a short farewell to a very short summer...

a/man/called/…

Δεν πρόλαβα να κάνω πολλά πράγματα αυτό το καλοκαίρι. Μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι δεν λαχτάρησα και πολλά. Τρομαχτική αλήθεια, έστω κι ανάπηρη. Να ράβεις τα «θέλω» σου όλο και πιο στενά και να πεινάς, να λιμοκτονείς για να χωρέσεις μέσα τους. Ίσα ίσα για να ΄χεις το φτηνό άλλοθι πως δεν φταις εσύ αλλά ο Ιούλιος κι ο Αύγουστος που πήγαν απ΄το XL στο XS.
Διάβασα λίγο. Λιγότερο από κάθε άλλη φορά, τέτοιαν εποχή. Αδυναμία συγκέντρωσης. Άλλα γράφει ο φιλότιμος συγγραφέας, άλλα καταλαβαίνω εγώ. Συνήθως δεν καταλαβαίνω. Την τελευταία  ιστορία -το Blue Strange Colour- τη διάβασα απέναντι από θάλασσα, την ώρα που ο ήλιος έγινε στάχτη και βγήκαν τα πρώτα άστρα, μετά στάχτη κι εγώ, πίσω στο αυτοκίνητο, ραδιόφωνο στη διαδρομή. Αν ήμουν σίγουρος πως θα ΄μενα ατιμώρητος, θα ‘θελα να κάψω ζωντανά όλα τα ραδιόφωνα που κάνουν τις άσχημες διαδρομές της επιστροφής να μοιάζουν ακόμη πιο αποκρουστικές.

Αυγουστιάτικα πολεμικά ανακοινωθέντα...

Δημοσθένης Παπαδάτος - Αναγνωστόπουλος, απο την Αυγη...

Κάθε χρόνο γίνεται κανείς όλο και λιγότερο πιστευτός όταν μιλάει για καλοκαίρια. Όχι μόνο γιατί το καλοκαίρι μικραίνει χρονιά με τη χρονιά, υπενθυμίζοντας ότι η απόσταση από την ατέλειωτη θερινή ασυδοσία των παιδικών χρόνων μεγαλώνει. Αλλά και γιατί, για όποιον τουλάχιστον παίρνει τις λέξεις στα σοβαρά, καλοκαίρι σημαίνει ευημερία, καλές μέρες - κι αυτές τις βρίσκει κανείς ευκολότερα πια σε φωτογραφίες και σε "πράγματα παραμελημένα", όπως λέει ο Λειβαδίτης.
Κι όμως, αυτό ακριβώς δίνει αξία στις αποδράσεις και τις χαμηλές πτήσεις του φετινού καλοκαιριού: ότι ανάμεσα στους θανατερούς χάρτες της Αιγύπτου και της Συρίας και τις ανά την Ελλάδα Αμυγδαλέζες, ανάμεσα στη μισάνθρωπη αδιαφορία για το μέλλον που κλείνει σχολεία και παιδικούς σταθμούς, και την αγνωμοσύνη για το παρελθόν που σφραγίζει νοσοκομεία, ανάμεσα στα καλοκαίρια που έφυγαν και σε εκείνα που αναμένονταν αλλά δεν ήρθαν, οι στιγμές αυτές διασώζουν δηλώσεις υπέρ της ζωής που λιγοστεύουν, όσο η εργασία και η ζωή απαξιώνονται.
Μπροστά σε δυσκολότερες μέρες, οι δηλώσεις αυτές -τουλάχιστον εκεί που αναζήτηση της χαράς δεν σημαίνει υστερική άρνηση της πραγματικότητας-, αξίζουν όσο κανένα τουριστικό πρακτορείο δεν μπορεί να εκτιμήσει. Παρά τη μέριμνα των κρατούντων να σώσουν θάλασσες και βουνά από τους επικίνδυνους κατασκηνωτές (όπως "σώζουν" έξι καλοκαίρια τώρα τα δάση από τον Στρατηγό Άνεμο...), παρά την επιδεξιότητα των "ανθρώπων του τουρισμού" στην αξιοποίηση του Αυγούστου ως μήνα που θρέφει τους έντεκα (ανεξαρτήτως διακυμάνσεων του ΦΠΑ στην εστίαση...), οι αποδράσεις του καλοκαιριού, έστω και για λίγο, έστω με δανεικά, βρίσκουν τον τρόπο να ξεφεύγουν απ' την καπατσοσύνη της εθνικής μας "βαριάς βιομηχανίας". Φτάνοντας στον προορισμό, το καταλαβαίνεις αυτό από την πρώτη κιόλας στιγμή που ξαναθυμάσαι να θαυμάζεις: από τη στιγμή που η αίσθηση του χρόνου της πόλης χάνεται, χωρίς να χάνεται -ακριβώς το αντίθετο- η σημασία του χρόνου: για το πρωινό ξύπνημα και τη μεσημεριανή ανάβαση, για τον ύπνο κάτω από το πεύκο, το μπάνιο την ώρα που δύει ο ήλιος και το μελτέμι που δυναμώνει το βράδυ.

