Ο σύγχρονος εντοιχισμός...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Η γλώσσα της εξουσίας ποτέ δεν λέει την αλήθεια. Είναι μια μηχανή παραγωγής ψέματος που πρέπει να φανεί όσο γίνεται πιο αληθοφανές. Λένε εκσυγχρονισμό και εννοούν επιστροφή στον Μεσαίωνα. Ακόμα έχουμε την ελεύθερη αγορά που σημαίνει δικτατορία των πολυεθνικών.

Μας μιλούν για ανάπτυξη και στην πραγματικότητα είναι η εξαθλίωση ενός λαού. Και, φυσικά, δημοκρατία σημαίνει ΜΑΤ. Τώρα μας μιλούν για φυλακές υψηλής ασφαλείας.

Ο καλοπροαίρετος άνθρωπος καταλαβαίνει πως κάποιοι πολύ επικίνδυνοι κακούργοι δεν θα έχουν καμία δυνατότητα να αποδράσουν και έτσι η κοινωνία μπορεί να κοιμάται ακόμα πιο ήσυχα. Και αυτό βέβαια είναι μύθος. Οι αποδράσεις από τις φυλακές είναι σπάνιες, πράγμα που αποδεικνύει πως είναι υψηλής ασφαλείας ως προς τις αποδράσεις.

Φυλακή υψίστης ασφαλείας στην ουσία σημαίνει ένας τσιμεντένιος τάφος, όπου ο κρατούμενος θάβεται για να πεθάνει. Είναι η επαναφορά της θανατικής ποινής και μάλιστα της μαρτυρικής. Ο εντοιχισμός είναι ένας τρόπος μαρτυρικού θανάτου που καταργήθηκε σχετικά πρόσφατα.

Γι΄ αυτόν που η πολιτεία χαρακτήριζε ένοχο, έχτιζε γύρω του έναν τοίχο και άφηνε μόνο το κεφάλι του απ΄ έξω για να μπορεί το θύμα να αναπνέει και το μαρτύριο να κρατήσει όσο γίνεται περισσότερο: Αλειφαν το κεφάλι του με μέλι για να προσελκύει τις σφήκες, του έδιναν με το ζόρι νερό για την παραγωγή περιττωμάτων και αυτά με τη σειρά τους πίεζαν βασανιστικά το σώμα.
Δεν είχαν από πού να διαφύγουν. Και περιττό να πούμε πως αυτό ήταν δημόσιο θέαμα. Οι φυλακές υψίστης ασφαλείας μάς απαλλάσσουν από αυτό το θέαμα, εκσυγχρονίζοντας τον εντοιχισμό.

Μικρό σημείωμα για τις φυλακές…

της Ιωάννας Καρυστιάννη, απο το Hit & Run...

Εδώ και μερικά χρόνια, συγγραφείς, σκηνοθέτες, μουσικοί, γενικά άνθρωποι από το χώρο της τέχνης, επισκέπτονται τις φυλακές της χώρας με πρόσκληση των κοινωνικών επιστημόνων και των κρατουμένων, για συζητήσεις και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.

Για να ακριβολογούμε, δεν πρόκειται για ένα ευρύ πρόγραμμα που καλύπτει συστηματικά τις πολλές ανάγκες, οι επισκέψεις είναι σποραδικές.

Έχω πάει κι εγώ μερικές φορές και σε αντρικές και σε γυναικείες. Οι συζητήσεις ζωηρές γύρω από βιβλία, ουκ ολίγοι οι διαβασμένοι, για τη ζωή στα σίδερα και ασφαλώς για τη γενικώτερη κατάσταση.
Μερικοί κρατούμενοι, έλληνες και ξένοι, τα συνδιάζουν όλα σε πολύστιχες ροκ μπαλάντες και χιπ-χοπ κοφτές, ευρηματικές ρίμες, πλήρεις ιστορίες προσωπικής περιπέτειας και κοινωνικής καταγγελίας που τις απαγγέλλουν με τρακ και από μνήμης, υπολογίζω πως σε χειρόγραφο θα πιάνουν 4, 5 και 6 σελίδες.
Πιστώνω την προσπάθεια με τις Λέσχες ανάγνωσης και τις κινηματογραφικές ομάδες στους κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχίατρους, ψυχολόγους και εγκληματολόγους που τους έλαχε ή επέλεξαν να μοχθούν σε δύσκολα πεδία και σε κρατούμενους που τολμούν να ονειρεύονται ότι υπάρχει ίσως περίπτωση αφού αποφυλακιστούν μετά από λίγα ή πολλά χρόνια να μην ξαναγυρίσουν στα ψηλά τείχη, ν’ αλλάξουν βήμα στη ζωή.

"Άττικα Άττικα"...

Laternative...Το τίτλος της ανάρτησης βασίστηκε στη γνωστή φράση που επινοήθηκε μετά τη σφαγή στο συγκρότημα φυλακών της πόλης Άτικα (Αττική) στην Αμερική τον Σεπτέμβριο του 1971,

