"Μετά από μένα το χάος"...

Η Αυγή online...

ΤΗΣ ΑΛΚΜHΝΗΣ ΨΙΛΟΠΟYΛΟΥ

Η τακτική της καμένης γης είναι γνωστή από τα ρωμαϊκά χρόνια. Οι εκάστοτε ηττημένοι κατακτητές, πριν αποχωρήσουν από την κατακτημένη και προσφάτως απελευθερωμένη χώρα ή περιοχή, έκαιγαν ό,τι έβρισκαν στον δρόμο τους, για να τρομοκρατήσουν και να εξαναγκάσουν τους απελευθερωμένους να έρθουν πίσω σ’ αυτούς, εκλιπαρώντας βοήθεια. Η τακτική αυτή συνεχίστηκε τον Μεσαίωνα, με τη γνωστή ρήση του Λουδοβίκου 14ου ή «βασιλιά Ήλιου» (après moi le deluge, «μετά από μένα το χάος»), που εφάρμοσε τελικά ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης και ο Ναπολέων μετά τον εκφυλισμό της Γαλλικής Επανάστασης με την Παλινόρθωση. Στη συνέχεια, ο Χίτλερ, μετά την ήττα του και πριν αυτοκτονήσει, εκτέλεσε δεν ξέρω κι εγώ πόσους Εβραίους στα στρατόπεδα. Είναι η πιο επικίνδυνη στιγμή, πριν το «θηρίο», το κάθε θηρίο, πεθάνει. Τότε γίνεται πιο άγριο παρά ποτέ.
Αυτό επιχειρείται και σήμερα από τους δικούς μας οικονομικούς κατακτητές. Σπέρνουν τον φόβο τρομοκρατώντας τον εχθρό λαό και τους πολίτες, με απειλές και εκβιασμούς, με ομοβροντίες της μαύρης μηντιακής προπαγάνδας, ότι αν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή Αριστερά, θα βρει πίσω του καμένη γη και χάος. Και ήδη το κάνουν: Σε ένα, ή και σε περισσότερα υποκαταστήματα της Eurobank, μαζεύουν τους υπαλλήλους και τους λένε να πείσουν τους πελάτες να μην ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ γιατί θα χάσουν τα λεφτά τους. Και δουλεύουν έτσι παντού, χρησιμοποιώντας τον νόμο της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Όλη αυτή η αναταραχή, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα φέρει τη δραχμή, ότι αν γίνει κυβέρνηση θα διαλυθεί η Ελλάδα και η Ευρώπη, ότι θα έρθει το χάος και η ακυβερνησία, ότι οι καταθέτες θα χάσουν τα λεφτά τους και οι νοικοκυραίοι τα σπίτια τους, είναι εκείνη η παλαιότατη τακτική των κατακτητών και της εξουσίας, μπροστά στον κίνδυνο της απώλειας της δύναμής τους.
Επιπλέον, η έκθεση της Εθνικής Τράπεζας, που προειδοποιεί για τις επιπτώσεις εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη, όπως και οι προχθεσινές “συστάσεις” τής Ευρωπαϊκής Επιτροπής, έρχονται να προστεθούν στο ήδη επιβαρυμένο κλίμα. Πρόκειται για λυσσαλέα ασύμμετρη απειλή, που έχει στόχο, ακόμα και αν δεν ανακόψει την πορεία της Αριστεράς προς την κυβέρνηση, να δημιουργήσει τετελεσμένα, ώστε να είναι λίγα τα ψωμιά της. Το πληγωμένο «θηρίο» κερδίζει χρόνο για να αντεπιτεθεί. Και το κάνει, προληπτικά, από τώρα. Απέναντι στον ενθουσιασμό της επιτυχίας των προηγούμενων εκλογών, αρχίζει τώρα, ιδιαίτερα στη μεσαία τάξη, να σπέρνεται ο σπόρος της αμφιβολίας και του φόβου.
Το στοίχημα που πρέπει να κερδίσει η Αριστερά στις προσεχείς εκλογές, το μεγάλο διακύβευμα, είναι να μπορέσει να τα βάλει με τον φόβο και να πείσει τον λαό για τη δική του δύναμη. Εκείνοι έχουν τη δύναμη και τα όπλα. Είναι ένας Γολιάθ. Εμείς όμως έχουμε τη δική μας δύναμη, την ελεύθερη βούληση να ορίζουμε τις τύχες μας, και είμαστε πολλοί, είμαστε μιλιούνια. Είμαστε ο μικρός Δαβίδ, και μπορούμε να τελειώσουμε τον γίγαντα με μια πέτρα, χτυπώντας ίσια ανάμεσα στα μάτια. Θέλει εξυπνάδα, θέλει θάρρος. Είναι ένας πραγματικός πόλεμος. Εμείς είμαστε ο Δήμος. Είμαστε η Δημοκρατία. Και μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον μεγάλο Φόβο, με επαγρύπνηση. Και να μην «μασάμε».
Ακόμα και αν η Αριστερά πάρει την κυβέρνηση στις 17 του Ιούνη, κανείς δεν πρέπει να εφησυχάσει, κανείς να μην πάει σπίτι του. Γιατί η μάχη που θα δοθεί από το θηρίο, από τον Γολιάθ, τότε, θα είναι ακόμα πιο λυσσαλέα. Μας περιμένουν και πάλι οι δρόμοι, αυτή τη φορά όχι απλά για να διαμαρτυρηθούμε και να εκφράσουμε τον θυμό μας, αλλά για να υπερασπιστούμε τη θέλησή μας να πάρουμε τον δικό μας δρόμο και τις τύχες μας στα χέρια μας. Δεν θα είναι εύκολο. Όμως, «ό,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο», όπως λέει και ο ποιητής. Είμαστε καταδικασμένοι να νικήσουμε.

