Μικρή ΔΕΗ - μικρή Ελλάδα...

Στάθης στον enikos.gr...

Προαπαιτούμενο για να είναι μια χώρα υποτελής είναι να διαθέτει κυβέρνηση Κουίσλινγκς. Επί παραδείγματι, οι ακτές της Ελλάδας, οι λίμνες κι ορισμένοι λόγγοι ιδιαιτέρου κάλλους. Για να πουληθούν, προαπαιτούμενο είναι να υπάρξει νόμος (και τα σκυλιά αμολητά ν’ αρπάξουν) του πολυχρονεμένου μας κράτους.

Προαπαιτούμενο για να περάσει ένας τέτοιος νόμος απ’ τη Βουλή (όπου, όσον και να ’ναι, δεν είναι το σύνολο της συμπολίτευσης ξεφτιλισμένο) είναι να ’ναι το τμήμα θερινό, όπως «θερινό» μπορεί να το καταντήσει μια κυβέρνηση Κουίσλινγκς. Προαπαιτούμενο επίσης είναι να ακολουθηθεί η διαδικασία του φαστ τρακ και κατεπείγοντος, ώστε να υπομνησθεί εις όλους μας ότι η προϋπόθεση (άντε, προαπαιτούμενο) του εξευτελισμού της δημοκρατίας δεν είναι μόνον η πολιτική βούληση αυτών που την εξευτελίζουν αλλά και η κονόμα, κυρίως αυτή, όσων τους εμπιστεύονται ένα τέτοιο πατριωτικό έργο. Βεβαίως προαπαιτούμενο στην τελετουργία αυτής της διαδικασίας είναι να διαφωνεί το ΠΑΣΟΚ. Ωσπου να συμφωνήσει, και, από κοινού ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., να μας αλλάξουνε την Παναγία και να την κάνουν Εταιρεία Ανάπτυξης Αιγιαλών και Εκμετάλλευσης Κυμάτων.
Πλην όμως, αν όλα αυτά είναι αισχρά, αίσχιστο είναι το γεγονός ότι για να ψηφίσουν αυτόν τον νόμο τα δύο συνεταιράκια της συμφοράς, προαπαιτούμενο είναι να τον θέσουν πρώτα υπ’ όψιν των Κυρίων τους. Να τον θέσουν δηλαδή υπ’ όψιν της Τρόικας. Κι αν η Τρόικα τον εγκρίνει, τότε -οι άθλιοι- να τον φέρουν στη Βουλή. Και να την εξευτελίσουν. Οχι υποχρεώνοντας, αλλά απλώς ζητώντας από τους βουλευτές τους να υπερψηφίσουν τα όρντινα των Επικυρίαρχων - σαν να ’ναι οι βουλευτές τους οι τελευταίοι σμπίροι μιας συμμορίας που μοιράζει δώθε κείθε τα ιμάτια της χώρας, σαν να τα βρήκε απ’ τον πατέρα της.
Δεύτερο παρόμοιο άγος η Μικρή ΔΕΗ. Μιλούν και λένε τα ίδια σαν να απευθύνονται σε λωτοφάγους. Για τον ανταγωνισμό, για την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας και τα λοιπά παρόμοια. Ξεχνούν το φιάσκο με την Energaκαι την HellasPower;

Τι φοβάται η Ευρωπαϊκή νεοφιλελεύθερη οικονομική αυτοκρατορία...

του system failure...

 

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, η Ελλάδα έχει περάσει μια από τις χειρότερες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της. Με αφορμή την οικονομική κρίση, έχει γίνει το πειραματόζωο σε ένα πείραμα που επιχειρεί να ανιχνεύσει τις αντιδράσεις απέναντι στα νέα δεδομένα που επιβάλει ο καπιταλισμός στην πιο καταστροφική του εκδοχή.

 

Στο πεδίο των νέων συνθηκών που επιβάλλονται, δοκιμάζονται οι αντοχές και οι ανοχές μιας ολόκληρης κοινωνίας, που η μοίρα την έφερε να παίξει τον ρόλο του πειραματόζωου σε ένα από τα πιο βάρβαρα πειράματα της σύγχρονης ιστορίας. Επειδή όμως το πείραμα δεν έχει τελειώσει, αυτό που η Ευρωπαϊκή νεοφιλελεύθερη οικονομική αυτοκρατορία φοβάται περισσότερο, είναι μια απότομη διακοπή του, με αποτέλεσμα να εκτροχιαστούν επικίνδυνα τα σχέδια για την επέκτασή του σε όλη την Ευρώπη.

 

Το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή οικονομική ελίτ χρησιμοποιεί την παρούσα Ευρωπαϊκή πολιτική τάξη για να απορρυθμίσει το σύστημα περισσότερο, αποδεικνύει ότι φοβάται την άνοδο πολιτικών δυνάμεων που δεν θα είναι “εύκολα διαχειρίσιμες” στην Ευρώπη. Με άλλα λόγια, επιχειρεί να οριστικοποιήσει τις επιθυμητές συνθήκες στην Ευρώπη, αλλά και παγκοσμίως, ώστε οποιεσδήποτε πολιτικές δυνάμεις έρθουν στην εξουσία να βρεθούν προ τετελεσμένων, με πολύ λίγα περιθώρια για ελιγμούς που θα μπορούσαν να αλλάξουν την κατάσταση προς όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας των λαών.

 

Ο ταξικός πόλεμος ξεκίνησε από την Ελλάδα και από τις χώρες του νότου. Παράλληλα, στις υπόλοιπες χώρες του νότου και της περιφέρειας, εφαρμόζονται παρόμοιες πολιτικές σε διαφορετική όμως κλίμακα. Αυτό γίνεται γιατί, αν εφαρμόζονταν σκληρές πολιτικές όπως στην Ελλάδα, ταυτόχρονα σε όλες τις χώρες της περιφέρειας, υπήρχε κίνδυνος να καταρρεύσει απότομα το “μαξιλάρι ασφαλείας” που λέγεται μεσαία τάξη και να προκαλέσει απρόβλεπτες εξελίξεις και επικίνδυνη αστάθεια για την ολοκλήρωση του πειράματος και την οριστική επιβολή των όρων της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας.

