Ταξίδι στο χρόνο...

Ρεμπελίσκος...

Στα χρόνια αυτά, κατά τα οποία τη χώρα έχουν κυβερνήσει σχεδόν όλοι όσοι έκαναν τις επιλογές που έφεραν τη χώρα σε αποσύνθεση σε συνεργασία με τους εκπροσώπους της τρόικα, το κυβερνητικό έργο δεν μπορεί να μετρηθεί σε πραγματικό χρόνο.
Και δεν μπορεί γιατί και μόνο τα νομοθετήματα που ψηφίστηκαν σε αυτή βουλή και με αυτόν τον (πέρα από τα όρια της δημοκρατίας) τρόπο, θα μας πάρει καιρό να τα δούμε να εφαρμόζονται μπροστά στα μάτια μας.
Ως θαυμαστής της βρετανικής κουλτούρας δεν θα μπορούσα να κρύψω την συμπάθειά μου στον Doctor Who, επειδή είναι ένας ήρωας που μπορεί να σε βάλει να “ταξιδέψεις” στο χρόνο, με βάση τα δεδομένα που η σύγχρονη γνώση σου προσφέρει. Για μένα, όποιος ονειρεύεται, χρονοταξιδιώτης είναι, αλλά αυτή ίσως είναι μια καλή συζήτηση για κάποια άλλη φορά.
Μπορεί λοιπόν, το ταξίδι στο χρόνο να είναι μία έννοια αρεστή σε ονειροπόλους και λοιπούς “τεμπέληδες” αυτού του κόσμου, το “ταξίδι” στην επιβολή του μνημονίου όμως το ζούμε κάθε ημέρα, και τα επόμενα χρόνια θα το ζούμε ακόμα πιο έντονα. Πολύ απλά, γιατί οι πολιτικές που θα εφαρμοστούν θα διαγράψουν σε μεγάλο βαθμό το μέλλον της κοινωνίας μας.
Αν επιχειρήσουμε να ρίξουμε μια ματιά στην εικόνα που θα έχει η χώρα τα επόμενα χρόνια, μαζί θα περάσουμε από δημόσια νοσοκομεία στα οποία ο κόσμος κάνει ουρά στο ταμείο για να καταβάλει εισιτήριο, ως επί το πλείστον ανασφάλιστοι, αφού πλέον οι ασφαλισμένοι θα έχουν ανακαλύψει το συμφέρον τους στην ιδιωτική υγεία, που θα δουλεύει ρολόι.
Θα περάσουμε μια βόλτα από δημόσια σχολεία και πανεπιστήμια που θα λειτουργούν με χορηγούς, ακολουθώντας συγκεκριμένα προγράμματα εγκεκριμένα από τις εταιρείες που τα χρηματοδοτούν. Τα ιδιωτικά σχολεία ήδη θα είναι η μόνη λύση για όποιον γονιό σέβεται το παιδί του και καταφέρνει να κάνει το σκατό του παξιμάδι για μια αξιοπρεπή Παιδεία.
Μετά μπορούμε να ρίξουμε μια ματιά στα τα τεχνικά έργα που θα έχουν αναλάβει οι εθνικοί μας εργολάβοι, μόνο που αυτή τη φορά δεν θα είναι μόνοι. Όλο και κάποιος Καταρινός, κάποιοι Κινέζοι, κάποιος τρελός Ρώσος μεγιστάνας θα έχει καταφέρει να “χωθεί” στο έργο. Παράλληλα με την αγορά ενός κομματιού της ηλεκτρικής ενέργειας, ενός οικοπέδου άντλησης υδρογονανθράκων ή κάποιου νησιού.

Ο δολοφόνος με το… πλεόνασμα...

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ*...

«Το ασθενοφόρο έφτασε και μετά βρέθηκα σ’ ένα τραπέζι και με ρώταγαν: Ποιο το θρήσκευμά μου, πού γεννήθηκα, χρωστούσα στο κράτος χρήματα από προηγούμενη διαμονή μου σε νοσοκομείο; Πότε γεννήθηκα, οι γονείς ζουν, παντρεμένος; Ξέρετε, τα γνωστά. Σου μιλάνε σα να είσαι μια χαρά, δεν κάνουν καν τον κόπο να υποκριθούν ότι πεθαίνεις»…

Το παραπάνω απόσπασμα μου ήρθε στο μυαλό συνομιλώντας στην εκπομπή Περπατάμε Μαζί στο Vmedia (http://www.youtube.com/watch?v=D2EcpiGLgZE&feature=youtu.be&a) με εκπροσώπους από το Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού: τον καρδιολόγο Γιώργο Βήχα και τον εθελοντή και εκπρόσωπο τύπου του ιατρείου Χρήστο Σιδέρη. Το εν λόγω απόσπασμα είναι από διήγημα του Αμερικανού «περιθωριακού» συγγραφέα Τσαρλς Μπουκόφσκι με τον εύγλωττο τίτλο «Ζωή και Θάνατος στο Νοσοκομείο των Φτωχών» και προέρχεται από το βιβλίο « Ερωτικές Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας», που εκδόθηκε για πρώτη φορά στην Αμερική το 1967(η πρώτη έκδοση στα ελληνικά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οδυσσέας το 1980). Περιγράφει τη μεταφορά του σε ένα δημόσιο νοσοκομείο σε κάποια αμερικανική κομητεία μετά από μία ακόμη «μπουκοφσικική» μέρα ασυδοσίας.

 Μία σκηνή που με είχε πιο πολύ εντυπωσιάσει από τα ακατανόμαστα «γ…σια» του Μπουκόφσκι που τόσο συνέπαιρναν τη νεανική μας φαντασία με το αντισυμβατικό του ύφος. Αναφερόταν στην Αμερική του ’60, πολύ πριν την επέλαση  διεθνώς του νεοφιλελευθερισμού και ήταν σαν εικόνα που έβγαινε από το… μέλλον. Μία φρικτή περιγραφή του αμερικανικού ονείρου που τόσο χλεύαζε ο περιθωριακός «Τσινάνσκι» και που φούντωνε τη νεανική μου αμφισβήτηση προς το σύστημα…

 Το εν λόγω μάλιστα απόσπασμα μου ερχόταν πολλές φορές στο νου, κάθε φορά που διάβαζα για τον πολλαπλασιασμό των ανασφάλιστων στις ΗΠΑ, ήδη από την εποχή των οικονομικών επιδόσεων «dreamteam» τη δεκαετία του ’90 σε αντιδιαστολή με το σχετικά αναπτυγμένο κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη(το οποίο πάντως στην Ελλάδα δεν γνωρίσαμε ούτε την εποχή πριν την κρίση).

