Το λόμπι της χολής, από τον Χριστούλα στο μαγκάλι...

του Διονύση Ελευθεράτου, απο το Πριν...

Ένας χρόνος από την αυτοκτονία, ένας ασταμάτητος «χορός» καθεστωτικής αθλιότητας
Σε λίγες ημέρες (4 Απριλίου) συμπληρώνεται ένα χρόνος από την αυτοκτονία – πολιτική διακήρυξη του συνταξιούχου φαρμακοποιού Δημήτρη Χριστούλα. Ένας χρόνος διαρκούς αθλιότητας εκ μέρους των «πάνω». Ας θυμηθούμε – όλο και κάποια χρήσιμα συμπεράσματα απορρέουν…
Απρίλιος 2012. Το «όλον ΠΑΣΟΚ» ήταν «εκεί», με την ιδιότητα του αγριότερου καθεστωτικού «μαντρόσκυλου». «Ενωμένο» – εμετικό. «Ενωμένο» (η σήψη ενίοτε γίνεται συγκολλητική ουσία) και αποφασισμένο να …απαντήσει στον Χριστούλα. Επί των «επάλξεων», ο εκ των «κηπουρών» του ΓΑΠ, Πάνος Μπεγλίτης, ο «βενιζελικός» Πάρις Κουκουλόπουλος, ο «μια κατηγορία μόνος μου» Μίμης Ανδρουλάκης…
Ο Μπεγλίτης διερωτήθηκε αν ο νεκρός «είχε χρέη ή δεν είχε, αν τα έφαγαν τα παιδιά του ή τα έφαγε ο ίδιος»! Λες και τον ήξερε και χθες… Ο Κουκουλόπουλος, πάλι, εστίασε στο «δημόσιο συμφέρον», λέγοντας: «Εάν ο ίδιος άνθρωπος είχε άλλη προσέγγιση, θα μπορούσε να μας βοηθήσει για το πώς τα 4 δισ. του 2004 για δαπάνες φαρμάκου έγιναν 9 δισ. μέσα σε λίγα χρόνια»!! Επειδή έφριξαν οι πάντες, ο Κουκουλόπουλος «διευκρίνισε»: Ο απεσταλμένος (του) δικαστικός κλητήρας, εκείνος που κωπηλατούσε στον Αχέροντα ποταμό πασχίζοντας να προλάβει την ψυχή του Χριστούλα, για μάρτυρα την ήθελε κι όχι για το εδώλιο. Α, ίσως ήθελε επίσης να ελέγξει αν κρατούσε (η ψυχή) τον οβολό που έπρεπε να αφήσει στο πορθμείο του Χάροντα. Διότι ο Χριστούλας ήταν και υποστηρικτής του κινήματος «Δεν Πληρώνω». Ως εκ τούτου, πιθανόν να προκαλούσε απώλεια εσόδων του πορθμείου – πέραν του αδιευκρίνιστου ρόλου του στη διόγκωση της φαρμακευτικής δαπάνης.
Μπεγλίτης και Κουκουλόπουλος έδειξαν πόσο κατάπτυστο μπορεί να γίνει το ιδεολόγημα της συλλογικής ενοχής: Αν δεν «τα φάγαμε» όλοι παρέα με τον Πάγκαλο, μάλλον «φάγαμε» αλόγιστα τις οικονομίες μας, άρα σιγά μην μας φταίει η θηριώδης λιτότητα. Εάν δεν υποπέσαμε σε προσωπικές ασωτίες, δεν μπορεί, θα φταίμε για κάποια γενική σπατάλη. Αν είχε δώσει τέρμα στη ζωή του ένας οικοδόμος ή υδραυλικός, ο Κουκουλόπουλος θα τον «ρωτούσε» (αντιστοίχως) πόσα αυθαίρετα σπίτια είχε φτιάξει κι αν έκοβε αποδείξεις. Είπαμε: Ουδείς αθώος…
Μίμης Ανδρουλάκης για Χριστούλα: «Στα ναρκισσιστικά ή διαταραγμένα άτομα πολλές φορές σε μεγάλη ηλικία επανέρχονται φαντασιώσεις μεγαλομανίας, είτε αυτοκτονικής είτε οτιδήποτε»… Έμεινε όμως ημιτελής η διάλεξή του… Αλήθεια, ποια πρόωρη κορύφωση «ναρκισσισμού» οδήγησε τόσους νέους ανθρώπους, π.χ. της γενιάς του, στην απόφαση να πεθάνουν για να αφυπνίσουν; Τρία χρόνια μεγαλύτερός του ήταν ο αντιχουντικός φοιτητής Κώστας Γεωργάκης, όταν αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα (1970). Τρία χρόνια νεότερός του ήταν ο Μπόμπι Σαντς, ο πρώτος από τους δέκα κρατούμενους Ιρλανδούς που πέθαναν κάνοντας απεργία πείνας (1981). Τρία χρόνια μεγαλύτερός του ήταν ο Τσέχος Γιαν Πάλατς, όταν αυτοπυρπολήθηκε στην Πράγα (1969). Καλά, όλοι αυτοί έφυγαν νωρίς… Ευτυχώς, διότι μετά ο κ. «Μετά» θα τους έβγαζε όλους γερο-ανισόρροπους. Κι αυτός, ως επιδέξιος ισορροπιστής στην «κεντροαριστερή αυλή», δεν τους αντέχει τους «ανισόρροπους»…
Οι επόμενες αυτοκτονίες, όπως και οι προηγούμενες (με εξαίρεση εκείνη του Χριστούλα), ήταν «αθόρυβες». Απόρροιες της απόγνωσης ή της μοναχικής αξιοπρέπειας εκείνων που δεν αντέχουν την εξαθλίωση και τον οίκτο του περίγυρου, αλλά όχι πολιτικά μανιφέστα. Έτοιμο όμως ήταν το μανιφέστο των «ψυχολόγων» της ΝΔ, που παρέλαβε τη σκυτάλη της αθλιότητας από το ΠΑΣΟΚ – ίσως επειδή το πολιτικά ημιθανές «μαγαζί» του Βενιζέλου νοιώθει πλέον άβολα να «γνωμοδοτεί» για θανάτους.
