Ντροπή σου!

του Γιώργου Τούλα, parallaximag.gr...

Πέρασαν επτά ολόκληροι μήνες από το κλείσιμο της ΕΡΤ όπου εργαζόμουν για σχεδόν είκοσι χρόνια. Τις πρώτες μέρες εκείνης της άγριας εβδομάδας ακούσαμε τον νεόκοπο υπουργό ς ΕΡΤ Παντελή Κάψη, να αναλαμβάνει τη νέα δημόσια ραδιοτηλεόραση. Επειδή είναι ψυχοπονιάρης και αγαπά τους συναδέλφους του, διαβεβαιώνει αμέσως ότι οι απολυμένοι της ΕΡΤ θα πάρουν την αποζημίωση τους στο ακέραιο και με το παραπάνω. Γεννημένος πολιτικάντης άλλωστε και με θητεία στις διαβεβαιώσεις, αφού ανάμεσα στα άλλα της ζωής του διατέλεσε και κυβερνητικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης.

Ιανουάριος 2014. Ο ίδιος άνθρωπος μεταλλάσσεται. Χαμαιλέων. Και δηλώνει με θράσος πως 4 μισθοί που έχουν πάρει οι πρώην εργαζόμενοι της ΕΡΤ  είναι αρκετοί και να μην περιμένουν ούτε ένα ευρώ παραπάνω. Γιατί η μνήμη είναι αδύναμο πουλί και εξασθενεί. Ο ίδιος άνθρωπος. Για να θυμηθούμε τι είχε συμβεί στη δική του περίπτωση.

Πέρσι, όταν ο Παντελής Καψής απολύθηκε από τον ΔΟΛ όπου εργαζόταν, πήρε αποζημίωση 500 χιλιάδες ευρώ, σε 24 μηνιαίες δόσεις. Διότι ήταν, όπως είπε τότε, εργαζόμενος και τη δικαιούνταν στο ακέραιο. Το κράτος-ληστής που εξέθρεψε όλα τα όρνεα των προμηθειών στις κρατικές μπίζνες, τα λαμόγια της κάθε είδους διαπλοκής, τους πολιτικούς με τις δεκάδες εξυπηρετήσεις, πρωτοστατεί σε μια άνευ προηγουμένου ληστεία κεκτημένων δικαιωμάτων εργαζομένων, κατακτημένων από αγώνες αιώνων. Η αποζημίωση πάει περίπατο. Και ο πολιτικάντης-δημοσιογράφος-διαπλεκόμενος υπουργίσκος κάνει την πάπια. Περασμένα, ξεχασμένα.

Ιούνιος 2013. Η ΕΡΤ κλείνει και ένας από τους λόγους είναι, όπως είπε τότε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, για να μην πληρώνει πλέον ο έρημος λαός το ενάμιση ευρώ και επιβαρύνεται μέσω της ΔΕΗ.

Ιανουάριος 2014. Η ΔΤ που υπολειτουργεί με επαναλήψεις προγραμμάτων της ΕΡΤ και φυσικά χωρίς νέο πρόγραμμα, με άπειρες εξώφθαλμες αναθέσεις σε ιδιώτες, έχοντας χάσει τα πληρωμένα δικαιώματα  δεκάδων μεταδόσεων τα οποία καρπώθηκαν ιδιωτικά κανάλια, έχοντας βγει εκτός συναγωνισμού από το παιχνίδι των ψηφιακών συχνοτήτων, επαναφέρει το χαράτσι της που τόσο έντεχνα έκοψε για τα μάτια του κόσμου πριν έξι μήνες.

Το επτάμηνο που προηγήθηκε γράφτηκαν και ειπώθηκαν εκατοντάδες πράγματα για τις μεθοδεύσεις της επόμενης μέρας του λουκέτου στην ΕΡΤ που προκάλεσε την παγκόσμια κατακραυγή. Για όλα τα απίθανα βρόμικα παιχνίδια των διαχειριστών της υπόθεσης και κυρίως των πρωταγωνιστών της.