τερματίζοντας έτσι μία μεγάλη εξέγερση των φυλακισμένων. Η διαταγή δόθηκε από τον κυβερνήτη της Νέας Υόρκης, Νέλσον Ροκφέλερ ο οποίος αμέσως μετά πήρε τηλέφωνο τον Νίξον για να πάρει τα εύσημα για την απόφασή του αυτή. Απολογισμός εκείνης της μέρας ήταν τριάντα τρεις νεκροί φυλακισμένοι κι έντεκα νεκροί σωφρονιστικοί υπάλληλοι οι οποίοι βρίσκονταν στο προαύλιο. Η διοίκηση των φυλακών αρνήθηκε να δώσει τις πρώτες βοήθειες στους τραυματίες του μακελειού ενώ τις επόμενες μέρες οι δεσμοφύλακες βασάνισαν τους πρωτεργάτες της εξέγερσης.
Αφορμή του ξεσηκωμού ήταν οι συνθήκες απομόνωσης. Οι κρατούμενοι είχαν οργανώσει μία συντονιστική επιτροπή με την οποία ζητούσαν βελτίωση των συνθηκών κράτησής τους και να τερματιστούν οι ρατσιστικές συμπεριφορές που δεχόντουσαν. Η βίαιη απάντηση της κυβέρνησης δεν προοριζόταν μόνο στους κρατούμενους αλλά και στα κινήματα εκείνης της εποχής (όπως οι Μαύροι Πάνθηρες). Μετά από καιρό εμφανίστηκαν στην Αμερική οι περιβόητες φυλακές υψίστης ασφαλείας.
Σαράντα χρόνια μετά η ακροδεξιά κυβέρνηση του Σαμαρά με fast track διαδικασία προσπαθεί να περάσει το φασιστοσχέδιο για φυλακές τύπου Γ. Το νέο σχέδιο νόμου για τις φυλακές υψίστης ασφαλείας εισάγει ειδική κατηγοριοποίηση των κρατουμένων σε τρεις τύπους (Α, Β, Γ). Στην ειδική κατηγορία τύπου Γ θα ανήκουν όλοι οι φυλακισμένοι που κατηγορούνται για ληστεία ή εκβίαση στα πλαίσια εγκληματικής οργάνωσης (αρθρο 187 ΠΚ), οι πολιτικοί κρατούμενοι (άρθρο 187Α ΠΚ – τρομονόμος), όσοι χαρακτηρίζονται επικίνδυνοι για την ασφάλεια της χώρας ή της δημόσιας τάξης καθώς και όσοι στασιάζουν στις φυλακές, προερχόμενοι από φυλακές τύπου Α και Β, κατόπιν της αποκλειστικής κρίσης ενός μόνου εισαγγελικού λειτουργού. Πόσοι έχουν κατηγορηθεί τα τελευταία χρόνια γι' αυτούς τους λόγους;
Με λίγα λόγια ο ακροδεξιός Σαμαράς φιμώνει τη φωνή των φυλακισμένων για τα δικαιώματα τους ενώ παράλληλα τρομοκρατεί τον απλό κόσμο ο οποίος εύκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ως φυλακισμένος τύπου Γ και να στερηθεί σημαντικά δικαιώματα όπως:

Ο Τσέχοφ στη Νιγρίτα...

της Μαριαννας Τζιαντζη...

Μιλώντας για τους χιλιάδες κατάδικους, εξόριστους στο ρωσικό νησί Σαχαλίνη, στην Άπω Ανατολή, ο Τσέχοφ γράφει: «Τους οδηγήσαμε εκεί αλυσοδεμένους, τους διαφθείραμε [...] βοηθήσαμε να πληθύνουν οι εγκληματίες και όλα αυτά τα κακουργήματα τ’ αποδίδαμε στους δεσμοφύλακες με τις κόκκινες μύτες. Μα [...] δε φταίνε οι δεσμοφύλακες, φταίμε όλοι μας, κι όμως μια δεκάρα δε δίνουμε [...] Και η πολυθρύλητη δεκαετία του ’60 τίποτα δεν έκανε για τους αρρώστους και τους φυλακισμένους, παραβιάζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την πιο σπουδαία υποθήκη του χριστιανικού πολιτισμού. Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι για τους ασθενείς κάτι γίνεται, αλλά για τους φυλακισμένους τίποτα απολύτως» (Μήτσος Αλεξανδρόπουλος, Περισσότερη ελευθερία: Ο Τσέχωφ, σελ. 159).

 

Το 1890 ο 30χρονος Τσέχοφ, πολλά υποσχόμενος συγγραφέας, εγκαταλείπει τη ρωσική πρωτεύουσα και, με την ιδιότητα του γιατρού, ταξιδεύει στην καρδιά του σκότους, σε ένα νησί-τόπο εξορίας. Επίσημος στόχος, η απογραφή των ασθενειών και η σύνταξη μιας επιστημονικής διατριβής. Αληθινός στόχος, «να φύγει, να ξεφύγει απ’ όλα αυτά», δηλαδή την κανονική, τακτοποιημένη ζωή. Δεν πήγε εκεί σαν καλός Σαμαρείτης για να βοηθήσει ή για να καταγγείλει την κτηνωδία του τσαρισμού. Πήγε για ν’ αλλάξει ο ίδιος. Και μετά την επιστροφή του στη Μόσχα, γράφει σε ένα φίλο του: «Τι λαπάς θα ήμουνα αν έμενα στο σπίτι».

      Στην Ελλάδα του 2014 έχουμε πολλές μικρές Σαχαλίνες. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να πούμε ότι «για τους ασθενείς κάτι γίνεται»: τα δημόσια νοσοκομεία μας «σαχαλινοποιούνται». Όσο για τα βασανιστήρια, για το συλλογικό έγκλημα της Νιγρίτας, δεν φταίνε μόνο οι αγριεμένοι σωφρονιστικοί υπάλληλοι, αλλά φταίμε όλοι μας και κυρίως αυτοί που κυβερνούν, αυτοί που τους στηρίζουν, εμείς που δεν μπορούμε να τους ανατρέψουμε.

      Μετά τη Σαχαλίνη ο Τσέχοφ δεν έγραψε διηγήματα για κατάδικους (μόνο ένα). Όμως αυτό το κολασμένο νησί τον σφράγισε, άλλαξε το βλέμμα με το οποίο έβλεπε τους ανθρώπους και τον κόσμο.

      Κι εμείς παραμένουμε λαπάδες, καθώς ανεχόμαστε το Κακό ή μάλλον καθώς έχουμε αναθέσει την καταπολέμησή του σε λίγους ευαίσθητους ακτιβιστές, σε λίγους θαρραλέους επιστήμονες, σε λίγους σπλαχνικούς γραφιάδες και κοιτάζουμε μόνο «τους δεσμοφύλακες με την κόκκινη μύτη».

 

(ΠΡΙΝ, “Το τέλος της αγοράς”, 13.4.2014)

Μικρό ψάρι...

Ευγενια Λουπακη, απο την Αυγη...

