Το «τέλος του μνημονίου» και άλλα παραμύθια...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*, απο την ελευθεροτυπια...

«Με τα 600 ευρώ που έχω πάνω μου να πληρώσεις το ΤΕΒΕ. Το ενοίκιο το πλήρωσα χθες. Κόρη μου, συγγνώμη, δεν άντεχα άλλο την ταλαιπωρία για ένα πιάτο φαΐ με αίμα. Να σπουδάσεις την κόρη μας και να μην την αφήσεις ποτέ μόνη». (Από το γράμμα που άφησε πενηντατετράχρονη που επιχείρησε να αυτοκτονήσει πηδώντας από τα τείχη του Ηρακλείου Κρήτης στις 13 Μαρτίου).

Η άτυχη γυναίκα είχε στην τσέπη της εκατό ευρώ παραπάνω από όσα θα μοιραστούν, «με εντολή Σαμαρά», σε ενστόλους και «αναξιοπαθούντες». Οσο είναι αλήθεια ότι και ένα ευρώ να πάρεις όταν δεν έχεις τίποτα έχει σημασία, άλλο τόσο αλήθεια είναι ότι τα χρήματα αυτά δίνονται με τον πιο ανήθικο και πολιτικάντικο τρόπο, στο πλαίσιο της γνωστής παράδοσης ρουσφετιών και πατρωνίας του παλαιοκομματισμού. Οχι μόνο γιατί συγχρονίζονται με τις εκλογές, όσο γιατί σκοπό έχουν να ενισχύσουν ένα διπλό ψέμα: αφ' ενός την προσπάθεια αναβίωσης του success story, αφ' ετέρου το νέο παραμύθι, ότι τάχα η εποχή των μνημονίων τελειώνει.

Το πρώτο ψέμα έχει απέναντί του την αμείλικτη, ζοφερή πραγματικότητα που συμπυκνώνει η προμετωπίδα. Τις αυτοκτονίες, τη μαζική φυγή των καλύτερων νέων μυαλών στο εξωτερικό, την απόγνωση των ανέργων που μαζικά πλέον περιέρχονται στη μακροχρόνια, μη ανατρέψιμη ανεργία. Για αυτό και δεν έχει ελπίδα να πείσει, γι' αυτό δεν έχει μέλλον το νεοφιλελεύθερο πείραμα στον τόπο μας. Αυτά που απαιτούνται για την καπιταλιστική αναδιάρθρωση και τη μετάβαση στη νέου τύπου κοινωνία χωρίς κανένα κοινωνικό δικαίωμα είναι τόσο αιματηρά και αβάστακτα για το μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού λαού, ώστε να είναι αδύνατο να εφαρμοστούν στην πράξη. Ετσι έγινε η Ελλάδα ο αδύναμος κρίκος της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης.
Το θνησιγενές πλεόνασμα αποτελεί κλασικό παράδειγμα δημιουργικής λογιστικής, στο πλαίσιο της οποίας εκατομμύρια χρεών πέρασαν απ' ευθείας στο δημόσιο χρέος χωρίς να συνυπολογισθούν στο έλλειμμα, ενώ τα τεράστια ελλείμματα των ασφαλιστικών οργανισμών (που υπερβαίνουν τα τρία δισεκατομμύρια ευρώ) μεταμορφώθηκαν, με μαγικό τρόπο, σε «λευκή» από «μαύρη τρύπα». Σε κάθε περίπτωση, το αριθμητικό «επίτευγμα» του πλεονάσματος δεν οφείλεται στην αύξηση των εσόδων από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, που αποτελεί το βασικό λόγο διόγκωσης των ελλειμμάτων, αλλά αποκλειστικά στις περικοπές μισθών, συντάξεων και τη διάλυση των υποδομών του κοινωνικού κράτους.

Ή ενημερωθείτε ή βουλώστε το....

Κρυσταλία Πατούλη...

Ή ενημερωθείτε ή βουλώστε το.
Έχετε ιδέα τι θα πει να αυτοκτονούν κάθε μέρα άνθρωποι; Γιατί αυτό συμβαίνει στη χώρα τα τελευταία χρόνια.
Μια χώρα που είχε το μικρότερο αριθμό αυτοκτονιών στην Ευρώπη, την κατάντησαν ένα απέραντο νεκροταφείο από χιλιάδες αυτόχειρες.
Όταν σε ανθρώπους ήδη επιβαρημένους ψυχολογικά και κοινωνικά από την ίδια τη ζωή που τους έτυχε, τους φορτώνεται και μια κρισάρα ώστε να μην έχουν που την κεφαλήν κλίναι και πως να επιβιώσουν, τι περιμένετε να κάνουν;
Όλοι οι άνθρωποι που έχουν ψυχολογικά προβλήματα βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, σε εκείνη ακριβώς την ομάδα που κινδυνεύει περισσότερο.
Ο κάθε άσχετος νομίζει ότι ψυχολογικό πρόβλημα, είναι αυτό που κάθεσαι με τις ώρες και συζητάς με το/τη φίλο/η σου και κλαίς από το τηλέφωνο, το ίντερνετ ή τη καφετέρια.

«Χειμώνιασε και πρέπει να μείνω άστεγος»....

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Αν ένας θάνατος δεν είναι πολιτικός από μόνος του, καμία πολιτική διάσταση δεν μπορούν να του αποδώσουν οι κομματικές ανακοινώσεις, όσα πύρινα (δηλαδή καμένα από την πολυχρησία) στερεότυπα κι αν επιστρατευτούν· η σπέκουλα δίνει απλώς την ευκαιρία σε όσους θα όφειλαν να νιώθουν συνυπεύθυνοι να μετατοπίσουν τη συζήτηση από το καθαυτό γεγονός στα παράπλευρα και δευτερεύοντα·
να γλιστρήσουν στη συνήθη ανούσια έριδα. Οι τυπικά εκούσιοι και στην πραγματικότητα εξαναγκασμένοι θάνατοι αποκτούν την πολιτική τους βαρύτητα αφενός με το σημείωμα που αφήνει ο αυτόχειρας, αφετέρου με το πάγωμα της κοινωνίας, που συναισθάνεται ότι για μία επιπλέον φορά στάθηκε αδύνατο να προστατέψει ένα αναγκεμένο μέλος της. Οσο για την πολιτεία, και αυτή αισθάνεται κατά βάθος τρόμο, αλλά τον ξορκίζει αρνούμενη την πολιτικότητα ενός συμβάντος, που είναι πολύ μεγαλύτερη από την πολιτικότητα πενήντα τηλεΔεν είναι εύκολο να μετρηθούν οι αυτοκτονίες των τελευταίων δύσκολων ετών. Και δεν είναι ηθικό ούτε να τις πολλαπλασιάζει η κομματική ρητορική ούτε να θεωρούνται πολιτικού χαρακτήρα όσες έχουν γίνει. Οι άνθρωποι, δυστυχώς, αυτοκτονούσαν και προ μνημονίων. Και κάποιοι θα αυτοκτονήσουν ακόμη κι όταν θα βγούμε επιτέλους από το διαβόητο τούνελ, σκοτεινό προς το παρόν και αδιέξοδο, για να βρεθούμε στην υπεσχημένη γη της ευδαιμονίας.

Λαϊκισμός ΚΑΙ «λαϊκισμός»...

Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ποιοι αριθμοί, ποια αθροίσματα, είναι τα απαραίτητα για να σε προφυλάξουν από την κατηγορία του λαϊκιστή. Φαντάζομαι πως είναι πάνω κάτω τα ίδια που ορίζουν τις ενδημίες και τις επιδημίες. Αν έχουν αυτοκτονήσει πενήντα λόγω κρίσης κι εσύ αυτό το ορίσεις ως κανόνα, τότε είσαι λαϊκιστής.

Αν ο αριθμός ξεπεράσει το ψυχολογικό όριο των 654, τότε δεν είσαι. Αν πεθάνουν από αναθυμιάσεις τρεις με κομμένο ρεύμα κι εσύ φωνάξεις πως φταίει η κρίση και ο κυνισμός της εξουσίας, είσαι λαϊκιστής. Αν πεθάνουν από 227 και πάνω, τότε μόνο αποκτάς ένα μικρό δικαίωμα να γενικεύσεις. Απλά είναι τα πράγματα. Δεν παίζουμε με τους αριθμούς. Γι' αυτό υπάρχουν, για να υπολογίζουμε και να συγκρίνουμε. Κάτι σαν το όριο της φτώχειας. Αν από τα 440 ευρώ τον μήνα, περάσεις στα 634, αλλάζεις κόσμο. Από τους χαμένους, στους κερδισμένους. Στατιστικώς, σου απαγορεύεται να γκρινιάζεις. Ολα αυτά είναι όρια και γραμμές θεόσταλτες, τυπωμένες στις πλάκες του Μωυσή, δεν επιτρέπεται να αμφισβητηθούν ούτε από φτωχά μυαλά που δεν έχουν κουκούτσι οικονομικής σκέψης, ούτε από «φωνακλάδες» και ρομαντικούς που αγνοούν τη διάταξη των γραναζιών που κινούν τον κόσμο.
Συμφωνώ, πως τα επί μέρους, τα σποραδικά, τα τυχαία, τα άτυχα, τα λιμά των πιθανοτήτων, θα πρέπει να αναλύονται στις διαστάσεις τους. Αυτό όμως δεν ακυρώνει το γεγονός. Δεν το υποβιβάζει σε δευτερεύοντα θάνατο ή σε δευτερεύουσα φτώχεια. Και δεν είμαστε όλοι κομματικά στελέχη ούτε σιτιζόμαστε από κομματικά κονδύλια για να έχουμε όφελος από τη δημιουργία κλίματος.
ΑΝ ΔΕΝ φωνάξεις στον πρώτο θάνατο, αν δεν φωνάξεις στον δεύτερο, στον εκατοστό θα είναι αργά για να συμμαζέψεις οτιδήποτε. Δεν γίνεται να λειτουργούμε σαν Στατιστική Υπηρεσία. Να προσαρμόζουμε, την αγωνία, το αίσθημα, το όνειρο, την αντίδραση, by the book.

Ο θάνατός μας, η ζωή τους...

Γιωργος Ανανδρανιστάκης, απο την Αυγη...

Χάρη στους μοντέρνους πολέμους, πρώτα του Ιράκ, μετά της Γιουγκοσλαβίας, μετά πάλι του Ιράκ, μάθαμε τον περίφημο όρο «παράπλευρες απώλειες», αυτό δηλαδή που σημαδεύεις στρατόπεδα και εργοστάσια χημικών και πετυχαίνεις σχολεία, νοσοκομεία, παιδικές χαρές και γάμους. Τι να κάνουμε, μας έλεγαν, συμβαίνουν αυτά στους πολέμους, το μείζον είναι να σωθεί ο λαός από τους αιμοσταγείς δικτάτορες. Τώρα πως γίνεται να σώζεται ο λαός, δηλαδή οι άνθρωποι, μέσω του θανάτου ανθρώπων, δηλαδή του λαού, αυτό το μέγα μυστήριο μόνο οι μεγάλοι μύστες μπορούν να το λύσουν.
Συμβαίνουν αυτά στους πολέμους, όχι μόνο στους θερμούς, αλλά και στους ψυχρούς, τους οικονομικούς πολέμους, σαν αυτόν που μας έχουν κηρύξει εδώ και τρία χρόνια οι δανειστές μας και οι εγχώριοι αντιπρόσωποί τους. Πόλεμος γεμάτος παράπλευρες απώλειες, όπως οι 1.245 συμπολίτες μας που αυτοκτόνησαν, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, την τριετία 2009-2011, διπλάσιοι από όσους είχαν αυτοκτονήσει την προηγούμενη τριετία. Και σκεφτείτε τι έχει γίνει το 12 και το 13 που η κρίση θέριεψε. Δεν χρειάζεται να σκεφτείτε, δείτε τις ειδήσεις, όχι των μεγάλων δελτίων, των μικρών σάιτ και εφημερίδων, που καταγράφουν τουλάχιστον δύο αυτοκτονίες την ημέρα. Και να ήταν μόνο οι αυτοκτονίες. Είναι και η κατάθλιψη, το άγχος, τα εμφράγματα, τα εγκεφαλικά, συγγνώμη που σας μαυρίζουμε την καρδιά, αλλά καλύτερα να είναι μαύρη, παρά σταματημένη.
‘Όταν οι δανειστές και οι εγχώριοι αντιπρόσωποί τους έθεσαν σε κίνηση την επιχείρηση εκκαθάρισης που ονομάζεται κατ΄ ευφημισμόν Μνημόνιο, γνώριζαν ακριβώς τι θα συμβεί. Είχαν υπόψη τους τις εκατοντάδες μελέτες ανεξάρτητων οργανισμών που έδειχναν ότι απ΄ όπου πέρασε το ΔΝΤ άφησε ξοπίσω του θανατικό. Και πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Όταν ρίχνεις τους ανθρώπους στην απελπισία, την ασθένεια, την κατάθλιψη και ταυτοχρόνως τους διαλύεις το σύστημα υγείας, κλείνεις τα νοσοκομεία και τις ψυχιατρικές δομές, ο Χάρος περιμένει στη στροφή, όπως έγραφαν παλαιά οι εφημερίδες, για να περιγράψουν τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα.

