Το κύκνειο γρύλισμα ενός προτεκτοράτου...

του Μακη Μαλαφεκα απο τον Δρομο της Αριστερας...

Του Μάκη Μαλαφέκα. Η κατασκευή του «φράχτη» που θα μας προστατεύει απ’ τους εκ του Νότου και της Ανατολής εξαθλιωμένους συνανθρώπους μας -στην εξαθλίωση των οποίων το εξαχρειωμένο ελληνικό κράτος συνέβαλε όσο του επέτρεπαν οι μικρομέγαλες ιμπεριαλιστικές του δυνατότητες (χαρούμενη συμμετοχή στον ΠΟΕ και προηγούμενα σε όλες τις GATT, ενθουσιώδης εισβολή στο Αφγανιστάν, διαρκής λογιστική υποστήριξη του πολέμου στο Ιράκ, τουμπεκί για την Παλαιστίνη, υποστήριξη εισβολής στη Λιβύη...)- οδεύει πλέον προς την ολοκλήρωσή της.

Το έργο, αρχικής εισήγησης Χρήστου Παπουτσή και οριστικής αποπεράτωσης Νίκου Δένδια, αναμένεται να «παραδοθεί» κατά το τέλος Νοεμβρίου: Δώδεκα χιλιάδες μέτρα μεταλλικού πλέγματος, «εν δυνάμει» ηλεκτροφόρου, απλώνονται πλέον απ’ άκρη σ’ άκρη των προσπελάσιμων (χερσαίων) περασμάτων του Έβρου. Εντούτοις, μόνο τρία μέτρα ύψος! Απέχουμε πολύ από τα στάνταρ του όψιμου γεωπολιτικού μας ινδάλματος (κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, εκπόνηση εκτεταμένης διμερούς επιχειρηματικής ατζέντας για την ενέργεια, τον τουρισμό, την ασφάλεια...), με τα στιβαρά του οκτώμισι μέτρα μπετόν αρμέ επί συνολικής απόστασης επτακοσίων χιλιομέτρων, ούτως ώστε κανένα παιδάκι τρομοκράτη να μην μπορεί εφεξής να εμβολιάζεται στη Γη της Επαγγελίας...
Απέχουμε παρασάγγες από τις σιωνιστικές επιδόσεις, πράγματι, μα κάτι θα καταφέρουμε κι εμείς με τη μαντρούλα μας. Όλο και κάποια εύσημα θα τσιμπίσουμε από κάποιον αρχιδολοφόνο του ΝΑΤΟ, όλο και κάποια επιδότηση θα πέσει απ’ την Ε.Ε. για την υπεύθυνη φύλαξη του νέου της φωτοβολταϊκού οικοπέδου... «Τους δείξαμε ότι μπορούμε!» δεν υπήρξε η άτυπη προμετωπίδα της μεταπολίτευσης; Το σύμπλεγμα κατωτερότητας του Νεοέλληνα, πάντα μασκαρεμένο σε εθνική έπαρση, πάντα προορισμένο αποκλειστικά για επιδειξιομανείς εκφράσεις υποτέλειας: Μέγαρο Μουσικής, ένταξη στην ΟΝΕ, Αθήνα 2004, Γιουροβίζιον, Μουσείο Ακρόπολης...
Τους δείξαμε ότι μπορούμε, λοιπόν, να φυλάξουμε τα σύνορά τους (σύντομα και τοποθέτηση αστραφτερών λαμπιονιών τύπου Πύργος του Άιφελ πάνω στον φράχτη του Έβρου!). Και μες στην παραζάλη μας σίγουρα ευελπιστούμε ότι μπορεί και να μας προάγουν από κοπρόσκυλα σε μαντρόσκυλα! Σε περήφανους γερμανικούς ποιμενικούς της «ευρύτερης περιοχής», καθ’ ομοίωση του αιμοβόρου ροντβάιλερ της Μέσης Ανατολής. Δείξτε τους ότι μπορείτε.
Κι όταν κάποτε έρθει η ώρα τους να πέσουν αυτά τα τείχη -και θα έρθει εδώ όπως κι εκεί- τότε ολόγυμνο θα φανεί το κενό των πραγμάτων που υποτίθεται ότι φρουρούσαν, και μεγαλειώδης θα αποκαλυφθεί η πυγμή των ανθρώπων που τα ρίξαν, απ’ τη μια πλευρά κι από τη άλλη.

