Του Αλεσάντρο Τζιλιότι*, απο την Αυγη...
Παρακολούθησε λιγάκι, από φιλία και πολιτική συγγένεια, τη δουλειά
που έκανε από τα μέσα του Φεβρουαρίου μέχρι σήμερα η Πάολα Μπακίντου, η
επικεφαλής της ομάδας επικοινωνίας του «ψηφοδελτίου Τσίπρας».
Έζησα μέρα με τη μέρα τα τηλεφωνήματά και τα μηνύματά της, τις τεράστιες δυσκολίες
στο εσωτερικό των οποίων κινήθηκε για να προσπαθήσει να φθάσει τους στόχους της: πρώτον, να γνωρίσει την ύπαρξη αυτού του ψηφοδελτίου, δεύτερον να κοινοποιήσει τουλάχιστον ένα ή δύο από τα βασικά προγραμματικά στοιχεία του, τρίτον να προσπαθήσει να δώσει να καταλάβουν οι άλλοι ότι η πρόθεση του ψηφοδελτίου δεν είναι να επαναλάβει για πολλοστή φορά ένα συνονθύλευμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, αλλά ότι προσπαθεί να κάνει ένα καινούργιο και διαφορετικό πράγμα τόσο στο επίπεδο της σκέψης όσο και της γενεαλογικής αλλαγής της αριστεράς.
Έζησα μέρα με τη μέρα τα τηλεφωνήματά και τα μηνύματά της, τις τεράστιες δυσκολίες
στο εσωτερικό των οποίων κινήθηκε για να προσπαθήσει να φθάσει τους στόχους της: πρώτον, να γνωρίσει την ύπαρξη αυτού του ψηφοδελτίου, δεύτερον να κοινοποιήσει τουλάχιστον ένα ή δύο από τα βασικά προγραμματικά στοιχεία του, τρίτον να προσπαθήσει να δώσει να καταλάβουν οι άλλοι ότι η πρόθεση του ψηφοδελτίου δεν είναι να επαναλάβει για πολλοστή φορά ένα συνονθύλευμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, αλλά ότι προσπαθεί να κάνει ένα καινούργιο και διαφορετικό πράγμα τόσο στο επίπεδο της σκέψης όσο και της γενεαλογικής αλλαγής της αριστεράς.