ΟΥΦ!

Καρτεσιος...

9 Μαΐου 2012. Συνέντευξη Τύπου του υπουργού Οικονομικών Γ. Στουρνάρα: «Για πρώτη φορά από το 1968 οι τιμές μειώθηκαν τον Μάρτιο εφέτος. Οι τιμές πέφτουν πλέον στην Ελλάδα, αλλά η αλήθεια είναι ότι άργησαν να πέσουν».
31 Αυγούστου 2013: Σύμφωνα με έρευνα της ΕΣΕΕ οι τιμές των βασικών τροφίμων αυξήθηκαν κατά 6,3% την τελευταία πενταετία. Η σωρευτική αύξηση στις τιμές των βασικών αγαθών ανέρχεται σε 6,3% την περίοδο 2008-2013, με τα προϊόντα εισαγωγής να επιβαρύνονται περισσότερο. Τις μεγαλύτερες αυξήσεις παρουσίασαν η ζάχαρη (21,53%), τα αυγά (19,05%), το ρύζι (13,85%) και οι σοκολάτες (10,86%), σύμφωνα με την έρευνα. Αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι η τιμή του ψωμιού αυξήθηκε κατά 6,76%, ενώ η τιμή στο αλεύρι κατά 0,26% και μάλιστα παρά την “απελευθέρωση”».
Βαρέθηκα! Αυτά που ξέρουμε ότι θα γίνουν γίνονται. Αυτά που περιμένουμε. Περιμένουμε να περάσουν οι γερμανικές εκλογές για να χρεοκοπήσουμε, πτωχεύσουμε, μεταναστεύσουμε μαζικά, βουλιάξουμε, σκοτωθούμε κι ό,τι άλλο κακό μπορεί να γίνει και δεν έγινε –επισήμως – ακόμη. Ναι ρε, είμαι λαϊκιστής! Σαν τους λαϊκιστές που κατηγορούσε ο Στουρνάρας πριν έξι μέρες, στις 25 Αυγούστου 2013, λέγοντας: «Το χρέος εξελίσσεται σύμφωνα με τις προβλέψεις και ουδείς φόβος δικαιολογείται, όπως αδικαιολόγητες είναι και οι όποιες εξάρσεις λαϊκισμού».
Και βγαίνει στις 31 Αυγούστου 2013 ο Χρήστος Σταϊκούρας, Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών να λαϊκίσει δηλώνοντας: «Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο και θα χρειαστεί διαπραγμάτευση για την ελάφρυνση του».  Δεν κακοπέσαμε σε κακούς κυβερνήτες. Τα μάτια μας βγάλαμε και τα βγάζουμε. Με τα ίδια μας τα χέρια.

"Φυσικοί θάνατοι" στην Ελλάδα της πτώχευσης: μια αναίμακτη γενοκτονία...

του Μαζεστιξ, απο το Ιστολογιο Τοιχο - Τοιχο...

Μόνιμη επωδός της "δικής μας πλευράς" είναι οι περίπου 4.000 αυτοκτονίες των 3 τελευταίων χρόνων.
Τις χρησιμοποιούμε ως απόδειξη του επιχειρήματος πως "το Μνημόνιο σκοτώνει".
Αναμφισβήτητα πρόκειται για ένα τραγικό φαινόμενο που απασχολεί και τρομάζει φυσικά όλους μας.

Ξέρετε, όμως, κάτι;
Θεωρώ πως κάνουμε μεγάλο λάθος που επικεντρωνόμαστε μόνο εκεί.
Δε θα έπρεπε οι αυτοκτονίες να είναι η προμετωπίδα της αντίδρασής μας.
Υπάρχει ένα φαινόμενο πολύ χειρότερο, κατ' εμέ, και αποδεικνύει σαφέστερα και περίτρανα πως "το Μνημόνιο σκοτώνει".
Και είναι η ραγδαία αύξηση των θανάτων.
Των "φυσικών θανάτων", που λένε, μα δεν είναι καθόλου φυσικοί.
Μπορεί να μην έχουν την αμεσότητα του αίματος, όπως οι αυτοκτονίες, αλλά έχουν το ίδιο αποτέλεσμα και έχουν πολύ μεγαλύτερη έκταση.

"Θα συνέβαιναν έτσι κι αλλιώς" θα έλεγε διαφωνώντας κάποιος εμμονικός.
Όχι, δεν είναι έτσι.
Η τραγική αύξηση της θνησιμότητας και η επαπειλούμενη μείωση του προσδόκιμου ζωής είναι φαινόμενα που κανείς δε δικαιούται να παραβλέπει.
Πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, εξ αυτών των "φυσικών θανάτων" δε θα συνέβαιναν "φυσικώς", αν δεν βυθίζονταν στην απελπισία οι συνάνθρωποί μας.

Και αν στις αυτοκτονίες μπορεί κανείς να εκφράσει μία ένσταση περί "επιλογής", στους αμέτρητους "φυσικούς" θανάτους, όμως, που προκλήθηκαν άμεσα ή έμμεσα από εγκληματικές επιλογές των κυβερνώντων και των παρατρεχάμενών τους, δεν μπορεί κανείς να εκφράσει καμία ένσταση.
Τι μπορεί να πει κανείς για την καθηγήτρια που πέθανε προχθές από έμφραγμα στη Λάρισα, μία μέρα μετά τη γνωστοποίηση της ώθησής της σε "διαθεσιμότητα";
Την Παρασκευή ουσιαστικά την απέλυσε ο Μητσοτάκης, το Σάββατο έπαθε έμφραγμα και πέθανε.

Ξέρετε πόσες άλλες περιπτώσεις μπορώ να σας πω;
Για ανθρώπους, η καρδιά των οποίων δεν άντεξε την ασφυκτική πίεση της επιβίωσης μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, και έσβησαν πριν την ώρα τους;
Δε θέλω να αναφερθώ περαιτέρω σε περιπτώσεις.
Τις ξέρετε και τις ξέρω.
Και τις ξέρουν και τις αναφέρουν και πολλές έρευνες που έχουν γίνει από αρμόδια υγειονομικά ινστιτούτα ερευνών και συχνά φωνάζουν για το ανθρωπιστικό έγκλημα που διεξάγεται στη χώρα μας.



Αυτή η επελαύνουσα θνησιμότητα είναι μία απ' τις πολύ μεγάλες πληγές της κοινωνίας μας σήμερα.
Η οποία φυσικά αποδίδεται σε "φυσικά αίτια".

Όσο "φυσικό" δηλαδή μπορεί να είναι το εγκεφαλικό, ο καρκίνος ή το έμφραγμα...

• την επομένη της απόλυσής σου
• ή τη μέρα που ήρθε το χαράτσι και δεν είχες να το πληρώσεις
• ή τη μέρα που σου έκοψαν το ρεύμα
• ή τη μέρα που δεν είχες να ταΐσεις το παιδί σου
• ή τη μέρα που ο σπιτονοικοκύρης σου σού ανακοίνωσε πως θα σου κάνει έξωση αν δεν πληρώσεις τα χωστούμενα
• ή τη μέρα που η εισπρακτική εταιρεία σε απείλησε με φυλακή επειδή δεν είχες να εξοφλήσεις το δάνειό σου στην τράπεζα
• ή τη μέρα που ο εργοδότης σου σε εκβίασε για να δεχτείς πετσόκομμα του μισθού σου
• ή τη μέρα που τσακώθηκες γι' άλλη μια φορά με τον άντρα σου λόγω των συνεχών προβλημάτων που αντιμετωπίζετε
• ή τη μέρα που είδες το συνταξιούχο πατέρα σου να υποφέρει απ' τους πόνους και να μην έχει λεφτά για φάρμακα
• ή τη μέρα που είδες το 30χρονο άνεργο παιδί σου να κλαίει και να κλείνεται στο παιδικό του δωμάτιο...

Οι ηθικοί αυτουργοί αυτών των χιλιάδων άδικων και πρόωρων θανάτων είναι serial killers της πολιτικής που πρέπει να λογοδοτήσουν γι' αυτήν την αναίμακτη γενοκτονία που διεξάγεται στη χώρα μας.

Έχουμε μιλήσει αρκετά για τις χιλιάδες αυτοκτονίες.
Μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε, να φωνάξουμε, να ουρλιάξουμε και για τους χιλιάδες "φυσικούς θάνατους" από καρκίνο, εγκεφαλικά και εμφράγματα στην Ελλάδα της διεστραμμένης φτωχοποίησης;

Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια...

Της Άννας Χατζησοφιά, απο το Red NoteBook...

Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια, όχι γιατί έχουν να απολύσουν 12.500 ζωές, αλλά γιατί οι περισσότεροι είναι απολυμένοι χρόνια τώρα.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί παραφυλάγουν μην έρθουν και τους κόψουν το ρεύμα από την κολώνα της ΔΕΗ, που έχουν συνδέσει παράνομα το ρεύμα.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια, γιατί περιμένουν την έξωση του ιδιοκτήτη που έχουν ένα χρόνο να τον πληρώσουν.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί ψάχνουν τρόπους να πληρώσουν το χαράτσι οι ιδιοκτήτες, τρομάρα τους.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί δεν ξέρουν πως θα πουν στο παιδί ότι πρέπει να κόψει τα μαθήματα κιθάρας.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί αισθάνονται ενοχές που δεν μπορούν να στηρίξουν τον άνεργο αδελφό τους, με το επίδομα που παίρνουν σαν μισθό.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί αισθάνονται ενοχές που οι ίδιοι εργάζονται.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια, γιατί έχουν τύψεις που αυτοί ακόμα μπορούν να επιβιώσουν.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί μετανιώνουν για εκείνο το ταξίδι στη Νέα Υόρκη πέντε χρόνια πριν, που αν δεν το είχαν κάνει θα ξοφλούσαν τώρα το φόρο εισοδήματος.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί μαστιγώνουν τον εαυτό τους που θέλησαν μεγαλύτερο σπίτι και πήραν στεγαστικό δάνειο.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί είναι καλλιτέχνες και άνεργοι, και ο άνεργος καλλιτέχνης έχει δυο φορές ανεργία. Μία γιατί δεν εργάζεται και μία γιατί δεν δημιουργεί.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί φοβούνται τους εφιάλτες που θα έρθουν σ αυτόν τον ύπνο.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί πρέπει να απολύσουν κόσμο, αλλιώς θα κλείσουν το μαγαζί μια ώρα νωρίτερα.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί δεν κλείνουν την επιχείρηση για να μην απολύσουν κόσμο, και ξενυχτούν περιμένοντας την σύλληψη για χρέη στο δημόσιο.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί ξενυχτούν τον φίλο που αυτοκτόνησε.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια, για να μιλήσουν στο Skype με άλλους φίλους που ξενιτεύτηκαν.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί παίρνουν αντικαταθλιπτικά και κοιτούν το σκοτάδι.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί περιφρουρούν στην ΕΡΤ.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί ο Δήμος θέλει να κλείσει τις μικρές εστίες πολιτισμού που χτίσαν με τόσο κόπο και τόσα χρέη.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί βλέπουν το φάντασμα του φασισμού να πλανιέται πάνω από τις ζωές τους.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί είναι ποιητές.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί η επιβίωση έχει σκοτώσει κάθε ίχνος ποίησης μέσα τους.
Οι περισσότεροι από τους φίλους μου, έχουν κρεμάσει τις ελπίδες τους στην Ανατροπή που μέλλεται για  να ‘ρθει.
Οι περισσότεροι από τους φίλους μου παλεύουν για την Ανατροπή, ο καθένας με τα όπλα του και όλοι με τις τελειότητες και τις ατέλειες τους.
Οι περισσότεροι από τους φίλους μου είναι τις τελευταίες μέρες κάτω στο Φάληρο, είτε είναι σύνεδροι, είτε όχι.
Οι περισσότεροι από τους φίλους μου παρακολουθούν με αγωνία το τι γίνεται στο Τάε Κβο Ντο. Ποιος είπε, τι είπε, ποιος έμεινε, ποιος έφυγε, ποιος ήρθε ποιος δεν ήρθε και γιατί.
Στο Φάληρο χορεύουμε αυτές τις μέρες τον γνωστό Λενινιστικό χορό - ένα βήμα μπρος δύο βήματα πίσω.
Παρότι λάτρης του συντρόφου Βλαντιμίρ, νομίζω ότι δεν είναι εποχές για ταγκό. Αν κάνουμε ένα βήμα μπρος θα πέσουμε στον γκρεμό. Αν κάνουμε δύο βήματα πίσω θα πέσουμε στο ρέμα. Είναι καιρός για άλματα. Να περάσουμε πάνω από τον γκρεμό. Να πετάξουμε.
Οι καιροί ου μενετοί για πλειοψηφίες, μειοψηφίες, θώκους, λίστες, υπολίστες (κρυφές και φανερές), ενότητες, πλατφόρμες, εμμονές, αγκυλώσεις. Δεν μπορούμε να μιλάμε για σταυροδοσίες όταν η χώρα είναι κρανίου τόπος γεμάτος σταυρούς.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί μας παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα, και δεν αναφέρομαι στην γνωστή συνιστώσα.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια από ελπίδα.
Ελπίζω να κάνουμε την αγρύπνια τους να αξίζει.