Λοιπόν, κάτι περισσότερο από ένα "παράδειγμα"...

 Η Αυγή online...
Μάκης ΜαλαφέκαςΤι ζώνη κι αυτή η Ευρωζώνη! Αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη για τους οπαδούς της ρήσης «η Ευρωπαϊκή Ένωση εγγυάται την ειρήνη στην Ευρώπη». Ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο: Η ειρήνη εγγυάται την Ένωση, έστω και για προφανείς λόγους τυπικής αιτιότητας. Θα έπρεπε μάλιστα να είμαστε λίγο προσεκτικοί μ' αυτού του είδους τα αφελή επιχειρήματα, καθώς η τελευταία απόπειρα νομισματικής ένωσης που γνώρισε η Γηραιά ήπειρος, ονόματι Λατινική ένωση, διόλου δεν απέτρεψε την καταστροφή του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου 1914-1918! Πραγματική “ερωτογενής ζώνη” για τους ψυχανώμαλους Μουτζαχεντίν της Φρανκφούρτης και της Ντεφάνς, “απαγορευμένη ζώνη” για τους μετανάστες-δραπέτες του ισοπεδωμένου Τρίτου κόσμου, ζώνη δυσπεπτικών αναταράξεων για τα μεσαία στρώματα που συνεχίζουν να φυλλορροούν, και, τέλος, για εκατομμύρια μισθωτούς, μικρομεσαίους αγρότες, «μετεγκατεστημένους» εργάτες, υποαπασχολούμενους, άνεργους, και λοιπούς ηρωικούς φτωχοδιάβολους... Μια απέραντη “Ζώνη του Λυκόφωτος” στην οποία η παραμικρή υπαρξιακή διεκδίκηση, έστω και βραχυπρόθεσμη, ισοδυναμεί πλέον με κακόγουστο αστείο.
Σε αυτή την πολύ ιδιαίτερη και ευαίσθητη “ζώνη” λοιπόν, εξελίσσεται το τελευταίο διάστημα (απ' την επιβολή της υιοθέτησης του σχεδίου Πώλσον κι έπειτα, δηλαδή τη σωτηρία των τραπεζών με λεφτά φορολογουμένων) μια αδυσώπητη αντιπαράθεση που φέρνει αντιμέτωπες τις -εξόφθαλμα απονομιμοποιημένες- ευρωπαϊκές ηγεσίες και τους ίδιους τους λαούς τους. Η διαδικασία αυτή μετέτρεψε την Ελλάδα σε ένα παράδειγμα, υπό την έννοια του παραδειγματισμού επί της προτεινόμενης «λύσης» για τα δημοσιονομικά και άλλα προβλήματά της.
Μάλιστα, οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις που έζησε πρόσφατα η χώρα (στις 6 Μαΐου και τις 17 Ιουνίου) προκάλεσαν μια ποιοτική επιτάχυνση του φαινομένου: Απ’ το παράδειγμα στη νόρμα. Απ’ τον παραδειγματισμό επί μίας συγκεκριμένης περίπτωσης, σε μια συνολική οπτική για την κοινωνία: Ένα μοντέλο συνεκτικό, διαχρονικό, και απολύτως προσαρμόσιμο σε κάθε ιδιαίτερη κοινωνική κατάσταση.
Η νέα αυτή νόρμα είναι πολιτικά εξελιγμένη ως προς το ότι είναι θεμελιωδώς μεταδημοκρατική. Οι προεκλογικές εκστρατείες (ιδίως η δεύτερη) πραγματοποιήθηκαν μέσα σ' ένα πρωτοφανές κλίμα μιντιακής τρομοκρατίας, της οποίας μοναδικός στόχος ήταν η κατασκευή ενός αποτελέσματος ικανού να γεννήσει μια διακομματική συμμαχία (προφανώς ετερόκλητη) που να εγγυάται την «ομαλή» διεκπεραίωση των προδιαγεγραμμένων (μοιραίων!) πολιτικών οικονομικής εξαθλίωσης. Τα ΜΜΕ, χωρίς να αναλύσουν στο ελάχιστο τα προγράμματα των κομμάτων, αναλώθηκαν σε μια υπερεντατική καλλιέργεια φόβου για τις πιθανές συνέπειες ακύρωσης των Μνημονίων, το παραδοσιακό τηλεοπτικό ντιμπέιτ ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή με αστείες δικαιολογίες, το μοναδικό προβεβλημένο ερώτημα ήταν το παράλογο δίλημμα «Ευρώ ή θάνατος», και το Σάββατο πριν τις εκλογές το γερμανικό περιοδικό Focus και οι γερμανικοί Financial Times καλούσαν ανοιχτά (απ' τα πρωτοσέλιδά τους!) τους Έλληνες «φίλους» να ψηφίσουν υπέρ του ενός και κατά του άλλου. Και αυτή η “συμμαχία των προθύμων” εγένετο! Από τα επτά κόμματα του νέου κοινοβουλευτικού σώματος, το πρώτο συνεργάσθηκε με το τρίτο και με το έκτο: η νεοσυντηρητική δεξιά με τους σοσιαλ-φιλελεύθερους επιγόνους των Παπανδρέου και ορισμένους όψιμους κεντροαριστερούς αριβίστες. Και πρωθυπουργός διορίστηκε επιτέλους ο κ. Σαμαράς, του οποίου ο αμφιβληστροειδής του δεξιού ματιού αποκολλήθηκε μερικές ώρες μετά την ορκωμοσία. Στο συμβούλιο των αόμματων υπουργών, βασιλεύει στο εξής ο μονόφθαλμος πρόεδρος της κυβέρνησης!