Η ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΨΟΦΟΥ...

kartesios...

Ενδιαφέρουσα και ενδεικτική της κυβερνητικής πολιτικής  η είδηση για τους «μνηστήρες» του «Ερρίκος Ντυνάν».

Πρώτο ενδιαφέρον σημείο: Το «Ερρίκος Ντυνάν» διεκδικείται από το «Ιατρικό Αθηνών» του Αποστολόπουλου, το «Υγεία» που ανήκει στον όμιλο της MIG, το πολυμετοχικό «ΙΑΣΩ», το «Μετροπόλιταν» του οποίου βασικοί μέτοχοι είναι ο εφοπλιστής Περικλής Παναγόπουλος και ο επιχειρηματίας Β. Θεοχαράκης και η «Ευρωκλινική» συμφερόντων της Global Finance του Αγγέλου Πλακόπητα.
Δεύτερο ενδιαφέρον σημείο: Το διαγωνισμόγια το «Ερρίκος Ντυνάν» ανέλαβε η Τράπεζα Πειραιώς καθώς είναι ο βασικός πιστωτής του Ιδρύματος.Η Τράπεζα Πειραιώς, όμως, δεν ήταν εξ αρχής πιστωτής του «Ερρίκος Ντυνάν», αλλά έγινε από τη στιγμή που ανέλαβε το δάνειο που είχε πάρει το «Ερρίκος Ντυνάν», ύψους 96 εκατομμυρίων, από τη Marfin Popular Bank στην Κύπρο. Και τώρα ας ξαναδούμε ποιοι διεκδικούν το «Ερρίκος Ντυνάν».  Το «Υγεία» που ανήκει στον όμιλο της MIG κτλ, κτλ…
Τρίτο ενδιαφέρον σημείο: Οι «μνηστήρες» του «Ερρίκος Ντυνάν» σφάζονται για την απόκτηση του συγκεκριμένου χρεωμένου νοσηλευτικού Ιδρύματος καθώς λόγω του κοινωφελούς του χαρακτήρα απαλλάσσεται από το ΦΠΑ ύψους 13% που ισχύει σε όλες τις υπόλοιπες ιδιωτικές κλινικές και  δεύτερον, έχει έκπτωση προς τον ΕΟΠΥΥ μόλις 5%, ενώ οι υπόλοιποι 15%. Οπότε όποιος αναλάβει το «Ντυνάν» θα έχει τα μεγαλύτερα περιθώρια κερδοφορίας.

Ανθρωπιστική κρίση, κερδοσκοπία, φιλανθρωπία. Και στη μέση ο Άδωνις...

Του Αλέξη Μπένου, απο το Red Note Book...

«Ο δικός μας στόχος είναι το δημόσιο σύστημα υγείας να παρέχει υψηλού επιπέδου υπηρεσίες υγείας έτσι ώστε οι πολίτες, και κυρίως οι πιο αδύναμοι εξ αυτών, να μη χρειάζεται να πάνε πουθενά αλλού»

Η δήλωση αυτή δεν είναι κάποιου συριζαίου. Είναι του υπουργού Υγείας Άδωνη Γεωργιάδη,

ο οποίος τις προηγούμενες ημέρες διαπίστωσε πόσο αξιαγάπητος είναι στο γύρο θανάτου που έκανε σε Νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης κόβοντας κορδέλες εγκαινίων. Και θα τις ξανακόψει πολλές φορές ακόμα, αν τον αφήσουμε στη θέση αυτή. Συνεπέστατος εφαρμοστής της πολιτικής λιτότητας στην υγεία, ενώ διαλύει κυριολεκτικά δομές, υπηρεσίες και ανθρώπους, έχει το θράσος να μιλάει για υψηλού επιπέδου δημόσιες υπηρεσίες υγείας.

Βεβαίως δεν έχει ανάγκη να κρύβει τους εργοδότες, και μαζί την αδιαφορία του. Προ ημερών, για παράδειγμα, συμμετείχε σε συνέντευξη τύπου γνωστής πολυεθνικής φαρμακευτικής εταιρείας με αφορμή τη δωρεά φαρμάκων σε ανασφάλιστους. Κι εκεί, μεταξύ άλλων, μας ενημέρωσε ότι δεν γνωρίζει τον αριθμό τους!

Ο κ. Γεωργιάδης συμμετέχει αποφασιστικά στη συνεπή εφαρμογή των μνημονιακών επιταγών – μιας πολιτικής που έχει δημιουργήσει τουλάχιστον 3 εκατομμύρια άνεργους και ανασφάλιστους, που λόγω της κοινωνικοοικονομικής τους καταστροφής παρουσιάζουν προβλήματα υγείας και ως εκ τούτου έχουν πολύ μεγαλύτερες ανάγκες φροντίδας.

Η ανταπόκριση στις ανάγκες αυτές έχει δρομολογηθεί εδώ και καιρό. Το δρόμο άνοιξαν οι προκάτοχοι του κ. Γεωργιάδη, που με θαυμαστή συνέπεια τσάκισαν τις δημόσιες υπηρεσίες υγείας: οι συμβολές, εδώ, του Αλέκου Παπαδόπουλου, του Δημήτρη Αβραμόπουλου και του Ανδρέα Λοβέρδου είναι οι πιο χαρακτηριστικές. Ο τελευταίος, εξάλλου, θα μείνει στην ιστορία για τις ναζιστικής έμπνευσης πρακτικές του (βλ. υγειονομική οδηγία). Σήμερα βρισκόμαστε αισίως στην εφαρμογή του επόμενου σταδίου.