Εστιάζοντας σε δύο εικόνες...

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Από μια συνδυαστική ανάγνωση όσων περιέχονται στα δυο δημοσιεύματα των Financial Times και στο βιβλίο του πρώην Αμερικανού υπουργού Οικονομικών Τ. Γκάιτνερ, αποκαλύπτεται στα καθ' ημάς μια πραγματικότητα φοβερή και τρομερή. Αβάσταχτη για την εθνική ανεξαρτησία, την κοινοβουλευτική δημοκρατία, τη λαϊκή βούληση,
την ευρωπαϊκή ισοτιμία-αλληλεγγύη και άλλες... ξεπερασμένες αξίες στην Ελλάδα των μνημονίων και την Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού.
Βεβαίως, από μια επιλεκτική ανάγνωση μπορούν να βγουν τα πιο διαφορετικά συμπεράσματα. Ακόμη ν΄ ανατροφοδοτηθούν μύθοι για την επιβολή και εφαρμογή των πολιτικών λιτότητας.
Ας μη μείνουμε, όμως, στην πλήρη απαξίωση της βασικής επιχειρηματολογίας των μνημονιακών κυβερνήσεων και του μπλοκ εξουσίας. Πέραν αυτών αποκαλύπτονται μπροστά στα μάτια μας δύο μεγάλες τρομακτικές εικόνες:
1ον: Η Ελλάδα, μαζί με τη μετατροπή της σε «αποικία χρέους», μεταμορφώθηκε τη διετία 2011 - 12 και σε προτεκτοράτο κλασικού τύπου. Στις Κάνες, μέσα από υπόγειες και υπέργειες διαδρομές, αποφασίστηκε πώς και αν θα κληθεί ο λαός της να ψηφίσει το κυβερνητικό σχήμα βραχυ- μεσοπρόθεσμα και γενικώς η φορά των πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων.
Στην εικόνα αυτή είναι απαραίτητη μια εξαιρετικά σημαντική προσθήκη. Το αποικιοκρατικό μοντέλο δεν συνιστούσε «ελληνική εξαίρεση». Εκτός από τη... μικρή και αδύναμη Ελλάδα «κάλυπτε» τη... μεγάλη και δυνατή Ιταλία. Δεν ήταν, επομένως, μια παθογένεια και μοναδική παρέκβαση του κανόνα.
2ον: Ιδιοκτήτες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος προβάλλουν οι Μέρκελ - Σόιμπλε, με ό,τι εκφράζουν και αντιπροσωπεύουν. Ετσι κι αλλιώς η Γερμανία είχε (και έχει) τον πρώτο και τελευταίο λόγο στην κυριότητα και τη χρήση του. Οι Μπαρόζο, Σαρκοζί και λοιποί έπαιξαν ρόλους μεσιτών και εκτελεστικών οργάνων. Αν το Βερολίνο έκρινε ότι ήταν προς το συμφέρον του να διακινδυνεύσει την ύπαρξη του ευρώ ή και να διαλύσει ακόμη την Ευρωζώνη, δεν θα δίσταζε να «θυσιάσει» την Ελλάδα.
Εδώ δεν απασχολεί αν όσα μεσολάβησαν, από τότε ως σήμερα, ήταν ευλογία ή το αντίθετο για την Ελλάδα. Αλλά το γεγονός ότι αυτό που περιγραφόταν παλιότερα ως φόβος για μια γερμανική Ευρώπη, συντελείται και ολοκληρώνεται. Ακόμη και για τις ΗΠΑ, ως αδιαφιλονίκητος ηγέτης της Ευρώπης εκλαμβάνεται η Γερμανία. Με μια Γαλλία να παρακολουθεί βυθισμένη στην αβεβαιότητα και μια Βρετανία ν΄ αναζητά ευρωπαϊκή ταυτότητα. Ενώ Ισπανία,  Ιταλία κι άλλοι να ενδιαφέρονται μόνο ώστε να μη γίνουν Ελλάδα.
Είναι αυτονόητο ότι στην πορεία αυτή σταθμός, προς τη μια ή άλλη κατεύθυνση, αναδεικνύονται και οι επικείμενες ευρωεκλογές.

Πιο επικίνδυνο το ελληνικό κράτος από το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής...

Τρυπιο Ευρω...

Τα γκέτο δεν γεννιούνται από μόνα τους. Δεν αποφάσισαν από μόνες τους να ζήσουν σε αυτά οι διάφορες μειονότητες. Κάποιοι τις έκλεισαν εκεί, τις απαγόρευσαν να κινούνται ελεύθερα, τις επέβαλαν την περιχαράκωση, με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Κι αυτό συνεπάγεται συνήθως μίσος, βία, άρνηση επιφανειακής ενσωμάτωσης. Και ύστερα όλοι οι υπόλοιποι «κανονικοί» άνθρωποι που αποτελούμε τις πλειονότητες αναρωτιόμαστε γιατί δεν μας συμπαθούν αυτοί στους οποίους κλείσαμε την πόρτα, επιρρίπτοντάς τους την απόλυτη ευθύνη γι’ αυτό. Συμπεριφερόμαστε στους μετανάστες σα να ήταν σκλάβοι στις ανά την Ελλάδα «Μανωλάδες», αλλά απορούμε γιατί δεν αισθάνονται έλληνες ή γιατί δεν αγαπούν τη χώρα που τους έδωσε δηλητηριασμένο ψωμί. Συμπεριφερόμαστε στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης σαν παιδιά ενός κατώτερου θεού, ωστόσο διαμαρτυρόμαστε γιατί αισθάνονται τα μέλη της περισσότερο τούρκοι παρά έλληνες…

Γερμανικό think tank: Η Ελλάδα εξαθλιώνεται, καμία αισιοδοξία από την έξοδο στις αγορές...

απο το Left.gr...

Η πολιτική των δανειστών έθεσε εκτός ισχύος τις δυνάμεις της αγοράς στην Ελλάδα, προειδοποιεί το γερμανικό think tank CEP, παραπέμποντας στη μείωση των επενδύσεων και την άνοδο του δείκτη κατανάλωσης.