Οι Έλληνες εμπέδωσαν πλήρως αυτό που γνώριζαν ήδη και άλλοι λαοί της Ευρωζώνης, τι σημαίνει δηλαδή να έχεις να επιλέξεις ανάμεσα στο «Ναι» και το «Όχι, αλλά τελικά, ναι μωρέ». Και θα είχαν προφανώς συνεχίσει να ψηφίζουν όσες φορές χρειάζονταν μέχρι την επίτευξη του επιθυμητού αποτελέσματος. Επίσης, απήλαυσαν ως το μεδούλι την οργουελική ορολογία των ευρω-αντιφράσεων: Δεδομένου ότι η αναφορά και μόνο της λέξης «διαπραγμάτευση» θα αποτελούσε ύψιστη προσβολή προς τους ευεργέτες δανειστές, η εσωτερική προπαγάνδα προώθησε την απίστευτη λέξη «επαναδιαπραγμάτευση» (μηδέν εις τον κύβο!) που τελικά αναδείχτηκε και σε κορυφαίο μετεκλογικό σουξέ. Σ' αυτήν την άσκηση ύφους στη Νεογλώσσα -της οποίας ο ακαταλαβίστικος αυτός όρος είναι μόνο ένα μικρό δείγμα- τα τσακάλια του ελληνικού δικομματισμού διέπρεψαν και πάλι, διατηρώντας εαυτούς για νιοστή φορά (κατά τα τελευταία 38 χρόνια) στην εξουσία...
Μόνο που στο μεταξύ προέκυψε η θεμελιώδης αφύπνιση. Μια συλλογική συνειδητοποίηση σε διαστάσεις παλιγγενεσίας. Αυτό το αιώνιο “Μεθυσμένο Καράβι”, μια κοινωνία που στα πανιά της φυσούν ισχυροί άνεμοι χειραφέτησης, επιχείρησε να διασχίσει τα απροσπέλαστα ποτάμια που την εγκλωβίζουν αναιρώντας τις εξουσίες των αχρείων και αχρείαστων πλοηγών της. Και σε έναν πολύ σημαντικό βαθμό, το κατόρθωσε. Ας μην γελιόμαστε: Όποια κατοπινή πολιτική υποχώρηση σημειωθεί από την πλευρά του παγκόσμιου χρεοκρατικού κατεστημένου δεν μπορεί παρά να οφείλεται σε πολύ σημαντικό βαθμό στην αφύπνιση των οργανωμένων κοινωνιών, που είναι πάνω απ’ όλα μια αφύπνιση διανοητική. Αυτού του είδους οι αφυπνίσεις είναι ικανές να εκτρέψουν τη νεοφιλελεύθερη νόρμα, μετατρέποντας τις εσωτερικές της αντιφάσεις σε πεδίο κοινωνικής πρωτοπορίας. Αυτό θα είναι κατά πάσα πιθανότητα και το βασικό διακύβευμα της αμέσως επόμενης περιόδου για την Ευρωζώνη. Σε μία εποχή που το τραίνο της Ιστορίας ανεβάζει ταχύτητες μέρα με τη μέρα (χωρίς καμία προαναγγελία!) η μοίρα των λαών της Ευρώπης ενδέχεται να παιχτεί στην περιφέρειά της, στα διάφορα θέατρα επιχειρήσεων όπου θα αναμετρηθούν ο νεοφιλελεύθερος κανόνας και η κοινωνική πρωτοπορία. Σύντομα, θα έρθει η ώρα που αυτή η διαδικασία αφύπνισης θα προσεγγίσει το σημείο τήξης. Εφόσον δε ο βαθμός ιδεολογικού φανατισμού που χαρακτηρίζει σήμερα τις οικονομικές ελίτ αντιστοιχεί απόλυτα με το επίπεδο υποτέλειας των παλιών εθνικών πολιτικών εκπροσωπήσεων, δεν είναι διόλου απίθανο να δούμε την Ευρωπαϊκή Ένωση να «απαλλάσσει» το αγνό και άσπιλο σώμα της από τα εξασθενημένα και επικίνδυνα χειραφετημένα του μέλη.
Όμως, επιχειρώντας μια δεύτερη παράφραση, τι θα έκαναν τότε οι ιθύνοντες του χρηματοπιστωτικού πολιτισμού χωρίς αυτούς τους βαρβάρους που, σε αντάλλαγμα των υπερτοκισμένων τους αποπληρωμών, δέχονται στις μικρές τους πλάτες κι όλη την προσβλητική επίρριψη ευθυνών για ένα σύστημα που ούτως ή άλλως, δεν δουλεύει; Τι θα γένουνε χωρίς βαρβάρους; Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Δημοσιευθηκε στην Liberation. Μετάφραση: Αναστασία Γιάμαλη