Αυτοκτονίες: η επάρατος αλήθεια...

της Μαριαννας Τζιαντζη...

Ρεκόρ 50ετίας σημείωσαν στην Ελλάδα οι αυτοκτονίες το 2011, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ. Η αύξησή τους είναι 26,52% σε σύγκριση με το 2010 ενώ ο αριθμός τους έφτασε τις 477.

Όπως κάποιοι δεν θέλουν να μιλούν για την «κακιά αρρώστεια» ή την επάρατο νόσος, έτσι και οι τάχα σοβαροί» πολιτικοί και ΜΜΕ δεν μιλούν για τις κακές, τις επάρατες αλήθειες -και μια από αυτές είναι το κύμα των αυτοκτονιών. Όπως επί δικτατορίας γίνονταν βασανιστήρια αλλά οι εφημερίδες δεν έγραφαν τίποτα, έτσι και τώρα τα κυρίαρχα ΜΜΕ υποβαθμίζουν το θέμα όχι από σεβασμό στους νεκρούς, αλλά επειδή είναι συνένοχα στο έγκλημα. Λες και η σιωπή είναι μισή αρχοντιά, ενώ η επάρατος αλήθεια είναι γκρίνια, μιζέρια, λαϊκισμός.

Δεν φταίει η φτώχεια γενικά. Μελέτες επιστημόνων δείχνουν ότι η ανέχεια συσχετίζεται άμεσα με την αύξηση των αυτοκτονιών, αλλά οι επιπτώσεις της κρίσης γίνονται ακόμα πιο φονικές όταν η ανεργία συνοδεύεται από την κατάρρευση του κράτους πρόνοιας. Μια κατάρρευση που αποτελεί συνειδητή επιλογή των μνημονιακών κυβερνήσεων και όχι ένα «αναγκαίο κακό». Οι κατασχέσεις κατοικιών (που μεθοδεύονται ύπουλα αλλά μεθοδικά και αμείλικτα) θα σκοτεινιάσουν ακόμα περισσότερο το ήδη θολό τοπίο. Εκτός και αν...

Αδήλωτα βρέφη, αδήλωτες ιερόδουλοι, αλλά και αδήλωτες αυτοκτονίες. Συμφωνα με τη ΜΚΟ Κλίμακα, οι μη καταγεγραμμένες απόπειρες είναι 15-20 φορές περισσότερες από τον επίσημο αριθμό των αυτοκτονιών. Ταυτόχρονα, πολλές αυτοκτονίες δεν δηλώνονται ως τέτοιες καθώς οι συγγενείς του νεκρού δεν θέλουν να φέρουν το κοινωνικό και το θρησκευτικό στίγμα. Όπως η μη επίσημη ανεργία, έτσι και οι μη δηλωμένες αυτοκτονίες αποκτούν μια εφιαλτική αμοιβαδική μορφή.

Εκτός από τις δημόσιες αυτοκτονίες, υπάρχουν και  οι κρυφές: άνθρωποι πηγαίνουν στις ερημιές, στο υπόγειο, στην αποθήκη του σπιτιού, σε χαράδρες και σπηλιές για να απαγχονιστούν, να αυτοπυρποληθούν, να γκρεμιστούν στο κενό. Σαν να ντρέπονται, σαν να ζητούν συγγνώμη απ’ όσους αφήνουν πίσω τους.

Ίσως σύντομα να ιδρυθεί κάποιο Παρατηρητήριο Αυτοκτονιών που θα καταγράφει τους φευγάτους. Διακριτικά, δημοσιοποιώντας μόνο τόπο, ηλικία, φύλο και κεφάλια και όχι ονοματεπώνυμα. Σαν να λέμε Παρατηρητήριο Αδέσποτων Σκυλιών σε έναν κόσμο αναλώσιμων ζωών.

(ΠΡΙΝ, 26.5.13)

Όταν τα στημόνια της ψυχής σπάνε...

Του Γιωργου Παπασωτηριου...

«Συγχωρέστε με, δεν αντέχω άλλο» έγραψε ο 46χρονος υπολοχαγός από τη Χαλκίδα και βούτηξε στο κενό. Έκανε και δεύτερη δουλειά για να ζήσει αξιοπρεπώς την οικογένειά του. Δεν άντεξε. Τα στημόνια της ψυχής κόπηκαν.
Πολλοί συν-Έλληνες βρίσκονται ομοίως στα όριά τους. Γι’ αυτό η πιο συνηθισμένη πασχαλινή ευχή φέτος ήταν «Καλές αντοχές»! Όμως, η αντοχή είναι υποκειμενική κατάσταση.
Άλλος δεν αντέχει να μην έχει να πάει γάλα στα παιδιά του κι άλλος, όπως η γνωστή ποιήτρια, να συγκλονίζεται από τους μετανάστες που… «πιάνουν τα παγκάκια» στην πλατεία Κυψέλης. Και διερωτάται κανείς, πόση τάχα ευαισθησία χρειάζεται η ποίηση! Ποιος ήταν εκείνος που έλεγε ότι η ποίηση είναι το δόσιμο του εαυτού, το δώρο που μιλά; Γιατί πράγμα όμως μιλά; Άλλοτε η ποιητική γλώσσα υποθάλπει την αλλαγή, ανατρέποντας την ισχύουσα συμβολική τάξη και δημιουργώντας τη νέα κοινωνικότητα, τη νέα συλλογικότητα, αυτή που θάλλει στις οπωροφόρες λέξεις και στην ποιητικότητα των δρόμων, εκεί όπου κατοικούν οι εξόριστοι νέοι και ο νέος λόγος. Άλλοτε η ποίηση ενισχύει την καθεστηκυία τάξη.

Οι ποιητές που δεν λαμβάνουν θέση υπέρ των αδικημένων, υποθάλπουν τους σύγχρονους ολοκληρωτισμούς και, μάλιστα, την ώρα που αυτοί βρίσκονται σε αδιέξοδο. Ήδη τρεις στους τέσσερις Ευρωπαίους μιλούν, σήμερα, για μία «ζοφερή κατάσταση και ένα δύσκολο μέλλον» της κοινωνίας της γηραιάς ηπείρου(έρευνα Ipsos/CGI). Ακόμη και οι ίδιοι οι Γερμανοί (το 73%) φοβούνται ότι η κρίση θα φτάσει και σ’ αυτούς.
Το αδιέξοδο καθρεφτίζεται ήδη στο παγωμένο πρόσωπο της Λαγκάρντ καθώς οι νέοι φοιτητές διαμαρτύρονται κόσμια στο πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ για την περίφημη «ανταγωνιστικότητα» που σημαίνει 19,2 εκατομμύρια ανέργους και πολλές δεκάδες εκατομμύρια εξαθλιωμένους υποαπασχολούμενους στην Ευρώπη.
Οι γορίλες της ασφάλειας θα εξοστρακίσουν κακήν κακώς από την πανεπιστημιακή αίθουσα τον «άλλο λόγο», αυτόν που ακούγεται υποχρεωτικά σε κάθε δημοκρατία.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν απομένει παρά ο ένας και μοναδικός λόγος της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας(του consensus του Βερολίνου), που υποστηρίζει το γερμανικό μοντέλο της άγριας λιτότητας.
Αλλά χωρίς τον διαφορετικό λόγο, τον λόγο των αδυνάτων η δημοκρατία δεν υφίσταται, ειμή μόνο ως ο ολοκληρωτισμός της μίας και μοναδικής αλήθειας, της μίας και μοναδικής λύσης. Γι’ αυτό επιδιώκεται να καταπνιγούν οι άλλες φωνές.
Όμως, ο ουμανισμός θα επανέρχεται αδιαλείπτως. Γιατί χωρίς τον όλο Άνθρωπο, χωρίς την Αγάπη ως συνεκτικό αρμό, δεν υπάρχει το αίτιο που νοηματοδοτεί τη ζωή και αρμολογεί τις κοινωνίες. Εντέλει, τι είναι η ποίηση; Το ποιητικώς ζην ενός ερωτευμένου Σίσυφου (Καμύ), που περιφρονεί τις εξουσίες και τους θεούς, που μισεί το θάνατο και στον οποίο το πάθος για ζωή του στοιχίζει ένα ανείπωτο μαρτύριο.
Ο Σίσυφος οικειοποιείται το βράχο, που μπορεί να είναι ως μορφή κι ένα ξύλινο παγκάκι-κρεβάτι. «Ο βράχος είναι δικός του» και η «νίκη του βράχου» δική του. Ο «αγώνας και μόνο προς την κορυφή αρκεί…». Αυτό, λοιπόν, είναι το νόημα της ζωής.
Ο αέναος Αγώνας και η ανάσα-συνείδηση την ώρα της καθόδου. Αλλά τι να καταλάβει η… ποιήτρια απ’ όλα αυτά;

Τίποτα να μην πάει χαμένο...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων..

 Δημοσιευθηκε με τον τιτλο: Ο θανατος του εμπορακου...
Στο έργο του Αρθουρ Μίλερ «Ο θάνατος του εμποράκου» ο κεντρικός ήρωας, ο εμποράκος Γουίλι Λόμαν που αγωνίστηκε τίμια μια ζωή αλλά τσακίστηκε από την οικονομική κρίση, παίρνει τελικά την απόφαση να αυτοκτονήσει. Σε αυτούς που έσπευσαν να τον κατηγορήσουν γιατί παρουσιάζει έναν ήρωα που καταλήγει σε τέτοια απόφαση, ο Αμερικανός συγγραφέας απάντησε ότι ο Λόμαν αξίζει κάθε σεβασμό, γιατί ακόμα και με την αυτοκτονία του θέλει να υπερασπιστεί την αξιοπρέπειά του.

Στην Ελλάδα, τη χώρα που παραδοσιακά βρισκόταν πολύ χαμηλά στα σχετικά θλιβερά ποσοστά συγκριτικά με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η είδηση της κάθε νέας αυτοκτονίας ανοίγει μια νέα πληγή, αλλά παύει σταδιακά να εκπλήσσει. Συνηθίζουμε να ζούμε με τις πληγές μας, με τις πληγές των άλλων γύρω μας όταν συνειδητοποιούμε πόσο φτηνή έχει γίνει η ζωή μας. Αλλά και όταν αποφασίζουμε να μην αφήσουμε το πένθος να παρασύρει την οργή μας για το αδιανόητο που ζούμε. Ωστόσο, παρότι κανένα στατιστικό στοιχείο δεν μπορεί να καταγράψει τον ανθρώπινο πόνο, ο χαμός πριν από λίγες μέρες του Κώστα Κόγια, που βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του στον Βόλο, έχει κάποιες πτυχές που είναι σημαδιακές για ολόκληρη την κοινωνία μας.