Είναι ζεστά στην κόλαση: Το Ελληνικό καλοκαίρι είναι μια απέραντη αίθουσα ανελέητης ανάκρισης...

του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου, iefimerida...
Ο ήλιος βιάζει και το πιο φευγαλέο βλέμμα, σαν εκτυφλωτικός προβολέας ανελέητα στραμμένος στο βλέμμα των αιχμάλωτων ενός ολοκληρωτικού κλιματολογικού καθεστώτος. Εξ' ουρανού, η αιχμηρή του λάμψη εισβάλλει βαθιά μες το μυαλό, τρυπώνοντας απ΄ την αφύλαχτη κερκόπορτα της όρασης. Διεισδύει μέχρι τα πιο απόκρυφα νευρωνικά δίκτυα, βασανίζει τα μυστικοπαθέστερα των εγκεφαλικών κυττάρων, ταλανίζει τις πλέον κρυψίνοες των συνάψεων, επιμένει σαδιστικά μέχρις ότου να εκκρίνει η κάθε σκέψη τον ορό της αλήθειας της και να ομολογήσει τα πάντα.

Το μαρτύριο της θερινής ανίερης εξέτασης δεν σταματάει παρά μόνον όταν και η τελευταία, κάθιδρη, λεπτομέρεια της αλήθειας σταθεί γυμνή και απροστάτευτη, αναπόδραστα οφθαλμοφανής στο λυσσαλέο φως μιας εποχής που δεν ανέχεται κανένα ψέμα εκτός από εκείνα που συντηρούν τις αυταπάτες της.
Η υπαρξιακή εξομολόγηση της Ελλάδας αυτό το καλοκαίρι περιγράφει μια πραγματικότητα τόσο ακραία απεχθή που μόνο με όρους αρχαίας τραγωδίας μπορεί να ονοματοποιηθεί.
Έχοντας ξεπεράσει το στάδιο της ύβρης, δηλαδή την πρόκληση της ηθικής τάξης, οι Έλληνες, ξένοιαστοι και σολιψίζοντες υπό την καυστική ακτινοβολία, ομολογούν με τις πράξεις τους ότι βρίσκονται στο στάδιο της άτης, δηλαδή του θολώματος της κρίσης, της τύφλωσης του νου, που αναπόφευκτα θα επιφέρει ακόμα μεγαλύτερες και πιο προκλητικές ύβρεις.
Παραζαλισμένοι από τις ευκαιριακές ηδονές μιας παρακμιακής φιλοσοφίας ζωής που δεν αναγνωρίζει ως αξία τίποτε άλλο από την νάρκωση που επιφέρει ο στιγμιαίος κορεσμός των ορέξεων, οι Έλληνες, αυτό το καλοκαίρι εκδηλώνονται περισσότερο από ποτέ ως αυτό που στ' αλήθεια είναι, ένας αυτάρεσκος και επηρμένος λαός καλοπερασάκηδων.