Πέρα από τη ζώνη του παραδείγματος ...

Red NoteBook...
 Του Μάκη Μαλαφέκα
Τι ζώνη κι αυτή η Ευρωζώνη! Αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη για τους fans τού «η Ευρωπαϊκή ένωση εγγυάται την ειρήνη στην Ευρώπη» (ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο: η ειρήνη εγγυάται την ένωση, έστω και για προφανείς λόγους τυπικής αιτιότητας. Θα έπρεπε μάλιστα να ήμαστε κομμάτι προσεκτικοί με αυτού του είδους τα αφελή επιχειρήματα καθώς η τελευταία απόπειρα νομισματικής ένωσης που γνώρισε η Γηραλέα ήπειρος, ονόματι Λατινική ένωση, διόλου δεν απέτρεψε τη σεκάνς 1914-1918!). Πραγματική ερωτογενής ζώνη για τους ψυχανώμαλους Μουτζαχεντίν της Φρανκφούρτης και της Ντεφάνς, απαγορευμένη ζώνη για τους δραπέτες του ισοπεδωμένου Τρίτου κόσμου, ζώνη δυσπεπτικών αναταράξεων για τα μεσαία στρώματα που ακόμη δεν απόκαμαν να καταπίπτουν και, τέλος, για εκατομμύρια μισθωτούς βάσης, μικρομεσαίους αγρότες, «μετεγκατεστημένους» εργάτες, υποαπασχολούμενους, άνεργους, και λοιπούς ηρωικούς φτωχοδιάβολους, μια απέραντη Ζώνη του Λυκόφωτος (The Twilight Zone!) στην οποία η παραμικρή υπαρξιακή προβολή, έστω και βραχυπρόθεσμη, ισοδυναμεί πλέον με κακόγουστο αστείο.