Ο θάνατος του περιπτερούχου Κώστα Κόγια, προέδρου της Ομοσπονδίας Επαγγελματιών, Βιοτεχνών και Εμπόρων Μαγνησίας (ΟΕΒΕΜ), ήταν ο θάνατος ενός παραδειγματικού αγωνιστή. Ο «εμποράκος» αυτός είχε ηγηθεί της πορείας «323 χιλιόμετρα οργής και ανατροπής» από τον Βόλο στην Αθήνα. Σε κάθε σταθμό είχε γίνει αντικείμενο θερμών εκδηλώσεων, μέχρις ότου φτάνοντας στην Αθήνα δέχτηκε τις «περιποιήσεις» των ΜΑΤ.

Αν αναφέρομαι στον άνθρωπο αυτόν είναι διότι κατάφερε να κάνει πραγματικότητα αυτό που πολλοί άλλοι θα ήθελαν να κάνουν. Να πάρουν τους δρόμους της Ελλάδας για να ξυπνήσουν ένα λαό που οδεύει προς τον αφανισμό, δείχνοντάς του, όχι με τα λόγια αλλά με το έμπρακτο παράδειγμά τους, πως οφείλει να πάρει τη μοίρα του στα χέρια του. Ο αυτόχειρας της Μαγνησίας ίσως δεν θα είχε υπόψη του την επική πορεία του Μαχάτμα Γκάντι που οδήγησε πλήθη λαού προς τη θάλασσα για να μαζέψουν αλάτι σπάζοντας το βρετανικό μονοπώλιο. Ωστόσο, και η δική του πορεία διαπνεόταν από ανάλογο πνεύμα αγωνιστικότητας και αξιοπρέπειας.

Μήπως πρέπει να πούμε ότι μια τέτοια ζωή και ένας τέτοιος θάνατος είναι χωρίς σημασία; Μήπως πρέπει να παραδεχτούμε ότι η προϊούσα εξολόθρευση των περίφημων «μικρομεσαίων», που αυτός εκπροσωπούσε επάξια και οι οποίοι αποτελούσαν κάποτε το αγαπημένο θέμα της ρητορικής του ΠΑΣΟΚ, δεν είναι παρά ακόμη μια παράπλευρη απώλεια της δήθεν διάσωσης της χώρας από τα μνημόνια και τις συμβάσεις; Καμιά αμφιβολία για το ότι η κοινωνία μας, ο καθένας από μας και όλοι μαζί, θα έπρεπε να κάνουμε τα πάντα για να μη χάνονται άνθρωποι σαν κι αυτόν. Να μη συνεχίσει αυτή η μακάβρια επιδημία αυτοκτονιών αξιοπρεπών, πληγωμένων ανθρώπων. Ομως η πορεία ζωής του Κώστα Κόγια πρέπει να ανοίξει και για εμάς δρόμους αντίστασης και ελευθερίας. Τίποτα να μην πάει χαμένο.

Ένας καταδικασμένος σε θάνατο δραπέτευσε*...

Ευγενία Λουπάκη, απο την Αυγη...

Πριν από μόλις πέντε μήνες ένας άνθρωπος περπάτησε 11 ολόκληρες μέρες και νύχτες, τις δύο τελευταίες υπό καταρρακτώδη βροχή, για να έρθει από τον Βόλο στην Αθήνα, να μεταφέρει, μαζί με τους συντρόφους-συνοδοιπόρους του, κραυγή αγωνίας, φωνή ελπίδας. Ο άνθρωπος αυτός δεν υπάρχει πια. Προτίμησε την οικειοθελή έξοδο από την κόλαση που του επιφύλαξαν αυτοί που αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς.
Είδα πρώτα, κατάπληκτη, τις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, και του βουλευτή του της Μαγνησίας, για τον τραγικό χαμό, την αυτοκτονία, δηλαδή, του Κώστα Κόγια, προέδρου της Ομοσπονδίας Επαγγελματοβιοτεχνών και Εμπόρων Μαγνησίας. Και στη συνέχεια "άκουσα" τον ίδιο, σε μακροσκελή συνέντευξη που έδωσε σε τοπικό ραδιόφωνο, μετά τη δική του "μεγάλη πορεία".
Μιλούσε με ψύχραιμο, συγκροτημένο λόγο, για την εμπειρία από τις πόλεις που διάβηκαν, συναντώντας τα ίδια προβλήματα, την ίδια οργή.
Μιλούσε για την καταστροφή των μικρομεσαίων επιχειρήσεων από την πολιτική των Μνημονίων. Παραθέτω αυτούσιες φράσεις του:
"Με τα μέτρα αυτά, πληρώνουμε καθημερινά θύματα". "Έμαθα ότι δύο συμπολίτες μας αυτοκτόνησαν πρόσφατα, λόγω των αξεπέραστων δυσκολιών που αντιμετώπιζαν". "Μιλάμε για βιωσιμότητα, για επιβίωση, τίποτε άλλο. Αν θα ζούμε, αν θα μπορούμε να φάμε, ή αν θ' αυτοκτονήσουμε". "Εγώ, με 43 χρόνια δουλειάς -και συνεχίζω ακόμη-, αν και έχω συμπληρώσει το όριο ηλικίας, επειδή χρωστάω 12.000 στον ΟΑΕΕ, δεν μπορώ να βγω στη σύνταξη και δεν έχω και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Είμαι καρκινοπαθής και δεν έχω την οικονομική δυνατότητα να πηγαίνω στους εξωτερικούς γιατρούς, ούτε μπορώ να πάρω τα φάρμακά μου, διότι τα φάρμακα ενός καρκινοπαθούς είναι πολύ ακριβά". "Να περιμένεις σε ατέλειωτες ουρές στις τράπεζες για να πάρεις σειρά, και να πας την άλλη μέρα να πάρεις μια σύνταξη πείνας, να περιμένεις όλη τη νύχτα, μέσα στο κρύο... Αυτό είναι απαράδεκτο, λέγεται εξαθλίωση, λέγεται ομηρεία!". "Θα καταθέσουμε μηνυτήρια αναφορά στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια για καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν έχει κανένας δικαίωμα να μας βάζει ν' αυτοκτονήσουμε!".
Προσέξατε πόσες φορές αναφέρεται στην αυτοκτονία; Κι όμως, η κίνηση της οποίας υπήρξε εμπνευστής ονομαζόταν "Κίνηση Ελπίδας Πολιτών".
Η ελπίδα, λοιπόν, πεθαίνει τελευταία, αλλά πεθαίνει. Όταν η φωνή είναι βοώντος εν τη ερήμω, όταν αργεί πολύ να ξημερώσει και κάποιοι δεν έχουν τον χρόνο να περιμένουν την αυγή.
Δεν πιστεύω πως είναι σύμπτωση και τραγική ειρωνεία η είδηση της απόδρασής του την ημέρα που ξαναψήφιζαν, με κτηνώδη κυνισμό, νέα σειρά αδιέξοδων, δολοφονικών μέτρων, οι εντεταλμένοι αυτής της γενοκτονίας.
Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης είναι προσωπικά υπεύθυνοι για κάθε ζωή που χάνεται μέσα στην απελπισία. Και καθένας από εμάς, τους αριστερούς, προσωπικά υπεύθυνος για τον διπλανό μας. Αν ο Κώστας Κόγιας, με τέτοια ψυχή και τέτοια δράση, ήταν ένας από εμάς, πώς έγινε και τον αφήσαμε τόσο μόνο;

* Ο τίτλος είναι δανεισμένος απ' την περίφημη ταινία του Ρομπέρ Μπρεσσόν

Το νέο φάσμα της Ευρώπης...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Σε καμιά κοινωνία, όσο νεωτερική κι αν θέλει να λέει πως είναι, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια ο αριθμός των αυτοκτονιών. Για να μην αποκλειστεί ο άνθρωπός τους από το θρησκευτικό τελετουργικό ή και από τον χώρο του νεκροταφείου, αλλά και για να μην ταΐσουν το κουτσομπολιό που κρύβεται καμιά φορά κάτω από τη μάσκα της έγνοιας, οι συγγενείς προστατεύουν τη μνήμη του· δεν δηλώνουν πως αυτοκτόνησε.
Πολύ πιο δύσκολο είναι να αριθμηθούν επακριβώς οι πολιτικές αυτοκτονίες, όταν αυτός που τερματίζει τη ζωή του αρνείται να αποδοθεί στο διάβημά του ο συνήθης, τραγικά αμήχανος χαρακτηρισμός του «απονενοημένου» και επιχειρεί, με ακρότατο πειστήριο την αναίρεση του βίου του, να καταδείξει πως η κίνησή του αποφασίζεται με γνώση και όχι από απόγνωση· και έχει νόημα και όχι παραφροσύνη. Αν ο «φυγάς» δεν αφήνει πίσω του σημείωμα, είναι ανήθικο να καταντάει το όνομά του αδιάφορος αριθμός στις προσθαφαιρέσεις όσων ποντάρουν πολιτικά στον μικρό ή τον μεγάλο αριθμό αυτοκτονούντων.
Πολιτικού χαρακτήρα αυτοκτονίες στα χρόνια της κρίσης έχουν σημειωθεί στην Ελλάδα. Και είναι ανήθικο να διοχετεύονται φήμες περί παράνοιας ή σχιζοφρένειας για να αλαφρώσει τάχα το κοινωνικό πένθος. Γιατί, κι ας ξέρουμε ότι το να επιμένεις να ζεις μες στην έρημο είναι τουλάχιστον εξίσου ηρωικό, όλοι πενθούμε όταν ένας συνάνθρωπός μας αυτοχειριάζεται με την πίστη ότι ο θάνατός του θα συμπυκνωθεί σε μήνυμα. Και πενθούμε επειδή ξαναβλέπουμε, σαν σε οθόνη εφιαλτικής ευκρίνειας, ότι η ζωή που φτιάξαμε είναι αβίωτη, απάνθρωπη, κανιβαλική. Αλλά πενθούμε και επειδή τα μηνύματα αυτά σπανίως διαβάζονται απ’ όσους πρέπει να τα διαβάσουν. Αυτοί αριθμούς θα ξαναμετρήσουν. Και προσθαφαιρεσούλες θα κάνουν.
Και στην Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία αυτοκτονούν εξωθημένοι από την ανέχεια ή για πολιτικούς λόγους, σαν μάρτυρες νέου τύπου, στη Νέα άλλωστε Εποχή μας. Και στη Βουλγαρία. Εκεί, αντίθετα με όσα συμβαίνουν στην Ευρωζώνη, άρα και στην Ελλάδα, η πολιτεία αποδέχτηκε ότι η βαθιά κρίση προκάλεσε κύμα αυτοκτονιών: 200 από την αρχή του χρόνου. Η επιλογή, μάλιστα, της αυτοπυρπόλησης υπογραμμίζει ότι αυτά δεν γίνονται μόνο στην Ανατολή και μόνο από μουσουλμάνους. Το νέο φάντασμα της Ευρώπης;
Ομολογώντας την πλήρη αδυναμία του κράτους να συντρέξει τους πολίτες του, ο πρόεδρος της Βουλγαρίας Ρόζεν Πλεβνέλιεφ συναντήθηκε με εκπροσώπους ορθοδόξων, καθολικών, προτεσταντών, μουσουλμάνων, Εβραίων και Αρμενίων και κατόπιν κάλεσε σε δεήσεις (για δεύτερη φορά), ώστε «να δοθεί τέλος στον εξτρεμισμό και στις αυτοκτονίες». Εμείς εμπιστευτήκαμε σαν μεσσίες τους δανειστές στην τριαδική τους υπόσταση. Οι Βούλγαροι πιστεύουν στην τριπλή ουράνια συνδρομή, του Ιεχωβά, του Θεού των χριστιανών και του Αλλάχ, κατά σειρά εμφανίσεως στην ανθρώπινη παράδοση. Ποιοι είναι οι αγαθότεροι είναι άλλου ιερωμένου Ευαγγέλιο, Τορά ή Κοράνιο.

Να φύγουν τώρα...

Κώστας Καναβούρης, απο την Αυγη...