Όλα τα μπουμπούκια ανθίζουν στο Χάρβαρντ...

της Τζινας Πολιτη, απο τα Ενθεματα...

Αφορμή για το άρθρο μού έδωσε η πρόσφατη ομιλία του υπουργού Υγείας κ. Άδωνι Γεωργιάδη στο Χάρβαρντ,[1] καθώς και συνέντευξή του όπου εκφράζει το παράπονο: «Στην Ελλάδα ακούω μόνο ύβρεις, κατάρες, κριτικές και γκρίνια»,
ενώ «με το που πάω σε οποιοδήποτε διεθνές φόρουμ όλοι οι ξένοι αρχίζουν τους ύμνους και τα μπράβο που τολμήσαμε». «Μην πολεμάτε τις μεταρρυθμίσεις», συμβουλεύει ο (Εφημερίδα των Συντακτών, 24.3.2014).
Αναρωτιέμαι αν κατά την επίσκεψή του ο κ. υπουργός είχε την ευκαιρία να λάβει γνώση των αποτελεσμάτων της «μεταρρύθμισης» της δεκαετίας του 1990 στα αμερικανικά πανεπιστήμια, με στόχο την άμεση σύνδεση των σπουδών και της έρευνας με τις ανάγκες της αγοράς. Και, δεύτερον, αν διαπίστωσε ότι η διαπλοκή μεταξύ φαρμακευτικών και άλλων περί τα ιατρικά εταιρειών με νοσοκομειακούς γιατρούς και πανεπιστημιακούς δεν είναι φαινόμενο των «ανήθικων», «διεφθαρμένων» Ελλήνων, αλλά εισαγόμενη από την υπερδύναμη πρακτική.

Αναρωτιέμαι επίσης αν τυχόν διαπίστωσε την οργή ενός ισχυρού φοιτητικού κινήματος, το οποίο οργανώθηκε όταν αποκαλύφτηκαν τα τεράστια σκάνδαλα χρηματισμού και διαπλοκής μελών της Ιατρικής του Χάρβαρντ –και όχι μόνο– με φαρμακευτικές και άλλες εταιρείες, που καταπατούσαν ανενδοίαστα τις θεσπισμένες από τις πανεπιστημιακές αρχές δεσμεύσεις σχετικά με τη σύγκρουση συμφερόντων!

Τα σκάνδαλα έλαβαν τέτοιες διαστάσεις, ώστε το 2011 ο αμερικανικός Σύλλογος Αποφοίτων Ιατρικών Σπουδών αξιολόγησε την Ιατρική του Χάρβαρντ με F (δηλαδή μηδέν).

Περί πολιτικής σταθερότητας...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Αν σε μια χώρα οι νόμοι «κοιμούνται» ή «ξυπνούν» κυριολεκτικώς επειδή κάθε φορά «έτσι γουστάρει» ο πρωθυπουργός και η κατ' εικόνα και ομοίωσή του ακροδεξιά δράκα που τον περιτριγυρίζει, τότε πράγματι αυτή η χώρα έχει κυβερνητική σταθερότητα;
Αν σε μια χώρα ο θεμελιώδης Συντακτικός της Νόμος έχει γίνει κουρελόχαρτο στα χέρια στρεβλωμένων θεσμών και θεσμίσεων, όπως επίσης και ξέφραγο αμπέλι όπου αλωνίζουν παραθεσμικοί, εξωθεσμικοί και απολύτως ανέλεγκτοι παράγοντες, τότε όντως πιστεύουμε ότι αυτή η χώρα έχει κυβερνητική και κατ' επέκταση πολιτική σταθερότητα; Αν σε μια χώρα η δικαστική εξουσία δρα με τρόπο ευεπίφορο προς τα κελεύσματα της εκτελεστικής εξουσίας, με αποτελέσματα δύστροπα για την ουσιαστική λειτουργία του πολιτεύματος, τότε αυτή η χώρα είναι πρόθυμη για λειτουργικό κράτος δικαίου που αποτελεί την απόλυτη προϋπόθεση πολιτικής σταθερότητας; Αν σε μια χώρα ο κάθε ναζί μέλος εγκληματικής οργάνωσης συναγελάζεται -σε καθεστώς «κρυπτείας» εις βάρος ανθρώπινων πλασμάτων- με ανώτατο εξ απορρήτων σύμβουλο και υπόρρητο alter ego του πρωθυπουργού, τότε αυτή η χώρα διαθέτει πολιτική σταθερότητα που τόσο δοξάζεται ως περίπου μεταφυσική επιθυμία της πλειονότητας των Ελλήνων πολιτών σε διάφορες πρετεντέρειες (και άλλες) «παραγγελιές» δημοσκοπήσεων;
Αυτή την πολιτική σταθερότητα εννοούν οι Έλληνες πολίτες; Τη σταθερότητα που επιτρέπει, ας πούμε, στον πρόεδρο της Βουλής και ανώτατο πολιτειακό παράγοντα να μαγκίζει εις βάρος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, περιποιώντας στον εαυτό του μια βαριά αυθορμησιακή γενναιότητα, την ίδια στιγμή που διαρκώς ξεχνάει αυτή την ίδια γενναιότητα στις τσέπες του φαρδυκάβαλου παντελονιού του, όταν χωρίς τσιμουδιά εισάγει μια ψήφιση πολυνομοσχεδίου με διαδικασίες κοινοβουλευτικού δευτερολέπτου συζήτησης τη στιγμή που θα χρειάζονταν «αιώνες» συζητήσεων και αντιπαρατιθέμενων απόψεων.

Ο Τσέχοφ στη Νιγρίτα...

της Μαριαννας Τζιαντζη...

