Του Σαϊμίρ Λαμάι, toPortal.gr...
Ανεργία, αυτοκτονίες, εκφασισμός, απορύθμιση, ιδιωτικοποιήσεις, καταστολή, φόβος, ξενοφοβία, κράτος έκτακτης ανάγκης, και μια κοινωνία στα πρόθυρα μαζικής κατάθλιψης, αποτελούν, όλα, χαρακτηριστικά της σημερινής ζοφερής πραγματικότητας.
Μόνο όσοι εθελοτυφλούν ή όσοι έχουν σκοπιμότητα δεν αναγνωρίζουν πως τα παραπάνω συγκροτούν τον κανόνα καθώς έχασαν προ πολλού τις ιδιότητες μιας εξαίρεσης. Η κρίση μετετράπη σε κανονικότητα, η ανωμαλία σε ομαλότητα, η αστάθεια σε σταθερότητα, η καταστολή σε καθημερινότητα. Βρισκόμαστε στην τελική φάση της διαδικασίας υλοποίησης ενός σχεδιασμού για μια διαφορετική κοινωνική δομή, προσαρμοσμένη στις ανάγκες τις αγοράς. Το σύστημα των ανθρώπινων αναγκών δεν απασχολεί την κυβέρνηση η οποία σε πολιτικό επίπεδο αναγκάζεται να κινηθεί σε μια ομιχλώδη περιοχή, κάπου μεταξύ ολιγαρχίας και δεσποτισμού. Τα κόμματα της συγκυβέρνησης δεν έχουν καμιά επαφή με την κοινωνία, αναθέτοντας την λειτουργία αυτή στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης τα οποία με τη σειρά τους έχουν μεν επαφή, μόνο, όμως, ως πομποί. Εξωραΐζουν τα της κυβέρνησης και την ίδια στιγμή αποπροσανατολίζουν τους πολίτες στρέφοντας πολλές φορές το ένα σύνολο απέναντι στο άλλο.
Ο κοινωνικός αυτοματισμός βέβαια έχει ως αποτέλεσμα μια κοινωνία κατακερματισμένη σε απομονωνόμενα μεταξύ τους άτομα και την κυριαρχία του φόβου πάνω στο λαό. Εύκολα μπορεί να υποστηρίξει κανείς πως η πολιτική έχει δώσει πλέον την θέση της στην οικονομία και η τελευταία, κυριαρχεί πάνω στην πρώτη επιβάλλοντας την λογική του κόστους – οφέλους. Μια λογική που αντιλαμβάνεται μόνο το χρήμα και το κέρδος του, ως αξία αναφοράς, και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την κοινωνική εξαθλίωση που παράγει. Δεν πρόκειται για κεραυνό εν αιθρία Η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης σηματοδότησε την εξάπλωση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που φάνηκε να επικυρώνει προσωρινά την πολιτική γραμμή της σχολής του Σικάγο και τον Ρηγκανοθατσερισμό.
Μόνο όσοι εθελοτυφλούν ή όσοι έχουν σκοπιμότητα δεν αναγνωρίζουν πως τα παραπάνω συγκροτούν τον κανόνα καθώς έχασαν προ πολλού τις ιδιότητες μιας εξαίρεσης. Η κρίση μετετράπη σε κανονικότητα, η ανωμαλία σε ομαλότητα, η αστάθεια σε σταθερότητα, η καταστολή σε καθημερινότητα. Βρισκόμαστε στην τελική φάση της διαδικασίας υλοποίησης ενός σχεδιασμού για μια διαφορετική κοινωνική δομή, προσαρμοσμένη στις ανάγκες τις αγοράς. Το σύστημα των ανθρώπινων αναγκών δεν απασχολεί την κυβέρνηση η οποία σε πολιτικό επίπεδο αναγκάζεται να κινηθεί σε μια ομιχλώδη περιοχή, κάπου μεταξύ ολιγαρχίας και δεσποτισμού. Τα κόμματα της συγκυβέρνησης δεν έχουν καμιά επαφή με την κοινωνία, αναθέτοντας την λειτουργία αυτή στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης τα οποία με τη σειρά τους έχουν μεν επαφή, μόνο, όμως, ως πομποί. Εξωραΐζουν τα της κυβέρνησης και την ίδια στιγμή αποπροσανατολίζουν τους πολίτες στρέφοντας πολλές φορές το ένα σύνολο απέναντι στο άλλο.
Ο κοινωνικός αυτοματισμός βέβαια έχει ως αποτέλεσμα μια κοινωνία κατακερματισμένη σε απομονωνόμενα μεταξύ τους άτομα και την κυριαρχία του φόβου πάνω στο λαό. Εύκολα μπορεί να υποστηρίξει κανείς πως η πολιτική έχει δώσει πλέον την θέση της στην οικονομία και η τελευταία, κυριαρχεί πάνω στην πρώτη επιβάλλοντας την λογική του κόστους – οφέλους. Μια λογική που αντιλαμβάνεται μόνο το χρήμα και το κέρδος του, ως αξία αναφοράς, και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την κοινωνική εξαθλίωση που παράγει. Δεν πρόκειται για κεραυνό εν αιθρία Η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης σηματοδότησε την εξάπλωση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που φάνηκε να επικυρώνει προσωρινά την πολιτική γραμμή της σχολής του Σικάγο και τον Ρηγκανοθατσερισμό.
.jpg)