Σάπια μυαλά, σάπιες ψυχές. Πρέπει να φύγουν το συντομότερο, γιατί οδηγούν τη χώρα και τον λαό της από την προϊούσα εξαθλίωση στην ολοσχερή καταστροφή με ολοένα και πιο εντατικούς ρυθμούς. Όλο αυτό το απίθανο και απίστευτα δαιδαλώδες σύστημα εξουσίας όζει από την αποφορά και τη σαπίλα, με κίνδυνο εμφανέστατο πια να εθιστούμε (και ήδη πολλοί έχουν εθιστεί) στη βρόμα και τη δυσωδία. Στη μόλυνση δηλαδή και του δικού μας μυαλού και της δικής μας ψυχής. Και έτσι να θεωρήσουμε απολύτως φυσιολογικά (έως και μοιραία, εδώ που τα λέμε) όλα όσα συμβαίνουν τόσο στην ολική βάση των ταξικών και κοινωνικών σχέσεων όσο και στο ιδεολογικό περίβλημα με το οποίο νομιμοποιούνται και αιτιολογούνται όλες αυτές οι σχέσεις. Και ίσως αυτή η νομιμοποιητική και ψυχικά εθιστική διαδικασία, αυτός ο υβρεολογικός και νομικός οχετός εναντίον της έγερσης, να είναι απείρως πιο επικίνδυνος από τη θλιπτική ασυδοσία της άρχουσας τάξης και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου σε βάρος του κόσμου της εργασίας. Γιατί με τη διαχεόμενη μόλυνση δεν καταστρέφεται μόνο οικονομικά η δημιουργική κανονικότητα (με όλη την πολυπλοκότητα και τους συντιθέμενους ετεροκαθορισμούς, αλλά και τις συγκρουσιακές μεταξύ τους σχέσεις) προσώπων και συλλογικοτήτων. Κυρίως καταστρέφεται το μεγαλείο της εργασίας και εξαθλιώνεται ο λαμπρός δομικός της ρόλος σε όλη τη διαδικασία της ανθρώπινης συνύπαρξης.
Όταν η εργασία δεν είναι φυσικό δικαίωμα, αλλά αρπακτικό αποτέλεσμα, με πλήθος εχθροτήτων να συνωστίζονται γύρω του, τότε ναι: "Η κόλαση είναι οι άλλοι". Που έχουν εργασία. Όχι φυσικά για να δικαιωθούν ως όντα και πολίτες μεταξύ των υπολοίπων, αλλά ως τυχαία αθύρματα που τα κατάφεραν λείχοντας, υποκύπτοντας, βυσσοδομώντας, να αποκτήσουν το εξαθλιωμένο τρόπαιο: μια θέση επιβίωσης μέσα στο τρόκολο της νοητικής και ψυχικής τους σύνθλιψης. Εχθροί μεταξύ εχθρών. Με την εργασία να μετατρέπεται από δόξα και εξωτερίκευση του πολιτικού και ιστορικού υποκειμένου σε αυτεπίστροφο όργανο ψυχικής, νοητικής και αισθητικής αυτοκτονίας. Με την εργασία δηλαδή να προκαλεί τον ίδιο πόνο σε συλλογικό (αλλά και πολλές φορές σε ατομικό) επίπεδο με την ανεργία, αφού και οι δύο καταστάσεις γίνονται το λιωμένο "ένα" μέσα στο καμίνι του αποχαλινωμένου κέρδους. Το οποίο βέβαια, με τη σειρά του, δεν συμβαίνει αλλού, συμβαίνει εδώ, ύστερα από τις αλλεπάλληλες νίκες της τάξης που νικάει και νοηματοδοτεί την έννοια της δημοκρατίας καταπώς τη βολεύει.
Μόνο που και το ίδιο το ταξικό σύστημα του κέρδους από νίκη σε νίκη (υπαρκτή, για να εξηγούμαστε, άρα και ήττα του αντίπαλου δέους) αποκόπτεται ακόμα και από τον ίδιο του τον εαυτό. Εκτροχιάζεται και αποκτηνώνεται επιδιώκοντας να οδηγήσει σε αποκτήνωση ολόκληρο το "φυσικό" σύστημα οντολογικής συνύπαρξης χάριν του οποίου υφίσταται και υπάρχει. Αποκτηνωμένα μυαλά, αποκτηνωμένες ψυχές. Που δεν διστάζουν να αλλάξουν την ωμοφαγία των άλλων με την πτωματοφαγία, εάν κρίνουν ότι αυτό συμφέρει στο σκουληκιασμένο τους μυαλό και στη σκουληκιασμένη τους ψυχή. Πρέπει να φύγουν. Έπρεπε να έχουν ήδη φύγει, πριν καταφέρουν να μας "κουράσουν" τόσο πολύ ώστε να μην μπορούμε να τους σπρώξουμε σε μελετητικό υλικό "προ ανθρώπου εκατονταετιών", όπως θα έλεγε και ο μέγας Γιάννης Ρίτσος.
Έπρεπε να έχουν φύγει πριν καταφέρουν -με πολυάριθμα εγκλήματα κατά της ζωής, εκτός όλων των άλλων εγκλημάτων- να μετατρέψουν την ένδοξη καθημερινότητα όλων των σχέσεων από μεροκάματο του ιστορικού χρόνου σε μεροκάματο του τρόμου. Του χυδαίου τρόμου μπροστά στο αύριο. Που δεν είναι πια ελπίδα, δεν είναι υγρή αδημονία, δεν είναι έρως εκείνης της θνητής αθανασίας, αλλά ένα πέτρινο σκοτάδι κι ένα πικρότατο τρομώδες παραλήρημα. Ένα περιδέραιο απ' όλες τις αγχόνες. Πρέπει να φύγουν τώρα οι αποκτηνωμένες συνειδήσεις (αν υποθέσουμε ότι τα κτήνη διαθέτουν συνείδηση) του απόλυτου κέρδους που είναι ο θάνατος. Και ο εθισμός στον θάνατο, αρκεί να έρχεται αφόρητα και ανεξήγητα από παντού και να σε κατακλύζει. Και να εθίζεσαι στον θάνατο και στη θανατηφόρα επιβίωση.
Μικρό και απίστευτο λυγρό παράδειγμα: Σωρηδόν πια αυτοκτονούν οι άνθρωποι με τον λαιμό κατακομμένο από τη λαιμητόμο του κέρδους, την οποία βεβαίως χειρίζεται ένας δήμιος. Ένας δήμιος που ζει "από τα αίματα του κόσμου", όπως λέει και ο υπέροχος Ανδρέας Καρκαβίτσας. Φαντάσου τις χιλιάδες αυτών των ανθρώπων να τους πετούν σ' έναν κοινό τάφο τα Τάγματα Εφόδου των Παπασταύρου, των Μιχαλολιάκων, των Μαρινάκηδων, των Σαμαράδων, των Βενιζέλων, των... αλλά άσε, άσε να μην ντραπούμε για τις ίδιες μας τις πληγές. Φαντάσου το χώμα να σκεπάζει με λήθη συνειδήσεων τον τάφο της εκατόμβης. Κι απάνω σ' αυτό το χώμα ένας Μάκης Βορίδης, ομού και ένας Ανδρέας Λοβέρδος, να μεγαληγορούν υπέρ της θανατικής ποινής των "κακών". Να πτωματολογούν για την εύνοια της ύαινας. Κι εμείς να τραγουδάμε το παγανιστικό τραγούδι του εξαγνισμού της οικονομίας και της δημοσιονομικής προσαρμογής. Φαντάσου: "Εμείς" και οι "Άλλοι" να είμαστε η Κόλαση.

Να μιλήσουμε, λοιπόν, για τις αυτοκτονίες στρατιωτών...

Του Πρόδρομου Σεϊτανίδη, απο το κοκκινο σημειωματαριο...

Διάβασα τις προάλλες ένα κείμενο του Ρούντι Ρινάλντι, με τίτλο «Να μιλήσουμε για αυτοκτονίες», με αφορμή την αυτοκτονία του νέου συντρόφου Κίμωνα Καρολίδη. Το βρήκα βαθειά ανθρώπινο και καταλαβαίνω πως ο Ρούντι που τον γνώριζε προσωπικά είχε κάθε λόγο να αισθάνεται συντριμμένος. Ωστόσο, ενώ σωστά έθετε το ζήτημα της σύσφιξης και αναβάθμισης των ανθρώπινων σχέσεων, ιδιαίτερα εκεί που υπάρχουν και συντροφικοί δεσμοί, δεν έθετε -κατά τη γνώμη μου- επαρκώς το θέμα της θητείας, η οποία επιμένει να δημιουργεί προβλήματα ζωής (και θανάτου) στους στρατευμένους.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος: από τον πρώτο κιόλας χρόνο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, η εξωκοινοβουλευτική αριστερά είχε θέσει το ζήτημα μείωσης της στρατιωτικής θητείας και βελτίωσης των όρων ζωής στο στρατό. Το 1983, δύο χρόνια πριν γεννηθεί ο Κίμωνας, οι αυτοκτονίες των στρατιωτών είχαν φτάσει τις 33 μέχρι τον Οκτώβριο. Μια διαδήλωση 300 ατόμων, που αποπειράθηκε να διαμαρτυρηθεί, έφαγε το ξύλο της αρκούδας από αστυνομικούς με πολιτικά των τότε ΜΕΑ (Μονάδων Ειδικών Αποστολών) και έγινε πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες της επομένης με φωτογραφίες πέντε-έξι βάρβαρων ασφαλιτών να ποδοπατάνε έναν ατυχή (και  βραδυκίνητο) διαδηλωτή μέσα στο πανεπιστημιακό άσυλο. Η δημοσιότητα, που έλαβε η καταστολή, υποχρέωσε τα ΜΜΕ να ασχοληθούν και με τις αυτοκτονίες των στρατευμένων. Ο καθηγητής Φίλιας της Παντείου «στόλισε» τους διαδηλωτές με τον επικό χαρακτηρισμό «Διεθνιστές απάτριδες και κόκκινες ύαινες», ως ιδεολογικός πρόγονος του Φαήλου Κρανιδιώτη, καθώς κι εκείνος είχε υπηρετήσει ως έφεδρος αξιωματικός των ειδικών δυνάμεων. Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Δροσογιάννης (πρώην στρατηγός και ο ίδιος, με θητεία στον Εμφύλιο), επίσης, έτρεφε  ιδιαίτερη «εκτίμηση» προς το κίνημα για τα δικαιώματα των στρατιωτών. Πολλοί μεγαλοΠασόκοι της εποχής είχαν μιλήσει για μαμόθρεφτα που δεν μπορούν να χωριστούν από το σπίτι τους για δύο χρόνια. Οι ίδιοι, φυσικά, όπως και νεοδημοκράτες έκαναν τη θητεία τους από το σπίτι. Και βέβαια, οι στρατιωτικοί ανακοίνωναν παγίως πως ουδεμία ευθύνη φέρουν, επιρρίπτοντας κατά την πάγια τακτική τους την ευθύνη κάθε αυτοκτονίας στον ίδιο τον αυτόχειρά του και τα ερωτικά του αδιέξοδα.

Μια ολόκληρη γενιά, 32 χρόνια αργότερα, οι στρατιωτικοί ακολουθούν την ίδια τακτική της στρουθοκαμήλου. Αυτοί, οι οποίοι εκπαιδεύονται μια ζωή για να αντιμετωπίσουν το χειρότερο, τον πόλεμο, διστάζουν να αναφέρουν στους προϊσταμένους τους ακόμη και την παραμικρή αδυναμία εκπλήρωσης της αποστολής τους: πώς να φυλαχτεί ένα στρατόπεδο δεκάδων στρεμμάτων όταν έχουν μείνει ελάχιστοι στρατιώτες; Τα πολιτικά βύσματα δεν πατάνε ποτέ, τα τοπικά βύσματα έχουν κάθε βράδυ έξοδο, οι ΕΠΟΠ δεν κάνουν σκοπιές και, ταυτόχρονα, για τα μάτια των προϊσταμένων, πρέπει να αναφέρονται και όλοι στην εκπαίδευση! Αν αυτό πριν 30 χρόνια ήταν δύσκολο, με τη σημερινή λειψανδρία είναι αδύνατο. Και είναι, επίσης, φονικό, καθώς η σημερινή αυτή λειψανδρία ελάχιστα έχει επηρεάσει τον αριθμό των εν λειτουργία στρατοπέδων. Πώς να το κάνουμε; Δεν μπορείς να έχεις τον μισό αριθμό φαντάρων με τον ίδιο αριθμό στρατοπέδων. Ξέρω πως αυτά, που γράφω, θα συνοδευτούν από τη γνωστή γκρίνια περί «αμυντικών αναγκών», «αμυντικού δόγματος» κοκ. Αλλά δεν είναι τόσο οι ανάγκες και το δόγμα που σκοτώνει τους φαντάρους. Πολύ περισσότερο τους σκοτώνει η υποκρισία και η αδιαφορία των άμεσα ανωτέρων τους. Κι αν ήταν προβληματική η διαβίωση όταν βρίσκεσαι μέσα σε έναν κατάμεστο θάλαμο, αποδεικνύεται πολύ προβληματικότερη όταν διαπιστώνεις πως ο θάλαμος είναι άδειος κι επιπλέον κρύος. Σαν τάφος...