Φανταστείτε τη σκηνή. Ελάτε, δεν είναι δα και πολύ δύσκολο, τόσες αμερικάνικες ταινίες έχουμε δει. Ναι, έχετε δίκιο, στις ταινίες στο τέλος νικάνε οι καλοί και η δικαιοσύνη. Των καλών η δικαιοσύνη, δηλαδή των ισχυρών. Και τιμωρούνται οι κακοί και όσοι εκ των καλών έπραξαν στιγμιαίως το κακό, ώστε το σύστημα να συνεχίσει να είναι καλό και να παράγει απρόσκοπτα και άλλους κακούς.

Φανταστείτε τη σκηνή, χωρίς οθόνη και χωρίς χάπι εντ. Φανταστείτε έναν άνθρωπο μόνο σ' ένα κελί, έναν κρατούμενο. Έναν δολοφόνο, ναι. Ήταν ήδη φυλακή, ήδη βαρυποινίτης. Σκότωσε έναν δεσμοφύλακα, έγινε δολοφόνος, αναμένει δίκη και νέα ποινή. Δεν εξετάζουμε κίνητρα και αφορμές. Έχουμε Δικαιοσύνη που θα τα εξετάσει αυτά.
Φανταστείτε τη σκηνή. Μέσα στο κελί μπαίνουν κάποιοι. Είναι πολλοί, είναι οπλισμένοι με "εργαλεία". Πέφτουν πάνω του, τον ακινητοποιούν, τον χτυπούν, τον βασανίζουν αλύπητα. Τον τελειώνουν. Αποδίδουν "δικαιοσύνη", χωρίς να αναμένουν την Δικαιοσύνη. Σκότωσε έναν δικό τους, θα πεθάνει, λοιπόν, μαρτυρικά. Ατάκα κι επί τόπου. Προς παραδειγματισμόν.
Τι ξέρουμε για τον Ιλία Καρέλι; Τίποτα. Ούτε τ' όνομά του δεν αναφερόταν. Ήταν απλώς ο Αλβανός βαρυποινίτης που σκότωσε έναν σωφρονιστικό υπάλληλο. Τι θα μάθουμε γι' αυτόν; Πώς θα μάθουμε γιατί σκότωσε;;; Πώς θα μάθουμε πού βρήκε το μαχαίρι, όντας κρατούμενος; "Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη, τι θα πάει να πει στη Δικαιοσύνη" που έγραφε ο Σαββόπουλος και τι θα πει η Δικαιοσύνη για την επιβολή θανατικής ποινής διά βασανισμού επί κρατουμένου, σε μια χώρα που έχει καταργήσει τη θανατική ποινή; Ούτε αυτοδικία είναι αυτό - δεν υπάρχει το στοιχείο του βρασμού ψυχής λόγω συγγενείας π.χ. Εδώ έχουμε οργανωμένη δολοφονία από εκείνους που το κράτος πληρώνει για να φυλάττουν και να "σωφρονίζουν" τους κρατουμένους. Μέσα σε "σωφρονιστικά καταστήματα" κολαστήρια, που ακόμα και τους αρρώστους τους αντιμετωπίζουν σαν σκουπίδια.

Οι καταραμένοι και τα μέσα ενημέρωσης…

Του Γιάννη Παντελάκη, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Εχουν περάσει σχεδόν δέκα ημέρες από τότε που οι ασθενείς του νοσοκομείου κρατουμένων του Κορυδαλλού αρνούνται τη θεραπεία τους και απέχουν από το συσσίτιο. Αν είσαι ασθενής και ρισκάρεις τη ζωή σου με τέτοιες κινήσεις, αυτό σημαίνει πως έχεις φτάσει σε απόλυτα οριακό σημείο. Αυτό έχει συμβεί με τους συγκεκριμένους ανθρώπους. Ζωή ενός ασθενή στο νοσοκομείο φυλακών στην Ελλάδα ισοδυναμεί με… μη ζωή! Σημαίνει θάνατο.
Για να το πούμε διαφορετικά, ένας ασθενής κρατούμενος στις φυλακές Κορυδαλλού (και όχι μόνο) δεν φοβάται την απώλεια της ζωής του γιατί βιώνει συνθήκες που είναι πολύ κοντά σ’ αυτή την απώλεια.
Στο νοσοκομείο των συγκεκριμένων φυλακών κρατούνται 209 ασθενείς εκ των οποίων οι 131 είναι οροθετικοί. Οι προβλεπόμενες κλίνες για το συγκεκριμένο θεραπευτήριο ειναι 60! Ας σκεφτούμε λίγο περισσότερο αυτούς τους αριθμούς. Προβλέπονται 60 κρεβάτια, φιλοξενούνται 209 ασθενείς. Αυτή η αναλογία έχει μετατρέψει το νοσοκομείο σε μια τεράστια αποθήκη άρρωστων ανθρώπων. Αλλοι κοιμούνται σε κουκέτες και άλλοι σε στρώματα που βρίσκονται στους διαδρόμους. Φυσικά, ανάλογη είναι και η υποστήριξη που έχουν από ιατρικό προσωπικό. Δύο μόλις μόνιμοι γιατροί και κάποιοι που εφημερεύουν με λίγες ώρες την εβδομάδα να περνούν από το συγκεκριμένο νοσοκομείο.
Η είδηση, όπως κάθε είδηση που ξεφεύγει από τη γνωστή θεματολογία που χρησιμοποιούν τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης, δεν γνώρισε την τύχη που της αξίζει. Δεν πήρε δημοσιότητα γιατί πολύ απλά τα κεντρικά ΜΜΕ δεν φρόντισαν γι’ αυτό. Κάποια από αυτά αρκέστηκαν σε μια πολύ μικρή αναφορά η οποία έγινε μόνο όταν δημοσιοποιήθηκαν κάποιες φωτογραφίες που αναδείκνυαν τις τραγικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζουν αυτοί οι άνθρωποι. Μια μικρή αναφορά επειδή υπήρχε και ένα μικρό θέαμα (φωτογραφία). Αλλά ώς εκεί. Καμία ιδιαίτερη ανάδειξη ενός τέτοιου σοβαρού ζητήματος, καμία συζήτηση ευρύτερη, κανένα τηλεοπτικό παράθυρο.

Ο βυθός της κοινωνίας...

Thethreewishes’s...