Μιλώντας για τους χιλιάδες κατάδικους, εξόριστους στο ρωσικό νησί Σαχαλίνη, στην Άπω Ανατολή, ο Τσέχοφ γράφει: «Τους οδηγήσαμε εκεί αλυσοδεμένους, τους διαφθείραμε [...] βοηθήσαμε να πληθύνουν οι εγκληματίες και όλα αυτά τα κακουργήματα τ’ αποδίδαμε στους δεσμοφύλακες με τις κόκκινες μύτες. Μα [...] δε φταίνε οι δεσμοφύλακες, φταίμε όλοι μας, κι όμως μια δεκάρα δε δίνουμε [...] Και η πολυθρύλητη δεκαετία του ’60 τίποτα δεν έκανε για τους αρρώστους και τους φυλακισμένους, παραβιάζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την πιο σπουδαία υποθήκη του χριστιανικού πολιτισμού. Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι για τους ασθενείς κάτι γίνεται, αλλά για τους φυλακισμένους τίποτα απολύτως» (Μήτσος Αλεξανδρόπουλος, Περισσότερη ελευθερία: Ο Τσέχωφ, σελ. 159).

 

Το 1890 ο 30χρονος Τσέχοφ, πολλά υποσχόμενος συγγραφέας, εγκαταλείπει τη ρωσική πρωτεύουσα και, με την ιδιότητα του γιατρού, ταξιδεύει στην καρδιά του σκότους, σε ένα νησί-τόπο εξορίας. Επίσημος στόχος, η απογραφή των ασθενειών και η σύνταξη μιας επιστημονικής διατριβής. Αληθινός στόχος, «να φύγει, να ξεφύγει απ’ όλα αυτά», δηλαδή την κανονική, τακτοποιημένη ζωή. Δεν πήγε εκεί σαν καλός Σαμαρείτης για να βοηθήσει ή για να καταγγείλει την κτηνωδία του τσαρισμού. Πήγε για ν’ αλλάξει ο ίδιος. Και μετά την επιστροφή του στη Μόσχα, γράφει σε ένα φίλο του: «Τι λαπάς θα ήμουνα αν έμενα στο σπίτι».

      Στην Ελλάδα του 2014 έχουμε πολλές μικρές Σαχαλίνες. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να πούμε ότι «για τους ασθενείς κάτι γίνεται»: τα δημόσια νοσοκομεία μας «σαχαλινοποιούνται». Όσο για τα βασανιστήρια, για το συλλογικό έγκλημα της Νιγρίτας, δεν φταίνε μόνο οι αγριεμένοι σωφρονιστικοί υπάλληλοι, αλλά φταίμε όλοι μας και κυρίως αυτοί που κυβερνούν, αυτοί που τους στηρίζουν, εμείς που δεν μπορούμε να τους ανατρέψουμε.

      Μετά τη Σαχαλίνη ο Τσέχοφ δεν έγραψε διηγήματα για κατάδικους (μόνο ένα). Όμως αυτό το κολασμένο νησί τον σφράγισε, άλλαξε το βλέμμα με το οποίο έβλεπε τους ανθρώπους και τον κόσμο.

      Κι εμείς παραμένουμε λαπάδες, καθώς ανεχόμαστε το Κακό ή μάλλον καθώς έχουμε αναθέσει την καταπολέμησή του σε λίγους ευαίσθητους ακτιβιστές, σε λίγους θαρραλέους επιστήμονες, σε λίγους σπλαχνικούς γραφιάδες και κοιτάζουμε μόνο «τους δεσμοφύλακες με την κόκκινη μύτη».

 

(ΠΡΙΝ, “Το τέλος της αγοράς”, 13.4.2014)

Αλεξης Τσιπρας: Ή με τον ΣΥΡΙΖΑ ή με την κ. Μέρκελ...

απο το Alter Thess... Άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στην Εφημερίδα των Συντακτών....
Ή με τον ΣΥΡΙΖΑ ή με την κ. Μέρκελ. Η Ευρώπη ή θα υπηρετεί τον κόσμο  της εργασίας ή θα διαλυθεί.
Η επίσκεψη Μέρκελ στην πρωτεύουσα των μνημονίων, επαναφέρει στο προσκήνιο το αδιέξοδο που δημιούργησαν όσοι παρέλαβαν την Ευρώπη των λαών και την μετέτρεψαν σε εργαλείο των αγορών.
Οι αρχικές διακηρύξεις και προθέσεις πολύ γρήγορα μπήκαν στο συρτάρι. Αντικαταστάθηκαν από συνθήκες που εξυπηρετούσαν το χρηματοπιστωτικό σύστημα και όχι τους ευρωπαϊκούς λαούς. Το χειρότερο όλων σε αυτήν την μακρά πορεία μετάλλαξης, είναι ότι το κέντρο λήψης των αποφάσεων έφυγε από τους πολίτες και τις κυβερνήσεις και μεταφέρθηκε σε τεχνοκράτες, κλειστά συμβούλια και κερδοσκόπους. Πρωταγωνιστές αυτής της Ευρώπης-καζίνο είναι οι δύο μεγάλες «πολιτικές οικογένειες» της Ευρώπης. Λαϊκό κόμμα και (πρώην) Σοσιαλιστές συμπεριφέρθηκαν ως ιδιοκτήτες όχι ενός κοινού μέλλοντος, αλλά ως  χρηματιστηριακοί σύμβουλοι και νεοφιλελεύθεροι ταλιμπάν.
Σήμερα η Ευρώπη της κ. Μέρκελ, δεν εμπλέκεται απλά στην δίνη της κρίσης, είναι η δημιουργός και επιταχυντής  της κρίσης. Το «επ’ ωφελεία των λαών» έχει αντικατασταθεί με το «επ’ ωφελεία των αγορών». Το κοινό νόμισμα από εργαλείο της ευρωπαϊκής ενοποίησης μετατράπηκε σε όχημα της γερμανικής ηγεμονίας.
Η κυρία Μέρκελ έρχεται να κάνει προεκλογική εκστρατεία για τον εκλεκτό της στην Ευρώπη και τον προστατευόμενο της στην Ελλάδα. Η κ. Μέρκελ θα δει μία πόλη-φάντασμα, αστυνομοκρατούμενη, με απαγορευμένες και κόκκινες ζώνες. Δεν θα δει τα αποτελέσματα της πολιτικής της.
Η Ελλάδα βιώνει την μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

πολιτική υγείας: αλήθειες, ψεύδη και αυταπάτες

Γιάννης Κυριόπουλος, απο το Περιοδικο Χρονος...