Κρεμασμένοι στα μανταλάκια

noumero11...

Τον Αύγουστο δεν υπήρχαν ειδήσεις.O σκοτωμός μεταξύ αρσενικών και θηλυκών ημίζωων για μια ξαπλώστρα και η μετέπειτα κορύφωση του καλοκαιρινού δράματος στα χριστιανικά πολυκαταστήματα της Παρθένου, μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον λίγο πριν μπει ο «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του» Σεπτέμβριος. Η ρουτίνα της ακολουθίας:γέννηση, σχολείο, δουλειά, θάνατος ,διακόπτονταν κάθε καλοκαίρι μόνο από την ταλαιπωρία των επιβατών ,τις ουρές στα διόδια ,τον μεταγραφικό πυρετό και τα δάκρυα της Παρθένου. Τίποτα έξω από τα συνηθισμένα.

Το καλοκαίρι του 2007 μια τραγωδία μετέφερε τα αποκαΐδια της κατεστραμμένης ζωής στις ξαπλώστρες των ημίζωων,σπάζοντας έστω και για λίγο την Αυγουστιάτικη ειδησεογραφική ανομβρία. Τα ημίζωα δεν ξέπεσαν φυσικά ούτε ένα τόνο στο μαύρισμα τους και απλά γύρισαν πλευρό στην ξαπλώστρα.Η εκλογική αναμέτρηση του 2007 ήρθε να επιβεβαιώσει την ζοφερή κανονικότητα στην οποία είχε περιέλθει το σύνολο σχεδόν της ελληνικής πανίδας(εθνικιστικός φιλελευθερισμός*).

Από το καλοκαίρι του 2010, ο κανόνας του Αυγούστου έχει σπάσει.Φέτος  μια καταιγίδα ευχάριστων ειδήσεων  διαδέχεται  η μια την άλλη .Τα ευφάνταστα πρωτοσέλιδα για τον Ατρόμητο Ηγέτη και συνομιλητή-από την πίσω πόρτα-του λευκού  οίκου,εναλλάσσονται με την τηλεοπτική εκσπερμάτωση σε κάθε  προφητεία του υπουργού της οικονομίας.Τα πιλάφια περιμένουν τα ημίζωα στον μεταρρυθμισμένο παράδεισο.

Καλοκαίρια...

Του Οδυσσεα Ιωαννου, απο την Ελευθεροτυπια...

ΤΙΠΟΤΑ δεν μοιάζει αληθινό το καλοκαίρι. Το σταθερό μας όνειρο, σαν διάλειμμα ανάμεσα σε δύο δύσκολες μέρες. Κι όταν λίγο πριν βασιλέψει ο ήλιος, μισοβυθισμένος στην άμμο, σηκώνεις τα χέρια ψηλά και φωνάζεις «έτσι θέλω να ζω, γαμώ το!» δεν έρχεται καμία απάντηση. Αν κάνεις ησυχία, ίσως ακούσεις κάποιο γέλιο.