Με αφορμή την πρόσφατη έξοδο της Ελλάδας στις κεφαλαιαγορές το Κέντρο για την Ευρωπαϊκή Πολιτική, CEP, που εδρεύει στο Φράιμπουργκ επανέρχεται στην κριτική του όσον αφορά την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας για να υποστηρίξει ότι η πρόσφατη έκδοση κρατικών ομολόγων πενταετούς διάρκειας που διασφάλισε στην ελληνική κυβέρνηση 3 δισ. ευρώ δεν συνιστά απόδειξη προόδου. «Η διάθεση των ομολόγων δεν οφείλεται στις επιτυχείς μεταρρυθμίσεις, αλλά στο γεγονός ότι οι χρηματοπιστωτικές και νομισματικές παρεμβάσεις των περασμένων ετών έθεσαν εκτός ισχύος τις δυνάμεις της αγοράς», αναφέρουν οι επιστήμονες του CEP, σε μια επικαιροποιημένη εκδοχή μελέτης τους, που δημοσιεύθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο.
Οι επενδύσεις υποχωρούν, ενώ ο δείκτης κατανάλωσης υπερβαίνει το 100%
Η πρόσφατη έξοδος της Ελλάδας στις αγορές δεν δικαιολογεί καμία αισιοδοξία, αναφέρουν οι συντελεστές της μελέτης. «Η κατάσταση της πραγματικής οικονομίας και η δημοσιονομική κατάσταση δεν δικαιολογεί το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος κατάφερε να διαθέσει τα ομόλογά του με επιτόκιο χαμηλότερο του 5%», αναφέρεται στην επικαιροποιημένη μελέτη του Κέντρου, το οποίο δεν διακρίνει καμία ένδειξη βελτίωσης της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας στο ορατό μέλλον. Όπως επισημαίνεται, οι επενδύσεις υποχωρούν από το 2011 και το 2013 η μείωση τους έφτασε το 10,7% του ΑΕΠ.

Το τελευταίο στάδιο του πειράματος...

 του system failure...

Η Ελλάδα είναι έτοιμη να μετατραπεί σε μια Χιλή του 1973 

Όχι σε μια Αργεντινή, αλλά σε μια Χιλή και μάλιστα της εποχής Πινοσέτ, είναι έτοιμη να μετατραπεί η Ελλάδα με την ψήφιση του τελευταίου πολυνομοσχεδίου.

Η ιστορία του νεοφιλελευθερισμού ξεκινά με μια δικτατορία, όταν ο δικτάτορας Πινοσέτ ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο στην Χιλή, Σαλβαντόρ Αλιέντε τον Σεπτέμβριο του 1973, με την υποστήριξη των Αμερικανών, οι οποίοι μετέτρεψαν κατόπιν τη Χιλή στο πρώτο πειραματόζωο του νεοφιλελευθερισμού, με τον Μίλτον Φρίντμαν και τα "παιδιά του Σικάγο" να γίνονται σύμβουλοι του δικτάτορα. Η Χιλή μετατράπηκε σε ένα πεδίο εκμετάλλευσής από Αμερικανικές εταιρίες και ισχυρά καρτέλ και η πλειοψηφία των ανθρώπων υπέφερε από τη φτώχεια και από μια 17-χρονη βάρβαρη δικτατορία.

 

Έτσι, η νεοφιλελεύθερη δικτατορία θα γυρίσει τη χώρα δεκαετίες πίσω, καθώς το πολυνομοσχέδιο θα δώσει τη χαριστική βολή στον βασικό κορμό της Ελληνικής οικονομίας, που στηρίζεται στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, και θα ανοίξει το δρόμο για τα πολυεθνικά καρτέλ.

 

Η υποκρισία των κυβερνώντων έχει σπάσει κάθε ρεκόρ, καθώς είναι οι ίδιοι που διακήρυτταν όλο αυτό το διάστημα ότι σκοπός τους είναι να στηρίξουν τον μικρομεσαίο κλάδο. Αποδεικνύεται ότι δεν τους ενδιαφέρει να στηρίξουν κανενός είδους επιχειρηματικότητα, παρά μόνο αυτή που εξυπηρετεί τους πολυεθνικούς κολοσσούς.

 

Ελλάδα, Ευρώπη, Ευρωεκλογές...

του Βενιου τα καμωματα...
Πριν 40 χρόνια η Ελλάδα, τραυματισμένη από την επτάχρονη δικτατορία και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, εντάχθηκε στην Κοινή Αγορά, προπάτορα της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ένταξη αυτή παρουσιάστηκε ως εγγύηση του δημοκρατικού πολιτεύματος και των συνόρων της χώρας, της υλικής ευημερίας, της προόδου και του κοινωνικού κράτους, και με αυτό το περιεχόμενο έγινε συναινετικά αποδεκτή από την κοινή γνώμη.

Απολογισμός αυτής της ένταξης δεν έγινε ποτέ, και δεν θα επιχειρηθεί σ’ αυτό το σημείωμα. Απλώς, μπορούμε να δούμε ότι σήμερα αυτές οι προσδοκίες έχουν μετατραπεί στο αντίθετό τους: Το κοινωνικό κράτος διαλύεται, η καταναλωτική «ευημερία» έγινε ανθρωπιστική κρίση, η ΕΕ αντί για παράγοντας γεωπολιτικής σταθερότητας είναι παράγοντας αποσταθεροποίησης με στόχο τη διεύρυνση της επιρροής της. Όσο για τη Δημοκρατία, αυτή κρίνεται από το ποιος αποφασίζει, με τι διαδικασίες αποφασίζει, υπέρ τίνος αποφασίζει[1]. Δεν κρίνεται από το αν γίνονται εκλογές πού και πού.
Είναι λοιπόν η Ευρώπη «καλή» ή «κακή»; Μπορεί να διορθωθεί, ή πρέπει να διαλυθεί; Μας ωφελεί ή μας βλάπτει η Ευρώπη;
Το κοινό σε τέτοια ερωτήματα είναι ότι θεωρούν την Ευρώπη υποκείμενο, ενώ δεν είναι. Ήταν και είναι πεδίο συγκρούσεων. Μεταξύ εθνών, κρατών ή ορδών, αρχικά, αλλά όλο και περισσότερο μεταξύ διαφορετικών αντιλήψεων και συμφερόντων. Από τους θρησκευτικούς πολέμους μέχρι τις κοινωνικές επαναστάσεις, αλλά και άφθονες αντιπαραθέσεις λιγότερο αιματηρές, από τους αγώνες για την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι μέχρι τα ρηξικέλευθα κινήματα στην τέχνη, αμέτρητες ήταν οι αντιθέσεις που αγνόησαν τα σύνορα.