Θα ήθελα πολύ να γνωρίζω ποιο ακριβώς είναι το αντικείμενο του κ. Κάψη αυτούς τους επτά μήνες που κάθεται στην καρέκλα του φτιαγμένου για κείνον υπουργείου. Εκτός από τα μαγειρέματα. Θα ήθελα να τον δω να δίνει δημόσια έναν απολογισμό των πεπραγμένων του, της αποτελεσματικότητας της δουλειάς του, των ανακολουθιών του, των ψευδών δηλώσεων του που διαψεύδονται από τα ίδια τα γεγονότα και τις πράξεις του.

Ο κύριος Κάψης είναι το τυπικό είδος του Έλληνα παπατζή που οδήγησε τη χώρα ως εδώ. Είναι εκείνο το είδος ανθρώπου που τα παχιά του λόγια δεν συμβαδίζουν με τις παρασκηνιακές του πράξεις. Ένας δημοσιογράφος που διαθέτει τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια, θα είχε παραιτηθεί από τη γελοία συμπαιγνία που παίζεται στις πλάτες της ΕΡΤ και των 2500 χιλιάδων απολυμένων της εδώ και επτά μήνες. Ο κύριος Κάψης όμως δεν είναι αυτή η κατηγορία δημοσιογράφου. Ο βίος και η πολιτεία του, η συναλλαγή του με την εξουσία, αποδεικνύουν πως είναι φτιαγμένος για άλλα κόλπα. Αυτά που παίζει στην υπουργική του καρέκλα.

Έτσι κρατιέται η Ελλάδα...

του Γιώργου Τούλα, απο το parallaximag.gr...

Τρίτη βράδυ, περασμένες τρεις, ξημερώματα Τετάρτης. Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Εφημερεύει. Ο κόσμος ατέλειωτος στην αναμονή. Οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό μοιάζουν υπεράνθρωποι. Ανταποκρίνονται σε όλους. Τους θυμωμένους, τους απογοητευμένους, τους πονεμένους. Νέα παιδιά στην πλειοψηφία τους, αγόρια και κορίτσια, με τεράστια υπομονή, παρά τις ελλείψεις, τους ελεινούς μισθούς, τις αντίξοες συνθήκες, τον ευτελισμό της υγείας από τον τηλεστάρ-κωμικό ηθοποιό-υπουργό υγείας. Τον ευτελισμό της νοημοσύνης μας. Πέντε παρά το πρωί φεύγω από το νοσοκομείο αφήνοντας πίσω τη μητέρα μου μετά από μια αναπάντεχη και επικίνδυνη περιπέτεια υγείας. Νιώθω μια καθησυχαστική αύρα. Νιώθω ότι ακόμα και όταν τα πάντα καταρρέουν τριγύρω υπάρχουν φύλακες άγγελοι, άνθρωποι με αρχές και αυταπάρνηση. Που δεν μοιάζουν με τα τέρατα που σχηματικά περιγράφουν ορισμένοι όλο το δημόσιο τομέα.

Λίγες μέρες πριν, σε έναν χώρο ιστορικού ενδιαφέροντος που ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού. Συζητάμε για μια δράση που ετοιμάζουμε και το ενδεχόμενο φιλοξενίας εκεί. Φτάνουμε στο δια ταύτα. Οι φύλακες μας λένε πως οι συμβάσεις τους τελειώνουν, πως το μνημείο δεν θα ανοίγει πια τα Σαββατοκύριακα, ούτε τα απογεύματα. Παρόλα αυτά μου λένε είμαστε διατεθειμένοι να ερχόμαστε εθελοντικά να τον ανοίγουμε και να τον φυλάμε. Θέλουμε τα μνημεία ανοιχτά και γεμάτα κόσμο. Είναι η ιστορία μας και το μέλλον μας. Ο μέγας υπουργός Πάνος Παναγιωτόπουλος έστειλε πριν λίγες μέρες στο Φεστιβάλ έναν σύμβουλο του φιλόσοφο να μας μιλήσει για τις αξίες της Τέχνης. Γιουχάραμε.