Ποια λουκέτα; Ποια φτώχεια; Ποια ανεργία; Ποια χρέη; «Η αυτοκτονία είναι νόσος» μας είπε η Ζέττα Μακρή, ο δε Μάκης Βορίδης ανακάλυψε πώς αυτή μεταδίδεται: Από τα ΜΜΕ – ναι, από τον κατά 85% «παπαγαλοκρατούμενο» Τύπο! «Οι αυτοκτονίες προκαλούνται όταν το γενικότερο περιβάλλον έχει τα χαρακτηριστικά της κατάθλιψης. Αυτό το κλίμα διαμορφώνεται από τα ΜΜΕ και όχι από την οικονομική κατάσταση της χώρας». Μάλιστα. Ζεις καλά, αλλά κάποιοι «λαϊκιστές» δημοσιογράφοι σου το κρύβουν. Τόσο απλό.
Σωπάστε, όμως… Ο (στατιστικολόγος κι όχι ψυχολόγος) Άδωνις Γεωργιάδης καταδέχθηκε να εντοπίσει, στο twitter, σχέση οικονομικής δυσπραγίας – αυτοκτονιών, προτού εξάρει την υπομονή της ελληνικής κοινωνίας. Μέτρο της υπομονής: Το κατά Άδωνι χαμηλό 17%, ποσοστό αύξησης των αυτοκτονιών στην εποχή των «σωτήριων» μνημονίων! Χάρη στον Α. Γεωργιάδη πληροφορηθήκαμε ότι στον τωρινό κοινωνικό πόλεμο υφίσταται και «πλαφόν» ανεκτών απωλειών, καθοριζόμενο –εικάζουμε– σε συνάρτηση με την κρισιμότητα του «στρατιωτικού στόχου». Μιλάει ο Γεωργιάδης και βγαίνει ολιγαρκής ο Άδης. Συμπέρασμα: Ο κόσμος αντέχει κι άλλο – βαράτε τρόικες εσωτερικού κι εξωτερικού…
Τον Γεωργι-Άδη τον βρήκαμε πάλι στο πολυμελές «τιμ» όσων ανίχνευσαν στο θανατηφόρο μαγκάλι της Λάρισας κάποια φοιτητική επιπολαιότητα κι όχι τον παρακινδυνευμένο εξαναγκασμό του «θα ζεσταθώ όπως μπορώ». Να όμως και η –έστω χαμηλόβαθμη– εκπροσώπηση του ΠΑΣΟΚ στο ίδιο «τιμ». Θανάσης Χειμωνάς: «Για τον χαμό των συγκεκριμένων παιδιών (τα οποία, στην τελική, θα μπορούσαν να πάθαιναν ακριβώς το ίδιο μια βραδιά που θα χαλούσαν τα καλοριφέρ) φταιει απλώς η κακιά ώρα και η άγνοια για τον κίνδυνο».
Προσέξτε την …παρένθεση, αυτό το «θα μπορούσαν να πάθαιναν ακριβώς το ίδιο» που ενοποιεί την ατυχία με την ένδεια, την «κακιά ώρα» με την κανιβαλική πολιτική. Θαυμάστε το και φανταστείτε αναγωγές… Έμεινες άνεργος; Θα μπορούσες να έχεις πάθει το ίδιο και πριν από δέκα χρόνια. Τι; «Τότε εργαζόταν η υπόλοιπη οικογένεια, αλλά τώρα ψάχνει δουλειά»; Ε, και; Σε τέτοιες λεπτομέρειες θα κολλήσουμε, εμείς που κηρύξαμε στατιστικώς «ισότιμη» την πιθανότητα μιας βλάβης με τη μονιμότητα της έλλειψης πετρελαίου θέρμανσης, σε έναν ολόκληρο χειμώνα; Έχασες το 50% των εισοδημάτων σου; Θα μπορούσε να το έχει πάθει κι ένας ανεπρόκοπος. Είσαι άρρωστος και δεν έχεις λεφτά για φάρμακα; Τόσοι «ζεμανφουτίστες» κινδυνεύουν επειδή δεν ακούν καν τους γιατρούς. Στο κάτω – κάτω, τα θύματα του «μνημονιακού» ΕΟΠΥΥ θα κηδεύονται δωρεάν. Δεν είπε ο Φαήλος Κρανιδιώτης ότι θα τα «διπλώνει» σε κούτες τηλεόρασης;
Όλα αυτά δεν πρόλαβε να τα ακούσει ο Δημήτρης Χριστούλας. Ήξερε όμως πολύ καλά ότι έχουμε να κάνουμε με ένα σύστημα που αδυνατεί πλέον να κρύψει την απάνθρωπη πεμπτουσία του. Το λόμπι της χολής, με την ίδια ευκολία και «παραγωγικότητα» με την οποία καταστρέφει ζωές, καθυβρίζει τον …δυσφημιστικό (για τον ίδιο) θάνατο. Το κάνει, πότε χαρακτηρίζοντας διαταραγμένους κι ανόητους εκείνους που φεύγουν και πότε αφορίζοντας τη «μικροπολιτική» (!) και το «λαϊκισμό» όσων αρνούνται να δουν τη φτώχεια ως αναπτυξιακή αρετή, τον υποσιτισμό μαθητών ως εν δυνάμει αντίβαρο στην παιδική παχυσαρκία, το ξεπάγιασμα ως ανεκτή μέθοδο αφανισμού μικροβίων. Όσο δεν αποκαθηλώνεται, το λόμπι των μισάνθρωπων αποχαλινώνεται.