Η επίσκεψη Γκάουκ και η «γερμανική Ευρώπη»...

του κ. Σταυρου Λυγερου, απο το Real.gr...

 ΑΝ ΚΑΙ ο προφανής σκοπός της επίσκεψης του Προέδρου Γκάουκ ήταν να εξωραΐσει την εικόνα της Γερμανίας στην ελληνική κοινή γνώμη, η επιχείρηση «δημοσίων σχέσεων» εν μέρει στράβωσε. Η επιλογή του Παπούλια να θέσει σαφώς και έντονα αφενός το ζήτημα του κατοχικού δανείου και των πολεμικών αποζημιώσεων, αφετέρου το ζήτημα της μονοδιάστατης λιτότητας που επιβάλλει το Βερολίνο, μετατόπισε το κέντρο βάρους από τις εθιμοτυπικές ρητορείες και το παιχνίδι των εντυπώσεων στην ουσία των διμερών σχέσεων.

Μπορεί η κυβέρνηση Σαμαρά να έχει βάλει όλα τα αβγά της στο γερμανικό καλάθι και να αποφεύγει οτιδήποτε ενοχλεί τη Μέρκελ, αλλά το κλίμα στην ελληνική κοινωνία είναι τελείως διαφορετικό. Κι αυτό το κλίμα εν μέρει εξέφρασε ο Παπούλιας. Θα ήταν, άλλωστε, πολιτικό στίγμα γι’ αυτόν εάν δεν το έκανε.

Η τετραετής εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Μπορεί τη «βρόμικη δουλειά» να τη διεκπεραιώνει η τρόικα, αλλά είναι κοινό μυστικό πως αποφασιστικό ρόλο στους κόλπους του ευρωιερατείου παίζει το Βερολίνο.

Η μονοδιάστατη λιτότητα, ωστόσο, δεν είναι αποκλειστικά γερμανική ατζέντα. Δεν είναι τυχαίο, βεβαίως, ότι ακόμα και στις πληττόμενες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ο κορμός των αρχουσών ελίτ ταυτίζεται με αυτή την πολιτική. Ο λόγος είναι ότι αντανακλά την προσπάθεια της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας του χρήματος να μεταθέσει το κόστος της κρίσης στις μικρομεσαίες κοινωνικές τάξεις. Η συνταγή, άλλωστε, δεν προορίζεται μόνο για τις κοινωνίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Σε πιο χαλαρή μορφή προορίζεται και για τις κοινωνίες του ευρωπαϊκού πυρήνα.

Γίναμε όντως Βουλγαρία;

Μάγια Στογιάνοβα, απο το Περιοδικο Χρονος...

Επενδύσεις, ιδιωτικοποιήσεις, δάνεια, φτώχεια, ανεργία, διαφθορά, νέα ήθη, απουσία προοπτικών, εθνικισμός: ανησυχητικές ομοιότητες και παραλληλίες

Βρίσκομαι στην Ελλάδα από το 1991. Μόλις είχα τελειώσει στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας Μαθηματικά και Πληροφορική. Οι καιροί ήταν ιδιαίτερα πολιτικοποιημένοι. Ο έρωτάς μου, παρά τη θετική εκπαίδευση, ήταν η δημοσιογραφία. Η επιθυμία μου ήταν να γίνω πολιτικός αναλυτής.

Πολιτικές επιστήμες εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν και σαν μοναχοπαίδι (ναι μεν θέλοντας να απογαλακτιστεί αλλά και να μην είναι μακριά από τη μαμά και τον μπαμπά) βρέθηκα στην Αθήνα. Κοντά αλλά και τόσο μακριά! Τότε!
Άφησα τους γονείς μου στη Σόφια, ανωτάτης εκπαίδευσης, με μηνιαίο μισθό, ο οποίος το ’96 έφτασε στα 10-12 δολάρια περίπου. Εγώ, μόνη μου στην Ελλάδα, εργαζόμουν, στα μαύρα, πότε σε βιοτεχνία ρούχων, πότε ως μπέιμπι σίτερ και σε άλλες εργασίες με αλλοδαπό ανασφάλιστο εργατικό δυναμικό, και παράλληλα σπούδαζα. Τα κατάφερνα μια χαρά. Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου: το αμερικάνικο όνειρο στην Ελλάδα.
Από το ’95 ήμουν συνεργάτις οικονομικής εφημερίδας. Παρουσίαζα τις ελληνικές επενδύσεις στα Βαλκάνια με ιδιαίτερο βάρος –προφανώς– στη Βουλγαρία. Και οι επενδύσεις, έτσι όπως τις έβλεπα, δεν ήταν κάτι άλλο παρά αξιοποίηση της φθηνής εργατικής δύναμης και της ελάχιστης αξίας της γης. Εγώ τα ονόμαζα στα άρθρα μου «αξιοποίηση των επενδυτικών ευκαιριών» αλλά η πραγματικότητα ήταν εκμετάλλευση της φθηνής οικονομίας και μιας γενιάς ανθρώπων που δεν είχαν άλλες επιλογές. Σας θυμίζει τίποτε αυτό;
Και οι επενδύσεις προφανώς δεν ήταν μόνο ελληνικές αλλά όλων των Ευρωπαίων επενδυτών, των ιδίων ενδεχομένως που έρχονται τώρα και στην Ελλάδα.

Περίπου σε μισόν αιώνα!

Τακης Κατσιμαρδος, απο το Εθνος...