Σε γενικές γραμμές, η Ελλάδα είναι από τις χώρες με το μικρότερο ποσοστό αυτοκτονιών. Όμως, όσο οξύνεται η κρίση, όλο και περισσότεροι προχωρούν προς το απενοημένο διάβημα. Όχι τόσο λόγω ενοχών για πεπραγμένα του παρελθόντος, όσο από απόλυτη έλλειψη προοπτικής. Και, ιδιαίτερα στο στρατό, όταν οι προοπτικές γίνονται όλο και σκοτεινότερες, δεν είναι πολύ σοφό το να δίνεις τη νύχτα ένα όπλο και ένα γεμιστήρα στον φαντάρο, που δεν ξέρεις τι προβλήματα έχει.
Φυσικά, και σε τούτη την περίπτωση ο διοικητής του έσπευσε να μιλήσει για ερωτική απογοήτευση και να απομακρύνει, δήθεν για εκπαίδευση, όλους τους φαντάρους από το στρατόπεδο. Όμως, οι συστρατιώτες του Κίμωνα με την άμεση απάντησή τους αποκάλυψαν την αλήθεια: καμία ερωτική απογοήτευση, απλώς ο εγκλεισμός και το «τρέξιμο» έδωσαν τη χαριστική βολή στο παληκάρι. Η επιτόπια μετάβαση ταξιάρχων, στρατηγών αλλά και του ίδιου του υπουργού, μετά από μια εβδομάδα, δεν δείχνει παρά μόνο το πόσο θορυβήθηκαν. Φυσικά, όλα τακτοποιήθηκαν κατά τον «στρατιωτικό» τρόπο: υποκρινόμενοι ότι όλα πάνε καλά.

Και, κλείνοντας, θυμόμαστε αυτό που είπε ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος στην περιλάλητη συνέντευξή του, φρικάροντας τη Νέα Δημοκρατία: «Είναι σαν να σου δίνουν ένα όπλο και να σου λένε “αυτοκτόνησε ή κάνε την επανάσταση”». Ο Κίμωνας όταν βρέθηκε με το όπλο στο χέρι, δυστυχώς δεν έκανε τη σωστή επιλογή.

Ο υπερβάλλων ζήλος...

του Θωμα Σιδερη απο το Τρενο...

Όταν τα πράγματα ζορίζουν και δεν αντέχεις άλλο, λες ήρθε η ώρα να τελειώνω. Το ‘χεις πει κι άλλες φορές. Όταν σε πνίγει η απόγνωση, όταν οι άλλοι σου έχουν γυρισμένη την πλάτη ή είναι απλά αλλού. Δε λέω ότι είναι εύκολο. Στην αρχή δεν το πιστεύεις. Απορείς πώς το σκέφτηκες κιόλας. Μετά το σκέφτεσαι πιο συχνά. Το “συχνά” γίνεται “κάθε στιγμή”, κι η κάθε στιγμή ένα “δεν πάει άλλο”.
Πιστεύεις ότι θα τους δώσεις ένα καλό μάθημα. Ότι θα τους φορτώσεις με τύψεις για μια ολόκληρη ζωή. Ότι θα τους φέρεις στην ίδια θέση με σένα. Και ξαφνικά διαπιστώνεις ότι μπορεί τίποτα απ’ όλα αυτά να μη συμβεί. Το πιο πιθανό είναι να μη συμβεί τίποτα. Σίγουρα, δε θα συμβεί τίποτα. Αλλά εσύ την απόφαση την έχεις πάρει.
Ήταν απόβραδο Παρασκευής. Κλείδωσα το σπίτι και άφησα το κλειδί κάτω από το χαλάκι της εισόδου. Τα κλειδιά του αυτοκινήτου τα είχα στο τασάκι, πάνω στο περβάζι. Κατηφόρισα το δρόμο. Ήμουν σίγουρος ότι έβλεπα για τελευταία φορά τη γειτονιά μου. Άρχισε να ψιλοβρέχει κι αντί ν’ ανοίξω το βήμα μου, μάλλον το επιβράδυνα. Νόμιζα ότι οι σόλες μου κολλούσαν στην άσφαλτο. Ένιωθα τα πάντα γύρω μου να κινούνται και μόνο εγώ να μένω ακίνητος κάτω από τη βροχή. Είχε δυναμώσει πια.
Σταμάτησα και πήρα από ένα γωνιακό καφέ ένα διπλό καπουτσίνο. Από το περίπτερο δίπλα ένα πακέτο τσιγάρα. Ελαφριά. Χαμογέλασα με τη σκέψη ότι ακόμα και τώρα στο τέλος μπορούσα να φροντίζω τον εαυτό μου. Έστριψα δεξιά στην Ιερά Οδό και μετά από λίγο βρέθηκα στην πύλη ενός μεγάλο εργοστασίου. Νομίζω ότι κάποτε είχαμε έρθει εδώ και διαδηλώσαμε για το θάνατο κάποιου εργάτη. Ο παχύς άσπρος καπνός του ανέβαινε ψηλά και ενωνόταν με τα παχιά κιτρινωπά σύννεφα. Η αντηλιά της πόλης.
Όπως πήγα να βγάλω τα σπίρτα απ’ το σακάκι μου, ψηλάφισα το χαρτί της κατάσχεσης που μου έστειλε η τράπεζα. Δεν ήταν μεγάλο το ποσό του δανείου, ούτε είχα βάλει υποθήκη το σπίτι. Η τράπεζα όμως είχε τον τρόπο της. Έδωσα μια και πέταξα το χαρτί στα λασπόνερα. Έτρεξαν προς το μέρος μου κάτι αδέσποτα με άγριες διαθέσεις. Τα μάτια τους ήταν φλογισμένα. Κατάλαβαν γρήγορα ότι είμαι πιο απελπισμένος απ’ αυτά και μ’ άφησαν ήσυχο.
Βρέθηκα στην Ακαδημία Πλάτωνα. Κοίταξα το ρολόι ου. Ήταν περασμένες εννιά και ήδη είχε παρατραβήξει το σχοινί. Έπρεπε να τελειώνω. Ψηλάφισα το σχοινί στην εσωτερική τσέπη του παλτού μου. Το σπίτι μου το άφησα καθαρό. Δεν ήθελα οι δικαστικοί επιμελητές να νομίζουν πως είμαι κανένας ανεπρόκοπος και ανοικοκύρευτος. Αν τους κόβει λιγάκι, θα γλιτώσουν και τα έξοδα κλειδαρά. Λίγο να παραμερίσουν το χαλάκι.
Λίγο πριν τελειώσουν όλα, βρέθηκα χωρίς να το καταλάβω -ζωντανός και με χειροπέδες- σ’ ένα περιπολικό. Έγινα -λέει- αντιληπτός από ένα ζευγαράκι σε παρακείμενο όχημα -που ομολογουμένως δεν το είχα αντιληφθεί- και ειδοποίησαν με τρόπο την αστυνομία για να με αποτρέψουν από το απονενοημένο διάβημα. Εκεί που μια ολόκληρη ζωή περνούσα από όλους και από όλα απαρατήρητος, έγινα αντιληπτός την ύστατη στιγμή.
Ο αξιωματικός υπηρεσίας -σκέτο λαγωνικό- ανακάλυψε ότι πριν από τριάντα χρόνια -όταν δηλαδή ήμουν στην ηλικία του Χριστού- χρωστούσα στο ελληνικό δημόσιο 17.000 δραχμές, ήτοι πενήντα ευρώ και κάτι ψιλά με τις προσαυξήσεις. Ούτε κι αυτός ήξερε πού και γιατί τα χρωστούσα. “Μπορεί κάποια κλήση της τροχαίας, ίσως το ΙΚΑ όταν έχτιζες το σπίτι”. Ποιο σπίτι; Αυτό το σπίτι δεν είναι πια δικό μου. Τελικά, ποτέ δεν ξεχρεώνεις. Πάντα κάτι χρωστάς στους άλλους. Με έκλεισε στο κρατητήριο όλη τη νύχτα. Με τον Μαχμούντ και τον Ανάς, ύστερα από μια επιχείρηση “σκούπα” και με τρεις ακόμα ποινικούς -Έλληνες και οι τρεις- που τους είχαν ξεχασμένους εδώ και μήνες, γιατί δεν έχουν πού αλλού να τους πάνε, επειδή οι φυλακές είναι γεμάτες.
Το πρωί με οδήγησαν στον Εισαγγελέα Υπηρεσίας. Όχι γιατί προσπάθησα να πεθάνω, ούτε γιατί δεν πέθανα. Αλλά γιατί πήγα να πεθάνω, ενώ χρωστούσα στο ελληνικό κράτος πενήντα ευρώ και κάτι ψιλά.

Επιβιώσαμε!...

Cogito ergo sum....

"Ο προϋπολογισμός για το 2012 δεν πήγε άσχημα. Δεν πρέπει να το παραβλέπουμε αυτό. Ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά. Η ύφεση έφτασε περίπου το 6,5%. Επιβιώσαμε όμως." (Απόσπασμα από τις προχτεσινές δηλώσεις Στουρνάρα)

Έχω πει κατ' επανάληψη ότι δεν με ενοχλεί τόσο το ότι με κοροϊδεύουν όσο το ότι με φτύνουν στα μούτρα. Και η παραπάνω δήλωση του υπουργού οικονομικών δεν είναι παρά μια ξεγυρισμένη ροχάλα στα μούτρα όλων μας. Μια ροχάλα η οποία αποδεικνύει το αβυσσαλέο χάσμα ανάμεσα σ' αυτούς που διαγουμίζουν τούτον τον ρημαδότοπο και στους κατοίκους του.

Ποιοί ειναι αυτοί που επιβιώσαμε, βρε σκερβελέ; Πάντως, ανάμεσά μας δεν είναι ο Δημήτρης Χριστούλας, ο οποίος τίναξε τα μυαλά του στον αέρα μεσ' στην πλατεία Συντάγματος, επειδή δεν άντεχε την απώλεια της αξιοπρέπειάς του στα 77 του χρόνια...

Ποιοί ειναι αυτοί που επιβιώσαμε, βρε μαλακοπίτουρα; Γιατί ανάμεσά μας μας δεν είναι ο 92χρονος παππούς που αυτοκτόνησε, σκοτώνοντας πρώτα την 80χρονη γυναίκα του, επειδή δεν άντεχαν άλλο να γίνονται βάρος στα παιδιά και στα εγγόνια τους, τα οποία επίσης αντιμετώπιζαν τεράστια οικονομικά προβλήματα...

Ποιοί ειναι αυτοί που επιβιώσαμε, βρε θεομπαίχτη; Μιας κι ανάμεσά μας δεν είναι ο 60χρονος από την Μακρυνίτσα, ο οποίος κρεμάστηκε από την κληματαριά τού σπιτιού του επειδή είχε φτάσει σε οικονομικό αδιέξοδο...

Ποιοί ειναι αυτοί που επιβιώσαμε, βρε αλητάμπουρα; Σίγουρα ανάμεσά μας δεν είναι ο άνεργος 33χρονος πατρινός που κρεμάστηκε από μια ελιά επειδή δεν μπορούσε άλλο να βλέπει το 5χρονο παιδί του να πεινάει...

Ποιοί ειναι αυτοί που επιβιώσαμε, βρε μασκαρά; Βέβαια ανάμεσά μας δεν είναι ο 60χρονος από την περιοχή τής Σιάτιστας, ο οποίος κρεμάστηκε όταν έμαθε ότι του έκοψαν την αναπηρική του σύνταξη, τον μοναδικό πόρο ζωής που είχε...

Ποιοί ειναι αυτοί που επιβιώσαμε, βρε ρεμπεσκέ; Φυσικά ανάμεσά μας δεν είναι ο 52χρονος κρητικός οικοδόμος που κρεμάστηκε μέσα στο σπίτι του επειδή δεν μπορούσε να ταΐσει τα τρία παιδιά του...