Πρόταση για μια εναλλακτική στρατηγική διαρθρωτικών αλλαγών με σκοπό τη συγκέντρωση των οικονομικών πόρων και την αναδιανομή τους σε όφελος των φτωχών, των ανέργων, των ασθενών και των ηλικιωμένων

Η συνεχιζόμενη κρίση της οικονομίας με κύριες και δραματικές εκδηλώσεις την ύφεση και την ανεργία οδηγεί στην κατάρρευση της πραγματικής οικονομίας,
τη μείωση της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών και την αποδόμηση της κοινωνικής συνοχής. Παράλληλα η επιδείνωση των χρόνιων στρεβλώσεων στην αγορά υπηρεσιών υγείας οδηγεί επίσης με ραγδαίο τρόπο στην de facto και de jure αποασφάλιση μεγάλου μέρους του πληθυσμού γεγονός το οποίο ακυρώνει την αρχή της καθολικότητας στο σύστημα υγείας, προκαλεί στασιμότητα ή/και βλάβη στο επίπεδο υγείας και επιπροσθέτως διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες στην υγεία, ενώ ακόμη υποσκάπτει τη νομιμοποίηση του υγειονομικού τομέα και θέτει ανυπέρβλητους φραγμούς στην πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας του πληθυσμού.^{1, 2} Στο πλαίσιο αυτό η ευκταία μεταρρυθμιστική προσπάθεια οφείλει να βασίζεται στη διασφάλιση των βασικών αξιών της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης με πυρήνα την ευχερή πρόσβαση και την παροχή υπηρεσιών υγείας απρόσκοπτα και αδιακρίτως στο σύνολο του πληθυσμού.
Ο πληθυσμός χωρίς ασφαλιστική κάλυψη και σε κίνδυνο
Σύμφωνα με τα πλέον πρόσφατα δεδομένα της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, η ανεργία υπερβαίνει το 27% του ενεργού πληθυσμού, δηλαδή 1,34 εκατομμύρια, ενώ το 80% αναφέρεται σε μακροχρόνια ανέργους οι οποίοι ταυτοχρόνως είναι ανασφάλιστοι. Το ποσοστό της ανασφάλιστης εργασίας το 2012 έχει αυξηθεί στο 36,2%, εκ των οποίων το 31% αφορά ημεδαπούς και το 46,9% αλλοδαπούς. Η συνδυαστική ανάγνωση των δεδομένων αυτών οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού στερείται ασφαλιστικής ικανότητας, το οποίο με βάση τις εκτιμήσεις του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. προσεγγίζει τα 3,06 εκατομμύρια πολιτών.

HUFFINGTON POST. "Η Πραγματικότητα Πίσω από το Ελληνικό Success Story"...

lefteria news...

Η Πραγματικότητα Πίσω από το Ελληνικό "Success Story"

19/03/2014

Julie Tomlin

Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών οικονομικής κρίσης πολλοί Έλληνες φαίνεται να έχουν αναπτύξει μια έντονη αίσθηση της φάρσας .
Η εμφάνιση του Έλληνα υπουργού υγείας Άδωνι Γεωργιάδη σε μια εκδήλωση στο Imperial College του Λονδίνου, με τίτλο «Αλλάζοντας την παλίρροια : Η ελληνική εθνική προσπάθεια για την έξοδο από την κρίση» ήταν όμως  για πολλούς ένα ακόμα βήμα πιο κοντά στον παραλογισμό .

Ένας τέτοιος «εορτασμός» είναι απολύτως σύμφωνος με την αποφασιστικότητα της ελληνικής κυβέρνησης να παρουσιάσει την οικονομία της ως ένα success story,αυτή είναι εξάλλου η χρονιά που κατέχει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Γεωργιάδης  εμφανιστηκε μετά στο ελληνικό ραδιόφωνο κατηγορώντας τους υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και άλλους αριστερούς φοιτητές για τις συνεχείς διακοπές και τις αποδοκιμασίες  κατά τη διάρκεια της παρουσίας του .

Αλλά ο Γεωργιάδης ανέβηκε στο βήμα μόλις ελάχιστες εβδομάδες μετά την έκθεση για  τις καταστροφικές επιπτώσεις της λιτότητας στην υγεία των απλών ανθρώπων που  δημοσιεύθηκε στο σεβαστό ιατρικό περιοδικό , το Lancet , προκαλώντας μια ομάδα περίπου 140 φοιτητών και άλλων Ελλήνων που ζουν στο Λονδίνο να προσπαθήσουν να διαταράξουν την παρωδία του ”success story“.

Η έκθεση του Lancet λέει μια πολύ διαφορετική ιστορία, που όπως πολλοί Έλληνες φοβούνται δεν ακούγεται.

ΞΕΡΕΙΣ, ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ…

kartesios...

… σ’ αγαπώ, σ’ εκτιμώ, αλλά ήρθε η ώρα να πούμε κάποιες αλήθειες. Το 2001 οπότε και ξεκίνησε η λειτουργία των απογευματινών ιατρείων στα νοσοκομεία, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Αρκετοί ήταν εκείνοι οι ασθενείς που είχαν το 40ευρω ή το 80ευρω για να σε επισκεφτούν το απόγευμα στο νοσοκομείο και να προσπεράσουν την 6μηνη λίστα αναμονής.
Βέβαια και τότε, γιατρέ μου,  υπήρχαν κι εκείνοι που δεν είχαν αυτό το ποσό. Και περίμεναν στην ουρά. Ίσως κάποιοι να μην πρόλαβαν τελικά να εξεταστούν. Όμως ήταν άλλες μέρες εκείνες. Δεν τους μετρούσαμε τους νεκρούς. Ούτε εσύ, γιατρέ μου, είχες καταλάβει τότε ότι συμμετέχοντας στα απογευματινά ιατρεία άνοιγες την πόρτα σε συνήθειες ελεύθερης αγοράς μέσα στα δημόσια νοσοκομεία.
Κι έτσι, ζήσαμε το παρτσακλό φαινόμενο από τη μία να πληρώνεσαι απευθείας από τον ασθενή κι από την άλλη να διαμαρτύρεσαι για την προσπάθεια ιδιωτικοποίησης της δημόσιας Υγείας. Ουσιαστικά διαμαρτυρόσουν εναντίον των πράξεών σου, αλλά δεν το συζητήσαμε τότε όπως έπρεπε. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι κανείς δε σε είχε υποχρεώσει να συμμετέχεις στα απογευματινά ιατρεία. Οικειοθελώς το έκανες.
Ερχόμαστε στο σήμερα. Σε αυτό το πολυνομοσχέδιο «σκούπα» που φέρνει ο Άδωνις Γεωργιάδης στη Βουλή και με το οποίο αρχίζει το πάρτυ των ιδιωτών μέσα στα δημόσια νοσοκομεία. Αυτή τη φορά, γιατρέ μου, ο υπουργός σού δίνει την ευκαιρία να πληρωθείς πάλι απευθείας από τον ασθενή για να τον χειρουργήσεις ταχύτερα.