Δεν είναι η πρώτη φορά που μέσα στη δίνη των γεγο­νότων διαφεύγει η ουσία. Ούτε η τελευταία που αποκαλύπτεται ξαφνικά προκαλώντας σοκ σε ανυποψίαστους. Οπως από την έγκυρη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt. Η εκτίμησή της για «50 χρόνια τρόικα» στην Ελλάδα δεν είναι κάποιο δημοσιογραφικό εφεύρημα. Τεκμηριώνεται απολύτως. Θολός παραμένει μόνο ο αριθμός των δεκαετιών που η χώρα θα βρίσκεται σ' ένα ημιαποικιακό καθεστώς.
Στην περίπτωση, βεβαίως, που η σημερινή πορεία συνεχιστεί, όπως έχει σχεδιαστεί από την πολιτικοοικονομική ελίτ και τους εταίρους-δανειστές στην Ευρωζώνη του νεοφιλελευθερισμού.
Εννοείται πως εδώ γίνεται λόγος όχι για μια καταστατική επιτήρηση, που ισχύει για όλα τα κράτη-μέλη. Αλλά για κάποιας μορφής τρόικα, τουλάχιστον μέχρι τη μείωση του χρέους στο 75% του Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος. Αν κι αυτό υπολογίζεται ότι θα συμβεί γύρω στο 2035, ο ακριβής χρόνος παραμένει ακαθόριστος. Εξαρτάται από την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, στο πλαίσιο της λεγόμενης βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους. Η Ελλάδα έχει συμφωνήσει και συνυπογράψει φαρδιά πλατιά τον σχετικό κανονισμό (472/2011) για την «ενίσχυση της οικονομικής και δημοσιονομικής εποπτείας στη ζώνη του ευρώ». Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον πρέπει να αξιολογούνται οι τρέχουσες εξελίξεις στις όποιες διαπραγματεύσεις.

Τα ψέματα τέλειωσαν....

Της Σοφιας Λαμπικη, απο την Χιωτικη Σφιγγα...

Υπάρχει σωσμός απ τον πάτο;   Υπάρχει λύτρωση και ζωή ξανά;

Τέσσερα χρόνια μετά είμαστε στο σημείο μηδέν, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά κυρίως στην Ευρώπη.

Η αποδοχή απ την ΕΕ μιας ναζιστικής κυβέρνησης που ανέτρεψε «έναν δημοκρατικά εκλεγμένο Πρόεδρο» στην Ουκρανία (η φράση μπήκε στα εισαγωγικά μιας και είναι η συνήθης καραμέλα των αστικών δημοκρατιών,"ο λαός μιλά με την κάλπη"),επιστρέφει την Ευρώπη στην  Συμφωνία του Μονάχου (1938) όταν οι Δυτικές,λεγόμενες, Δημοκρατίες προς χάριν της ειρήνης και της προόδου καταπάτησαν την διεθνή έννομη τάξη και αποδείχτηκαν υπηρέτες του Χίτλερ, οδηγώντας τον πλανήτη στον Β ΄Παγκόσμιο Πόλεμο.

Καταρρίφθηκε στην Ουκρανία ένας τεράστιος μύθος.Ότι η ΕΕ δεν θα επιτρέψει σε δικτατορικά ή ναζιστικά καθεστώτα να υπάρξουν ξανά.

Και βέβαια θα τα αναγνωρίσει αν με αυτά πρόκειται να αυξήσει τα κέρδη της.

Τα κέρδη των Εταιρειών και των Τραπεζών που στην ουσία κυβερνούν την Ευρώπη.

Μαζί με την Γερμανία.

Στα πρόθυρα μιας διατάραξης ενός status quo δεκαετιών η Ευρώπη φασιστικοποιείται με ταχείς ρυθμούς εν μέσω της οικονομικής κρίσης.

Ιράκ 2004 – Ελλάδα 2014: Εφιαλτικές ομοιότητες δύο διαφορετικών πολέμων....

του Π. Παναγιωτου, απο το Tvxs...

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την Ελλάδα, το 2014-2015 σε κάθε εργαζόμενο θα αντιστοιχούν δύο μη εργαζόμενοι, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στην ευρωζώνη αλλά και σε αναπτυγμένη χώρα. Αυτό συνεπάγεται πως κάθε ένας εργαζόμενος θα πρέπει να συντηρεί δύο άτομα από την κατηγορία των μη εργαζόμενων, η οποία περιλαμβάνει παιδιά, συνταξιούχους, ανέργους και μη απασχολούμενους ενήλικες.

Αυτός ο ένας εργαζόμενος, έχει δει τις αποδοχές του να μειώνονται τουλάχιστον κατά 25% σε σχέση με το 2008 και τη συνολική οικονομική του δύναμη να μειώνεται ακόμη περισσότερο εξαιτίας των φοροεισπρακτικών μέτρων, ενώ είναι όλο και πιθανότερο να αμείβεται με μισθό μεταξύ 586 -300 ευρώ, δηλαδή με τον κατώτατο ή της ημιαπασχόλησης (οι ημιαπασχολούμενοι ανέρχονταν στο β' τρίμηνο του 2013 σε 214 χιλιάδες από 133 χιλιάδες το β' τρίμηνο του 2010). Επιπλέον, δεν αποκλείεται στο μέλλον να υποστεί ακόμη μεγαλύτερη μείωση των αποδοχών ή της οικονομικής του δύναμης ή και να χάσει εντελώς τη δουλειά του.

Ο λόγος μη εργαζόμενων προς εργαζομένους κατοίκους τοποθετεί, πλέον, την Ελλάδα στη χειρότερη θέση στην ευρωζώνη και την Ευρώπη και εντός της χειρότερης δεκάδας μεταξύ των 210 κρατών του κόσμου για τα οποία υπάρχουν οικονομικά στατιστικά στοιχεία. Σε χειρότερη θέση απ' την Ελλάδα στο σχετικό δείκτη βρίσκονται πλέον μόνο χώρες όπως το Κόσοβο και η Βοσνία – Ερζεγοβίνη, οι οποίες ζουν τις συνέπειες σχετικά πρόσφατων πολέμων.

Πόσο απεχθές, πόσο επαχθές;

του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο την Αυγη...