Εννέα παιδιά και τρεις γυναίκες βούλιαξαν στον πάτο του Αιγαίου. Αυτή είναι η τελευταία παραλαβή του βυθού, την ώρα που ο ελεύθερος αέρας της Ελλάδας δεν αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα για όλους. Οι άνθρωποι μπορούν να αναπνέουν μόνο αν έχουν στην τσέπη τους χαρτιά. Χαρτιά με σφραγίδες, υπογραφές, παράβολα και ημερομηνίες. Οι παράνομοι, οι λαθρομετανάστες, οι ξένοι, οι άτυχοι, οι ανώνυμοι, εκείνοι που έχουν άδειες τσέπες και ρημαγμένη καταγωγή θα είναι κατατρεγμένοι εσαεί. Θα γίνεται ο βίος τους αβίωτος. Κυριολεκτικά και μεταφορικά, θα βουλιάζουν. Κι αν δεν βουλιάζουν από μόνοι τους, πάντα θα βρίσκεται ένας φιλότιμος υπάλληλος να τους δώσει μια χείρα βοηθείας. Με ένα νόμο, με ένα κουπί, με μια σιδηρογροθιά, το αποτέλεσμα μετράει.

Η ερημιά του πολιτισμού και οι ανθρώπινοι νόμοι έχουν το πιο απάνθρωπο πρόσωπο που θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί κάποιος. Σχήμα οξύμωρο πια οι έννοιες και οι αρχές που προορίζονταν να γίνουν η περιγραφή και η απεικόνιση ενός δίκαιου κόσμου. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι μαγνητάκια στο ψυγείο. Μπιχλιμπιδάκια που χρησιμεύουν μόνο ως διακοσμητικοί υπαινιγμοί για τη δημιουργία εντυπώσεων πάνω σε μια ψυχρή, αδυσώπητη, κενή επιφάνεια που δεν αποσκοπεί στη βελτίωση ή στο αυγάτισμα της ζωής, παρά μόνο στην διαιώνιση των παγιωμένων εσωτερικών δομών της που με το πέρας του χρόνου μόνο πιο νοσηρές – έως θανατηφόρες – τείνουν να καθίστανται για όλους.

Φυλακή, Κορυδαλλός, Ξηρός...

του Άρη Δαβαράκη, απο toPortal...

Το 2005, στις 2 Φεβρουαρίου, προφυλακίστηκα στον Κορυδαλλό ως ιδιαίτερα επικίνδυνος για την κοινωνία, κατά συρροή και  κατ’ επάγγελμα εγκληματίας κακοποιός, μεγαλέμπορος
ναρκωτικών,

 – και άλλα πολλά παρόμοια παλαβά και πολύ ύποπτα. Έτσι
έκριναν μια ανακρίτρια που την λένε Χονδρορίζου και μία εισαγγελεύς που
την λένε Γκανέ χωρίς ούτε ένα στοιχείο, ούτε μία μαρτυρία,
ούτε καν έναν ψευδομάρτυρα. Το ποινικό μου μητρώο ήταν φυσικά
κατάλευκο, δεν υπήρξα ποτέ φυγόποινος ή φυγόδικος, δεν ήμουν ύποπτος
φυγής και δεν συνέτρεχε κανένας λόγος να προφυλακιστώ. Κι’ όμως. Κατά
την άποψη των δύο αυτών λειτουργών της Δικαιοσύνης, έπρεπε η κοινωνία να
μην απειλείται από την παρουσία μου μέχρι να δικαστώ κι’ έτσι βρέθηκα
στον Κορυδαλλό σ’ ένα κελί περίπου τρία επί τέσσερα
μέτρα, με άλλους τρείς συγκάτοικους, με μια τούρκικη τουαλέτα στον ίδιο
χώρο χωρίς διαχωριστικό, τέσσερις κουκέτες-κρεβάτια ανά δύο το ένα πάνω
απ’ τ ’άλλο, έναν μικρό νιπτήρα όπου και οι τέσσερις πλέναμε τα δόντια
μας, τα σκεύη μας, τις κάλτσες, τα σώβρακα και το πρόσωπό μας –και ένα
μικροσκοπικό άνοιγμα στον τοίχο (παράθυρο) με κάγκελα δύο.

Οι φυλακές και το δίλημμα της ελληνικής κοινωνίας...

Βασίλης Παπαστεργίου, απο το barikat.gr...

1. Η παραβίαση της άδειας και η μη επιστροφή του Χριστόδουλου Ξηρού στις φυλακές Κορυδαλλού πυροδότησε μια έντονη συζήτηση για το θεσμό των αδειών.
Η κυβέρνηση έσπευσε να εξαγγείλει την αλλαγή του σχετικού νόμου, που εν προκειμένω είναι ο σωφρονιστικός κώδικας που ψηφίστηκε το 1999.
Ο θεσμός των αδειών εφαρμόζεται ήδη από τότε και τα αποτελέσματα είναι γνωστά: η παραβίαση των αδειών διαχρονικά δεν ξεπερνά σε ποσοστό το 3% και ο θεσμός έχει αξιολογηθεί θετικά από τις διοικήσεις των φυλακών, τους πανεπιστημιακούς, ακόμα και από τους δικαστικούς λειτουργούς.
2. Από την πλευρά των διωκτικών αρχών, η απάντηση είχε στοιχεία πανικού στα όρια της γραφικότητας: η σύλληψη του Κώστα Σακκά για παραβίαση των περιοριστικών όρων που του είχαν τεθεί, είναι ενδεικτική της έλλειψης κάθε σχεδίου και κάθε αίσθησης του μέτρου, της απόλυτης έλλειψης ψυχραιμίας. Η αθωωτική απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών κατέδειξε όχι μόνο το αυτονόητο, δηλαδή τη διάκριση μεταξύ τόπου διαμονής και του τόπου περιστασιακής διανυκτέρευσης, αλλά και ανέδειξε μια υπαρκτή τάση των κατώτερων βαθμίδων των δικαστών, ιδίως των πρωτοδικών, να αμφισβητούν κάποιες πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής και των μεθοδεύσεων των αστυνομικών αρχών. Στο πλαίσιο αυτό, η επίθεση του Δένδια προς τους “ανεπαρκείς” δικαστικούς (και η απάντηση της Ένωσης Εισαγγελέων) είναι ένα σήμα που δεν πρέπει να υποτιμήσουμε

Πολιτισμικός Ρατσισμός και Νεοαποικιοκρατία: Η Κοινωνία Σωφρονιστήριο....