Άλλο "ντου" και άλλο επανάσταση...

τοίχο-τοίχο... 

Με αφορμή την πολιτική αυτοκτονία/δολοφονία του δασκάλου Σάββα Μ. παρατήρησα και εδώ, αλλά και σε άλλα blogs, κάποια σχόλια που κριτίκαραν τους ανθρώπους που λυγίζουν και αυτοκτονούν, αντί να πάρουν το όπλο και να κάνουν ντου και να πέσουν μαχόμενοι στην πρώτη γραμμή.

Έχω λοιπόν να πω τα εξής, αντιγράφοντας σχόλιο σχετικό που έγραψα.

Και ο Δημήτρης Χ. και ο Σάββας Α. ήταν πρωτοπόροι στους κοινωνικούς αγώνες και αυτό δεν μπορεί να τους το αμφισβητήσει κανείς.
Ήταν εκεί, στην πρώτη γραμμή, όπως ήμασταν κι εμείς.
Η επανάσταση δεν έγινε, ίσως γιατίδ εν ήμασταν έτοιμοι ακόμη. Ίσως να μην το θέλαμε και τόσο.
Δυστυχώς αυτοί λύγισαν από την απελπισία και ενδεχομένως και από κάποια άλλα πιο προσωπικά προβλήματα.
Και δε λύγισαν όπως άλλοι που λυγίζουν από τη φιλαργυρία ή τη φιλαυτία και προσχωρούν αλλού, κοιτάζοντας το τομαράκι τους.
Λύγισαν από την πολλή τους θέληση να αλλάξουν τα πράγματα.

Δεν μπορώ να απαιτήσω από κανέναν να γίνει Παλαιστίνιος μουτζαχεντίν, να ζωστεί με εκρηκτικά και να πάει να "σκάσει" κάπου.
Όχι απλά δεν το απαιτώ, αλλά δεν το θέλω κιόλας.
Οι λαικοί αγωνιστές αντιλαμβάνονται την επανάσταση ως μαζική πάλη και όχι ως ατομική.
Τι νόημα έχει να πάρουν το όπλο και να αρχίσουν να γαζώνουν κόσμο;
Δεν ήταν φονιάδες. Ούτε εμείς είμαστε.
Το όπλο το παίρνει στο χέρι του ο λαός.
Δεν το παίρνει ο Μήτσος, ο Κώστας, ο Γιάννης, ο Παντελής, η Μαρία κι η Νατάσα.
Αν το πάρουν αυτοί, τότε μόνο ζημιά θα κάνουν.

Διότι υπ' αυτή την έννοια θα πρέπει να πανηγυρίζουμε και για τις μολότωφ κλπ και να τις θεωρούμε μέρος των λαικών αγώνων και μάλιστα χρήσιμο μέρος τους.
Εγώ είμαι ενάντια στις πράξεις ατομικής πάλης.
Ή θα παλέψουμε μαζικά ή θα κάτσουμε στα αυγά μας.
Δεν έχει νόημα να σκοτωθεί κόσμος για να ικανοποιηθούν προσωπικά καπρίτσια ή στρατηγικές.
Να μη σκοτωθεί κόσμος ούτε από δω ούτε από κει, αν δεν πρόκειται για κάποια μαζική επανάσταση, κάποια μαζική πάλη.
Τι να το κάνω να σκοτωθεί ένας μπάτσος;
(μη γελιέσαι, τον Μπένι και τον Αντωνάκη δεν υπάρχει περίτπωση να τους πετύχεις).
Γιατί τότε πάμε σε λογικές τρομοκρατίας.
Άλλο 17Ν και ΕΛΑ και άλλο επανάσταση.
Εγώ δεν είμαι με τη 17Ν και τον ΕΛΑ, είμαι με την επανάσταση, γι αυτό και δεν επικροτώ μορφές ατομικής πάλης.
Και αν είχα μπροστά μου τον Δημήτρη Χ. ή τον Σάββα Α. με το όπλο στο χέρι δε θα τους έλεγα να το στρέψουν άλλού.
Θα τους έλεγα να το κατεβάσουν, ώσπου να τα σηκώσουμε τα όπλα πολλοί μαζί.
Θα τους έλεγα να αντέξουν λίγο ακόμα, ότι δεν είναι μόνοι (γιατί αυτοί που αυτοκτονούν πάντα αισθάνονται μόνοι), ότι όλοι μαζί θα παλέψουμε για την ανατροπή του σάπιου καθεστώτος.
Όχι, να μη χύνεται άδικο αίμα.
Η ανθρώπινη ζωή είναι υέρτατη αξία, ανάλογη της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας.
Και δεν αφαιρείς την αξιοπρέπεια και την ελευθερία για να κερδίσεις τη ζωή.
Ομοίως δεν αφαιρείς τη ζωή για να κερδίσεις την αξιοπρέπεια και την ελευθερία.

Δεν ξέρω αν θα τους έπειθα.
Φαντάζομαι τα ίδια θα τους είπαν και οι δικοί τους άνθρωποι.
Πάντως σίγουρα δε θα τους προέτρεπα να πάνε μόνοι να γαζώσουν όποιον "εχθρό" βρουν μπροστά τους.

Θα μπορούσε κι ο Σολωμός Σολωμού να πάρει ένα όπλο να γεμίσει σφαίρες τον Τούρκο φαντάρο που φύλαγε τα σύνορα στην πράσινη γραμμή.
Τι νόημα θα είχε;
Απλά θα βύθιζε μια οικογένεια στο πένθος, θα κατατασσόταν στους φονιάδες εν καιρώ ειρήνης και σίγουρα ο Κυπριακός λαός θα αντιμετώπιζε τα σκληρά αντίποινα του Τουρκικού ψευδοκράτους, θρηνώντας ενδεχομένως και άλλα θύματα.
Όχι όμως!
Προσέδωσε στο τέλος της ζωής του μια τεράστια συμβολική αξία, απ' αυτές που μένουν για πάντα χαραγμένες στις καρδιές ολόκληρων λαών.

Αυτοί οι "ιδανικοί αυτόχειρες" που χαρίζουν τη ζωή τους στο όνομα των λαικών αγώνων δεν υπόκεινται στην στενή πολιτική κριτική του καθενός μας και με την πράξη τους μας αφαιρούν το δικαίωμα να μετρήσουμε μικρά "συν και πλην" στην πράξη τους.

Με βρίσκει αντίθετο κάθε αυτοκτονία.
Αλλά τι μπορώ να τους πω εγώ;
Τι να τους πω απ' τη ζωή μου;
Μέσα σε μια στιγμή αυτοί, ζήσαν εκατό ζωές.

Ίσως γελάστηκαν από τις προσδοκίες τους να βρει ο εκκούσιος θάνατός τους την αγωνιστική ανταπόκριση που επιθυμούσαν.
Ίσως γελούν ακούγοντάς μας να συζητάμε για όλα αυτά με περισπούδαστες αναλύσεις.
Φεύγουν πάντα γελαστοί και γελασμένοι.

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι

Με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη

Στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι

Πάντα γελαστοί και γελασμένοι...

Στο αίμα τους κι εσείς κατρακυλάτε

τοίχο-τοίχο...
Μετά τον πρωτομάρτυρα Δημήτρη Χ. που θυσίασε τη ζωή του στην υπηρεσία του λαού και της πατρίδας, ο τύμβος των μαρτύρων της Κρίσης ολοένα και ψηλώνει. Ολοένα και γεμίζει.