Περαστικά μας!

Sotosblog...
Διπλά και τριπλά αδικημένοι συνάνθρωποί μας έχουν την ατυχία να πάσχουν από πάθηση που χαρακτηρίζεται επίσημα ως σπάνια. Υποφέρουν, χωρίς όμως να μπορούν να ελπίζουν σε μεγάλη βοήθεια από τους γιατρούς. Διότι, επειδή ακριβώς πρόκειται για σπάνια πάθηση, η επιστημονική εμπειρία είναι φτωχή, άρα οι αντικειμενικές δυνατότητες για έρευνα και πρόοδο στην αντιμετώπιση πολύ περιορισμένες, συγκριτικά με τις πιο διαδεδομένες παθήσεις. Η σιχαμένη αντίληψη της εποχής μας που συναρτά την Υγεία με τους όρους της Αγοράς κλειδώνει αυτήν την παράλογη αδικία με σφραγίδα το ανέκφραστο και κυνικό πρόσωπο του κάθε απάνθρωπου νεοφιλελεύθερου.
Πολύ σωστά, λοιπόν, με αφορμή την αυριανή Παγκόσμια Ημέρα Σπάνιων Παθήσεων, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέφερε στο μήνυμά του ότι «σε μια ώριμη ευρωπαϊκή δημοκρατία είναι αδιανόητη κάθε δυσκολία πρόσβασης στη διάγνωση και στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη», ζητώντας «να μην γίνεται η οικονομική δυσπραγία άλλοθι για αποκλεισμούς», επικαλούμενος μάλιστα «εθνική δέσμευση σε ένα αταξικό, ορθολογικό και ισχυρό σύστημα υγείας που δεν θα αφήνει κανέναν αβοήθητο».
Μερικά οικοδομικά τετράγωνα πιο πάνω από το Προεδρικό Μέγαρο και συγκεκριμμένα στο Κολωνάκι, τραβήχτηκε την ίδια ώρα με την έκδοση του προεδρικού μηνύματος η φωτογραφία που είδα εδώ και αναδημοσιεύω:

Η λιτότητα σκοτώνει...

Του Μάριου Διονέλλη, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Τα στοιχεία της Υγείας αποκαλύπτουν το συντελούμενο έγκλημα.

Τα αποτελέσματα των διαχρονικών πολιτικών λιτότητας στη Δημόσια Υγεία, με αριθμούς και στοιχεία για την επιδείνωση της υγείας των πολιτών στα χρόνια των μνημονίων παρουσιάστηκαν χθες στο Ηράκλειο σε εκδήλωση του Κοινωνικού Ιατρείου και Φαρμακείου Αλληλεγγύης. Στην εκδήλωση καταδείχτηκαν οι συνέπειες της ασκούμενης νεοφιλελεύθερης πολιτικής λιτότητας στη χώρα μας και έγιναν εκτενείς συγκρίσεις με αντίστοιχα παραδείγματα περιοριστικών πολιτικών στον τομέα της Υγείας από τη σύγχρονη Ιστορία.
Τα στοιχεία παρουσίασαν δύο από τους γιατρούς του Κοινωνικού Ιατρείου Αλληλεγγύης Ηρακλείου, ο Αντώνης Κούτης διδάκτωρ Κοινωνικής Ιατρικής και ο Ευγένιος Δαφνής, επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Στην εκδήλωση παρουσιάστηκαν και αναλύθηκαν τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ ως προς τους δείκτες που απεικονίζουν σαφέστερα το επίπεδο υγείας ενός λαού. Όπως εξήγησε ο κ. Δαφνής, στους δείκτες αυτούς περιλαμβάνεται ο ετήσιος αριθμός θανάτων, η βρεφική θνησιμότητα, ο αριθμός γεννήσεων νεκρών εμβρύων και το προσδόκιμο ζωής. Και στους τέσσερις αυτούς δείκτες οι αριθμοί για τη χώρα μας δείχνουν ανάγλυφα την κατάσταση που επικρατεί.

Περισσότεροι θάνατοι και από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο
Ο αριθμός των θανάτων στην Ελλάδα από τους 107.979 το 2008 ανήλθε στους 116.670 το 2012. Όπως ανέφερε ο κ. Δαφνής, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ ο ετήσιος μέσος όρος θανάτων την τελευταία πενταετία στην Ελλάδα έχει αυξηθεί κατά 4.423 ανθρώπους (από 106.180 σε 110.603 θανάτους το χρόνο). Κατά την πενταετία 2008-2012 πέθαναν στην Ελλάδα 22.254 περισσότεροι άνθρωποι, σε σχέση με την πενταετία 2003-2007. «Οι επιπλέον νεκροί της κρίσης είναι υπερδιπλάσιοι των απωλειών που παρουσίασε η χώρα κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, χάνοντας 13.256 στρατιωτικούς», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Δαφνής.

Υγεία: τα ονόματα και τα πράγματα...

του Γιωργου Νικολαϊδη, απο τα Ενθεματα...