Μωρίας Εγκώμιον....

«…..A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.   / Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. / Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω».
Τείχη, Καβάφης.


Αδιόρατα, η ελληνική κοινωνία έχει οδηγηθεί σε μια διαδικασία ιδρυματοποίησης: μετατρέπεται σε κοινωνία φυλακή, με τα αόρατα τείχη των ατέλειωτων σωφρονιστικών μέτρων λιτότητας και δημοσιονομικής προσαρμογής. Η μετατροπή της σε κοινωνία υπό σωφρονισμό, έχει καταστήσει τη χώρα σε απέραντο σωφρονιστήριο, την ώρα που οι φυλακές αναλαμβάνουν αποκλειστικά τον τιμωρητικό ρόλο. Μοχλοί αυτής της διεργασίας-με βάση την οποία η κοινωνία μεταλλάσσεται και εγκαθιστά νέες αναπαραστάσεις για τον εαυτό της- είναι, αφενός, η διασπορά του φόβου και αφετέρου, η μεθοδική απαξίωση της πολιτισμικής της ταυτότητας και των συλλογικών ταυτοτήτων. Η συντονισμένη δράση του εκφοβισμού και της «εκγληματοποίησης», μετατρέπουν την ελληνική κοινωνία σε κοινωνία του φόβου και της ανασφάλειας, απαξιωμένη και τελικά ιδρυματοποιημένη.

Στο κρατητήριο...

της Μαρινας Δημητριαδου απο τα Ενθεματα...

«Μικρός χώρος που ουδέποτε καθαρίζεται, όπου στοιβάζονται υπεράριθμοι άνθρωποι χωρίς προσωπική υγιεινή επί 24 ώρες το 24ωρο, σε άθλιες και άκρως επικίνδυνες συνθήκες για ανθρώπινα όντα». Ίσως η πρωτοποριακή απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Ηγουμενίτσας, το οποίο αθώωσε τους 17 παρανομοποιημένους μετανάστες που δραπέτευσαν στις 30 Σεπτεμβρίου από τα κρατητήρια της Αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσπρωτίας («απέδρασαν για να αποτρέψουν σοβαρό και αναπότρεπτο με άλλα μέσα κίνδυνο που απειλούσε, χωρίς δική τους υπαιτιότητα, την υγεία τους» […] «για το λόγο αυτό, κρίνεται ότι αίρεται ο αρχικός καταλογισμός της (αρχικώς και τελικώς) άδικης πράξης της απόδρασης που τέλεσαν») έδωσε ακούσια τον ορισμό των κρατητηρίων σε όλη την Ελλάδα…

Η εμπειρία μου είναι πολύ μικρή, μόλις μερικών ωρών, όταν πριν από ενάμιση περίπου χρόνο συνελήφθηκα στο Ρέθυμνο ως «αυγοβόλος» του  υφυπουργού ΠροΠο Μανώλη Όθωνα. Η είδηση της αθώωσης και η περιγραφή των συνθηκών κράτησης των 17 μού θύμισαν ότι δεν έχω συζητήσει την εμπειρία του κρατητηρίου, ίσως γιατί κάποιος που εν γνώσει του προβαίνει σε μια «αξιόποινη» πράξη θεωρεί εκ των προτέρων την κράτηση ως το μικρότερο από τα μελλούμενα δεινά του. Φυσικά, δεν υπάρχει καμία σύγκριση μεταξύ της εμπειρίας μερικών ωρών με την καθημερινότητα της κράτησης 9 έως 45 ημερών των 17, και αναρίθμητων άλλων, και τις συνθήκες σύλληψης μπροστά στις κάμερες μιας ελληνίδας «αυγοβόλου» με τις βουβές, ανώνυμες συλλήψεις ανθρώπων που ζουν σε καθημερινή ανασφάλεια, για τους οποίους η κράτηση συνιστά το πρελούδιο του «επαναπατρισμού»  — και μόνο για την αποφυγή αυτού του τελευταίου, δεν θα διακινδύνευε κάποιος μια απόδραση; Να είναι άραγε ολότελα άχρηστη μια εκ των υστέρων εξιστόρηση της δικής μου φτωχής εμπειρίας; Ίσως και όχι.

Παρότι η περίπτωσή μου ήταν ιδιάζουσα και προκαλούσε μάλλον τον γέλωτα παρά τον θυμό των οργάνων της τάξης, πιέστηκα να μιλήσω, να δώσω στοιχεία πέραν των αναγραφόμενων στην ταυτότητά μου, καθώς και δείγμα του γραφικού μου χαρακτήρα. Ιδιαίτερα για το τελευταίο μού έδωσαν να καταλάβω ότι θα είχα πολλά προβλήματα, αν δεν το έκανα. Τίποτα δεν με βοήθησε περισσότερο εκείνη την ώρα όσο η ανάκληση της ατάκας των αστυνομικών στις γιάνκικες ταινίες: «You have the right to remain silent». Κι αυτό ακριβώς έκανα! Πόσο μπορεί να πολλαπλασιάζεται αυτή η πίεση σε ανθρώπους χωρίς καμία βεβαιότητα και με πλήρη άγνοια των δικαιωμάτων τους; Όπως θα μάθαινα στη συνέχεια, οι κοπελιές που βρίσκονταν στο κρατητήριο είχαν υποχρεωθεί να υπογράψουν χαρτιά χωρίς να γνωρίζουν το περιεχόμενό τους, καθώς δεν μπορούσαν να διαβάσουν ελληνικά. Ας έρθουμε όμως στο θέμα.