Ο Σάββας Μ., δάσκαλος 45 ετών από την Αθήνα μετοίκισε στη λίστα των αθανάτων εχθές, όταν αυτοκτόνησε στο πατρικό του στην Ξάνθη, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κατάσταση που ζούμε.

Ένας δάσκαλος, αριστερός συνδικαλιστής, με μεγάλη συμμετοχή, σχεδόν πρωταγωνιστική, στους κοινωνικούς αγώνες.
Δεν άντεξε άλλο...

Χτες στο Ηράκλειο δύο αυτοκτονίες.
Ένας λογιστής 54 ετών κρεμάστηκε αφήνοντας σημείωμα που μετξύ άλλων έγραφε
"Δεν αντέχω άλλο την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα"

Μετά από λίγο ένας άνδρας 60 ετών έκοψε τις φλέβες του στην ίδια πόλη και τον βρήκε ο γιος του.

Ένας νεαρός φοιτητής στη Νάξο επίσης έθεσε τέλος στη ζωή του...

Τρία άτομα -δύο γυναίκες και ένας άνδρας- αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν στο ίδιο σημείο και με τον ίδιο τρόπο, μέσα σε δυο 24ωρα στην Καβάλα! Για καλή τους τύχη, απέτυχαν και οι τρεις και νοσηλεύονται καλά στην υγεία τους.

Ένας άνδρας 40 ετών απειλούσε χτες να πέσει απ' την Ακρόπολη και ευτυχώς αποφεύχθηκε άλλημια αυτοχειρία και σύμφωνα με τις μαρτυρίες των παρευρισκομένων οι λόγοι ήταν οικονομικοί...


Τι γίνεται γαμώ τη τρέλα μου;;
Αυτό το αίμα που χύνεται πώς θα βρει ένα τέλος;

Το ακούτε εσείς ρε ανήθικοι, αμοραλιστές, μαλάκες που συνεχίζετε να υποστηρίζετε τη Γενοκτονία των Ελλήνων;;;

Πόσο άδικο αίμα πρέπει να χυθεί ακόμα για να καταλάβετε ότι μας δολοφονούν οι σωτήρες σας;

Το αίμα αυτών των ανθρώπων που δεν άντεξαν άλλο δε ζητά μιξοκλάματα.
Ζητά δικαίωση.


Κι εσείς ανήθικα ανθρωπάκια που για να μη χάσετε τη βολή σας ανέχεστε να βλέπετε τους συνανθρώπους σας να αυτοκτονούν, να ξέρετε ότι δεν είστε άμοιροι ευθυνών και δε θα τη γλιτώσετε όταν και αν...

Στο αίμα τους κι εσείς κατρακυλάτε

Σαν ένορκοι εγκλήματος φτιαχτού

Τα όνειρα των ξοφλημένων...

 ΕΝΘΕΜΑΤΑ...

του Μάνου Αυγερίδη

«Τα όνειρα των ξοφλημένων είναι ο εφιάλτης των τραπεζιτών», Ραβάλ, Βαρκελώνη.

«Υποστηρίζουμε τον ελληνικό λαό. Αγάπη και δύναμη από την Ισπανία. Αλληλεγγύη στον Δημήτρη Χριστούλα. Είμαστε στους δρόμους». Αυτό το μήνυμα συμπαράστασης, δεν είναι τηλεγράφημα μιας άλλης εποχής, με αποστολέα και παραλήπτη κάποιες αριστερές πολιτικές οργανώσεις ή νεολαιίστικες συλλογικότητες. Δεν μπορεί να το βρει κανείς στο κουτί ενός αρχείου, με κακοτυπωμένα κεφαλαία γράμματα πάνω στη σκούρα και ταλαιπωρημένη απ’ το χρόνο, χάρτινη φόρμα της ταχυδρομικής υπηρεσίας. Θα βρει, σίγουρα, παρόμοια, αλλά όχι αυτό. Το συγκεκριμένο αποτελεί ένα από τα εκατοντάδες μηνύματα που ανακαλύπτει κανείς ξεφυλλίζοντας, με την «ψηφιακή» έννοια, τη σχετική με την αυτοκτονία του συνταξιούχου φαρμακοποιού, θεματική στο τουίτερ: «Todo mi apoyo al pueblo griego. #greece Desde #españa amor y fuerza. Solidaridad con #DimitrisChristoulas. Seguimos en las calles». Τηλεγραφήματα με τον τρόπο του τουίτερ, και μαζί τους τραγούδια, κείμενα, φωτογραφίες, σκίτσα, κραυγές και σιωπές, ό,τι μπορεί να χωρέσει το μέσο.

Δεν είναι στις προθέσεις μου μια ανάλυση για τα νέα μέσα, οι χρήσεις των οποίων, ωστόσο, συνεχίζουν να εκπλήσσουν, τόσο τους επιφυλακτικούς και τους ψηφιακά αναλφάβητους, όσο και εκείνους για τους οποίους οι νεολογισμοί «τουίτ» και «χάσταγκ» αποτελούν πια μέρος της καθημερινότητάς τους. Δεν γνωρίζω ποιος ξεκίνησε, ποιος έστειλε το πρώτο μήνυμα δημιουργώντας τη σχετική θεματική. Αυτό που είναι ενδιαφέρον είναι ότι το «χάσταγκ» κατακλύστηκε από μηνύματα Ισπανών πολιτών, τα οποία πλειοψηφούν ακόμη και των αντίστοιχων ελληνικών. Γιατί, λοιπόν το συγκεκριμένο γεγονός άγγιξε, τόσο πολύ, τους Ισπανούς χρήστες; Δεν είναι δύσκολο, νομίζω, να σκεφτούμε τι είναι αυτό που κινητοποιεί και ενώνει τους ανθρώπους σε κοινά συναισθήματα, αγωνίες και τελικά, σε κοινούς αγώνες.