Σε αυτή την πολύ ιδιαίτερη και ευαίσθητη ζώνη λοιπόν, λαμβάνει χώρα κατά το τελευταίο διάστημα (ας πούμε από την ετσιθελικά επιβεβλημένη υιοθέτηση του Σχεδίου Πώλσον και μετά) μια αδυσώπητη αντιπαράθεση που φέρνει αντιμέτωπες τις – εξόφθαλμα απονομιμοποιημένες – ευρωπαϊκές ηγεσίες και τους ίδιους τους λαούς τους. Η διαδικασία αυτή είδε την Ελλάδα να αναδεικνύεται σαν ένα παράδειγμα, υπό την έννοια του παραδειγματισμού επί της προτεινόμενης «επίλυσης» των προβλημάτων της, δημοσιονομικών και άλλων. Μάλιστα, οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις που έζησε πρόσφατα η χώρα (στις 6 Μαΐου και τις 17 Ιουνίου), οδήγησαν το φαινόμενο αυτό σε μια ποιοτική επιτάχυνση: από το παράδειγμα στη νόρμα. Από τον παραδειγματισμό επί μίας συγκεκριμένης περίπτωσης, σε μια συνολική οπτική της κοινωνίας: ένα μοντέλο συνεκτικό, διαχρονικό, και απολύτως προσαρμόσιμο σε κάθε ιδιαίτερη κοινωνική κατάσταση. Δεν είναι καθόλου το ίδιο...

Η νέα αυτή νόρμα είναι πολιτικά εξελιγμένη ως προς το ότι είναι θεμελιωδώς μεταδημοκρατική. Οι προεκλογικές εκστρατείες (ιδίως η δεύτερη) πραγματοποιήθηκαν μέσα σε ένα πρωτοφανές κλίμα μιντιακής τρομοκρατίας, της οποίας μοναδικός στόχος ήταν η κατασκευή ενός αποτελέσματος ικανού να γεννήσει μια διακομματική συμμαχία (οσοδήποτε ετερόκλητη) που να εγγυάται την «ομαλή» διεκπεραίωση των προδιαγεγραμμένων (γραφτών!) πολιτικών οικονομικής εξαθλίωσης. Τα ΜΜΕ, χωρίς να αναλύσουν στο ελάχιστο τα προγράμματα των κομμάτων, αναλώθηκαν σε μια υπερεντατική καλλιέργεια φόβου για τις πιθανές συνέπειες μιας ακύρωσης των Μνημονίων, το παραδοσιακό τηλεοπτικό ντιμπέιτ ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή με αστείες δικαιολογίες, το μοναδικό προβεβλημένο ερώτημα ήταν το παράλογο δίλημμα «Ευρώ ή θάνατος», και το Σάββατο πριν τις εκλογές το γερμανικό περιοδικό Focus και οι Financial Times Deutschland καλούσαν ανοιχτά (δια των εξωφύλλων τους!) τους Έλληνες «φίλους» να ψηφίσουν υπέρ του ενός και κατά του άλλου.

Κι αυτή η συμμαχία των προθύμων εγένετο! Από τα επτά κόμματα του νέου σώματος το πρώτο συνεργάσθηκε με το τρίτο και με το έκτο: η νεοσυντηρητική δεξιά με τους σοσιαλ-φιλελεύθερους επιγόνους των Παπανδρέου και ορισμένους όψιμους κεντροαριστερούς αριβίστες. Kαι Πρωθυπουργός διορίστηκε επιτέλους ο κ. Σαμαράς, του οποίου ο αμφιβληστροειδής του δεξιού ματιού αποκολλήθηκε ώρες μετά την ορκομωσία. Στο συμβούλιο των αόμματων υπουργών, βασιλεύει στο εξής ο μονόφθαλμος Πρόεδρος της Κυβέρνησης!