Κακά τα ψέματα: είμαστε μια χώρα όπου η διάσταση ονομαστικού-πραγματικού είναι πολύ διαδεδομένη. Ο χώρος της υγείας δεν αποτελεί εξαίρεση. Έτσι, τη δεκαετία του 1980 αποκτήσαμε Εθνικό Σύστημα Υγείας (αναντίρρητα μια σημαντική πρόοδος για την εξυπηρέτηση των υγειονομικών αναγκών των λαϊκών στρωμάτων), όπως στη Βρετανία και τη Σκανδιναβία (τύπου Beveridge, όπως ονομάζονται). Απουσίαζαν όμως η πρωτοβάθμια φροντίδα και ο οικογενειακός γιατρός — οι πυλώνες τέτοιων συστημάτων. Και πλήρωνες την «αποκλειστική» για τον άνθρωπό σου. Πλήρωνες φακελάκι — και μάλιστα, «τεχνοκρατικές» μελέτες υποστήριζαν πως ήταν κοινωνικά χρήσιμο γιατί, μέσω ενός άτυπου ανταγωνισμού, συγκρατούσε τις τιμές του ιδιωτικού τομέα. Δηλαδή, επειδή έκανες το χειρουργείο με μια πεντακοσάρα μαύρα στον γιατρό του ΕΣΥ, ο Αποστολόπουλος δεν ανέβαζε άλλο τα ήδη υπέρογκα νοσήλιά του!

Εργο του Ερκούτ Τερλικσίζ

Εφιαλτικές δηλώσεις Γερμανού γιατρού για Αθήνα: "Είναι σπαρακτικό αυτό που είδαμε"...

the Insider...

«Μόνο κάποιος που διαβάζει Bild θα αρνούνταν τη σκληρή πραγματικότητα που ζουν οι Έλληνες αυτή την περίοδο» αναφέρει ο γερμανός γιατρός Κρίστιαν Χάασεν, ο οποίος μαζί με επτά συναδέλφους του, έκανε τετραήμερη περιοδεία σε ελληνικά νοσοκομεία, ιατρεία του ΕΟΠΥΥ και κοινωνικά ιατρεία. «Είναι σπαρακτικό αυτό που είδαμε στην Αθήνα» δήλωσε, μιλώντας στην Εφημερίδα των Συντακτών.

 

«Εικόνες μίας μέχρι χτες ευρωπαϊκής πρωτεύουσας που μετατρέπεται ταχύτατα σε τριτοκοσμική πόλη. Είδαμε ασθενείς με φυματίωση κι άλλους που ακρωτηριάζονται γιατί δεν θεραπεύτηκε έγκαιρα το διαβητικό τους πόδι» αναφέρει «εντυπωσιασμένος» από την εμφάνιση στη χώρα μας «ξεχασμένων» ασθενειών.
 
«Ο υπουργός Υγείας κλείνει με το έτσι θέλω τα ιατρεία του ΕΟΠΥΥ και αφήνει εκατομμύρια πολίτες ακάλυπτους τουλάχιστον για έναν μήνα. Την ίδια ώρα υποτίθεται ότι θα τους εξυπηρετήσουν τα νοσοκομεία τα οποία καταρρέουν λόγω των μέτρων λιτότητας», προσθέτει.

«Σε καμία περίπτωση δεν ισχυρίζομαι ότι το δημόσιο σύστημα υγείας στην Ελλάδα δούλευε άψογα και δεν χρειαζόταν αλλαγές, όμως εδώ οι πολιτικοί σας ενσυνείδητα το καταστρέφουν, αυτό είναι ανήθικο» τονίζει.

Ο εκσυγχρονισμός της διαφθοράς....

του Χριστου Χαραλαμποπουλου, απο τη SportDay...

Η περίπτωση της αύξησης της τιμής των διοδίων, την οποία «αγνοούσε» ο αρμόδιος υπουργός (που για μια ακόμη φορά δεν είχε «διαβάσει») είναι χαρακτηριστική.

«..Ωσάν να μη συμβαίνει τίποτε / απατεώνας οπωσδήποτε / ρωτά τι νέα απ' τα στούντιο / και τι ζητούν οι τηλεθεατές..»

 Δ. Σαββόπουλος.

Κάθε φορά που προσπαθώ να καταλάβω κάποια κυβερνητική επιλογή ή να ερμηνεύσω συγκεκριμένες ενέργειες μελών της κυβέρνησης, πέφτω πάνω σε αυτό το τραγουδάκι του Διονύση Σαββόπουλου.

Το Άδωνις βγαίνει από το ‘Άδης;

Γιώργος Ανανδρανιστάκης, απο την Αυγη...

Μαύρη Δευτέρα σήμερα, 17 Φεβρουαρίου του 2014. Με εντολή Σαμαρά κλείνουν όλα τα πολυιτατρεία του ΕΟΠΥΥ, διαλύεται μέσα σε μια μέρα ό, τι έχει απομείνει από την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας. Πρόκειται για έγκλημα εκ προμελέτης, με διεκπεραιωτή τον υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, τον ερασιτέχνη φιλόλογο που αρέσκεται στην αναζήτηση πρωτότυπων ετυμολογιών, τα «γενέθλια», επί παραδείγματι, ετυμολογούνται, λέει, από τον άθλο, η ζωή μας είναι γεμάτη άθλους, γεμάτη δυσκολίες κι ένας τέτοιος άθλος είναι και το Μνημόνιο. Ε λοιπόν, μετά από το σημερινό μακελειό, το Άδωνις θα ετυμολογείται υποχρεωτικώς από το ‘Αδης και ζητώ συγγνώμη από τον θεό του κάτω κόσμου, που τον έβαλα δίπλα- δίπλα με τον τηλεβιβλιοπώλη. .
Προς τι η φασαρία, αναρωτιέται ο εκπρόσωπος του Άδη επί της Γης. Τα πολυιατρεία κλείνουν για ένα μήνα και μετά θα ξανανοίξουν ως κέντρα υγείας αστικού τύπου. Καταρχάς, ο ένας μήνας είναι χρόνος μεγάλος για ανθρώπους ασθενείς και ταλαιπωρημένους, που θα πρέπει να πληρώσουν από την τσέπη τους 50 ευρώ στον ιδιώτη γιατρό, για να τους εξετάσει και να τους γράψει τα φάρμακα. Είναι χρόνος τεράστιος για τα παιδιά και των δομών της ψυχικής υγείας, που θα μείνουν χωρίς ιατρική φροντίδα, τεράστιος και για τους γονείς αυτών των παιδιών.
Κι όταν περάσει ο μήνας, τι ακριβώς θα συμβεί; Τι θα είναι αυτά τα κέντρα υγείας αστικού τύπου, ποια επάρκεια θα έχουν σε προσωπικό και υλικό;