Γράφει η Ιρέν Λοσάνο στην εφημερίδα El Confidencial: «Αναρωτιέμαι, πόσες φορές δεν είχε ακούσει [ο αυτόχειρας] τον τελευταίο καιρό την κατηγορία ότι έχει ζήσει πάνω από τις δυνάμεις του, αυτή τη χοντροκομμένη κατηγορία που μετατρέπει τον πόνο των ανθρώπων (ακόμα και τον θάνατό τους) σε δίκαιη τιμωρία επιβαλλόμενη απ’ την κρίση». Κι αναρωτιέμαι κι εγώ, πόσες φορές δεν έχουν ακούσει οι Ισπανοί ανάλογες κατηγορίες, πόσες φορές δεν έχουν ακούσει για την κρίση και τα σκληρά μα αναγκαία μέτρα, για τις μεταρρυθμίσεις και τις δύσκολες αποφάσεις. Αν παρακολουθήσει κανείς ένα δελτίο ειδήσεων στην ισπανική τηλεόραση, η άποψη που προβάλλεται είναι σαφέστατη, ως προς την πολιτική της ένταξη: «Η συντεχνιακή λογική και οι ανεύθυνες πολιτικές οδηγούν την Ισπανία στον δρόμο της Ελλάδας». Τα έως τώρα μέτρα, ο νέος προϋπολογισμός και η περιβόητη εργασιακή μεταρρύθμιση, το μόνο που υπόσχονται ξεκάθαρα, είναι περισσότερη φτώχεια, διάλυση των εργασιακών σχέσεων και αύξηση των ήδη τεράστιων ποσοστών ανεργίας. Αλλά και η εφαρμογή της Συνθήκης της Μπολόνια, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη εν μέσω δυσκολιών και αντιδράσεων, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αυταπάτες σχετικά με το «πανεπιστήμιο του μέλλοντος». Η συντηρητική και αυταρχική Ευρώπη, η ταξική Ευρώπη, δείχνει ήδη το σκληρό της πρόσωπο και στην Ισπανία, σε βαθμό που ένα μεγάλο μέρος των πολιτών, μπορεί δικαίως πια να νιώθει (και να φωνάζει) ότι αυτό που βιώνει «Δεν είναι Κρίση. Είναι Απάτη».

Οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης, λοιπόν, προς τον ελληνικό λαό δεν πρέπει να οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα. Δεν πρόκειται ούτε για κάποιον αναδυόμενο «νέο φιλελληνισμό», ούτε για κινήσεις συμπάθειας απέναντι στον πιο αδύναμο κρίκο του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Όσο περνάει ο καιρός, τα αποτελέσματα των πολιτικών της λιτότητας και του αυταρχισμού, γίνονται πια αισθητά, αλλού περισσότερο κι αλλού λιγότερο. Παρά τις εθνικές ιδιαιτερότητες, αντιμετωπίζουμε ένα κοινό πρόβλημα. Ως τέτοιο το αντιλαμβάνονται οι ηγεσίες της Ευρώπης και οι οικονομικές ελίτ, γι’ αυτό και οι «λύσεις» είναι παντού ίδιες· ως τέτοιο, κρίνοντας απ’ τη θέση του επισκέπτη και εξωτερικού παρατηρητή, το αντιλαμβάνεται και ένα μεγάλο μέρος της ισπανικής κοινωνίας. Έτσι, κατά τη γνώμη μου, οφείλουμε να το δούμε και στην Ελλάδα.Το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας –παρόλο που στην παρούσα φάση είναι σημαντικό με βάση τους φορείς που επιβάλλουν την απώλειά της– δεν μπορεί να οδηγεί σε λογικές περιχαράκωσης. Διότι το ζητούμενο δεν είναι να είμαστε ανεξάρτητοι ως Έλληνες, αλλά ως εργαζόμενοι, ως ελεύθεροι και ισότιμοι πολίτες· ας πούμε της Ευρώπης, για αρχή. Της Ευρώπης, στο μέτρο που αυτή δεν αποτελεί, ασφαλώς, μια λέσχη πλουσίων ή έναν νεοφιλελεύθερο οργανισμό παραγωγής υψηλής πολιτικής εναντίον των πολλών, όπως η σημερινή ΕΕ. Τί σημαίνει, όμως, αυτό πρακτικά; Σκέφτομαι, για παράδειγμα, πως κάτι έχουμε να διδαχθούμε από την γενική απεργία της 29ης Μαρτίου στην Ισπανία. Πόσες φορές, άραγε, στην Ελλάδα –με δεδομένη την απαξίωσή της ως μορφής δράσης και την ευθύνη των συνδικάτων σε αυτό– το σημαντικό γεγονός μιας γενικής απεργίας ήταν για τους φορείς της η ίδια η επιτυχία και διαφύλαξη της απεργίας, όπως συνέβη στην Ισπανία, περισσότερο από την πορεία διαμαρτυρίας που τη συνοδεύει; Πόσες φορές έχουμε ζήσει την καθολική συμμετοχή των εργαζομένων του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα και τη μαζική περιφρούρησή της απ’ τις 2 τη νύχτα μέχρι αργά το απόγευμα; Είναι ένα καλό, αν και όχι ιδιαίτερα καινοτόμο θα μπορούσε κανείς να πει, παράδειγμα, παρόλο που μία επιτυχής απεργία δεν ήταν ασφαλώς αρκετή για να αλλάξει προς το καλύτερο τη ζωή των ισπανών εργαζομένων.

Κατά τη γνώμη μου, οφείλουμε να έχουμε τα μάτια και τ’ αυτιά μας ανοιχτά σε ό,τι συμβαίνει γύρω μας, να μιλάμε και να ακούμε, τουλάχιστον όσοι έχουμε αυτή τη δυνατότητα, να μαθαίνουμε. Και το σημαντικότερο, να καταλαβαίνουμε και να νιώθουμε πως αυτοί οι ισπανοί απεργοί, οι γερμανοί αντιφασίστες, οι γάλλοι διαδηλωτές, το κίνημα ανυπακοής στην Ιρλανδία και οι κυνηγημένοι ή έγκλειστοι σε κάποιο από τα εκατοντάδες ευρωπαϊκά στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, είμαστε εμείς. Δεν περιμένουμε κάτι να συμβεί για να μας σώσει. Συμβαίνει ήδη. Αυτό που έχουμε, για την ώρα, να κάνουμε, είναι να είμαστε μέρος του.

Ελλήνων αγκάθινο στεφάνι...

γιωργος δελαστικ,  ethnos.gr...