Οι Έλληνες εμπέδωσαν πλήρως αυτό που γνώριζαν ήδη και άλλοι λαοί της Ευρωζώνης, τι σημαίνει δηλαδή να έχεις να επιλέξεις ανάμεσα στο «Ναι» και το «Όχι, αλλά τελικά Ναι μωρέ». Και θα είχαν προφανώς συνεχίσει να ψηφίζουν όσες φορές θα είχε χρειαστεί μέχρι την επίτευξη του επιθυμητού αποτελέσματος. Επίσης, απήλαυσαν ως το μεδούλι την οργουελική ορολογία των ευρω-αντιφράσεων: Δεδομένου ότι η αναφορά και μόνο της λέξης «διαπραγμάτευση» θα αποτελούσε ύψιστη προσβολή προς τους ευεργέτες δανειστές, η εσωτερική προπαγάνδα προώθησε την απίστευτη λέξη «επαναδιαπραγμάτευση» (μηδέν εις τον κύβο!), που τελικά αναδείχτηκε και σε κοφυφαίο μετεκλογικό σουξέ. Σε αυτήν την άσκηση ύφους στη Νεογλώσσα – της οποίας ο ακαταλαβίστικος αυτός όρος είναι μόνο ένα μικρό δείγμα –, τα τσακάλια του ελληνικού δικομματισμού διέπρεψαν και πάλι, διατηρώντας εαυτούς για νιοστή φορά (κατά τα τελευταία 38 χρόνια) στην εξουσία.

Μόνο που στο μεταξύ μια θεμελιώδης αφύπνιση τέθηκε σε κίνηση. Μια συλλογική συνειδητοποίηση σε διαστάσεις παλιγγενεσίας. Αυτό το αιώνιο Μεθυσμένο Καράβι που ’ναι μια κοινωνία όταν στα πανιά της φυσούν ισχυροί άνεμοι χειραφέτησης, επιχείρησε να διασχίσει τα απροσπέλαστα ποτάμια που την εγκλωβίζουν αναιρώντας τις εξουσίες των αχρείων και αχρείαστων πλοηγών της. Και σε έναν πολύ σημαντικό βαθμό, το κατόρθωσε. Ας μην γελιόμαστε: όποια κατοπινή πολιτική υποχώρηση σημειωθεί από την πλευρά του παγκόσμιου χρεοκρατικού κατεστημένου δεν μπορεί παρά να οφείλεται σε πολύ σημαντικό βαθμό στην αφύπνιση των οργανωμένων κοινωνιών, που είναι πάνω απ’ όλα μια αφύπνιση διανοητική. Αυτού του είδους οι αφυπνίσεις είναι ικανές να εκτρέψουν τη νεοφιλελεύθερη νόρμα, μετατρέποντας τις εσωτερικές της αντιφάσεις σε πεδίο κοινωνικής πρωτοπορίας. Αυτό θα είναι κατά πάσα πιθανότητα και το βασικό διακύβευμα της αμέσως επόμενης περιόδου για την Ευρωζώνη. Σε μία εποχή όπου το τραίνο της Ιστορίας ανεβάζει ταχύτητες μέρα με τη μέρα (χωρίς καμία προαναγγελία!), η μοίρα των λαών της Ευρώπης ενδέχεται να παιχτεί στην περιφέρειά της, στα διάφορα θέατρα επιχειρήσεων όπου θα αναμετρηθούν ο νεοφιλελεύθερος κανόνας και η κοινωνική πρωτοπορία. Σύντομα θα έρθει η ώρα που αυτή η διαδικασία αφύπνισης θα προσεγγίσει στο σημείο τήξης. Εφόσον δε ο βαθμός ιδεολογικού φανατισμού που χαρακτηρίζει σήμερα τις οικονομικές ελίτ αντιστοιχεί απόλυτα με το επίπεδο υποτέλειας των παλιών εθνικών πολιτικών εκπροσωπήσεων, δεν είναι διόλου απίθανο να δούμε την Ευρωπαϊκή ένωση να «απαλλάσσει» το αγνό και άσπιλο σώμα της από τα εξασθενημένα και επικίνδυνα χειραφετημένα του μέλη.

Όμως, επιχειρώντας μια δεύτερη παράφραση, τι θα έκαναν τότε οι ιθύνοντες του χρηματοπιστωτικού πολιτισμού χωρίς αυτούς τους βαρβάρους που, σε αντάλλαγμα των υπερτοκισμένων τους αποπληρωμών, δέχονται στις μικρές τους πλάτες και όλη την προσβλητική επίρριψη ευθυνών για ένα σύστημα που, ούτως ή άλλως, δεν δουλεύει;

Τι θα γένουνε χωρίς βαρβάρους; Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.


Δημοσιεύτηκε στη Libération, στις 27/07/2012 

Η αντιστροφή των διλημμάτων...