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι ίσως ο μόνος άνθρωπος στη χώρα που διατηρεί ιστορική αισιοδοξία. Εκτιμά ότι το ελληνικό χρέος είναι πιο βιώσιμο από άλλων χωρών της Ε.Ε., σε πείσμα της στατιστικής που το μετρά στα 317 δισ. ευρώ., αλλά και του Γ. Στουρνάρα που παζαρεύει απεγνωσμένα την επόμενη light αναδιάρθρωσή του. Η βιωσιμότητα του χρέους, όμως, είναι μέγεθος που αφορά τον πιστωτή, όχι τον οφειλέτη. Ακόμη κι αν ο οφειλέτης έχει αποφασίσει να πεθάνει στις επάλξεις των τοκοχρεολυσίων, η βιωσιμότητα του χρέους έχει ένα απόλυτο όριο: τη βιωσιμότητα του ίδιου του οφειλέτη. Απ' αυτή την άποψη, η βιωσιμότητα του χρέους (και τελικά του πιστωτή) και η βιωσιμότητα του οφειλέτη είναι δύο μεγέθη εγγενώς αντίθετα. Ιστορικά, η αντίθεση λύνεται πάντα εις βάρος της μιας πλευράς, κατά κανόνα του οφειλέτη.
Η ανακύκλωση της συζήτησης περί χρέους τις τελευταίες μέρες ξεκίνησε από ένα lapsus linguae, μια λεξιλογική σύγχυση μεταξύ επαχθούς και απεχθούς χρέους. Προφανώς, ένα χρέος που φτάνει το 171% του ΑΕΠ είναι εξ ορισμού επαχθές και μη εξοφλητέο, ακόμη κι αν ολόκληρος ο ελληνικός πληθυσμός εξανδραποδιστεί για μισό αιώνα. Αυτό είναι κοινό μυστικό, όσο κι αν το ευρωκρατικό savoir vibre υπαγορεύει τη σθεναρή άρνησή του. Αλλά, η αναφορά του κ. Γ. Σταθάκη στο επαχθές (ήτοι, δυσβάστακτο), αντί του απεχθούς (ήτοι αποτρόπαιου) χρέους και η διορθωτική επιχειρηματολογία που ακολούθησε δημιούργησαν ένα δεύτερο επίπεδο σύγχυσης για τους πολιτικούς στόχους και τα κίνητρα άρνησης του χρέους.

Αφήστε τους Ελληνες να δουλέψουν!

του κ. Νικου Ξυδακη...

Τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιβεβαιώνουν ό,τι σωρεύει η
καθημερινή εμπειρία: το ρεύμα μετανάστευσης αυξάνεται εντυπωσιακά. Από
το 2009 έως το 2011, η μετανάστευση Ελλήνων προς χώρες της Ευρωπαϊκής
Ενωσης αυξήθηκε κατά 170%. Το 2012, ένας στους τέσσερις Ελληνες
επιθυμούσε να μεταναστεύσει μόνιμα, το 4% το σχεδίαζε για τον επόμενο χρόνο.

Μόνο στη Γερμανία, την τελευταία τριετία μετανάστευσαν 25.000
Ελληνες, πολλοί εκ των οποίων είναι γιατροί, μηχανικοί, εκπαιδευμένοι
επιστήμονες και επαγγελματίες. Προ μηνών υπουργός του κρατιδίου Β.
Ρηνανίας – Βεστφαλίας μου περιέγραφε την κατάσταση στην κοιλάδα του
Ρουρ, την βιομηχανική καρδιά της Γερμανίας· πώς προσπαθούν να κάνουν πιο
άνετη και ενδιαφέρουσα τη ζωή στις κωμοπόλεις της περιοχής για να
προσελκύσουν εργαζόμενους στη βιομηχανία. Θέλουμε πολύ να έρθουν
τεχνικοί απ’ όλη την Ευρώπη, η Γερμανία αντιμετωπίζει οξύ δημογραφικό
πρόβλημα, ο πληθυσμός της γερνάει. Παρατήρησα ότι πολλοί νέοι Ελληνες
αναζητούν εργασία στη Γερμανία, ιδίως οι πολυπροσοντούχοι επιστήμονες.
Αχ, θέλουμε πολύ να έρθουν! απάντησε. Και η επίσης γερασμένη Ελλάδα, με
το τρύπιο ασφαλιστικό σύστημα, τι θ’ απογίνει; ρώτησα. Εχετε δίκιο, αλλά
τι να κάνουμε; Κι εμείς τους χρειαζόμαστε πολύ, απάντησε. Ηταν
ειλικρινής και ευγενέστατη. Εργαζόταν με θέρμη για το μέλλον της
πατρίδας της.

Για ποια Ευρώπη μιλάνε...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Για να σώσουν την Ευρωζώνη τους και να διασφαλίσουν τις τράπεζές τους, οι ιθύνοντες της Ε.Ε. υπαγόρευσαν και επέβαλαν τα μνημόνια, τα οποία αποδέχτηκαν όλες οι συγκυβερνήσεις, στο όνομα της σωτηρίας της πατρίδος. Δεν έπαιξαν, ούτε τράβηξαν κανένα χαρτί, διαπραγματευτικό και εκβιαστικό μαζί. Δεν βγήκε ένας πρωθυπουργός, υπουργός να πει μέσα στα πλαίσια του δικού τους συστήματος πως, αφού η Ευρωζώνη δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μια κρίση η οποία δεν αφορά μόνο τη χώρα μας, είναι λάθος δομημένη και επόμενο είναι να διαλυθεί καθώς και η Ενωμένη Ευρώπη της Γερμανίας και των τραπεζιτών, και η κρίση θα απλωθεί.
Δεν παίχτηκε το χαρτί του αδύναμου κρίκου που θα συνέβαλλε καταλυτικά στο να μαζέψουν τη διαλυτική πολιτική της λιτότητας που την παρουσίασαν ως μοναδική συνταγή θεραπείας του χρέους. Τι χειρότερα θα μπορούσαμε να πάθουμε, ακόμα και αν μας έριχναν στη δραχμή. Τα ερωτήματα είναι πολλά, τώρα βγαίνουν στο προσκήνιο αναπάντητα και όλοι οι «καθ' ύλην» αρμόδιοι παραδέχονται εκ των υστέρων πως όλα αυτά έγιναν σε βάρος της Ελλάδας, καθότι τη χρησιμοποίησαν ως πειραματόζωο.
Μπορεί η Γερμανία να έβγαλε κέρδη από την κρίση, αλλά τι θα κάνει με τους συνταξιούχους, τους ανέργους, ακόμη και με τις οικογένειες με μωρά που κάνουν ουρές για να προμηθευτούν ζεστά ρούχα, λαχανικά και φρούτα.