Ισχυρότατο ήταν το σοκ που υπέστη η ελληνική κοινωνία από την πολιτική αυτοκτονία στην πλατεία Συντάγματος, απέναντι από τη Βουλή, του συνταξιούχου φαρμακοποιού Δημήτρη Χριστούλα. Ο θάνατος ενώπιον του δήμου, του λαού, συνιστά απολύτως συνειδητή πολιτική πράξη. «Για κάποιους, για τα ''πεισματάρικα παιδιά της χίμαιρας'', σε μια τέτοια κατάσταση η αυτοκτονία μοιάζει αυτονόητη. Οχι σαν φυγή, αλλά σαν κραυγή αφύπνισης» αναφέρει σε συγκλονιστική επιστολή της η κόρη του, Εμμυ. «Κοιμήσου πατέρα κι εγώ τραβάω στα αδέρφια μου και παίρνω τη φωνή σου. Μόνο αυτό ονειρευόσουν για τους νέους και νομίζω τα κατάφερες» προσθέτει. Στάση ζωής υπογεγραμμένη με το κόκκινο μελάνι του θανάτου ενός από τους ήρωες της εν εξελίξει εθνικής μας τραγωδίας...
Τα ΜΑΤ «τίμησαν» με τον γνωστό, δικό τους τρόπο τον νεκρό. Προσπάθησαν με δολοφονικό χτύπημα με κλομπ στο κεφάλι να συνθλίψουν το κρανίο του προέδρου της Ενωσης Φωτορεπόρτερ Μάριου Λώλου για να τον στείλουν να συνοδεύσει στο ταξίδι χωρίς επιστροφή προς τις όχθες του Αχέροντα τον εκλιπόντα. Ευτυχώς, απέτυχαν.
Ο τραυματισμός δημοσιογράφου του ΑΝΤ1 -και μάλιστα γυναίκας- από τα ΜΑΤ, η απώθηση εκ μέρους τους με ασπίδες τηλεοπτικού συνεργείου της ΕΡΤ και δημοσιογράφου του «Βήματος» την ίδια την ημέρα της πολιτικής αυτοκτονίας συνιστούν πρόσθετες πράξεις που προκαλούν ανησυχία. Αποκαλύπτει η βίαιη συμπεριφορά των δυνάμεων ασφαλείας ότι η κυβέρνηση συνειδητοποιεί πως έχει περιέλθει σε κατάσταση αποξένωσης από την κοινωνία. Εγκαταλείπει έτσι την πολιτική ενσωμάτωσης τμημάτων του πληθυσμού και αποπειράται να εξανδραποδίσει τους πολίτες.
Ο εκνευρισμός της κυβέρνησης -δηλαδή του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που συγκυβερνούν- δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Φοβούνται πλέον υπέρμετρα την έκβαση των πρόωρων βουλευτικών εκλογών που συναποφάσισαν στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για τη συγκρότηση της κυβέρνησης αυτής. Τα δημοσκοπικά ποσοστά των δύο κομμάτων-πυλώνων του πολιτικού συστήματος της χώρας υστερούν κατά πολύ ακόμη και από τις χειρότερες αρχικές εκτιμήσεις τους. Αισθάνονται ότι αυτοπαγιδεύτηκαν σε μια πολύ επικίνδυνη περιπέτεια.
Η αναβολή των εκλογών δεν είναι όμως εφικτή τώρα πια. Πρέπει να προκληθεί κάποιο πολύ δραματικό γεγονός για να μπορέσει η κυβέρνηση να αναβάλει τις εκλογές - και πάλι με αμφίβολα αποτελέσματα. Η Γερμανία, η ΕΕ και το ΔΝΤ, οι Ελληνες επιχειρηματίες και το ΠΑΣΟΚ ευθύς εξαρχής δεν ήθελαν αυτές τις εκλογές. Οι ξένοι και η οικονομική ελίτ για λόγους σταθερότητας, αφού ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί είχαν από 200 ως 250 βουλευτές, τους οποίους μετά τις εκλογές δεν θα μπορούν ούτε να τους ονειρευτούν. Το ΠΑΣΟΚ γιατί από πολιτικός πρωταγωνιστής απειλείται να γίνει «τσόντα» της ΝΔ μετά τις εκλογές, αν η Δεξιά βγει πρώτη, όπως όλα δείχνουν.
Σε... σχιζοφρενική κατάσταση από πολιτική σκοπιά έχει περιέλθει η ΝΔ. Οι εκτιμήσεις του Αντώνη Σαμαρά για τις εκλογικές επιπτώσεις της εγκατάλειψης της αντιμνημονιακής γραμμής και της μεταπήδησής του στο μνημονιακό στρατόπεδο με στόχο να αναδειχθεί αδιαφιλονίκητος ηγέτης των μνημονιακών δυνάμεων αποδείχθηκαν πλήρως λανθασμένες. Οι αντιμνημονιακοί ψηφοφόροι της ΝΔ συσπειρώθηκαν στους Ανεξάρτητους Ελληνες του Πάνου Καμμένου και όχι μόνο μπαίνουν σίγουρα στη Βουλή, αλλά διεκδικούν και ποσοστά της τάξης του 7% ή 8% ή και περισσότερο.
Αδύνατη η αυτοδυναμία της ΝΔ πλέον. Ο Α. Σαμαράς δεν έχει άλλη ελπίδα από τη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, καθιστάμενος βεβαίως όμηρος του Ευάγγελου Βενιζέλου. Το δέλεαρ είναι πως ακόμη κι έτσι ο πρόεδρος της ΝΔ θα είναι το «πρώτο πολιτικό βιολί» αν γίνουν εκλογές, έστω και αν το κόμμα του δεν πάρει ούτε 25%! Μεγάλος ο πειρασμός!
Κι η Λαγκάρντ απειλεί από πάνω. «Δεν είναι βέβαιο ακόμη ότι η Ελλάδα έχει αποφύγει τη χρεοκοπία και μια υποχρεωτική έξοδο από την Ευρωζώνη και την ΕΕ!» δήλωσε η διευθύντρια του ΔΝΤ. Μεγάλη... βοήθεια σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ!

Λεωφόρος Κυρίου Δημήτρη Χριστούλα...

 Του Γιώργου Πήττα,  TV Χωρίς Σύνορα...