Red NoteBook...
 Του Μάκη Μαλαφέκα

Απλό πράγμα να προχωράει κανείς απαντώντας σε διλήμματα. Απλό και διαστροφικό. Ιδίως όταν αυτά είναι απλά διατυπωμένα και, κυρίως, εκβιαστικά.

Να αγοράσω carte Orange (κάρτα συγκοινωνιών) αυτόν τον μήνα, ή μήπως να υπολογίσω δέκα σάντουιτς ζαμπόν-τυρί να τρώω τα μεσημέρια; Να δεχτώ για τρίτη συνεχόμενη εβδομάδα τις καταχρηστικές υπερωρίες και την αυταρχική συμπεριφορά του εργοδότη μου, ή μήπως να αρχίσω να ψάχνω για καμιά άλλη δουλειά; (Γιατί όχι και για κανέναν άλλο επαγγελματικό κλάδο... Σάμπως λείπουν οι ευκαιρίες;)

Όταν αυτά αφορούν ολόκληρες κοινωνίες και λαούς έχει ακόμη περισσότερη πλάκα!

Θέλετε να πάρετε σύνταξη τον επόμενο μήνα ή να διαθέτουν τα εγγόνια σας σχολικά εγχειρίδια; Διαλέχτε! Θέλετε ευρουδάκια και εκποίηση της δημόσιας περιουσίας σας σε «τιμές ευκαιρίας», ή δραχμούλες και πλήρη εξαθλίωση τριτοκοσμικού τύπου; (Ο κ. Κον Μπεντίτ θα προσέθετε ευχαρίστως και μια χαριτωμένη στρατιωτική δικτατορία στο γλαφυρό αυτό τοπίο).

Έτσι λοιπόν ο νεοδιορισθείς σοσιαλιστής υπουργός Εξωτερικών της γαλλικής Δημοκρατίας, κ. Λωράν Φαμπιούς, αποφάσισε να ενστερνιστεί πλήρως την πολιτική ρητορική του συντηρητικού του προκατόχου. Με μία βασική διαφορά: το στυλ. Οι «Έλληνες» αναβαθμίστηκαν στους «φίλους μας τους Έλληνες», και από τα πολύ επίσημα χείλη τού (μετανοημένου άραγε για το αιρετικό του «όχι» στο ευρωσύνταγμα;) επικεφαλής της γαλλικής διπλωματίας, πληροφορήθηκαν ότι στις 17 του ερχόμενου Ιούνη εκτός από την πολιτική τους εκπροσώπηση αποφασίζουν και για την παραμονή τους ή όχι στην Ευρωζώνη. Απλά πράγματα: μέσα και ζόφος ή έξω και αφανισμός;

Στη μακάβρια ρουλέτα του φιλελευθερισμού και της χρεοκρατίας, είτε στο μαύρο είτε στο κόκκινο τύχει η μπίλια των εκάστοτε δικομματικών μοντέλων διακυβέρνησης, πάντα η κεντρική ευρωπαϊκή μπάνκα τα μαζεύει, σκέφτηκαν οι επινοητές του απάνθρωπου κοινωνικο-οικονομικού πειράματος που υφίσταται εδώ και τρία χρόνια ο ελληνικός λαός, με βασικό πρωτεργάτη τον Δόκτωρα Στρέιντζλοβ-Σόιμπλε, και πρόθυμους εκτελεστές τούς (δια βίου, όπως μέχρι πρόσφατα πίστευαν) διαχειριστές του ελληνικού δικομματικού συστήματος. Μόνο που τώρα η μπίλια έκατσε στο μηδέν, και όχι κατά τύχη. Ο ελληνικός λαός σήκωσε το χέρι του, την άδραξε, και την κατέβασε με δύναμη πάνω στην ειδεχθή πιατέλα κατά τέτοιο τρόπο που σείστηκε ολόκληρο το καζίνο, κι ο τρομερός αντίλαλος αντήχησε από την άσπιλη οροσειρά των ελβετικών Άλπεων μέχρι τον μακρινό και εξωτικό ορίζοντα των Νησιών Κέιμαν.