Ξανά-μανά διλήμματα...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Νόμισμα με μία όψη ή με τρεις και τέσσερις δεν νοείται. Ολα δύο έχουν. Είτε για τα σημερινά αβαρή πρόκειται είτε για τα υπέρβαρα σιδερένια που έκοψε ο Λυκούργος στη Σπάρτη αντί των χρυσών και των ασημένιων, για να αποθαρρύνει την πλεονεξία· σκέφτηκε, σωστά όπως φάνηκε, πως αν χρειάζεσαι ένα ζευγάρι ζώα για να το φορτώσεις σίδερο και να βγεις για ψώνια, θα σου κοπεί η όρεξη για χλιδή. Στη μία πλευρά του ευρωπαϊκού μας νομίσματος, λοιπόν, είναι χαραγμένο το ερώτημα πόσο Ευρωπαίοι νιώθουμε. Πόσο νιώθαμε προ κρίσεως και πόσο τώρα, ζώντας σε μια χώρα που, όπως αναγνώρισε ο πρωθυπουργός της (με τη λαθεμένη ιδέα ότι έτσι μας παρηγορεί), το βιοτικό της επίπεδο μειώθηκε όσο καμίας άλλης μεταπολεμικά.
Η άλλη όψη σφραγίζεται από το ερώτημα πόσο Ευρωπαίους μάς μετρούν οι εταίροι μας. Οι «Γνήσιοι Ευρωπαίοι» δηλαδή. Οσοι δεν βρίσκονται τόσο κοντά στη «νωχελική» Ανατολή, και κυρίως δεν σκλαβώθηκαν επί αιώνες από την αυτοκρατορία της Ανατολής, την Οθωμανική. Τα λόγια τους βέβαια, ειδικά σε τελετές όπως αυτή για την ανάληψη της ευρωπαϊκής προεδρίας, είναι πάντοτε θερμά. Λόγια ευγνωμοσύνης: «Είστε η πατρίδα της δημοκρατίας, σας ευχαριστούμε» κτλ.
Οι έπαινοί τους όμως δεν μεταφράζονται σε ανεπιφύλακτη αποδοχή της ευρωπαϊκότητάς μας. Δεν τη θεωρούν δεδομένη, αυτονόητη, και μάλιστα πολιτισμικά και πολιτικά αυτονόητη, όχι γεωγραφικά. Εξακολουθούν να μας αντιμετωπίζουν σαν «ειδική περίπτωση», περίπου σαν έναν ασθενή ή διαταραγμένο, που έχει μονίμως ανάγκη τα φάρμακά του, τον νοσοκόμο αλλά και τον παιδονόμο του.

Αρκετά με τους πρώην!

του Βαγγελη Δεληπετρου, απο την Ελευθεροτυπια....

Οταν διαβάζεις χίλιες και βάλε λέξεις ενός άρθρου με τίτλο «Περισσότερη Ευρώπη και σχέδιο για ανάπτυξη», που υπογράφει ένας πρώην πρωθυπουργός, και μάλιστα ο... «καταλληλότερος», πρώην αρχηγός κόμματος και νυν και αεί καθηγητής, πιάνεις εύκολα το στίγμα, που το δίνει η «περισσότερη Ευρώπη», αλλά όσο κι αν κρατάς μικρό καλάθι, όπως όλοι μας, περιμένεις ότι θα υπάρχει κάποια, στοιχειώδης έστω, συγκεκριμένη αναφορά και σε αυτό το (αναγκαίο) «σχέδιο για ανάπτυξη».

Ο Κώστας Σημίτης όμως το κατάφερε και αυτό! Να διαβάζουμε και να ξαναδιαβάζουμε προσεκτικά επιλεγμένες λέξεις που να σχηματίζουν προσεκτικά επιλεγμένες φράσεις και μετά, από παράγραφο σε παράγραφο, να εξαφανίζεται κάθε ουσιαστικό νόημα, κάθε τι που θα επέτρεπε να υπάρξει ουσιαστική συζήτηση, δηλαδή διαφωνία και διάλογος. Ολα για το φαίνεσθαι άλλη μια φορά και άλλη μια φορά στον Καιάδα της μικροπολιτικής η ουσία.
Αποκαλυπτική για το σύστημα που μας κυβέρνησε και μας κυβερνά, αλλά και για το έλλειμμα πολιτικής των συστημικών στελεχών, το τελικό συμπέρασμα του πρώην: «Το σχέδιο ανάπτυξης παραμένει ένα νεφέλωμα. Ερευνες, μελέτες, πρότυπα, συγκεκριμένοι σχεδιασμοί δεν φαίνεται να υπάρχουν»! Αλλά αυτό κάθε απλός πολίτης της χώρας το γνώριζε ήδη, το νιώθει στο πετσί του, από τα χαράτσια, τα λουκέτα, τα δάνεια που τον πνίγουν, την ανεργία που τον στέλνει οικογενειακώς στο απόσπασμα. Δεν περίμενε κανέναν πρώην ή νυν καθηγητή, πρωθυπουργό ή αρχηγό κόμματος για να το αντιληφθεί.

