάτι που θα μπορούσε να γίνεται μέσω ιντερνετ στα 20 δεύτερα και να κληθεί, αφού καταθέσει τη δήλωση του, να πληρώσει περισσότερα απ αυτά που βγάζει το μήνα.
Μετά σκέφτηκα πως ο κάθε στουρνάρας δεν έχει επίσης σκεφτεί ούτε νιώσει πολλά απ΄ αυτά που συμβαίνουν στις δικές μας ζωές. Έχει άραγε ποτέ κάνει υπολογισμούς με κομπιουτεράκι να δει αν του βγαίνουν τα λεφτά για να πάει διακοπές; Για να δει αν αυτό το μήνα του βγαίνει να πάει στον οφθαλμίατρο ή να το αφήσει για τον επόμενο; έχει κάνει ποτέ τον υπολογισμό τόσα ευρώ το μήνα μένουν άρα τόσα την ημέρα μπορώ να ξοδεύω;
Έχεις σκεφτεί ποτέ πως θα ήταν να μην ανησυχούσες για όλα αυτά επειδή θα χες κερδίσει το τζόκερ ; Σκέφτεσαι ότι θα παραιτούσουν αύριο, θα ταξίδευες επ’ αόριστον και μετά θα ζούσες δίπλα από τη θάλασσα ή κάπως έτσι.
Αυτοί που έχουν τα λεφτά άρα σκέφτονται ποτέ το αντίθετο; Πως θα ήταν να συνδιαλέγεσαι με τις δημόσιες υπηρεσίες, να πηγαίνεις στα επείγοντα του ερυθρού σταυρού, να παίρνεις το μετρό, το τραίνο, το τρόλεϊ, να μη σου βγαίνουν τα λεφτά ενώ έκανες όλα αυτά που έπρεπε, να είναι πολυτέλεια το να πας στο γιατρό αυτό το μήνα; Όχι ε; το φαντάστηκα.
Το μαρτύριο μου τελειώνει σε λίγες μέρες. Θα κλείσω όλα τα νούμερα στην αποθήκη, θα κατεβάσω το τηλέφωνο, θα βγω από το διαδίκτυο, θα πάρω τα βιβλία και τη μάσκα και θα πάω να δω πως φαίνονται τα ψάρια κάτω από το νερό. Απ’ όσο θυμάμαι εκεί δε γίνονται επαναδιαπραγματεύσεις (τώρα που το σκέφτομαι ούτε κι εδώ γίνονται), δεν έχει ουρές και απελπισία, δεν έχει λέει ποτέ ειπωθεί η λέξη στρες. Αυτός ο χρόνος ήταν 3 χρόνια ενωμένα, κάποια στιγμή θα το πουν, τώρα μόνο το νιώθουμε. Ακόμα και αν τα κουκιά δε βγαίνουν, ο δρόμος προς τη θάλασσα είναι ανοιχτός. Άμμος, νερό, ήλιος, καρπούζι ή έστω κοντούλα, ατελείωτα τζ τζ τζ, μυρωδιά από θυμάρι, βαρύς ύπνος και σάλιο να φεύγει από το στόμα. Σε κάθε αριθμό που μέτρησα φέτος θα κολλήσω δίπλα ένα κουκούτσι από τα καρπούζια που θα φάω. δίκαιο. πες.