Αλλος ένας που νομίζει πως μπορεί να ζητάει τέτοια πράγματα. Ελευθερία άκοπη, ξεγνοιασιά ανέφελη και καλό καιρό. Το καλοκαίρι είναι εκεχειρία. Οχι ειρήνη, εκεχειρία. Να θάψουμε τους νεκρούς τού χειμώνα, να καθαρίσουμε το πεδίο της μάχης και να επιστρέψουμε τον Σεπτέμβριο στα αίματα. Το κακό δεν σταματάει, δεν αναβάλλει, αλλά εσύ, αν δεν μείνεις λίγο πίσω, δεν θα έχεις κανέναν εαυτό να δώσεις σε καμία μάχη. Δεν γίνεται να ζεις συνέχεια με το σπαθί στο χέρι. Η ζωή είναι αγώνας, λένε πολλοί. Είναι και αγώνας. Αυτός ο σύνδεσμος είναι το υποστύλωμα που συγκρατεί την τραμπάλα, το ζύγι.
Είναι και τα μακροβούτια, που ο μόνος σου αγώνας είναι να κρατήσεις την αναπνοή σου. Είναι και όλη η αφέλεια μιας κουβέντας που δεν βγάζει πουθενά, γιατί δεν γίνεται για να καταλήξει κάπου αλλά για να ξοδευτούμε μέσα στους φίλους, στην παρέα. Είναι και το αλφάβητο και οι αριθμοί που μαθαίνεις σε ένα πιτσιρίκι, και δεν βαριέσαι καθόλου, γιατί είναι από τις λίγες φορές που είσαι απόλυτα σίγουρος για την προσφορά σου σε κάποιον. Ολες οι άλλες προσπάθειες έχουν κάποιες σκιές, μία αμφισβήτηση, μία διάθλαση ανάμεσα σε αυτό που νομίζεις και σε αυτό που πραγματικά πετυχαίνεις.
Το καλοκαίρι απαξιοίς. Είσαι υπεράνω. Ο,τι το χειμώνα σού καρφώνει το μυαλό στο ταβάνι, ό,τι παίζει μακρόσυρτα ταξίμια με τα νεύρα σου, ό,τι αισθάνεσαι πως σε λιγοστεύει τρώγοντας από το σώμα σου, γίνονται εκκρεμότητες που τις παγώνεις. Λογαριασμοί που δεν τους ξεχνάς μεν, αλλά δεν σκίζεσαι και να τους εξοφλήσεις.
Το καλοκαίρι «χάνεις» τους φίλους σου. Κάποιους. Εξαφανίζονται τα τριήμερα, στα τηλέφωνα ακούς για τοποθεσίες, χωριά και παραλίες που τις ξεχνάς αμέσως, κι όταν ψάχνεις παρέα για το βράδυ, δεν έχεις ιδέα για το ποια σύνθεση είναι διαθέσιμη. Στο σχολείο κάναμε τρεις μήνες να δούμε τους συμμαθητές μας. Κάθε μέρα, το χειμώνα, τόσες ώρες μαζί, αλλά οι ζωές μας είχαν ένα μεγάλο κρυφό σημείο, μια ολόκληρη άγνωστη περίοδο. Κάτι που δεν μπορούσες να δεις. Τα καλοκαίρια τους.
Το καλοκαίρι είναι τα ρούχα. Τόσες σαχλαμαρίτσες τυπωμένες σε t-shirt και τόσες τυφλές «ψαλιδιές» σε φορέματα και φούστες, σε μία ιδιότυπη μόδα που περισσότερο μοιάζει με χλευασμό της κανονικότητας, της συμμετρίας και της αρμονίας. Ομως υπάρχει μία εσωτερική ηρεμία σε αυτήν τη συμπεριφορά κλόουν. Είσαι ελαφρύς και πολύχρωμος.
Είναι και τα τραγούδια. Τα φωτεινά, τα ανέμελα, αλλά και τα άλλα. Που μετράνε τη ζωή με καλοκαίρια. Ο στίχος από ένα τραγούδι που έγραψαν οι Συνήθεις Υποπτοι. «Πόσα καλοκαίρια σού έμειναν ακόμα που θα ξεγλιστράς από του χάροντα το στόμα;»

οι γυναίκες της διπλανής ξαπλώστρας...

a/man/called/…

Πίνει εμφιαλωμένο νερό κρατώντας μια Βαμβουνάκη. Τίτλο δεν κατάφερα να δω. Αγνοώ γιατί οι εκδότες χαλαλίζουν πάντα για τις υπογραφές τη μεγαλύτερη γραμματοσειρά κι όχι για τον τίτλο. Δεν καταλαβαίνω γιατί ποτέ δεν δοκιμάζουν κάτι πέρα απ’ το πλατσούρισμα στα ρηχά και πεπατημένα. Όχι ότι θ’ αγχωθώ κιόλας. Πιο εύκολα βγάζω έρπη παρά βιβλίο.

