Ο Φάνης και το ανθρωπάκι...

του Νίκου Κακλαμάνη, απο το Red NoteBook...

Οι «Ακυβέρνητες Πολιτείες» του Στρατή Τσίρκα σημάδεψαν πολλούς από εμάς και συνέβαλαν στη μετάβασή μας από την πολιτική εφηβεία στην ενηλικίωση – από  την αθωότητα στην αμφιβολία.

Στο τρίγωνο Ιερουσαλήμ- Κάιρο-Αλεξάνδρεια περιφέρονται και συμπλέκονται πράκτορες, αγωνιστές, μοιραίες γυναίκες, νταβατζήδες, έρωτες, πάθη και πολιτικές ίντριγκες, ενώ ο Ρόμελ πλησιάζει στην Αίγυπτο.

Ο Φάνης είναι ο οργανωτής, εμψυχωτής και καθοδηγητής του δημοκρατικού, αντιφασιστικού κινήματος της Μέσης Ανατολής. Πιστός στις κομμουνιστικές ιδέες και το κόμμα, προσηνής, ήπιος, ακούει τους συντρόφους του, κατανοεί τις ανάγκες και δέχεται τις αδυναμίες τους, τους στηρίζει με κάθε τρόπο και μπαίνει μπροστά στα δύσκολα.

Το ανθρωπάκι είναι υψηλόβαθμο κομματικό στέλεχος. Ψυχρός, αλαζόνας, κενός συναισθημάτων, υπονομεύει σε κάθε ευκαιρία τον Φάνη, παγιδεύει και συκοφαντεί συντρόφους, κάνει μυστικές συναντήσεις και συνάπτει συμφωνίες με τον αντίπαλο.
Τελικά, το κίνημα της Μέσης Ανατολής συντρίβεται από τον αγγλικό στρατό. Οι αγωνιστές αφοπλίζονται, συλλαμβάνονται και κλείνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην έρημο, τα περίφημα «σύρματα». Η ηγεσία του ΕΑΜ τους αποκηρύσσει, υπογράφει τη συμφωνία του Λιβάνου που χαρακτηρίζει τον αγώνα τους «αντεθνική στρατιωτική στάση» και για τους πρωταγωνιστές του κινήματος διαχέεται η ρετσινιά του πράκτορα της Intelligence Service.

Μετά την απελευθέρωση, οι «συρματάδες» επιστρέφουν στην Ελλάδα. Ο Φάνης, με συνεχείς παραστάσεις και υπομνήματα στη κομματική ηγεσία, προσπαθεί να αποκαταστήσει την αλήθεια, να υπερασπιστεί την τιμή και την υπόληψη των συναγωνιστών του. Ματαιοπονεί. Στο κόμμα κάνει κουμάντο το ανθρωπάκι: η ηγεσία ακούει μόνο το ανθρωπάκι. Ο Φάνης, λοιπόν, μπαίνει στο ψυγείο. Έπειτα από χρόνια το κόμμα τον θυμάται και του αναθέτει αποστολή σε κάποιο νησί. Την αναλαμβάνει με ανακούφιση. Όμως γνωρίζει ότι πρόκειται για αποστολή αυτοκτονίας.

Στο τέλος ο Τσιριμώκος θα φανεί...

του Νικου Κακλαμανη, απο το Red NoteBook...

Το μήνυμα των ευρωεκλογών ήταν απλό και ξεκάθαρο: Όταν γίνουν εθνικές εκλογές, θα τις κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι κινήσεις των  επόμενων ημερών δείχνουν ότι Σαμαράς, Βενιζέλος και τα αφεντικά τους το κατανόησαν βαθύτατα.

Έχουν απόλυτη συνείδηση,  ότι τα συνήθη μέσα (όργιο προπαγάνδας, διαστρέβλωση θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, εκβιασμοί, τρομοκρατία και έξωθεν παρεμβάσεις) δεν πρόκειται να αποδώσουν – και έχουν προσαρμόσει την τακτική τους στη νέα πραγματικότητα. Στόχος είναι να αποτραπεί κάθε πιθανότητα εθνικών εκλογών, τουλάχιστον μέχρι τον Ιούνιο του 2016.