Για δεκαετίες στην κυριολεξία, μεγαλώνω με τα «εμπρός στον δρόμο που χάραξε…»
Το σύνθημα, όπως και πολλά άλλα, κουράστηκε στ’ αυτιά μου, ξέφτισε.
Κατάντησε παράφωνο, ανώφελο και ηχορρυπαντικό καθώς αλλοιώθηκε κι’ έγινε μια δηλητηριώδης καραμέλα που πιπιλίζουν αρειμανίως τα υποπροϊόντα του αντιδικτατορικού αγώνα.
Αυτοί που αντάλλαξαν μια συγκυρία στην οποία βρέθηκαν ή και ανταποκρίθηκαν ακόμα, για να χαράξουν τον δρόμο στον οποίο βάδισαν κατασπαράσσοντας τον εθνικό πλούτο, μετατρέποντας την Ελλάδα σταδιακά σε έρημη χώρα.
Έρημη Χώρα είπα και, πώς να μη θυμηθώ ευλαβικά τον Elliot;
« Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας
Μες απ’ την πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας
Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας
Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές.»
Ο Δημήτρης Χριστούλας, υπάρχει.
Μπαμ!
Τώρα δεν υπάρχει.
Ή όχι;
Θα ακουστεί άραγε στην ερημιά των Αθηνών το «εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Δημήτρης;»
Όχι αυτός του φονικού.
Ο άλλος, ο δρόμος του μέχρις εσχάτων αγώνα για αξιοπρέπεια.
Αυτόν είναι που έδειξε ο κύριος Δημήτρης Χριστούλας.
Ή μήπως ο αντίλαλος του πυροβολισμού που διαπέρασε τα κεφάλια μας θα χαθεί-και αυτός- σταδιακά αφού πρώτα εκτονωθεί το θυμικό;
Θα μείνουν τάχα μονάχα τα λόγια των υποκριτών να μολύνουν κι’ άλλο τον αέρα δίχως αντίλογο, δίχως αντίσταση δίχως φωνή;
« Κείνο το λείψανο που φύτεψες στον κήπο σου τον άλλο χρόνο,
Άρχισε να βλασταίνει; Πες μου, θ’ ανθίσει εφέτο;
Ή μήπως η ξαφνική παγωνιά πείραξε τη βραγιά του;
Ω κράτα μακριά το Σκυλί τον αγαπάει. τον άνθρωπο,
Τι με τα νύχια του θα το ξεχώσει πάλι !
Συ ! hypocrite lecteur ! – mon semblable, - mon frère !
Δεν θέλω να αναφέρω καν τα ονόματά τους.
Είναι λερά και θα βρωμίσουν ένα γραπτό που εξελίσσεται με το νου προσηλωμένο στην έξοδο ενός Αξιοπρεπούς.
Πως μπορώ να προφέρω Δημήτρης Χριστούλας και μετά «αυτούς»;
Ο Κύριος Δημήτρης Χριστούλας όμως, δεν χάραξε δρόμο.
Ούτε λεωφόρο άνοιξε.
Σε έναν τόπο ανθρώπων ρημαγμένων, με το μέλλον ακυρωμένο, το παρόν σκοτωμένο και το χθες παραμορφωμένο, ο Άνθρωπος αυτός, πήγε στην Πλατεία Συντάγματος, εκεί όπου κατά τη διάρκεια του περασμένου θέρους, ακόμα διεκδικούσε το δικαίωμα να διαλαλεί την αγανάκτησή του και να διαχέει την οργή του συλλογικά.
Συνάντησε τον εαυτό σε διαφορετικό χρόνο και στόχευσε με απόλυτη ακρίβεια. Οπλισμένος, αφόπλισε το σύστημα από τη δυνατότητα να του εξευτελίζει τη ζωή και να του την εκτρέπει σε έναν βίο σκυφτό.
Ο Δημήτρης Χριστούλας πεθαίνοντας, έγινε Χώρα.
Μπορεί το αίμα του να ράντισε «αυτούς».
Η ταραχή τους όμως, δεν ξεπερνά τον αιφνιδιασμό που προκαλεί ένας λεκές καφέ, στο λευκό ατσαλάκωτο πουκάμισο.
«Μισό λεπτό, να αλλάξω πουκάμισο» είπαν, και μετά, συνέχισαν την παρτίδα μοιράζοντας τα ιμάτια της πατρίδας στους διεθνείς γυρολόγους που προσκάλεσαν αφού για δυο χρόνια έκαναν τους τελάληδες. «Πουλάμε, ξεπουλάμε, και φτηνά. Κοπιάστε.»
Προηγουμένως, για δεκαετίες ολόκληρες πριν τον πλειστηριασμό, είχαν κατά συρροή αφοδεύσει επί της Ιστορίας, της Αλήθειας, της Αξιοπρέπειας και είχαν μοιράσει τα κομμάτια της Ελλάδας στους φίλους τους και στους κατά συνθήκη κόλακες τους.
Μπαμ!
«Τι είναι αυτός ο θόρυβος;»
Ο αγέρας κάτω απ’ την πόρτα.
«Τι είναι αυτός ο θόρυβος τώρα; Τι κάνει ο αγέρας;»
Τίποτε πάλι τίποτε.
«Δεν Ξέρεις τίποτε;
Δε βλέπεις τίποτε;
Δε θυμάσαι
Τίποτε ;»
«Πωλείται αέρας καταστήματος» έγραφαν κάποτε αγγελίες και πινακίδες έξω από μαγαζιά.
Τώρα, ξε-πωλείται ο αέρας, η θάλασσα, ο ήλιος, η γη, αδιακρίτως.
Στο όνομα μιας ανάπτυξης στηριγμένης στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, οι θύτες της «Χώρας Δημήτρης Χριστούλας», ευτελίζουν και το Ενεργειακό και Αναπτυξιακό μέλλον με την παραδοσιακή τους πρακτική:
Ό,τι νάναι, όπου νάναι, όπως νάναι.
Χάνει τα λάμδα της η Ελλάδα, εκποιείται με το στόμα ανοικτό ικανή να προφέρει μόνο άναυδα φωνήεντα: Εάα…ααααα….
