Πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην...

Της ΒΙΚΥΣ ΣΑΜΑΡΑ, απο την Ελευθεροτυπια...

Οπολίτης σε μία αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία πρέπει να αισθάνεται ότι μπορεί να πει, όπως ο μυλωνάς της γερμανικής παράδοσης ακόμη και στον ίδιο τον Κάιζερ, πως «υπάρχουν ακόμη δικαστές στο Βερολίνο».

Διαφορετικά, η Δημοκρατία της Βαϊμάρης κινδυνεύει να καταρρεύσει και ένας Χίτλερ να ανέβει στην εξουσία, υποσχόμενος εκδίκηση στους εξοργισμένους που εύκολα μπορεί να εξαπατήσει.
Οσο και η οικονομική κρίση αυτή καθεαυτή είναι το έλλειμμα δικαιοσύνης από το οποίο υποφέρει η Ελλάδα. Αυτό που βασανίζει τον πολίτη, που νιώθει και κερατάς και δαρμένος. Και δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα και αισθάνεται πως έχει καταλυθεί κάθε έννοια κράτους δικαίου.
Το κράτος σε μία αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία πυροβολεί τα ίδια του τα πόδια όταν αρνείται να εφαρμόσει μία δικαστική απόφαση επειδή δεν του αρέσει. Ο λόγος για την απόφαση του πρωτοδικείου Αθηνών που επιτάσσει την επαναπρόσληψη των καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών. Ελα όμως που η κυβέρνηση δεν θέλει επ' ουδενί να το αποδεχθεί αυτό, διότι θα αποδεχθεί έτσι πως η περίφημη μείωση του Δημοσίου δεν έγινε με δίκαιο, νόμιμο ή ηθικό τρόπο.
Αλά καρτ εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων, ωστόσο, δεν γίνεται. Και όποιος θέλει να υπερασπίζεται το κράτος δικαίου πρέπει να συμμορφώνεται με αυτό.
Με την ευκαιρία, το ερώτημα τίθεται για πολλοστή φορά: Αλήθεια, σε ολόκληρο το υπουργείο Οικονομικών ο Γιάννης Στουρνάρας δεν βρήκε κανένα άχρηστο ρουσφέτι, παρά μόνον περίσσευαν οι καθαρίστριες; Αυτή είναι η μείωση του Δημοσίου που οραματιζόταν ως φιλελεύθερος ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκος Μητσοτάκης;

Η στρατηγική των «Μαυρογιαλούρων»...

ΒΙΚΥ ΣΑΜΑΡΑ, απο την ελευθεροτυπια...

Ηενδιάμεση έκθεση του Γραφείου
Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, που περιγράφει ότι ανεξαρτήτως
Μνημονίου ή μη η χώρα θα παραμείνει ουσιαστικά υπό αυστηρή επιτήρηση για
πολλά ακόμη χρόνια, απλώς επιβεβαιώνει αυτό που από διαίσθηση
αντιλαμβάνονται οι πολίτες

και ομολογούν κατ' ιδίαν ακόμη και στελέχη
της Νέας Δημοκρατίας, ιδίως όσα παρακολουθούν στενά την ευρωπαϊκή
πολιτική.

Για το μέγαρο Μαξίμου, όμως, όποιος παραδέχεται αυτή την
πραγματικότητα είναι ή Συριζαίος ή εχθρός της πατρίδας ή και τα δύο.
Εγκλωβισμένη στην προεκλογική μαυρογιαλούρικης λογικής στρατηγική
«τρόικα τέλος», η κυβέρνηση δεν μπορεί να πει την αλήθεια, ότι δηλαδή
ακόμη και εάν της βγει ο σχεδιασμός των επόμενων μηνών (αποφύγει τα νέα
μέτρα πριν από τις ευρωεκλογές και πάρει την πολυπόθητη υπόσχεση για
ελάφρυνση του χρέους), το φως στο βάθος του τούνελ, εάν υπάρχει, είναι
ακόμη πολύ μακριά. Ο σχεδιασμός αυτός, άλλωστε, πάσχει ακριβώς γιατί
έχει χαραχθεί με ορίζοντα την ημέρα των εκλογών, όχι την επόμενη ημέρα.
Ετσι, αντί για την αλήθεια, προτιμούν τις υποσχέσεις.