«Πως έκλεισε; Αφού δεν το είπαν τα κανάλια»...

barikat...
Πρωί Παρασκευής στον ΕΟΠΥΥ στην Αλεξάνδρας. Ο υπάλληλος της ιδιωτικής εταιρίας φύλαξης όσο πιο ευγενικά μπορεί ανακοινώνει στους «συγγενείς» τα κακά νέα. «Ο ΕΟΠΥΥ έκλεισε. Λουκέτο. Δεν υπάρχουν γιατροί». Κόσμος ακούει, αλλά κοιτάει με βλέμμα απορημένο. Δεν μπορεί ακριβώς να κατανοήσει τι του λένε. «Έκλεισαν το ΙΚΑ;» ρωτάει ένας συνταξιούχος. «Πως έκλεισε; Αφού τα κανάλια δεν λένε τίποτα;» Η ερώτηση κλειδί. Αφού τα κανάλια δεν λένε τίποτα δεν μπορεί να έκλεισε. «Θα πάω μέσα, μήπως ο δικός μου γιατρός είναι εδώ» απαντάει μία ηλικιωμένη κυρία. Ολική άρνηση. Δεν γίνεται να έκλεισε. Δεν μπορεί να το πιστέψει. Ψάχνει τον δικό της γιατρό. «Τα κανάλια; Τι κάνουν γιατί δεν λένε τίποτα;» Πάλι τα κανάλια.
Στον τρίτο όροφο γιατροί και κόσμος της γειτονιάς διώχνουν την υπάλληλο του υπουργείου που ήρθε να «ελέγξει» το κλείσιμο. Όχι πολύ ευγενικά. Αλλά σίγουρα περισσότερο από όσο πραγματικά αντιστοιχεί στην κατάσταση. «Που είναι αυτός που έκλεισε το νοσοκομείο;». Ένας ασθενής αρχίζει να φωνάζει στον διάδρομο ψάχνοντας τον «άνθρωπο του υπουργείου» όταν κατάλαβε τι γίνεται. Δυστυχώς το κατάλαβε αργά. Στην είσοδο ο φύλακας να προσπαθεί να εξηγήσει σε μία ηλικιωμένη και μία μετανάστρια με το μικρό της παιδί ότι δεν υπάρχουν πλέον γιατροί στο κτήριο. Κόσμος που συνεχίζει να μην καταλαβαίνει. «Έκλεισε όλος ο ΕΟΠΥΥ ή μήπως μόνο εδώ;».
Δίπλα ένα πηγαδάκι από δύο γιατρούς. Μια συζήτηση που δείχνει όλα τα αδιέξοδα μαζεμένα. «Ξέρεις από πότε το έλεγα ότι δεν μπορούμε να έχουμε τόσους γιατρούς;». «Όταν μπαίνει τόσος κόσμος στην Ιατρική τι περιμένεις;». «Όλοι μας φταίμε. Γιατί κοιτάμε μόνο την πάρτη μας. Έτσι είναι οι έλληνες.»

Στη χώρα των φαντασμάτων...

Πάνος Μουχτερός...

Ποιος στ’ αλήθεια είσαι;

“432. 433. 434. 435. 436. Ελάτε.” Άντε να τελειώνει πια αυτή η ατέλειωτη ουρά, γεμάτη από ανθρώπους τσαλακωμένους, όπως όλα αυτά τα κουπόνια που βάζουν και βγάζουν συνεχώς από τις τσέπες τους. Είναι περίεργο πάντως όταν αναβοσβήνουν οι ηλεκτρονικοί αριθμοί και κανένας δεν εμφανίζεται, τη στιγμή που εμφανίζεται το νούμερό του.

Ένας νοσοκομειακός γιατρός μας αποχαιρετάει...

 Του Αθανάσιου Μπούκαλη Νευροχειρουργου, Η καλύβα ψηλά στο βουνό...

Έχοντας δουλέψει και στην Αγγλία και στην Ελλάδα σαν Νοσοκομειακός Ιατρός, αρχίζω να κατασταλάζω σε ορισμένα πράγματα:

Η δημόσια υγεία στην Ελλάδα, βασίζεται κυρίως στο φιλότιμο ορισμένων (ίσως των περισσότερων) Ιατρών και Νοσηλευτών/τριών.

Όχι ότι οι Άγγλοι Ιατροί και νοσηλευτές/τριες δεν είναι φιλότιμοι… αλλά υπάρχουν πολιτικές που τους προστατεύουν και κατ’ επέκταση προστατεύουν και τους ασθενείς.

Δεν μπήκα ποτέ τελείως ξάγρυπνος σε χειρουργεία στην Αγγλία. Δεν έκανα ποτέ διακομιδή. Έπαιρνα τα ρεπό μου μετά τις εφημερίες. Πληρωνόμουν τις εφημερίες ανάλογα με το φόρτο εργασίας. Το νομικό καθεστώς των εφημερίων τηρούνταν. Και όταν ήμουν σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο… υπήρχαν αναπληρωτές ιατροί σε περίπτωση που ένας συνάδερφος αρρώσταινε ή έπαιρνε άδεια.

Η ομάδα εφημερίας ήταν τουλάχιστον 3 άτομα. Υπήρχαν επειγοντολόγοι στα Τμήματα επειγόντων περιστατικών, με καλή διαλογή περιστατικών, οπότε το καθεστώς των εφημερίων (εκτός και να έκανες επειγοντολογία) ήταν αυτό που λέμε εδώ κλειστής εφημερίας.

Υπάρχουν τόσο η ΒΜΑ (British Medical Association) και εταιρίες όπως η MDU (Medical Defence Union) που η δουλειά τους είναι να προστατεύουν τα δικαιώματα των Ιατρών.