Δεν είμαι σίγουρος ότι διαβάζει, δεν διακρίνω μάτια να κινούνται κάτω από τα μαύρα της γυαλιά. Τζάμια αυτή, τζάμια κι εγώ, δύσκολο έργο η παρατήρηση μετ΄εμποδίων. Ίσως γύρισε σελίδα, κάποια στιγμή που άλλαξε ρότα το βλέμμα μου. Κουρασμένο μα ευσυνείδητο, προπονημένο βλέμμα. Όχι σαν το σβέρκο του λύκου, δεν είναι καθηλωμένο μονόμπαντα στη γραμμή του ορίζοντα απέναντι. Αν κοιτάς συνέχεια εκεί σκέφτεσαι το φευγιό, μετά δεν έχεις καλό τέλος.
Το σώμα της είναι αξιοθέατο. Ωριμασμένο τριάντα, τριανταπέντε χρόνια το πολύ, χωμένο -όμως- μέσα σε άσχημο περιτύλιγμα. Πώς τους πουλάνε τόσο αντιερωτικά μαγιώ, τόσο άσχημα φλοράλ, σαν δειγματολόγιο από τούρκικα τραπεζομάντηλα, ένα νούμερο μεγαλύτερο το κάτω, δυο νούμερα μικρότερο το πάνω, κανένα δεν ταιριάζει πουθενά. Γυμνή θα ήταν πολύ καλύτερη, σκέφτομαι. Ριγώ με την σοφία μου. Γυμνή, με μαύρο γυαλί -ας είναι και των πέντε ευρώ, απ’ τον brother Louie που ήρθε απ’ την Kaduna για να πουλάει κινέζικα IWC και Πάνο Κιάμο κάνοντας ζιγκ ζαγκ ανάμεσα στην ελληνική άμμο και τους χρυσαυγίτες- και νερό να κυλάει απ’ τα χείλια της στο στήθος και μετά στην κοιλιά και μετά πιο κάτω. Μερικές σταγόνες είναι πολύ πολύ τυχερές, ασυζητητί.
Αφήνει χάμω τη Βαμβουνάκη, πιάνει το κινητό. Δείχνει ακριβό, βαριά τριψήφιο. Πληκτρολογεί. Κάποιος, κάποια, παίρνει μήνυμα. «Ένας μαλάκας απέναντι με γδύνει με τα μάτια του». Smart girl..
Ενάμιση μέτρο δεξιά. Τα ice tea δεν είναι ice πλέον, στέκουν ανέγγιχτα πάνω από ένα τέταρτο. Από την ώρα που τα έφερε το -πολύ – εικοσάχρονο, με μαύρισμα Χάλι Μπέρι. Δεν μ’ αρέσει η Χάλι, το εικοσάχρονο όμως άξιζε κάθε γραμμάριο απ΄το βάρος των πουρμπουάρ -μισάευρα, μη φαντασθείς τίποτε πολύ φανταχτερό- που μάζευε απ’ τους άντρες. Γυναίκα που να της έδωσε φιλοδώρημα δεν είδα τριγύρω. Άντρες όμως που χαζεύαν κορίτσια -όπως αυτή- στην ηλικία της κόρης τους, κάμποσους. Ναμπόκοφ στα όρια της νομιμότητας. Τα αρσενικά μπορούμε να ξεφτιλιζόμαστε υποδειγματικά μέχρι τα βαθιά γεράματα, σπουδαία κατάκτηση δε τη λες.