Κι όταν, βρε σκουτόπανο, λες ότι "επιβιώσαμε", τί ακριβώς εννοείς; Ότι σωρεία ανθρώπων ξεχνούν την περηφάνεια τους και ψάχνουν στα σκουπίδια για να βρουν κάτι να φάνε; Ότι εκατοντάδες νέα παιδιά παίρνουν των ομματιών τους και ξενητεύονται προκειμένου να βρουν δουλειά; Ότι αμέτρητοι 30ρηδες (μη σου πω κοντά 40ρηδες) αναγκάζονται να μένουν με τους γονείς τους επειδή οι πενταροδεκάρες που κερδίζουν δεν αρκούν για να στήσουν το δικό τους σπιτικό, την δική τους οικογένεια; Ότι υπάρχουν μαθητόπουλα που λιποθυμούν μέσα στα σχολεία τους από την πείνα; Ότι ξαναθυμηθήκαμε τα τεφτέρια τού μπακάλη; Ότι μέσα στα σπίτια μας τυλιγόμαστε με κουβέρτες για να μη ξεπαγιάσουμε, μιας και δεν μας περισσεύουν λεφτά για πετρέλαιο; Ή, μήπως, ότι πολλοί από μας μπορούμε ακόμη και τρώμε ένα πιάτο φασουλάδα, αν και σε πολλές περιπτώσεις αλάδωτη;

Σε ποιούς απευθύνεσαι, βρε καριόλη; Στους δισεκατομμυριούχους που σε περίοδο κρίσης (υποτίθεται!) αβγάτισαν τις περιουσίες τους κατά 200-τόσα δισεκατομμύρια; Στους καπιτάλες που δυσκολεύονται και να ρευτούν καθώς μασάνε την δημόσια περιουσία, την οποία εσύ ο ίδιος τους δίνεις κοψοχρονιά; Στους μεγαλοεπιχειρηματίες που ξεκοκκαλίζουν τις -κρατικές κι ευρωπαϊκές- επιδοτήσεις, μαζί με τις σάρκες των εργαζομένων τους; Ή, μήπως, στους τραπεζίτες, για χάρη των οποίων η ηγεσία μας όχι μόνο ξεβρακώνεται η ίδια αλλά ξεβρακώνει κι εμάς;

Ώστε "επιβιώσαμε", κύριε υπουργέ, ε; Μπράβο! Ε, λοιπόν, σου δίνω ευχή και κατάρα: τέτοια "επιβίωση" να ζήσετε εσύ και όλη σου η οικογένεια.

Άει να χαθείς να χάνεσαι. Σιχαμένε!

Αυτοκτονία σε διατεταγμένη υπηρεσία...

Γράφει ο Κάντζος Αριστείδης, στα Νομικα αναλατα...

«Δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω. Δεν αντέχω άλλο πόνο και δυστυχία.
Τώρα ήρθε η στιγμή που πρέπει να το κάνω.
Το έχω αναβάλει πολύ καιρό.
Ο Θεός ας με συγχωρέσει…».
Σημείωμα Αυτόχειρα

Υπάρχουν στιγμές που δεν μπορώ να δικαιολογήσω, πολλώ δε μάλλον να κατανοήσω, για ποιους λόγους καθημερινά εγκαταλείπουν τον στίβο της ζωής, τουλάχιστον 3 συνάνθρωποί μας.

Όταν όμως καταφέρνω να απαλλαγώ από τα συναισθήματά μου, τότε πιστεύω ότι βλέπω την αλήθεια κατάματα. Κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του ψυχολογικά όρια. Αυτά τα όρια καθορίζονται από το περιβάλλον, στο οποίο έχει γαλουχηθεί. Ως εκ τούτου, δεν νομιμοποιείται ουδείς να κρίνει για ποιους λόγους ο συνάνθρωπός μας, δεν έχει τα ίδια όρια με εμάς. Δεν είμαστε μεγαλωμένοι με τους ίδιους τρόπους, δεν έχουμε τις ίδιες προσλαμβάνουσες και δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση, να σκέφτονται και να συμπεριφέρονται όλοι με το δικό μας τέμπο.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι, ότι αυτοκτονούν οι συμπολίτες μας. Το θέμα είναι, ότι τόσο με την στάση ζωής μας, όσο και με τις πολιτικές επιλογές μας, δημιουργούμε τις συνθήκες να αυτοκτονήσουν. Οδηγούμε τους συνανθρώπους μας στα δικά τους όρια, πέρα από τα οποία δεν λυγίζουν απλώς, αλλά ΣΠΑΝΕ. Για να αλλάξουμε όμως αυτό το φαινόμενο, που λαμβάνει διαστάσεις μεγάλες και παγιώνεται στην συνείδηση του κόσμου, θα πρέπει να κινηθούμε γρήγορα και αποτελεσματικά. Άλλως, υπάρχει ο κίνδυνος να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι κάποιοι δεν θα αντέξουν, ότι είναι απολύτως "φυσιολογικό" να αυτοκτονούν, ότι με τον καιρό θα επανέλθουμε και θα αποκατασταθεί το βιοτικό επίπεδό μας, οπότε θα "αυτοκτονούν" λιγότεροι!!!

Με βάση τα ανωτέρω, το πρώτιστο είναι να κατεβάσουμε τον πήχη, που ξεπερνάει το μέσο όρο των αντοχών μας. Αντί να προσπαθούμε να κάνουμε μια «μηχανή», που δεν είναι σχεδιασμένη να δουλεύει με υψηλούς ρυθμούς περιστροφής, που δεν δύναται να δουλεύει αδιαλείπτως στο μέγιστο των αντοχών της, καλό θα ήταν να μειώσουμε τις απαιτήσεις αυτές. Δεν είναι αυτοσκοπός της ζωής μας ο έκλυτος βίος. Δεν μπορεί να είναι αυτό το πρότυπο ζωής μας. Δεν αποτελεί όνειρο ο πλουτισμός, αλλά εφιάλτη που μας ωθεί σε συνθήκες κανιβαλισμού για να επιτύχουμε το στόχο αυτό. Κατ’ ουσίαν γινόμαστε αναλώσιμα πιόνια ενός συστήματος, που αποσκοπεί αποκλειστικά και μόνο στο υπερκέρδος. Μας κάνει χρήση απλά για να συντηρείται ο άμετρος πλουτισμός των ολίγων. Χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, ωθούμε στην αυτοκτονία τους συμπολίτες μας... τους συνθλίβουμε. Σε πιο σκληρή γλώσσα γινόμαστε ηθικοί αυτουργοί στο έγκλημα, διότι πολύ απλά συναινούμε σε αυτή την στάση ζωής.

Κάθε φορά λοιπόν, που ακούμε ότι αυτοκτόνησε ένας συμπολίτης μας από οφειλές, ανεργία, αδιέξοδα, διότι χώρισε, έμεινε άστεγος, αρρώστησε και δεν μπορεί να καλύψει τα έξοδα νοσηλείας του κλπ να έχουμε στο νου μας ότι δεν προσπαθήσαμε όσο θα έπρεπε, για να ανατρέψουμε τις συνθήκες, που θέτουν την αυτοκτονία σε διατεταγμένη υπηρεσία. Δεν γλιτώνεις κανένα συνάνθρωπο από την αυτοκτονία με την «φιλανθρωπία». Παράταση εξαθλιωμένης ζωής του δίνεις. Πόσο υποκριτικό είναι να γίνεσαι "ακτιβιστής φιλανθρωπίας", αλλά καθ'όλη την διάρκεια της ζωής σου να λειτουργείς, απομυζώντας το ζωτικό χώρο των συνανθρώπων σου; Πόσο ανάλγητο είναι να δραστηριοποιείσαι επαγγελματικά, επενδύοντας στην ανθρώπινη δυστυχία; Πόσο τραγικό ακούγεται το γεγονός, ότι στον χώρο εργασία σου μετέρχεσαι τρόπων ανήθικων για να πλουτίσεις έστω και πρόσκαιρα εις βάρος των διπλανών σου;

Όλοι γνωρίζουμε ο καθένας από εμάς, λίγο έως πολύ τα κοινά "μυστικά" των επαγγελματικών κλάδων μας. Ο χώρος της δικαιοσύνης γνωρίζει για το παραδικαστικό, ο χώρος της υγείας για το χρηματισμό ιατρών με στόχο την προκλητή ή κατευθυνόμενη συνταγογράφηση, ο χώρος των ασφαλειών για τις εικονικές αποζημιώσεις, ο χώρος της κτηματαγοράς για τις πραγματικές αξίες των ακινήτων, ο χώρος εμπορίας καυσίμων για την λαθρεμπορία και η λίστα δεν έχει τέλος... Μία κοινωνία στηριγμένη πάνω σε έκνομες δραστηριότητες των ολίγων, που λειτουργούν καταστρεπτικά για τους πολλούς. Και οι πολλοί που κάνουν τα "στραβά μάτια", συναινούν, έστω και παθητικά, υιοθετώντας τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης ως κατεστημένο.

Η επιστημονική θέση είναι ξεκάθαρη τόσο ως προς τα αίτια, όσο και ως προς τη λύση... μήπως ήρθε η ώρα, να ανατρέψεις αυτούς, που μας προσφέρουν απλόχερα τις συνθήκες εξαθλίωσης;

Τα αποτελέσματα θα είναι πιο άμεσα και ουσιαστικά.

από την κρίση με αγάπη...

costinho...