Η γενιά μου σε κατάθλιψη...

του Γιώργου Τούλα, απο την Parallaxi...

Η γενιά μου, ανάμεσα στα 40 και τα πενήντα είναι μια τυχερή άτυχη γενιά. Πέρασε τα παιδικά της χρόνια στα ‘70ς, έχοντας στον περίγυρο τα τελευταία σημάδια μιας Ελλάδας που άφηνε πίσω τη φτώχια και τη στέρηση. Όλοι μας λίγο ως πολύ θυμόμαστε τα σημάδια εκείνης της μεταβατικής εποχής. Τις λίγες χαρές, που εκτιμούσαμε δεόντως, τη ζωή στο χρώμα της σέπιας, την προσμονή για το νέο.

Το νέο ήρθε με την είσοδο στην ΕΟΚ, τη θυμάμαι τη μέρα της υπογραφής στο Ζάππειο. Καθόμασταν με τον πατέρα μου και το βλέπαμε στις ειδήσεις. Ο Καραμανλής έλαμπε από περηφάνια. Να δεις θα αλλάξουν όλα, μου έλεγε ο πατέρας μου, εκφράζοντας την ελπίδα ενός ολόκληρου στερημένου λαού. Μετά ήρθε ο λαοπλάνος Ανδρέας Παπανδρέου. Μίλησε στις καρδιές των ανθρώπων και είπε αυτά που χρειαζόταν να ακούσουν. Ο πατέρας μου, αριστερός από παράδοση και οικογένεια κατατρεγμένη τον ψήφισε. Όπως και όλη η Ελλάδα. Τα πρώτα χρόνια του ’80 έμοιαζαν με κοσμογονία. Μαζί με τις υποσχέσεις για δικαιοσύνη, ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία ήρθε και το ευρωπαϊκό χρήμα. Και άρχισαν οι μέρες και οι νύχτες μας να αλλάζουν. Εμείς ενηλικιωνόμασταν μαζί με μια Ελλάδα που άρχισε να ευημερεί. Να ταξιδεύει, να αγοράζει, να ξοδεύει. Τα στερητικά σύνδρομα των γιαγιάδων και των παππούδων μας άρχισαν να μένουν πια στις αναμνήσεις και τις διηγήσεις τους. Η γενιά μου σπούδασε, έκανε όνειρα, διεκδίκησε και πήρε θέσεις, άλλες από αυτές με δίκαιο τρόπο, άλλες με τα γνωστά τηλεφωνήματα σε πολιτικούς. Ο δημόσιος τομέας γιγαντώθηκε, οι επιχειρήσεις πολλαπλασιάστηκαν, τα δάνεια που τόσο φοβόταν οι δικοί μας έγιναν καθημερινότητα. Για σπίτια, σκάφη, διακοπές, τσάντες. Και μετά ήρθε το τέλος της ευημερίας. Με τα γνωστά αποτελέσματα.