Ανάμεσα στα ice tea δυο φίλες, συγγενείς, ζωντοχήρες, κουμπάρες, ποιος ξέρει…Ηλικία απροσδιόριστη, αυτή που λες «της περιποιημένης προεμμηνόπαυσης» και ξεμπερδεύεις στο χωροχρόνο ανάμεσα στα -άντα και τα -ήντα. Μαλλί βαμμένο, σιγουράντζα ανταύγεια επαρχιακού κομμωτήριου, πιασμένο πίσω και οι δυό. Η μια φοράει παράταιρη μαντήλα, αγορασμένη απ΄το παζάρι της Δράμας, της Ξάνθης, από κει τριγύρω, γυαλιά τεράστια κρύβουν τα πάντα. Μέτωπο, ζυγωματικά, με δυσκολία διακρίνω μύτη. Η Χόλι Γκολάιτλι της γειτονιάς. Αυτή, αριστερά, έχει ωραία πόδια. Απ’ αυτά που η γαμιόλα η κυτταρίτιδα τα κάνει να μοιάζουν πιο επιθυμητά (γίνεται κι αυτό, με τον καιρό μαθαίνεις πως όλα γίνονται), ειδικά όταν τελειώνουν σε ένα μαύρο μαγιώ. Εκεί που λαχταράς να βάλεις τα δάχτυλά σου για να ανακουφίσεις το δέρμα της απ’ το κόκκινο σημάδι του λάστιχου. Η άλλη φοράει μια κοραλί πουκαμίσα, που και που σκαλίζει μια τσάντα και βγάζει από κει μέσα ένα ένα τα Άπαντα του Hondos. Παρατηρώ τα δάχτυλα των ποδιών της, μια ανάσα απ’ τα μάτια μου, περιποιημένα, πονηρά, περπατημένα, προσεχτικά βαμμένα. Είναι πικρό να σε σκανάρει ο άλλος και να γράφει πόρισμα μόνο για τα δάχτυλά σου αλλά καμιά μαγνητική δεν είναι τέλεια κάτω απ το φως του πρώτου καλοκαιρινού μπάνιου. Του κάθε χρόνο κι ακριβότερου, πιο απρόσιτου, λιγότερο καθαρμένου.
Δεν μιλάς
Ξεχάστηκα
Πάω να βουτήξω, θα ‘ρθεις;
Να τελειώσω τη μπίρα, μη γίνει εντελώς κάτουρο κι έρχομαι..
Και κλείσε αυτή την ρημάδα την εφημερίδα, χράτσα χρούτσα, σπάει νεύρα
Ποτέ δεν έχω δει γυναίκα να διαβάζει εφημερίδα, πίνοντας μπίρα απ’ το κουτί. Ίσως να φταίνε οι παρέες μου, ίσως οι θάλασσες που συχνάζω. Ίσως οι εφημερίδες. Μπορεί, πάλι, να θέλουν να σε κοιτάζουν χωρίς παρεμβολές για να γράψουν μετά για τους άντρες της διπλανής ξαπλώστρας. Αποκλείεται, δεν ασχολούνται με τη ράτσα μας. Μα όπως και να ‘χει, δεν θα ‘θελα ποτέ μα ποτέ να το διαβάσω αυτό..