Το κρατητήριο της Αστυνομικής Διεύθυνσης Ρεθύμνου βρίσκεται στην αυλή του κτιρίου. Πρόκειται για δύο αντικρινούς στεγασμένους χώρους, για άντρες και γυναίκες αντίστοιχα, των οποίων οι δύο τοίχοι συμπίπτουν με τους τοίχους της ορθογώνιας αυλής, ενώ οι άλλες δύο πλευρές έχουν μόνο κάγκελα. Ως εκ τούτου, η θερμοκρασία τους είναι η ίδια με το εξωτερικό περιβάλλον, χειμώνα-καλοκαίρι (όχι πως θα ήταν καλύτερος ένας κλειστός χώρος που δεν καθαρίζεται)…

Στο κελί των γυναικών υπήρχε μια μεσοτοιχία που χώριζε δυο «δωμάτια» (ανοιχτά απ’ τη μία πλευρά), τα οποία περιείχαν χτιστό πάγκο με στρωματάκια και κάποιες κουβέρτες. Υπήρχε τουαλέτα με νιπτήρα (σημαντική διαφορά με τη μία χημική τουαλέτα που είχαν οι 17). Μετά από πολλή πίεση μάς έδωσαν μια σφουγγαρίστρα (γιατί τη ζήτησα εγώ, φαντάζομαι)· αφού καθαρίσαμε εμείς το κελί μας, δόθηκε και στους άντρες. Υποθέτω πως η σφουγγαρίστρα και τα καθαριστικά συνιστούν δυνάμει φονικά όπλα και ένας καθαριστής δυνητικό όμηρο. Πώς μπορεί να καθαριστεί ένα κελί με αρκετούς ενοίκους που παραμένουν επί εικοσιτετραώρου βάσεως στο εσωτερικό του, χωρίς δυνατότητα προαυλισμού; Ένας φίλος, που είχε επίσης μια ολιγόωρη εμπειρία στο ίδιο κρατητήριο, μου διηγήθηκε πώς είχε βάλει οδοντόκρεμα στα ρουθούνια του και με το κεφάλι ακουμπισμένο στα κάγκελα προσπαθούσε να αντέξει τη βρώμα.

Ήμασταν τέσσερις γυναίκες. Οι άντρες ήταν πολύ περισσότεροι. Τα ρατσιστικά σχόλια δεν έλειπαν από μέρους των αστυνομικών. Οι δύο από τις συγκρατούμενές μου είχαν ήδη συμπληρώσει μήνα. Τις έπιασαν χωρίς χαρτιά και περίμεναν να συμπληρωθούν οι θέσεις του πούλμαν (!) που θα τις «επαναπάτριζε».

Παρανομοποιημένες ζωές. Αν επικεντρωθούμε στη διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών εγκλεισμού, είναι σα να δεχόμαστε την παρανομοποίησή τους; Κι αν θέτουμε στο στόχαστρο την παρανομοποίηση, τι γίνεται με τους έγκλειστους και «επαναπατριστέους»; Σε κάθε περίπτωση, στο πεδίο που του αναλογεί, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ηγουμενίτσας έλαβε μια ομολογουμένως γενναία απόφαση. Τα υπόλοιπα συνιστούν αντικείμενο διεκδικήσεων εκτός δικαστηρίου…

Η Μαρίνα Δημητριάδου είναι ιστορικός

Εικονα:  Κυριάκος Κατζουράκης, “Φυλακη 2″

Ο ήλιος της δικαιοσύνης...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την εφημεριδα των Συντακτων...

Ελαμψε όντως ο τόπος της χώρας (τόπος: πνεύμα, δίκαιο, αλήθεια, δημοκρατία) με την απόφαση του πλημμελειοδίκη της Ηγουμενίτσας βάσει της οποίας αθωώνονται δεκαεφτά αλλοδαποί που δραπέτευσαν. «Δραπετεύσατε από τον εξευτελισμό», είπε, «γι” αυτό είστε αθώοι». Επιτέλους, η ανθρωπιά επιστρέφει στην εγκαθίδρυση του νόμου, αγκαλιάζεται από το δίκαιο, συνομιλούν οι έννοιες, συναποφασίζουν (!), αμφισβητούν το δίκαιο του ισχυρού (γιατί τι άλλο είναι ο νόμος σήμερα;), φέρνουν στην κοινότητα το αίσθημα του όντως δικαίου που αυτοδικαίως αυτή κουβαλάει, χαίρεται και χαμογελά η φύση και η κοινωνία.

Επρεπε να προχωρήσει στην απονομή δικαιοσύνης ο τολμηρός πλημμελειοδίκης” δεν αρκεί που απάλλαξε από την κατηγορία της απόδρασης τους «άθλιους των φυλακών», όφειλε να στρέψει την κατηγορία εναντίον του άθλιου σωφρονιστικού συστήματος της χώρας, εναντίον των αθλίων διευθυντών-ανθρωποφυλάκων. Αυτούς έπρεπε να στείλει στα κάτεργα (αν και η έννοια κάτεργα δεν έπρεπε να υφίσταται στο λεξιλόγιο του δικαίου), αυτούς που ανέχονταν ψυχές πεταμένες τη μία πάνω στην άλλη 24 ώρες το 24ωρο(!), χωρίς να αυλίζονται, ανήμποροι να πλυθούν, να πιουν νερό, να ανακουφιστούν βιολογικά, ανίκανοι να ανασάνουν μες στα περιττώματά τους (αν είναι δυνατόν!…)

Αυτοί πρέπει να δικαστούν, οι υπεύθυνοι της τραγωδίας των σωφρονιστικών καταστημάτων της χώρας. Δυστυχώς για πολλούς από μας τους «ελεύθερους», «νομοταγείς» και λοιπές ανοησίες οι φυλακισμένοι δεν έχουν δικαιώματα, παύουν να έχουν σώματα και ψυχές (τα σώματα και οι ψυχές έχουν ανάγκη να επιβιώνουν καθημερινά, όσο κακά, ψυχρά κι ανάποδα κι αν είναι” η αξιοπρέπεια της ύπαρξης δεν έχει σχέση με το καλό και το κακό. Εξάλλου μετά από νόμους καταλήξαμε στο τι είναι καλό και τι είναι κακό. Νόμους που συνέταξαν όχι καλοί ή κακοί, αλλά οι ισχυροί, αυτοί που έχουν το δικαίωμα να νομοθετούν σε βάρος κάποιων άλλων, αδύναμων, απόκληρων, αιρετικών κ.λπ.