Ο Αμλετ και το ευρώ...

kathimerini.gr
Tου Παντελη Μπουκαλα
Και όμως υπάρχουν άνθρωποι που, παρά τα όσα ακολούθησαν την ανακοίνωση περί διενέργειας δημοψηφίσματος, συνεχίζουν να υποστηρίζουν αυτή τη θαυμάσια ιδέα. Οι άνθρωποι αυτοί είναι ο εξής ένας: ο κ. Καστανίδης, «εκ των βασικών εισηγητών της», όπως με σεμνή περηφάνια δήλωσε στη ΝΕΤ. Διευκρίνισε μάλιστα ότι ο στόχος ήταν να αποκαλυφθεί η «παθογένεια του γενετικού μας κώδικα» διά «της μετατοπίσεως του πολιτικού άξονα της χώρας»· δηλαδή, σε ωμότερα ελληνικά, στα οποία θα κατέστρωναν τα σχέδιά τους οι αιφνίδιοι «αφουγκραστές» της φωνής του λαού, ο στόχος ήταν «να ξεβρακωθούν» όσοι υποδύονται τους αντιμνημονιακούς. Επρεπε λοιπόν να μετατοπιστεί ο πλανητικός χρηματιστηριακός άξονας και να κλονιστεί ο εθνικός μας ψυχικός άξονας από την ντροπή που νιώθαμε βλέποντας τον πρωθυπουργό να γίνεται μπαίγνιο στα χέρια και τη γλώσσα Ευρωπαίων και ΔυΝαΤών, μόνο και μόνο για να αποκαλυφθεί ο κ. Σαμαράς...
Να εξηγούμαστε. Τα δημοψηφίσματα είναι όντως θαυμάσια ιδέα. Για να δουλέψει όμως η ιδέα πρέπει το ερώτημα να είναι απτό, για να το κατανοούν όλοι και να μην εξαρτάται η απόφασή τους αποκλειστικά από τα αισθήματά τους, και κυρίως τίμιο και όχι παγίδα, σαν τις άπειρες που έχει στήσει το ΠΑΣΟΚ στους πάντες, ακόμα και στους δικούς του. Είναι αφόρητη υποκρισία λοιπόν να αυτοπαρουσιάζονται οι πράσινοι σαν οι μόνοι υπερασπιστές της άμεσης δημοκρατίας και να μέμφονται όσους επέμεναν ότι το δημοψήφισμα, όπως το μηχανεύτηκε ο στριμωγμένος αρχηγός τους, απέβλεπε στη νόθευση της λαϊκής βούλησης και όχι στη γνήσια έκφρασή της.
Γιατί καμία σχέση με την τιμιότητα δεν είχε το δίλημμα που θα έθετε το ΠΑΣΟΚ, όπως το προδιέγραψε ο ηγέτης του: «ναι ή όχι στην Ευρώπη», «ναι ή όχι στο ευρώ». Ακόμα και η τρίτη εκδοχή που έπαιζε («ναι ή όχι στη σύμβαση»), κι αυτή ύπουλη ήταν, όπως θα αποδεχόταν και ο κ. Καστανίδης, ως ειδικός της «παθογένειας του γενετικού μας κώδικα». Στο ερώτημα «να ζει κανείς ή να μη ζει;», μόνο ο Αμλετ (και όσοι σε κάποια καμπή του βίου τους παίρνουν αμλέτειες διαδρομές) έβλεπε δυνατές και λογικές και τις δύο απαντήσεις, την καταφατική και την αρνητική. Για τους πολλούς, όσο και αν τους στρίμωξε η ζωή με τις αναποδιές της, το ερώτημα αυτό δεν έχει νόημα. Το ερώτημα «ναι ή όχι η Ελλάδα στην Ευρώπη;» δεν επιδέχεται βέβαια τόσο μονοκόμματες απαντήσεις όσο το αμλέτειο, είναι ωστόσο περισσότερο τεχνητό από εκείνο, ένα πλάσμα της σοφιστικής τεχνικής έτσι όπως την ασκεί ο κ. Καστανίδης ή ο κ. Βενιζέλος, που είπε μισό όχι εννοώντας ότι επρόκειτο για μισό ναι, και ύστερα παραχώρησε ολόκληρο το ναι του στην ομόφωνη υπουργική απόφαση, αφήνοντας να διαρρεύσει ότι κατά βάθος έλεγε ένα «κάθετο» όχι. Αλλο δημοψήφισμα χρειάζεται λοιπόν. Επειγόντως: Να ψηφίσουμε αν θέλουμε ή όχι να νιώθουμε, να σκεφτόμαστε και να μιλάμε όλοι αλά ΠΑΣΟΚ.