Η γενιά μου βρέθηκε μετέωρη. Πιο μετέωρη από κάθε γενιά. Οι παλιοί τα είχαν ξαναζήσει και είχαν τη σύνεση να αντιμετωπίσουν πιο ψύχραιμα. Οι νεότεροι, άρχισαν να αντιλαμβάνονται τον κόσμο πάνω στο γύρισμα του. Έγιναν γενιά των οκτακοσίων, επτακοσίων, εξακοσίων, πεντακοσίων και προσφάτως 300 ευρώ. Προσαρμόστηκαν, όσο γίνεται ή έφυγαν. Εμείς μουδιάσαμε. Μεγάλοι για να φύγουμε, μικροί για να αποσυρθούμε. Και τότε άρχισε το δράμα. Αυτό το καλοκαίρι οι άνθρωποι που γνωρίζω, οι συνομήλικοι μου δεν μιλιούνται. Οι βεβαιότητες μας γκρεμίστηκαν ολοσχερώς. Όσοι βρεθήκαμε στην ανεργία παρακολουθούμε αμήχανοι τις τσέπες να αδειάζουν και αυτό μοιάζει εφιάλτης. Τα παρηγορητικά λόγια εκλείπουν για τον απλούστατο λόγο ότι οι τριγύρω γνωρίζουν καλά ότι έρχεται και η δική τους σειρά. Η κατάθλιψη δεν είναι πια προ των πυλών. Είναι μέσα στα σπίτια της γενιάς μου. Η ώρα των ψυχολόγων έχει φτάσει. Οι κουβέντες με φίλους δεν είναι πια αρκετές. Όλοι ψάχνουν τη ρίζα του κακού. Εξομολογούνται λάθος επιλογές, αποτυχημένες ερωτικές σχέσεις, αδυναμίες χειρισμού καταστάσεων. Νιώθουν να πνίγονται. Στη φόρα βγήκαν βίαια όλα όσα κρύβονταν κάτω από ένα χαλί ευημερίας. Η γενιά μου βιώνει μια ξαφνική αναπηρία. Ξαφνικά πίνει πολύ, καπνίζει πολύ, παίρνει χάπια, κλαίει, γυρίζει σπίτι εκνευρισμένη, ξεσπάει σε ανθρώπους, στέλνει ζόρικα sms, ανεβάζει απεγνωσμένα στάτους, ποστάρει σκοτεινά τραγούδια, απέχει. Κλείνεται. Θα της πάρει καιρό να συνέλθει. Είναι μια γενιά που της αφαίρεσαν βίαια όσα της έδωσαν απλόχερα, χωρίς πολλές φορές καλά καλά να τα διεκδικήσει. Η γενιά μου αρρωσταίνει. Και η αρρώστια της μοιάζει ανίατη. Σε κάθε πόλεμο της Ιστορίας μια γενιά τουλάχιστον έμοιαζε ανέτοιμη απέναντι του. Σε τούτο τον πόλεμο είναι η δική μου γενιά.

Τον Πέτρο θα φάει ο Λύκος...

του Γιωργου Τουλα, απο την Parallaxi...