Δεν θα πούμε ότι ο νόμος είναι βία, δεν είναι όμως και η πανάκεια της ειρηνικής διαβίωσης, της ισονομίας, ισηγορίας, ισοπολιτείας. Ο νόμος είναι η απίσχνανση του στυγερού αποτελέσματος που επιφέρει η σκληρή λογική, βοηθάει στην ερμηνεία του σκοτεινού μύχιου και της αλλήθωρης λογικής (λογικής σκοπιμότητας…)

«Απονέμοντας ουσιαστικά δικαιοσύνη, ο πρόεδρος Μονομελούς Πλημμελειοδικείου της Ηγουμενίτσας «έγραψε» νομολογία» σημείωνε η εκλεκτή συνάδελφος Κατερίνα Κατή στο ρεπορτάζ της («Εφ.Συν.» 12-13/1/2013). Ετσι πρέπει να λειτουργεί η Δικαιοσύνη: απλά, λιτά, ανθρώπινα, δίκαια. Διότι, πώς να το κάνουμε; Αλλο δίκαιο και άλλο νόμος. Το δίκαιο έχει να κάνει με την αλήθεια, ο νόμος δεν είναι απαραίτητο (το ξέρουμε!) να είναι δίκαιος.

Οταν λάμπει η αλήθεια (πάντα λάμπει, είμαστε όμως διοπτροφόροι οι πλείστοι, κινούμενοι σε σκοτεινά δωμάτια, ήσυχα, άηχα, άοσμα, άγευστα…), λάμπει και η δικαιοσύνη. Τότε μπορούμε να μιλάμε για ανεξαρτησία δικαιοσύνης, ήλιο δικαιοσύνης, ανθρώπους, ειρήνη, δημοκρατία. Ναι.

gstamatopoulos@efsyn.gr

Δυο δυο στον Κορυδαλλό...

Cynical...

Αυτές τις άγιες μέρες των εορτών, κάποιοι συνάνθρωποί μας βρίσκονται πίσω από τα σίδερα των φυλακών και δεν μπορούνε να χαρούν όπως εμείς οι υπόλοιποι, μπροστά στο αναμμένο τζάκι και στο γεμάτο τραπέζι, μ' όλα τα καλά του θεού και της παναγιάς. Βέβαια όχι όλοι εξ αυτών.Ο κ. Τσοχατζόπουλος έχει κοντά του τα περισσότερα μέλη της οικογενείας του και γιαυτό ο πόνος μετριάζεται. Σαν το σπίτι του δηλαδή, μόνο λιγάκι πιο άβολα. Ο κ. Ψωμιάδης γιόρτασε μετά του υιού αυτού, πράγμα που δεν είχε καταφέρει καμιά πρωτοχρονιά ως τα τώρα. Έχει κι ένα καλό ο Κορυδαλλός· φέρνει τις οικογένειες πιο κοντά. Ο κ. Λαυρεντιάδης, ο κ. Γαβαλάς και οι λοιποί προς το παρόν μόνοι, αν και ο τελευταίος το χάρηκε ιδιαίτερα μιας και είχε αρχίσει τελευταία να βαριέται τις συνήθεις εξαλλοσύνες των ρεβεγιόν. Άλλωστε, για ανθρώπους ενεργητικούς που ψάχνουν συνέχεια συγκινήσεις, ο Κορυδαλλός,, είναι όπως και να το κάνουμε μια δυνατή εμπειρία.

Οι ατυχείς αυτοί συνάνθρωποί μας βρέθηκαν εκεί που βρέθηκαν για μικρά ή μεγάλα οικονομικά εγκλήματα, για μίζες που πήραν και δεν τις δήλωσαν, για παιχνίδια που έστησαν και για λεφτά που εισέπραξαν και δεν δήλωσαν, για τράπεζες που έκλεψαν και δεν δήλωσαν τα κλοπιμαία, αν και γιαυτά μερίμνησε κάποιος καλός φύλακας άγγελος υπουργός ώστε να μην τους καταλογιστούν, για φόρους που δεν απέδωσαν και για ΦΠΑ που κατακράτησαν. Τελευταία δε, όπως ανεγράφη στην έγκυρη εφημερίδα “Espresso”, και η κ. Ματσούκα προσεκλήθη εκ των αρχών για να συμμετάσχει στο πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν του ως άνω ιδρύματος, λόγω εκκρεμών υποθέσεων με την εφορία.

Και όπως άφησε να εννοηθεί ο κ. Στουρνάρας στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του, ο Κορυδαλλός προτίθεται να ανοίξει τις πύλες του και για πολλούς περισσότερους, οι οποίοι αποστερούν το κράτος από φορολογικά έσοδα.

Ανάμεσα σε αυτούς που αποστέρησαν το δημόσιο από πάρα πολλά έσοδα, -όσα οι προηγούμενοι και όσα όλοι οι επόμενοι μαζί-, ήταν και οι κ.κ Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος, οι οποίοι εσκεμμένα, (γιαυτό δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία καθ΄όσον υπάρχουν αμέτρητες προσωπικές μαρτυρίες καταγεγραμμένες σε ισάριθμα βιδεος), εξαφάνισαν από προσώπου γης τις πλέον πλουτοπαραγωγικές πηγές της πατρίδας μας. Και ενώ, πολύ σωστά ήδη ετοιμάζεται δωμάτιο ευάερο και ευήλιο στον Κορυδαλλό για τον ένα εξ αυτών, για τον άλλο η συγκυβέρνηση ετοιμάζει επιλεκτική μεταχείριση, η οποία ομολογώ ότι έχει σκανδαλίσει όλους τους εγκλείστους για τα ίδια, αν και μικρότερης εμβέλειας, αδικήματα.

