Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 1 Μαρτίου 2014

Οι καταραμένοι και τα μέσα ενημέρωσης…

Του Γιάννη Παντελάκη, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Εχουν περάσει σχεδόν δέκα ημέρες από τότε που οι ασθενείς του νοσοκομείου κρατουμένων του Κορυδαλλού αρνούνται τη θεραπεία τους και απέχουν από το συσσίτιο. Αν είσαι ασθενής και ρισκάρεις τη ζωή σου με τέτοιες κινήσεις, αυτό σημαίνει πως έχεις φτάσει σε απόλυτα οριακό σημείο. Αυτό έχει συμβεί με τους συγκεκριμένους ανθρώπους. Ζωή ενός ασθενή στο νοσοκομείο φυλακών στην Ελλάδα ισοδυναμεί με… μη ζωή! Σημαίνει θάνατο.
Για να το πούμε διαφορετικά, ένας ασθενής κρατούμενος στις φυλακές Κορυδαλλού (και όχι μόνο) δεν φοβάται την απώλεια της ζωής του γιατί βιώνει συνθήκες που είναι πολύ κοντά σ’ αυτή την απώλεια.
Στο νοσοκομείο των συγκεκριμένων φυλακών κρατούνται 209 ασθενείς εκ των οποίων οι 131 είναι οροθετικοί. Οι προβλεπόμενες κλίνες για το συγκεκριμένο θεραπευτήριο ειναι 60! Ας σκεφτούμε λίγο περισσότερο αυτούς τους αριθμούς. Προβλέπονται 60 κρεβάτια, φιλοξενούνται 209 ασθενείς. Αυτή η αναλογία έχει μετατρέψει το νοσοκομείο σε μια τεράστια αποθήκη άρρωστων ανθρώπων. Αλλοι κοιμούνται σε κουκέτες και άλλοι σε στρώματα που βρίσκονται στους διαδρόμους. Φυσικά, ανάλογη είναι και η υποστήριξη που έχουν από ιατρικό προσωπικό. Δύο μόλις μόνιμοι γιατροί και κάποιοι που εφημερεύουν με λίγες ώρες την εβδομάδα να περνούν από το συγκεκριμένο νοσοκομείο.
Η είδηση, όπως κάθε είδηση που ξεφεύγει από τη γνωστή θεματολογία που χρησιμοποιούν τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης, δεν γνώρισε την τύχη που της αξίζει. Δεν πήρε δημοσιότητα γιατί πολύ απλά τα κεντρικά ΜΜΕ δεν φρόντισαν γι’ αυτό. Κάποια από αυτά αρκέστηκαν σε μια πολύ μικρή αναφορά η οποία έγινε μόνο όταν δημοσιοποιήθηκαν κάποιες φωτογραφίες που αναδείκνυαν τις τραγικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζουν αυτοί οι άνθρωποι. Μια μικρή αναφορά επειδή υπήρχε και ένα μικρό θέαμα (φωτογραφία). Αλλά ώς εκεί. Καμία ιδιαίτερη ανάδειξη ενός τέτοιου σοβαρού ζητήματος, καμία συζήτηση ευρύτερη, κανένα τηλεοπτικό παράθυρο.

Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2014

Νιώθει η ελληνική ελίτ τον πόνο;

Του Γιάννη Παντελάκη, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Σε ένα ενδιαφέρον άρθρο για τη χώρα μας, την περασμένη Πέμπτη, οι «New York Times» επισήμαναν ότι «η ελληνική ελίτ αρχίζει να νιώθει τον πόνο». Ουσιαστικά αναφέρονται στις δικαστικές διώξεις Κοντομηνά, Φιλιππίδη, Εμμανουήλ κ.ά. και περιγράφουν πώς έπαψαν οι ισχυροί να βρίσκονται στο απυρόβλητο, όπως συνέβαινε έως πρόσφατα και για πολλά χρόνια. Ακούγεται πολύ ωραίο για να είναι και αληθινό. Και σκέφτομαι πως στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μάλλον δεν έχουν πλήρη εικόνα για όσα συμβαίνουν εδώ.

Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως μια σειρά ισχυροί παράγοντες, τους οποίους άλλοτε κανένας δεν τολμούσε να αγγίξει, τώρα νιώθουν την ανάσα της Δικαιοσύνης. Τα προαναφερόμενα ονόματα, και όχι μόνο, είναι μερικοί από αυτούς. Επιχειρηματίες, golden boys, μιντιάρχες, μεσάζοντες και άλλοι εκπρόσωποι «ευγενών» κατηγοριών, οι οποίοι ουσιαστικά διοικούσαν τη χώρα, τώρα βρίσκονται απέναντι από τη Δικαιοσύνη με πολύ βαριά κατηγορητήρια, ενώ κάποιοι ήδη φιλοξενούνται σε κελιά των φυλακών.

Ωστόσο, αυτή είναι μία μόνο αλήθεια, που οδηγεί την αμερικανική εφημερίδα και ενδεχομένως αρκετούς άλλους να πιστεύουν πως η Ελλάδα απέκτησε κάποια στοιχειώδη χαρακτηριστικά ευρωπαϊκής χώρας, στην οποία προφανώς υπάρχουν και θα υπάρχουν φαινόμενα διαφθοράς (η οποία άλλωστε είναι συνυφασμένη με τη λειτουργία του συστήματος), αλλά δεν υπάρχει η απόλυτη ασυδοσία και ατιμωρησία.

Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 2013

Φάρμακα και δημοσιογραφία…

Του Γιάννη Παντελάκη, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Στα τηλεοπτικά πάνελ -και δυστυχώς όχι μόνο σ’ αυτά- οι δημοσιογράφοι έχουν αντικαταστήσει τους πολιτικούς. Οχι μόνο σαν φυσικές παρουσίες, αυτό είναι το λιγότερο. Αλλά σαν εκπρόσωποι κομματικών απόψεων. Και μερικές φορές και σαν εκπρόσωποι επιχειρηματικών συμφερόντων. Δεν είναι καινούργιο φαινόμενο, συμβαίνει κάποια χρόνια τώρα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει τίποτα. Η πολύχρονη επανάληψη δεν σημαίνει απαραίτητα και αποδοχή, ότι πρόκειται δηλαδή για κάτι που «έτσι πρέπει να γίνεται». Το αντίθετο. Αυτό δεν πρέπει να γίνεται. Προφανώς η προσωπική άποψη δεν θα ακυρώσει την πραγματικότητα, δεν υπάρχουν τέτοιες ψευδαισθήσεις. Θα έπρεπε όμως η προσωπική αυτή άποψη να αθροιζόταν στις απόψεις όλων εκείνων που κάνουν αυτή τη δουλειά και δεν θέλουν να θεωρούνται φορείς κομματικών απόψεων. Είναι ένα άλλο θέμα αυτό όμως, για το οποίο ούτε καν το σωματείο των δημοσιογράφων δεν έχει δείξει ιδιαίτερη ανησυχία.

Αυτή την πολύχρονη πραγματικότητα τη βιώνουμε καθημερινά και μάλλον δεν πρέπει να την κατατάξουμε στα δεδομένα άνευ σημασίας. Η ποιότητα της ενημέρωσης, ιδιαίτερα σε μια περίοδο βαθιάς οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής κρίσης, έχει τεράστια σημασία. Σίγουρα μεγαλύτερη απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Τα γεγονότα παρερμηνεύονται, κρύβονται σημαντικές πλευρές τους και μένουν στη σκιά παράμετροι μείζονος σημασίας. Και μια τέτοια παραποιημένη παράθεση μπορεί και επηρεάζει πολιτικές, αλλά και συνειδήσεις. Και σ’ αυτό το καθόλου καθαρό παιχνίδι, οι δημοσιογράφοι έχουμε ανάλογες ευθύνες.

Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2011

Ο ορισμός της τρομοκρατίας...

Από την Ελευθεροτυπία...

Είναι σίγουρο πως πρέπει να αναθεωρήσουμε την έννοια της τρομοκρατίας. Αυτό που ζει η ελληνική κοινωνία τους τελευταίους μήνες, και ιδιαίτερα τις τελευταίες ημέρες, αποτελεί τον πιο χαρακτηριστικό ορισμό της απόλυτης τρομοκρατίας.
Μια τρομοκρατία όπου τη θέση των όπλων έχουν πάρει οι λέξεις. Λέξεις απειλητικές για οποιαδήποτε σταθερά υπήρχε μέχρι τώρα στη ζωή μας.

Ροη αρθρων