Τι σημαίνει όμως στ’ αλήθεια αυτό το φάλτσο; Αυτή η μελωδικότατη παραφωνία που έκανε έναν ολόκληρο λαό να ξαναβρεί το χαμένο του χρώμα, και εκατομμύρια ανθρώπους ανά την Ευρώπη να στρέψουν ξαφνικά με αισιοδοξία τα βλέμματά τους στο νότιο άκρο της Βαλκανικής; Σημαίνει κατά πάσα πιθανότητα ότι από την 6η  Μαΐου και μετά, μα κυρίως από την επαύριο της 17ης του ερχόμενου Ιούνη, ότι θα αρχίσουμε να γινόμαστε μάρτυρες μιας αντιστροφής. Αντιστροφή διλημμάτων, αντιστροφή διατυπώσεων, αντιστροφή αποστολέων και παραληπτών. Ας διαισθανθούν λοιπόν οι λαοί των ευρωπαϊκών χωρών, μα και ολόκληρης της υφηλίου, αυτό που έχουν ήδη καταλάβει πολύ καλά τα υπηρεσιακά κλιμάκια του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, ότι το κεντρικό διακύβευμα αυτού που ξεκίνησε πριν λίγες εβδομάδες στην Ελλάδα δεν είναι άλλο από τον δυναμικό κλονισμό, σε πολιτικό επίπεδο, του παγκόσμιου χρεοκρατικού οικοδομήματος. Ας διαισθανθούν την ιστορικότητα της στιγμής κι ας δώσουν στον εαυτό τους την άδεια να διατυπώσουν κάποια βασικά ερωτήματα: Τι είναι το Χρέος; Πώς γίνεται η συντριπτική  πλειοψηφία των ανθρώπινων κοινωνιών της γης να χρωστάει το σύνολο της ετήσιας παραγωγής της σε αόρατους ιδιώτες; Τι είδους παγκόσμια κοινωνία προετοιμάζουν αυτοί οι κύκλοι; Τι είδους κοινωνία επιθυμούμε εμείς;  

Τον τελευταίο είναι φυσικά και το πιο καίριο ερώτημα, γιατί αυτό αποτελεί και την απαρχή της διαλεκτικής αντιστροφής των εκβιαστικών διλημμάτων. Οι λαοί διατηρούν το αναντίρρητο δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζονται και να περιγράφουν την κοινωνία τους, τόσο μέσα από τους συντεταγμένους θεσμούς τους όσο και την άμεση έκφραση των συμμετοχικών τους παραδόσεων. Και ο ελληνικός λαός, διπλά νομιμοποιημένος λόγω του νεοφιλελεύθερου πειράματος που υπέστη, εκφράζεται ξεκάθαρα: Η μνημονιακή «θεραπεία σοκ» της Τρόικας Ε.Ε.-ΕΚΤ-ΔΝΤ απέτυχε. Απέτυχε οικονομικά καθώς το χρέος μεγάλωσε, η ελληνική κοινωνία έγινε πιο φτωχή, πιο άδικη και λιγότερο παραγωγική, αλλά κυρίως απέτυχε πολιτικά καθώς ο «λαός-ασθενής» δεν εξέπνευσε, και ούτε κατέληξε να μουγκρίζει σαν ζώο. Αντιθέτως σηκώθηκε όρθιος και με μια ανθρώπινη φωνή που υπερέβη σε ένταση και ευκρίνεια τόσο τα νεκρολογικά ξόρκια της μάγιστρου Λαγκάρντ, όσο και τις ελεεινές φωνούλες των κάθε λογής (καλοδημοσιευμένων στις δανειοδότριες χώρες) υστερικών Ελλήνων μπαρμπαθωμάδων, είπε το αυτονόητο: ο Άνθρωπος δεν χρωστάει τίποτα στο Χρήμα, το Χρήμα χρωστάει τα πάντα στον Άνθρωπο.

Σε μια Ευρώπη που παράγει περισσότερα πλούτη από ποτέ στην ιστορία της και που ταυτόχρονα αδυνατεί να θρέψει, να εκπαιδεύσει και να περιθάλψει τα παιδιά της, οι ιθύνουσες τάξεις οφείλουν να ακούσουν με τη μεγαλύτερη δυνατή προσοχή το παραπάνω πρόταγμα, ή, ακολουθώντας ευλαβικά τη σχολαστική νεοφιλελεύθερη λιτανεία τους, να χαθούν για πάντα στη σκόνη των καιρών.

Πηγή: Liberation