Το σχέδιο, που ήδη έχει αρχίσει να εφαρμόζεται, περιλαμβάνει δυο φάσεις:  Άμεσα, να αυξηθεί ο αριθμός των βουλευτών που στηρίζουν την κυβέρνηση σε 155-160, ώστε να δοθεί η αίσθηση μιας άνετης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και μιας σταθερής κυβέρνησης. Μεσοπρόθεσμα, και συγκεκριμένα μέχρι το τέλος του έτους, να δημιουργηθεί μια δεξαμενή 185-190 βουλευτών, που θα επιτρέψουν την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή.
Η πρώτη φάση του σχεδίου πρακτικά έχει ήδη ολοκληρωθεί. Η δεύτερη είναι πιο δύσκολη, αλλά απολύτως εφικτή. Αυτή τη στιγμή το άθροισμα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ανεξάρτητων είναι ακριβώς 180, αλλά δεν βγάζει πρόεδρο. Ο απαιτούμενος αριθμός θα προκύψει από τον κανιβαλισμό της Δημοκρατικής Αριστεράς και των Ανεξάρτητων  Ελλήνων. Σε περίπτωση ανάγκης, ενδεχομένως θα αξιοποιηθεί η εφεδρεία της Χρυσής Αυγής, με προφανές αντάλλαγμα την απαλλαγή από τις ποινικές διώξεις. Η μυστικότητα της ψηφοφορίας παρέχει ασφάλεια και διευκολύνει κάθε είδους αποστασία. Φυσικά αυτό θα τους επιτρέψει να ολοκληρώσουν το ξεπούλημα της χώρας και την εξαθλίωση των ανθρώπων.

Το πάθος της προσφοράς...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Είναι συγκινητικό το ενδιαφέρον των κομματικών στελεχών να υπηρετήσουν την Τοπική Αυτοδιοίκηση, ιδίως όταν πρόκειται για δήμους ή περιφέρειες με κάποια αίγλη. Οφείλουμε να το ομολογήσουμε, αποσύροντας ταυτοχρόνως ένα τμήμα των βελών που συνηθίζουμε να εκτοξεύουμε εναντίον τους· ας τα φυλάξουμε για άλλη περίσταση. Οφείλουμε επίσης να παραδεχτούμε ότι αυτό το ωραίο αυτοδιοικητικό πάθος, ένα πάθος προσφοράς και αδιαφορίας για κόπους και πιθανές πίκρες, ανταγωνίζεται επάξια το ευρωπαϊκό πάθος, με όπλο το οποίο οι πολιτευτές μας διεκδικούσαν μέχρι τώρα μία από τις προνομιούχες θέσεις στη λίστα του κόμματός τους για την Ευρωβουλή.

Από φθόνο και μόνο, και από μικροψυχία, υποστήριζαν οι συνήθεις κακοήθεις ότι οι μισοί τουλάχιστον απ’ όσους επέλεγαν να αντικαταστήσουν τα υψηλά του Κολωνακίου με τα χαμηλά του Βελγίου, την πανάρχαιη Αθήνα με τις προχθεσινές Βρυξέλλες, που δεν υπήρχαν ούτε καν τον καιρό του «Αστερίξ στους Βέλγους», το έκαναν επειδή, καταπονημένοι από το προς την πατρίδα χρέος, χρειάζονταν ένα ψυχοχαλαρωτικό διάλειμμα, ώστε να επανέλθουν σφριγηλοί. Είναι ο ίδιος φθόνος που τους παρακινεί να ψέγουν ασύστολα την επιλογή των εν εξουσία κομμάτων να προσφέρουν καίρια δημόσια πόστα, γενικές γραμματείες, προεδρεία οργανισμών κτλ. σε αποτυχόντες υποψηφίους τους, ακόμα και κατ’ επανάληψη αποτυχόντες. Τι δηλαδή. Ενας άνθρωπος που άντεξε σε προεκλογικές φουρτούνες, να πολεμάει πρώτα τους μανιασμένους ομοϊδεάτες του κι έπειτα τους φρενιασμένους αντιπάλους του, δεν είναι κατάλληλος για να εμφυσήσει νέο πνεύμα, αγωνιστικό, σε μια γενική γραμματεία;