≈

Κλειδάριθμος: κουκούτσι...

part II...

φωτο: Αντρέας Παναγιωτόπουλος.

8 να είσαι στην εφορία. Η εντολή του λογιστή ήταν σαφής. Αν δε μπορείς να είσαι στις 8 τότε 2:15 νταν να είσαι εκει. Τελικά ήμουν 8 και πέντε. Τα κατάφερα. Μια ώρα μετά στο ίδιο σημείο, χωρίς ερκοντίσιο. Μιάμιση ώρα μετά βγαίνω με τον κλειδάριθμο στο χέρι. Στην εφορία είναι καλύτερα να πηγαίνεις με παρέα. Σχολιάζουμε τη γραφειοκρατία, την ανοργανωσιά, το παίδεμα. Μοιραζόμαστε αστείες και δυσάρεστες εμπειρίες από ΔΟΥ και ΙΚΑ. Θυμήθηκα το 2009 που έκανα πρώτη φορά μόνη μου τη φορολογική δήλωση τα έκανα όλα σκατά. Με κάλεσαν το Σεπτέμβριο, μου είπαν έχεις κάνει λάθος, πρέπει να δώσεις χίλιατόσα ευρώ. Βούρκωσα. Με λυπήθηκε η υπάλληλος, το έψαξε. τελικά ήταν ένα μπέρδεμα, δεν χρειάστηκε να πληρώσω τίποτα. Στα νούμερα βουρκώνω.
Πηγαίνοντας προς τη δουλειά σκεφτόμουν πως για παράδειγμα ο στουρνάρας δεν έχει βρεθεί ποτέ σε εφορία στις 8. Δεν έχει ποτέ περιμένει σε μια ουρά με εκνευρισμένους φορολογούμενους χωρίς κλιματισμό να πάρει ένα γαμημένο κωδικό για κάτι που θα μπορούσε να γίνεται μέσω ιντερνετ στα 20 δεύτερα και να κληθεί, αφού καταθέσει τη δήλωση του, να πληρώσει περισσότερα απ αυτά που βγάζει το μήνα.
Μετά σκέφτηκα πως ο κάθε στουρνάρας δεν έχει επίσης σκεφτεί ούτε νιώσει πολλά απ΄ αυτά που συμβαίνουν στις δικές μας ζωές. Έχει άραγε ποτέ κάνει υπολογισμούς με κομπιουτεράκι να δει αν του βγαίνουν τα λεφτά για να πάει διακοπές; Για να δει αν αυτό το μήνα του βγαίνει να πάει στον οφθαλμίατρο ή να το αφήσει για τον επόμενο; έχει κάνει ποτέ τον υπολογισμό τόσα ευρώ το μήνα μένουν άρα τόσα την ημέρα μπορώ να ξοδεύω;
Έχεις σκεφτεί ποτέ πως θα ήταν να μην ανησυχούσες για όλα αυτά επειδή θα χες κερδίσει το τζόκερ ; Σκέφτεσαι ότι θα παραιτούσουν αύριο, θα ταξίδευες επ’ αόριστον και μετά θα ζούσες δίπλα από τη θάλασσα ή κάπως έτσι.
Αυτοί που έχουν τα λεφτά άρα σκέφτονται ποτέ το αντίθετο; Πως θα ήταν να συνδιαλέγεσαι με τις δημόσιες υπηρεσίες, να πηγαίνεις στα επείγοντα του ερυθρού σταυρού, να παίρνεις το μετρό, το τραίνο, το τρόλεϊ, να μη σου βγαίνουν τα λεφτά ενώ έκανες όλα αυτά που έπρεπε, να είναι πολυτέλεια το να πας στο γιατρό αυτό το μήνα; Όχι ε; το φαντάστηκα.
Το μαρτύριο μου τελειώνει σε λίγες μέρες. Θα κλείσω όλα τα νούμερα στην αποθήκη, θα κατεβάσω το τηλέφωνο, θα βγω από το διαδίκτυο, θα πάρω τα βιβλία και τη μάσκα και θα πάω να δω πως φαίνονται τα ψάρια κάτω από το νερό. Απ’ όσο θυμάμαι εκεί δε γίνονται επαναδιαπραγματεύσεις (τώρα που το σκέφτομαι ούτε κι εδώ γίνονται), δεν έχει ουρές και απελπισία, δεν έχει λέει ποτέ ειπωθεί η λέξη στρες. Αυτός ο χρόνος ήταν 3 χρόνια ενωμένα, κάποια στιγμή θα το πουν, τώρα μόνο το νιώθουμε. Ακόμα και αν τα κουκιά δε βγαίνουν, ο δρόμος προς τη θάλασσα είναι ανοιχτός. Άμμος, νερό, ήλιος, καρπούζι ή έστω κοντούλα, ατελείωτα τζ τζ τζ, μυρωδιά από θυμάρι, βαρύς ύπνος και σάλιο να φεύγει από το στόμα. Σε κάθε αριθμό που μέτρησα φέτος θα κολλήσω δίπλα ένα κουκούτσι από τα καρπούζια που θα φάω. δίκαιο. πες.