Αθεράπευτοι θεραπευτές...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Περί αστέγων και ανέργων ο λόγος. Περί της ενοχλητικής πραγματικότητας δηλαδή, που δεν θα αμβλυνθεί όσο θα πλησιάζουμε τις χρονιάρες μέρες. Αντίθετα, θα επιδεινωθεί, αφού το αίσθημα αποκλεισμού από τη γιορτή, ακόμα και τη συμβατική, εκβάλλει στην απελπισία. Λέει για παράδειγμα το κλιμάκιο της τρόικας, που έρχεται-δεν έρχεται, συμφωνεί-δεν συμφωνεί, πιστώνει-δεν πιστώνει: «Να μην αρθεί το καθεστώς προστασίας της πρώτης και μοναδικής κατοικίας και να μην εκπλειστηριάζεται, ακόμα κι αν ο δανεισθείς δεν είναι μπαταξής αλλά αδυνατεί, λόγω παρατεταμένης ανεργίας, να πληρώσει την τράπεζα; Και γιατί παρακαλώ μια τέτοια υπερβολική απαίτηση; Επειδή θα πολλαπλασιαστούν οι άστεγοι; Και πού το πρόβλημα; Αστεγοι υπάρχουν σε όλες τις χώρες του κόσμου, πλούσιες και φτωχές. Γιατί να ξεχωρίσει η Ελλάδα;».
Πρόδηλο το δίκιο τους. Κοσμογυρισμένοι άνθρωποι όπως είναι, έχουν δει κι έχουν δει τα μάτια τους. Φαβέλες, ντενεκεδουπόλεις, ταλαίπωρους σκηνίτες στη μέση του πουθενά, πλάσματα που ξενυχτάνε πάνω σ’ ένα παγκάκι και κάτω από μια εφημερίδα, κλοσάρ που στο βαρύ κρύο αναζητούν λίγη ζέστα στους σταθμούς του μετρό. Και να ’ταν μόνο οι κλοσάρ. Στη Γαλλία ξεπερνούν τα τριάμισι εκατομμύρια όσοι δεν έχουν αξιοπρεπή στέγη. Οπότε; Από πού αντλούν οι Ελληνες το δικαίωμα να απαιτούν φυλετικές διακρίσεις υπέρ τους; Να πονέσουν. Oπως όλοι. Να στερηθούν. Οπως οι πάντες· γιατί παράγιναν νωθροί με τόσες πολυτέλειες. Δεν χάθηκε ο κόσμος αν βρεθούν στον δρόμο μερικές δεκάδες χιλιάδες. Ας το δουν σαν ευκαιρία. Για να διαπιστώσουν πόσο γερές είναι οι φιλίες και οι συγγενικές τους σχέσεις.

Theodore....

Απο τις πισω σελιδες του Μαριου Διονελλη...

Τη Δευτέρα που μας πέρασε, ένας άνθρωπος έφτασε με καρδιακό επεισόδιο στο νοσοκομείο της Σητείας. Τον μετέφεραν οι δικοί του επειδή δεν υπήρχε ασθενοφόρο.
Ο Theodore από τη Βουλγαρία είναι χρόνια στην Κρήτη. Τον ξέρουν όλοι στη Σητεία και τον φωνάζουν πια Θοδωρή.
Η ζωή του κινδύνευε μα στο νοσοκομείο άκουσε να του λένε πως εκείνη τη μέρα δεν εφημερεύει καρδιολόγος. Η θέση που προβλέπεται είναι μόνο μία και ο ένας γιατρός είχε εφημερία το προηγούμενο βράδυ. Την ώρα που έφτασε ο Θοδωρής ο γιατρός ήταν ήδη σπίτι του και αντικαταστάτης δεν προβλέπεται από τον Οργανισμό που έφτιαξε για το Νοσοκομείο ο κ. Λοβέρδος.
Η γενική ιατρός που τον υποδέχτηκε έτρεξε να ενημερώσει, του παρείχε τις πρώτες βοήθειες ενώ ταυτόχρονα κλήθηκε και ο καρδιολόγος στο κινητό του.
Εκείνος παρά την κούραση ξεκίνησε και πάλι για το νοσοκομείο. Δε θα πληρωθεί για αυτό. Έτσι κι αλλιώς του χρωστάνε λεφτά από τις εφημερίες. «Η Σητεία είναι μικρή και αύριο θα συναντιόμαστε όλοι μεταξύ μας. Δεν μπορείς να μην πας, σχεδόν όλοι είναι δικοί σου άνθρωποι…»
Δεν άργησε πολύ. Σύντομα φορούσε και πάλι την ποδιά του και ήταν πάνω από τον Θοδωρή.  Και οι άλλοι κάνανε ό,τι μπορούσαν περιμένοντας. Ο καρδιολόγος έδωσε εντολή να μπει στο χειρουργείο. Βάλανε προσωρινό βηματοδότη γιατί η κατάσταση ήταν σοβαρή. Άρχισαν να εξετάζουν και το ενδεχόμενο μεταφοράς του στο Ηράκλειο εφόσον η κατάσταση σταθεροποιηθεί.
Ο Θοδωρής πέθανε. Ίσως να ήταν το γραφτό του, ίσως και όχι. Ίσως να γλίτωνε αν είχε μπει πιο νωρίς ο βηματοδότης, ίσως πάλι όχι. Δε θα το μάθει κανείς ποτέ. Το μόνο βέβαιο είναι πως σ’ αυτόν δε δόθηκαν όλες οι ευκαιρίες για να γίνει ό,τι καλύτερο. Ζούσε στη Σητεία.
Είναι μερικές φορές που ούτε το φιλότιμο, ούτε η τρεχάλα, ούτε ο αγώνας των ανθρώπων είναι αρκετά. Λυγίζουν όλα κάτω από το στόχο της …διάσωσης της χώρας.
Οι περισσότεροι φίλοι του μάθανε την είδηση στο λεωφορείο γυρνώντας από το Ηράκλειο. Είχαν κάνει 150 χιλιόμετρα την ίδια μέρα για να διαμαρτυρηθούν για το νοσοκομείο τους, επειδή δε λειτουργούν οι κλινικές.
Επειδή δεν έχουν δεύτερο καρδιολόγο…


ΥΓ. Το επόμενο βράδυ ο καρδιολόγος είχε πάλι βάρδια. Άκουσε στην τηλεόραση πως ο βουλευτής Ταμήλος δε θέλει να πηγαίνει στις επιτροπές της Βουλής αν δεν πληρώνεται επαρκώς…