Μπορούν τώρα να φυτρώσουν οι ανεμόμυλοι της Αιολικής Ενέργειας , σαν τα καταραμένα αυθαίρετα που πνίγουν τον τόπο. Έωλες λοιπόν ενέργειες που θα ακυρώσουν ότι απέμενε από το ήδη κατ’ εξακολούθηση βιασμένο κάλλος.
«Βλέπω πλήθος λαό, να περπατά ένα γύρο.
Ευκαριστώ. Α δείτε την αγαπητή μου Κυρίαν Ισοψάλτου,
Πείτε της πως θα φέρνω τ’ ωροσκόπιο μοναχή μου:
Πρέπει να φυλαγόμαστε πολύ στον καιρό μας.»
Και γύρω, η αβουλία. Η σιωπή και η αμηχανία.
Να παραφράσω τον Martin Niemöller:
«Πρώτα αυτοκτόνησε ο γείτονας του τρίτου γιατί είχε χρέη. Δεν είπα τίποτα, δεν χρωστούσα. Μετά , ο απέναντι πυρπόλησε το σπίτι του και κάηκε μαζί του, θα του το έπαιρνε η τράπεζα. Δεν μίλησα, είχα ξεπληρώσει το σπίτι. Λίγο αργότερα, ο ένοικος του γωνιακού έπεσε από την ταράτσα, είχε απολυθεί. Σώπασα, είχα τη δουλειά μου. Ακόμα».
Αλλά ο Δημήτρης Χριστούλας δεν αυτοκτόνησε.
Τελετουργικά, μπροστά στην Βουλή, εξερράγη και συνάντησε τον Κώστα Γεωργάκη.
Διερράγη. Με τα θραύσματά του να ψάχνουν γόνιμο έδαφος να φυτευτούν ως σπόροι Αξιοπρέπειας στο σώμα των Ελλήνων.
Φοβάμαι, άγονο το έδαφος.
Αλλιώς, που είναι οι εκατοντάδες χιλιάδων που πλημμύριζαν τις πλατείες;
Που είναι το μέγα πλήθος με το μέγα πάθος;
Γιατί, οι εκατό χιλιάδες είναι ελάχιστοι και οι διακόσιες χιλιάδες λίγοι.
Μα δεν ήσαν ούτε εβδομήντα οι χιλιάδες που έπρεπε να είναι εκατομμύρια.
«Ανύπαρχτη Πολιτεία
Μέσα στην καστανή καταχνιά ενός χειμωνιάτικου μεσημεριού
Ο Σμυρνιός έμπορας, κύριος Ευγενίδης
Αξούριστος, με την τσέπη γεμάτη σταφίδες»
Ποιος να ξέρει τι μετρά ο κάθε κύριος Ευγενίδης.
Σταφίδα τη σταφίδα, ίσως και να μετρά: Πόσο ακόμα θα αντέχει να σιωπά;
Ή μήπως ακόμα δεν έχει καταλάβει πως οι μέρες που έφυγαν δεν έχουν γυρισμό;
Ανύπαρχτη Πολιτεία, ναι.
Αν είναι δυνατόν, η πιστολιά μιας χώρας, της Χώρας Δημήτρης Χριστούλας, μάζεψε δεν μάζεψε κάνα δυο χιλιάδες ανθρώπους, τάγμα ξυπόλυτο, αυτό που όπως πάντα δέχτηκε τη βία των εντεταλμένων κρανοφόρων.
Και μετά, οι πάσης φύσεως σύντροφοι, αυτοί που ξέρουν να παρατάσσονται και να περιφρουρούν εξανίστανται σαν τους δείχνει το δάκτυλο που σκοπεύει τους επαγγελματίες.
Μάταιη η υπερηφάνεια και η αξιοπρέπεια σου Κύριε Χριστούλα. Ίσως.
Στόχευσες σε πλήθος χαλασμένων και νυσταλέων τηλεθεατών. Αυτοί είναι οι πεθαμένοι.
Προσδοκούν ανάσταση νεκρών. Σέρνονται γονυπετείς στην Τήνο.
Παραπατούν και νομίζουν πως χορεύουν.
Είναι αγορασμένοι, στυμμένοι και αφυδατωμένοι και τώρα πεταμένοι αλλά, προσδοκούν σιωπηρά.
Χαίρονται που η σφαίρα σου δεν αποστρακίστηκε από το κρανίο σου, μπορεί και να τους είχε πετύχει.
«Ύστερα από το φως του πυρσού κόκκινο σε ιδρωμένα πρόσωπα
Ύστερα από την παγερή σιωπή μέσα στους κήπους
Ύστερα από την αγωνία σε τόπους πετρωτούς
Τις κραυγές και τους αλαλαγμούς
Τη φυλακή το παλάτι και τ’ αντιφέγγισμα
Του ανοιξιάτικου κεραυνού πάνω από μακρινά βουνά
Εκείνος που ήταν ζωντανός είναι τώρα πεθαμένος
Εμείς που ζούσαμε τώρα πεθαίνουμε»
Έμαθα. Έμαθα από κάποιον που θα ήθελε εκείνο το απόγευμα να μαζευτούν οι εκατοντάδες χιλιάδες, πως δεν ήταν ούτε δυο χιλιάδες καλά –καλά.
Αυτοί, οι λίγοι που αρνούνται-ακόμα- να συνηθίσουν τον θάνατο.
Είναι ο κάθε ένας τους , ένας Δημήτρης Χριστούλας.
Όλοι οι άλλοι, τα εκατομμύρια, είναι οι καθημερινοί μπάτσοι της ζωής μας.
Οι άλλοι κρανοφόροι που κλωτσούσαν την κοπέλα προχθές στην άσφαλτο με λύσσα.
Οι άλλοι κρανοφόροι που έστειλαν στο νοσοκομείο τον Μπούσιο και τον Λώλο.
Αυτοί, είναι ο «λαός». Η σιωπηρή πλειοψηφία.
Που, ποιος ξέρει, ίσως ταράχτηκε πολύ που ο Δημήτρης Χριστούλας παρήγγειλε να αποτεφρωθεί και να μην προσβληθεί η μνήμη του από την εξόδιο συνδιαλλαγή.
«Άκουσα το κλειδί
Στην πόρτα να γυρίζει μια φορά μια φορά μόνο
Σκεπτόμαστε το κλειδί, καθένας μες στη φυλακή του
Με τη σκέψη του κλειδιού, καθένας βεβαιώνει τη φυλακή του»
Αντίο Κύριε Χριστούλα.
Μικρή η Χώρα που έφτιαξες, μ’ ελάχιστους κατοίκους, ίσαμε δυο χιλιάδες το πολύ.
Μα, σε ευχαριστούμε. Είμαστε τουλάχιστον, Αυτοί.
(όλα τα μέρη σε πλάγια γραφή, είναι αποσπάσματα από την Έρημη Χώρα του T.S.Elliot, στην γνωστή απόδοση του Γιώργου Σεφέρη)
@pittasgeorge