«Από την κρίση στην επανάσταση»* ήταν ο τίτλος του βιβλίου, στου οποίου την παρουσίαση πήγαινα -στην ουσία μια σύγχρονη τοποθέτηση πάνω στην επαναστατική προοπτική του Αντόνιο Γκράμσι. Αλλά δεν θέλω να γράψω γι’αυτό, ούτε για το δεύτερο σκέλος, για το διάνυσμα της επανάστασης που στόμωσε από την πολλή κουβέντα στο ρουφ γκάρντεν του αστικού πολυκαταστήματος. Για το άλλο σκέλος θέλω να πω, το πρώτο –την κρίση, που την είδα όλη σε τρέηλερ στη διαδρομή. Σε τρεις σεκάνς.
Στον ηλεκτρικό. Μια βαριεστημένη ανδρική φωνή ανακοινώνει ότι λόγω αυτοκτονίας η συγκοινωνία διεξάγεται μεταξύ των σταθμών κηφισιά θησείο και φάληρο πειραιάς. Προλαβαίνω για δευτερόλεπτο να παγώσω. Με επαναφέρει ο πραγματισμός μιας φωναχτής τηλεφωνικής συνομιλίας κάποιου επιβάτη, την οποία δεν άγγιξε το αυτοκαταστροφικό σημειολογικό σύμπαν του αυτόχειρα. Μια φωνή ζεστή, ευθεία, δυναμική, απαιτητική, γυναικεία. «Έχετε εικόνα του κόστους;». Κόστος. Ο συνομιλητής καλείται να απαντήσει για την εικόνα του κόστους. Δεν μπορώ ν’ακούσω την απάντησή του, αν και πολύ θα ήθελα τώρα να έχω κι εγώ μια εικόνα του κόστους. Να το ζυγίσουμε στην τελική. Η ανακοίνωση επαναλαμβάνεται. Μας υπενθυμίζει το δικό μας κόστος. Τι μας κοστίζει μια χαμένη ζωή: μερικούς σταθμούς κλειστούς. Απεργία, αυτοκτονία, ταλαιπωρία. Τι θέλουν κι αυτοκτονούν, τι θέλουν κι απεργούν, τι θέλουν και λιμοκτονούν. Ε ρε χρυσή αυγή που μας χρειάζεται. Να φάμε μια σφαλιάρα από μέσα, να κουνηθεί ο εγκέφαλος, να ξεπαγώσουν τα βλέμματα. Επόμενος σταθμός, καινούριο μπάρκο, οι πελάτες οφείλουν να είναι ενήμεροι, ανακοίνωση ξανά. Η τηλεφωνική συναλλαγή προφανώς έχει αλλάξει στάδιο. «Καλό είναι να προχωρήσει η αγοραπωλησία». Σωστά, καλό είναι να προχωρήσει. Η ανταγωνιστικότητα στην πράξη φαίνεται. Μπαίνει ακορντεόν με τέχνη, παίζει πιτσιρικάς με χάρη και καθόλου ανταγωνιστικότητα. Του δίνω ό,τι έχω. Να αναβάλλω όσο γίνεται πιθανές ιδέες που θα του έρθουν στον ελεύθερο χρόνο του. Δεν θέλω ποτέ να σκεφτεί να πηδήξει στις γραμμές. Λαϊκισμός, ξέρω. Πήγαινε πες του το, γιατί εγώ δεν τα κατάφερα. «Πρέπει να μάθουμε ακριβώς την προσφορά». Και τα πρόσφορα. Πήγαινε και στον οδηγό να τον παρηγορήσεις που μπορεί να’χει πάρει δυο τρεις απολωλούς στο λαιμό του ο δόλιος. Όλη μέρα μόνος να πηγαίνει πορείες σε γραμμές και σε σκοτάδια, λίγα θέματα θα είχε, έχει κι αυτό τώρα. Ξέρω, λαϊκισμός. Έτσι είναι η κρίση μαλάκα μου, ξυπνάει το λαϊκισμό μέσα σου. Ψάχνεις προτάσεις για να συντάξεις τα στοιχειώδη. Και θες να μην έχει μέσα της κι αριθμούς, όπως έχουν οι πίνακες του δημοσίου συμφέροντος. Γι’αυτό σου λέω, μάθε το κόστος και προχωράμε.
Σύνταγμα. Γουαναμπή μεγαλομπενχούρ παράτα για τη χριστουγεννιάτικη φωτοβολία και κάτι ντίτζιταλ δέντρα στην πλατεία, φαραωνικές κατασκευές με λογότυπα και λογότυπες γκόμενες που κάνουν τις χαρούμενες, σε προσκαλούν σε κάποιο παιχνίδι. Την πλησιάζω νοερά, κάνω σενάριο, θες να βγούμε αύριο;, ε όχι και να βγούμε λιγδιάρη, ε τότε τι παιχνίδι και παπάρια μου λες κι εσύ, μάθατε το παιχνίδι μόνο αν έχει χορηγό. Ο χορηγός μάγκα, ο χορηγός. Η κινητή τηλεφωνία, τηλεκινητή χαρά, παιδιά άστεγοι μετανάστες πρεζάκια τζαζ μουσική δημοτική αστυνομία μουσαμάδες πλαστικό κατασκευές οι γκόμενες χορηγός, ο χορηγός παντού. Παντού.
Σύνταγμα πιο κάτω. Σκατόφατσα της λάσπης της νύχτας -εκείνης της νύχτας που φοβάμαι- ο οποίος έχει αναβαπτιστεί σε βουλευτή, περνάει από μπροστά μου. Αναγνωρίζω τα χαρακτηριστικά κάποιου υπόδικου από το μαύρο μπερντέ της χρυσαυγής. Ούτε τισέρτ ούτε λαϊκάντζα ντύσιμο. Λίγα μέτρα από το hungry but chic της βιτρίνας του φωκά, εκείνος κάργα chic, σινιέ παλτουδιά, hungry for blood. Ανακατεύομαι. Που όλα έχουν γίνει νόρμα. Που κι αυτό είναι κάτι το φυσιολογικό, το ανθρώπινο. Που κάπου κι αυτός έχει την παρεούλα του, το ραντεβού του, τη ζωούλα του, την προσφάτως ακριβή ζωούλα του. Κόστος, αγοραπωλησία -προχώρησε άραγε η συναλλαγή στο τρένο;- απεργία, αυτοκτονία. Αυτός φοράει φευγαλέα το hands free, οι λέξεις αυτές δεν περνάνε. Κει πάνω δε φτάνει τίποτα, από ανθρωπιά δεν φτάνει τίποτα. Δεν θα περά δεν θα περάσει ο πραγματισμός. Λαϊκίζεις, πρόσεξε. Τρίτη βράδι στα πέριξ της τρέντι πλατείας χριστουγέννων, εκεί που τα σκουπίδια δεν είναι αντικείμενο πολιτικής, είναι μόνο λαϊκισμός, εκείνος δεν είναι ούτε ζώο ούτε τραμπούκος ούτε μαύρο μέλλον ούτε αντιμετωπίζει το λαθρομεταναστευτικό ούτε πέφτει για την πατρίδα του. Είναι άλλος ένας. Τακτοποιημένος.
Στην παρουσίαση, κόσμος χαμός, αριστεροί και κουφάλογα αστοί συντάσσουν δοκίμια πάνω στη γκραμσιανή δυναμική, με φόντο το σύνταγμα πλεγμένο σε ωσαννά και φωτοβολικό ψέμα. Κάποιος στο πάνελ θυμάται τη λύσσα των κατηγόρων του Αντόνιο Γκράμσι που ούρλιαζαν στη δίκη του ότι πρέπει οπωσδήποτε να σταματήσουν αυτό το μυαλό να παράγει σκέψη για τουλάχιστον είκοσι χρόνια. Και πως χωρίς βιβλία, χωρίς ίντερνετ, χωρίς κομματικούς μηχανισμούς, χωρίς εκλογικούς τακτικισμούς, ο άνθρωπος αυτός όρισε μια επαναστατική διαλεκτική της οποίας η ηρωική γοητεία παρ'ότι δεν έχει φθαρεί -τόσες δεκαετίες και τόσα παγκόσμια στοιχήματα μετά- ακόμα δεν έχει βρει δικαίωση. Ούτε έρεισμα στους αριστερούς χειρονάκτες της. Κι ας της φωνάζει η κρίση: «μοτέρ, πάμε».

*πρόκειται για το τελευταίο πόνημα του καθηγητή Γιώργου Ρούση και αποτελεί ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον διαλεκτικό δοκίμιο πάνω στον πόλεμο θέσεων που εισήγαγε ο Αντόνιο Γκράμσι, γραμμένο με συνέπεια και επιστημονική αρτιότητα, όπως μας συνηθίζει ο Γιώργος. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γκοβόστη και οι 190 σελίδες του κοστίζουν μόλις 11 ευρώ

(X+Y)-Z= Αναπτυξη...

Γράφει ο Spatournos, για την Babushka...

Σκεφτόμενος την κατάσταση που εγώ βλέπω και βιώνω στην καθημερινότητα μου σκέφτηκα να το κάνω τύπο επειδή το μυαλό σου - αγαπητέ αναγνώστη και κάτοικε χουντοκρατούμενης χώρας - δουλεύει καλύτερα με αριθμούς και τύπους. Πριν από αυτό όμως ας δούμε μαζί κάποια δεδομένα δικά τους.  Ο υπουργός δημόσιας τάξης, έφερε στην βουλή τα επίσημα στοιχεία για τις αυτοκτονίες-απόπειρες από την αρχή της κρίσης, οι οποίες ανέρχονται σε 3.124. περισσότερες απώλειες δηλαδή από ότι προκαλεί ο εγκληματικός πόλεμος που διεξάγει το κράτος του Ισραήλ στην Γάζα την αντίστοιχη περίοδο.

Κάθε μέρα που για πολλούς από εμάς περνά βασανίστηκα, απολύονται δύο χιλιάδες περίπου άνθρωποι.  Δύο χιλιάδες οικογένειες κάθε μέρα χάνουν εισοδήματα,  χάνουν δηλαδή την πρόσβαση τους σε βασικά αγαθά. Παιδιά πεινάνε και κρυώνουν στα σχολεία. 1000 σπίτια καθημερινά χάνουν το φώς τους. Κάθε μέρα που περνά 1000 οικογένειες επιστρέφουν στον μεσαίωνα. Ο βασικός μισθός πλέον 586 μεικτά, αν και κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πιο είναι το πραγματικό μέγεθος του βασικού, αφού αυτοί που συνεχίζουν να παίρνουν αυτό τον βασικό μισθό φοβούνται να μιλήσουν μήπως και αυτοί μπουν σε κάποια από τις 2000 θέσεις της μέρας προς απόλυση. Το χρέος αυτής της αποικίας για το Β' τρίμηνο του 2012, διαμορφώθηκε στο 150,3% από το 136,9 που ήταν το Α' τρίμηνο του ιδίου έτους. Οι αντίστοιχοι αριθμοί για το συνολικό χρέος της ευρωζώνης,  διαμορφώθηκε στο 90%  από 88,2% στα αντίστοιχα τρίμηνα. Ευτυχώς που ακόμα είμαστε στο ευρώ όμως και δεν πεινάμε.
Παίρνοντας λοιπόν τους πάραπάνω αριθμούς ως δεδομένο σκέφτηκα να σου παρουσιάσω και τρείς μεταβλητές που μπορεί να πρόσεξες και εσύ. 
Ο [Χ] 45 χρονών οικοδόμος, από μικρός σε αυτή την δουλειά, βέβαια τα ένσημα του δείχνουν ότι έχει δουλέψει πολύ λιγότερο. Τόσα χρόνια την έβγαζε, συντηρούσε μια τριμελή οικογένεια με αξιοπρέπεια. Τώρα είναι άνεργος δεν έχει συνήθως ούτε για το καθημερινό ψωμί.  Προσπαθεί να κάνει μεροκάματα εδώ και εκεί με ρίσκο να μην τα πληρωθεί.. Το σώμα του έχει καταστραφεί από την σκληρή αυτή δουλεία, βλέπεις δεν ξέρει να κάνει κάτι άλλο από το να είναι όλη μέρα εκτεθειμένος σε άπειρους κινδύνους. Την ώρα που εσύ διαβάζεις  αυτές της γραμμές εκείνος αγωνίζεται να ταΐσει την οικογένεια του για ακόμα μια μέρα. Όμως εσύ, εγώ και ο Χ περιμένουμε την ανάπτυξη.
Ο [Υ] 28 χρονών, κατάφερε να τελειώσει το πανεπιστήμιο του με πολλές θυσίες και πολλά έξοδα, κατάφερε να βρει μια δουλεία. Παίρνει 400 ευρώ από αυτά, τα 100 τα χαλάει σε βενζίνη για να μπορεί να πηγαίνει στην δουλεία του, έχει ένα δάνειο για το αυτοκίνητο το οποίο πείρε και πλειρώνει 150 ευρώ, έτσι του Υ του μένουν 150 ευρώ να φάει όλο τον μήνα, να βγει με την κοπέλα του, να πληρώσει το ενοίκιο της γκαρσονιέρας του, να βάλει πετρέλαιο και  να πληρώσει νερό και φώς. Μην με ρωτάς πως τα καταφέρνει, μέχρι όμως να το μάθουμε εσύ, εγώ και ο Υ περιμένουμε την ανάπτυξη. 
Ο [Ζ] 54 χρονών επιχειρηματίας, ένας καλός μικροαστός τόσα χρόνια δεν αντιμετώπιζε ιδιαίτερα προβλήματα, σπούδασε δυο παιδία, έφτιαξε ένα όμορφο σπίτι, γενικότερα είχε δημιουργήσει έναν όμορφο μικρόκοσμο και συνεχώς ασχολούνταν με αυτόν. Τώρα τελευταία αντιμετώπιζε διάφορα οικονομικά προβλήματα, ντρεπόταν να μιλάει για αυτά ακόμα και στην οικογένεια του. Κάποια μέρα δεν τα κατάφερε, κάποιες επιταγές που είχε στην κατοχή του έσκασαν και αυτός βρέθηκε σε μεγάλα ζόρια. Από τότε, προσπαθούσε κάθε μέρα να τα βγάλει πέρα.  Όμως η εξέλιξη ήταν αμείλικτη, τον βρήκαν λίγες μέρες πριν με μια σφαίρα στο κρόταφο.  Έτσι, μόνο εσύ και εγώ. περιμένουμε τη ανάπτυξη.
Βάζοντας κάτω αυτές τις μεταβλητές -μπορείς να βάλεις και εσύ της δικές σου μεταβλητές το ίδιο αποτέλεσμα θα βγει. Καταστροφή-  η κοινωνία βρίσκεται σε ασφυξία, γνώμη μου μην περιμένουμε θαύματα, μην περιμένουμε σωτήρες, εσύ, εγώ και όσες μεταβλητές υπάρχουν μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που ζούμε μπορούμε να γλυτώσουμε πολλούς Ζ.  Αυτή είναι η ανάπτυξη που μας προσφέρουν, αυτό εννοούν κάθε φορά που σου μιλούν με αισιοδοξία  την εξαθλίωση και την καταστροφή σου ονειρεύονται, που θα πάει όμως; Κάποια στιγμή και τα δικά μας όνειρα θα πάρουν εκδίκηση.