Μια "έπαναστατική’’ πρόταση ήρθε να προστεθεί τις μέρες αυτές σε όσα κορυφαία ακούσαμε στη μνημονιακή Ελλάδα τα τελευταία τρία χρόνια. Η πρόταση αυτή ήρθε από έναν πρώην υπουργό οικονομικών, που εξαιτίας των εμπλοκών του σε μια σειρά σοβαρά σκάνδαλα των τελευταίων χρόνων βρίσκεται σήμερα εκτός πολιτικής. Πριν δούμε την πρόταση του ας δούμε ποιος είναι ο πολιτικός, σύμφωνα με το βιογραφικό του που φιλοξενείται στη Βικιπαίδεια.
Ο Πέτρος Δούκας είναι Έλληνας πολιτικός. Σπούδασε οικονομικά και διεθνείς σχέσεις στο πανεπιστήμιο George Washington, διοίκηση επιχειρήσεων και χρηματοοικονομικά στο πανεπιστήμιο Columbia και οικονομικά στο New York University, του οποίου αναδείχτηκε διδάκτωρ των οικονομικών. Το 2007 αναμείχθηκε στο σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων. Στις εκλογές του 2009 δεν συμπεριελήφθη στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας, καθώς ο Κώστας Καραμανλής τον θεώρησε υπεύθυνο για το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου. Είναι παντρεμένος με την Ιλεάνα Έβερτ, κόρη του Μιλτιάδη Έβερτ.
Μάλιστα. Λαμπρές σπουδές, πολιτικές περγαμηνές ενός γάμου με πολιτικές προεκτάσεις, πολλά επαγγελματικά πόστα αξιώσεων και στο τέλος εμπλοκές. Δίκαιες ή άδικες η Ιστορία θα κρίνει. Και αποβολή από το πολιτικό σύστημα που γεννά όλα αυτά τα φαινόμενα. Και απουσία. Που πρέπει πάση θυσία να γίνει παρουσία. Πως; Με μια καινοτόμα πρόταση. Που λέει πάνω κάτω πως ήρθε η ώρα της δωρεάν εργασίας για τους ανέργους. Πως; ‘’ Να μαζεύουν ελιές, να καθαρίσουν τις παραλίες ή δρόμους, να φυτέψουν δένδρα, να κάνουν βοηθητικές εργασίες σε τεχνικά έργα, σε μαγαζιά, συνεργεία, επιχειρήσεις, ανάλογα με την ηλικία, τις δεξιότητες, την έφεση και την όρεξη του καθενός. Ταυτόχρονα, να ζητηθεί από τις επιχειρήσεις αν θα τους ενδιέφεραν κάποιοι εργάτες, ή υπάλληλοι για τρεις μήνες χωρίς επιβάρυνση (για τις επιχειρήσεις, κλπ). Οι άνεργοι με την εθελοντική εργασία θα «ξετριφτούν», θα «μπούνε σε κάποια δράση, έστω και ταπεινή, θα «έρθουν σε επαφή με τους αυριανούς εργοδότες’’.
Η Τρόικα δεν πίστευε στα αυτιά της ακούγοντας τα. Φυσικά ούτε η ίδια που καθήλωσε τους μισθούς στα 400 ευρώ και περιέκοψε συντάξεις, επιδόματα ανεργίας και κοινωνικές παροχές δεν θα τολμούσε να το προτείνει. Το πρότεινε ο ευπατρίδης Έλλην πολιτικός. Που αφού μελέτησε παρόμοιες πρακτικές στο Ιράν, στην Κίνα, σε μπριγάδες της Λατινικής Αμερικής μια φορά και έναν καιρό, τα καταναγκαστικά έργα στα Γκουλάγκ της πάλαι ποτέ Σοβιετίας, βρήκε έναν έξυπνο και όμορφο τρόπο να μην νιώθει κάνεις περιττός. Οι αντιδράσεις ήταν έντονες, κυρίως στο χώρο του ίντερνετ και κυρίως από ανθρώπους που είναι μακροχρόνια άνεργοι και φυσικά μοιάζει εντελώς περιπαικτικό στα μάτια τους η αντικατάσταση του κράτους πρόνοιας που οφείλει να ανακουφίζει τους κοινωνικά αδύναμους από ένα κράτος-τιμωρό που επιβάλει την εθελοντική εργασία προς όφελος εργοδοτών που πιθανά στο μέλλον θα ανακάμψουν και θα επαναξιολογήσουν την εθελοντική προσφορά των πληβείων τους.  Ο ίδιος δικαιολογεί τις αντιδράσεις στα λεγόμενα του με το έξης:’’ Ακριβώς επειδή δεν αντέχει η Ελληνική κοινωνία τόση ανεργία και επειδή ανεργία σημαίνει ανέχεια, ψυχολογική κατάρρευση, αλλά και μη παραγωγή έργου, γι’ αυτό παρουσιάζω αυτές τις προτάσεις!’’. Τουτέστιν ψυχοπονιάρης. Θα είχε νόημα ίσως με κάποιο συγκροτημένο πρόγραμμα απασχόλησης όσων λαμβάνουν κάποιου είδους ενίσχυσης, π.χ. ένα γενναίο επίδομα ανεργίας να βρισκόταν ένα είδος κοινωνικής απασχόλησης τόσης όμως που θα άφηνε περιθώρια εξεύρεσης κανονικής εργασίας, ή ακόμα και η πρακτική πάντα με αντιμίσθιο των αποφοίτων πανεπιστημίων ή άλλων κοινωνικών ομάδων που χρειάζονται εφόδια για να αναπτύξουν τις δεξιότητες τους. Δεν νομίζω όμως ότι εννοεί κάτι τέτοιο ο κύριος Δούκας. Το να δουλεύει κανείς δωρεάν στα τεχνικά έργα εθνικών μεγαλοεργολάβων και μετά να επιστρέφει απένταρος στο σπίτι του είανι άλλο πράγμα. Το ξετρίψιμο ενός πεινασμένου και καταχρεωμένου άνεργου θα αποδώσει καρπούς. Σε έναν άλλο κόσμο ίσως...