Annus mirabilis, για την Ελλάδα και την Ευρώπη...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Το 2014, εκλογική χρονιά για την Ελλάδα και την Ευρώπη, μπορεί να αποτελέσει έτος-σταθμό για την αναστροφή της πλημμυρίδας του κυρίαρχου τρεις δεκαετίες ήδη νεοφιλελευθερισμού. Οχι μόνο γιατί οι ευρωεκλογές θα στείλουν ένα μήνυμα ανάλογο αλλά πολύ πιο ηχηρό από αυτό των δημοψηφισμάτων για το Ευρωσύνταγμα,

αλλά και γιατί η ανατροπή στην Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει καταλύτη για ευρύτερες εξελίξεις.
Με άλλα λόγια, η αναγκαία απαλλαγή του ελληνικού πολιτικού συστήματος από τον παλαιοκομματισμό όχι απλώς δεν αποτελεί απειλή για τη σχέση της χώρας μας με την Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά ίσως τη μοναδική ελπίδα και εμείς να παραμείνουμε ευρωπαϊκή χώρα και η Ευρώπη να ξαναβρεί την ευρωπαϊκή της ταυτότητα.
Και αυτό γιατί η συνέχιση των σημερινών πολιτικών δεν οδηγεί μόνο σε μια γερμανική Ευρώπη, αλλά κυρίως σε μια πολωμένη ήπειρο, όπου ο Νότος θα γίνεται συνεχώς φτωχότερος και εξαρτημένος, στο ρόλο ενός ευρωπαϊκού Μεξικού. Η πόλωση αυτή αναγκαστικά οδηγεί σε ανεξέλεγκτες φυγόκεντρες τάσεις και στο βίαιο τέλος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Συνεπώς, όσοι υποστηρίζουν ότι οι πολιτικές λιτότητας αποτελούν μονόδρομο για την Ευρώπη, εκ του αποτελέσματος θα γίνουν πιο αποτελεσματικοί νεκροθάφτες της από τους ακροδεξιούς που την απορρίπτουν για λόγους εθνικιστικούς.

Ο κανόνας της εξαίρεσης...

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου, απο τον Δρομο της Αριστερας..

Η ευκαιρία της «κανονικής Ελλάδας», η τελετουργία της προεδρίας, οι διευκολύνσεις της τρόικας και η ναρκοθετημένη ανάκαμψη.

«Είναι μία ευκαιρία για την Ελλάδα να αποδείξει ότι είναι μία κανονική χώρα», δήλωσε ο αντιπρόεδρος της Kυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος στον Guardian, μ’ αφορμή την ανάληψη της ευρωπαϊκής προεδρίας. Το εύρημα της «κανονικής χώρας» δεν είναι καινούργιο και πιθανότατα είναι προσωπική έμπνευση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Περιελήφθη ως στόχος στην προγραμματική συμφωνία Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ πριν από μερικούς μήνες.
Τι σημαίνει «κανονική χώρα» είναι ένα ερώτημα. Αν η κανονικότητα περιλαμβάνει το 176% του ΑΕΠ κρατικό χρέος, το 27% ανεργία, την ύφεση 28% σε έξι χρόνια, τη μείωση κατά 25% και πλέον των εισοδημάτων στα χρόνια του μνημονίου και την ουσιαστική κατάργηση του Kοινοβουλίου από τον πραγματικό νομοθέτη του προτεκτοράτου, την τρόικα, ναι, η Ελλάδα είναι μια κανονική χώρα. «Κανονική» χώρα, άλλωστε, είναι και η Λεττονία που από προχθές είναι το 18ο μέλος της Ευρωζώνης, παρά την αντίθετη βούληση περίπου του 58% των πολιτών της, τη μετανάστευση του 10% του πληθυσμού της έπειτα από μια τετραετία βίαιης «εσωτερικής υποτίμησης» που μείωσε το μέσο εισόδημα των πολιτών της σχεδόν κατά 50%. Η «κανονικότητα» της Λεττονίας, όπως και της Εσθονίας που έχει ενταχθεί ήδη στο ευρώ, συνίσταται στο γεγονός ότι διευρύνει τον ζωτικό χώρο της Γερμανίας και ταυτόχρονα γίνεται μια τραπεζική πύλη για τα ρωσικά κεφάλαια, ακόμη και τα «βρόμικα», καθιστώντας τη μικρή χώρα μια νέα «Κύπρο της Βαλτικής», μετά το κάζο του «κουρέματος» των καταθέσεων που υπέστη η «κανονική» Κύπρος.

Ο Κέινς και η ελληνική προεδρία...

του Σταυρου Καπακου, απο την Αυγη...

Θυμάμαι ένα σκίτσο του Κέινς με τους τρεις ηγέτες των νικητών που επέβαλαν τη συμφωνία των Βερσαλλιών στη Γερμανία το 1019. Ουίλσον (ΗΠΑ), Λόιδ Τζορτζ (Βρετανία) και Κλεμανσό (Γαλλία), υπό την μέθη του νικητή, απαιτούσαν να πληρώσει η Γερμανία τις υπέρογκες πολεμικές επανορθώσεις 24 δισ. λιρών. Απέναντί τους ο Κέινς να τους καταχεριάζει λέγοντάς τους ότι είναι τυφλοί, ότι θέλουν να συντρίψουν τη Γερμανία και ότι είναι δέσμιοι της κοινής γνώμης. "Αν θέλουμε να αρμέξουμε τη Γερμανία, πρέπει να μην την καταστρέψουμε", έλεγε ο Κέινς στο μνημειώδες έργο του "Οι οικονομικές συνέπειες της ειρήνης" και αντιπρότεινε αντί επανορθώσεων ύψους 24 δισ. λιρών αποζημιώσεις 2 δισ. Η ιστορία είναι γνωστή: οι τρεις ηγέτες αγνόησαν την πρόταση του Κέινς και ουσιαστικά προετοίμασαν το έδαφος για τον επόμενο μεγάλο πόλεμο που αιματοκύλησε την Ευρώπη.
Σήμερα, η άποψη την οποία εξέφρασε τότε ο Κέινς θεωρείται αυτονόητη, αλλά... στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα. Έτσι συμβαίνει με τις απόψεις που φαίνονται αιρετικές, υπό το βάρος της συγκυρίας, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο ρεαλιστικές από αυτές που τελικά εφαρμόζονται, αδιαφορώντας, πολλές φορές, για τις πιθανές δραματικές επιπτώσεις. Το μέλλον, όμως, ανήκει σ' αυτούς που το διαμορφώνουν, όχι σ' αυτούς που σύρονται από τις εξελίξεις.
Γιατί θυμήθηκα εκείνη την εικόνα του Κέινς; Επειδή η πορεία της Ευρωζώνης τα τελευταία χρόνια, κάτω από την ηγεμονία της Γερμανίας, έχει αναλογίες με την καταστροφική συμφωνία των Βερσαλλιών, ιδιαίτερα στις χώρες του Νότου.