Φυσικά όπως έχουν τα πράγματα, είτε και οι δυο θα περάσουν την πόρτα του Κορυδαλλού, είτε κανένας εξ αυτών, διότι το αδίκημα της αλλοίωσης της λίστας δεν είναι δυνατόν να αποδειχτεί σε κανένα δικαστήριο, παρά μονάχα κατόπιν μαρτυρίας του ίδιου του δράστη, πράγμα που θα ήταν εντελώς ανόητο απ' τη μεριά του να το κάνει.

Τα μόνα αδικήματα, τα οποία είναι δυνατόν να καταλογιστούν είναι αυτά της υπεξαίρεσης δημοσίου εγγράφου και της συνέργειας σε μεγάλης έκτασης φοροδιαφυγή. Για τα οποία υπεύθυνος είναι τόσο ο κ. Παπακωνσταντίνου όσο και ο κ. Βενιζέλος.

Αυτά.

Οι «χωρίς φωνή» έχουν γίνει από τον υπουργό Δικαιοσύνης και αόρατοι…

της Σοφιας Βογιατζη απο την Αυγη...

Από τα μέσα του Σεπτέμβρη κρατούμενοι σε διάφορες φυλακές της χώρας βρίσκονται σε κινητοποιήσεις, απέχοντας από τις εργασίες της φυλακής (η φυλακή λειτουργεί με την ανασφάλιστη εργασία των ίδιων των κρατουμένων), θέλοντας με αυτό τον τρόπο να διεκδικήσουν και αυτοί τα αυτονόητα και χρόνια αιτήματά τους.
Η σίτιση, η παροχή θέρμανσης και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι στοιχειώδεις όροι για την επιβίωση των κρατουμένων. Αν δεν μπορεί η φυλακή να τους εξασφαλίσει,ας δηλώσει την αδυναμία της να δεχθεί νέους κρατούμενους. Κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να μπαίνει στην φυλακή αν δεν υπάρχει θέση. Για τα σοβαρά αδικήματα, και εφόσον ο εγκλεισμός γίνεται απολύτως αναγκαίος, ας αποφασίζεται η επίσπευση της αποφυλάκισης των εγγύτερα στην υφ΄όρον απόλυση κρατουμένων.
Ο υπερπληθυσμός έχει μετατρέψει την φυλακή σε αποθήκη. Όλες οι μέχρι τώρα προσπάθειες αποσυμφόρησης έχουν αποτύχει. Όσες νέες φυλακές κτίστηκαν υπολειτουργούν ή δεν έχουν ανοίξει γιατί δεν υπάρχουν χρήματα για τη στελέχωσή τους. Είναι όμως πια κατανοητό ότι η λύση του προβλήματος δεν είναι αυτή. Το αίτημα για λιγότερη φυλακή είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Η αλλαγή του πλαισίου ποινής (minimum-maximum), η αλλαγή στην καταχρηστική επιβολή του μέτρου της προσωρινής κράτησης, η τροποποίηση στον κώδικα για τα ναρκωτικά, που αφορά περίπου τους μισούς κρατούμενους, αλλά και η επέκταση και εφαρμογή εναλλακτικών κυρώσεων (διοικητικές ποινές, κοινωφελής εργασία κ.ά.) και εναλλακτικών τρόπων έκτισης ποινής (αγροτικές φυλακές, ημιελεύθερη διαβίωση, κοινωφελής εργασία, κ.λπ.) θα συμβάλουν καθοριστικά στην αποσυμφόρηση.
Η κινητοποίηση των κρατουμένων έχει μέχρι τώρα συναντήσει την αδιαφορία των ΜΜΕ αλλά και του Υπουργείου Δικαιοσύνης, το οποίο μάλιστα εξαναγκάζει τους κρατούμενους σε μια ιδιότυπη απεργία πείνας, καθώς το συσσίτιο περιορίζεται -ελλείψει των κρατουμένων εργαζόμενων στα μαγειρεία- σε ξηρά και ελάχιστη τροφή.
Οι κρατούμενοι έτρεφαν μέχρι τώρα προσδοκίες για καλύτερη αντιμετώπιση από τον υπουργό Δικαιοσύνης, κ. Ρουπακιώτη, λόγω της προέλευσης και της πορείας του. Ενεοί έχουν μείνει και όσοι περίμεναν ουσιαστική αντιμετώπιση των  προβλημάτων. Το υπουργείο όμως αγνοεί τους κρατούμενους και τους αντιμετωπίζει όχι μόνο ως τους χωρίς φωνή αλλά και ως αόρατους. Τους αντιμετωπίζει με κυνισμό και με διαρροές παραπλανητικές για τις κινητοποιήσεις τους (γράφτηκε στον Τύπο ότι η στάση στον Κορυδαλλό στις 23 Σεπτεμβρίου έγινε από μουσουλμάνους κρατούμενους λόγω της ταινίας για τον Μωάμεθ).
Αλλά και η βραδύτητα στην προώθηση του νομοθετικού έργου δημιουργεί εύλογες ανησυχίες. Η υποχώρηση που διαπιστώνεται στις προαναγγελθείσες νομοθετικές πρωτοβουλίες όσον αφορά τα ναρκωτικά δεν προοιωνίζεται τη λύση στο πρόβλημα.
Η δημοσίευση των φωτογραφιών των οροθετικών γυναικών και σε συνέχεια των διαδηλωτών της 26^ης Σεπτεμβρίου, η σύλληψη του 27χρονου με την κατηγορία της κακόβουλης καθύβρισης θρησκευμάτων  είναι κινήσεις δηλωτικές που εκθέτουν το Υπουργείο και χρεώνουν προσωπικά τον υπουργό με πρακτικές που παραβιάζουν τα ανθρώπινα  δικαιώματα και θεωρούνται αντισυνταγματικές.
Εύκολα θύματα του μνημονίου του κοινωνικού κανιβαλισμού και της καταστολής, οι κρατούμενοι βλέπουν το Υπουργείο Δικαιοσύνης να βάζει τη σφραγίδα της πλήρους εξόντωσής τους. Ο υπουργός όμως γνωρίζει καλύτερα από όλους ότι οι κρατούμενοι φυλακίστηκαν επειδή τιμωρήθηκαν και όχι για να τιμωρηθούν. Αν μπορεί, να αναλάβει τις ευθύνες του.