Φυτά εσωτερικού χώρου ...

Mediasoup...

Από την Αλκμήνη Ψιλοπούλου

Κλάψαμε για τις καταστροφές και τις λεηλασίες στο κέντρο της Αθήνας. Κλάψαμε για τα νεοκλασσικά που έγιναν παρανάλωμα του πυρός, την ιστορία των οποίων ουδέποτε είχαμε ακούσει μέχρι να καούν. Διάφοροι γνωστοί διανοούμενοι-, Δοξιάδης, Τσούκαλης κ.α.-πήγαν έξω από το καμένο σινεμά με κεράκια, ένας από αυτούς μάλιστα είπε «ντρέπομαι που είμαι έλληνας». Αν αυτός ο κύριος ντρέπεται που είναι έλληνας, να πάει να ζήσει στο εξωτερικό, όπου όλα αυτά τα φυτά εσωτερικού χώρου ευδοκιμούν. Ένα μεγάλο μέρος του κλάμπ της καλής διανοουμενέ κοινωνίας κλαίει και οδύρεται που χάσαμε τα νεοκλασσικά μας από τους βανδάλους. Όμως τόσα χρόνια δεν τους άκουσα να λένε μία κουβέντα για την κατεδάφιση και την τσιμεντοποίηση ιστορικών κτηρίων όπως η Κολούμπια, για την ερήμωση και την εγκατάλειψη πολλών νεοκλασσικών σπιτιών σε ιστορικές γειτονιές της Αθήνας, όπως στα Εξάρχεια, για τις ιστορικές εργατικές κατοικίες της Λεωφ. Αλεξάνδρας που χάσκουν τόσα χρόνια ερειπωμένες στα αζήτητα-αφού το κράτος έδιωξε και τους κατοίκους που κάπως τις κρατούσαν ζωντανές.
Κλάψαμε επίσης για τη Γουίτνευ Χιούστον που πέθανε νεοτάτη και ωραιοτάτη από τα βαρβιτουρικά, ο θάνατος της οποίας προκάλεσε παγκόσμια συγκίνηση και αφιερώματα σε όλα τα μήντια, και ιδιαίτερα στα δικά μας.

Την Κυριακή έγινε μια από τις μεγαλύτερες λαϊκές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας μεταπολεμικά, αν όχι η μεγαλύτερη. Αν δεν άρχιζαν από νωρίς το νταβαντούρι, και μάλιστα χωρίς να προκληθούν ούτε από κουκουλοφόρους ούτε από κανέναν, θα είχε μαζευτεί ένα εκατομμύριο κόσμος. Μάλλον γι αυτό έσπευσαν, γιατί μετά δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Και, όχι τυχαία, το νταβαντούρι άρχισε μόλις έκαναν την εμφάνισή τους ο Μίκης και ο Γλέζος. Ο Γλέζος λιποθύμησε και τον πήγαν στο νοσοκομείο της Βουλής, ο Μίκης ημιλυπόθυμος και υποβασταζόμενος έστειλε από τις κάμερες το δικό του μήνυμα. «Νικήσαμε και τις δύο φορές και θα νικήσουμε και την τρίτη».

Την Κυριακή, πάνω από 160 πολίτες τραυματίστηκαν, πολλοί εγκλωβίστηκαν και μυριάδες έκλαψαν και πνίγηκαν από τα δακρυγόνα και τις φωτιές.

Από την επόμενη μέρα της «ελληνικής δημοκρατίας της ντροπής», οι νέοι θα πιάνουν δουλειά με 200 ευρώ αν είναι τυχεροί και βρουν δουλειά, οι μεγαλύτεροι θα απολύονται χωρίς αποζημίωση, οι μισθοί θα γίνουν σαν της Κίνας, οι εργοδότες θα κάνουν ό,τι γουστάρουν χωρίς κανένας να μπορεί να πάει κάπου να βρει το δίκιο του, η εργασία έτσι όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα, η αξιοπρεπής δουλειά για μια αξιοπρεπή ζωή έχει τελειώσει, οι συνταξιούχοι θα πεθάνουν άστεγοι, πεινασμένοι και φτωχοί, άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους, τα σπίτια τους, εμπορικά καταστήματα βάζουν λουκέτο, τηλεοπτικοί σταθμοί πετάνε στο δρόμο χωρίς ένα ευρώ δημοσιογράφους και εργαζόμενους, ολόκληρη η Ελλάδα θα ξεπουληθεί, όλα ακριβαίνουν, τα ράφια θα είναι γεμάτα αλλά κανένας δεν θα μπορεί να ψωνίσει τίποτα, τα συσσίτια κάνουν παρέλαση, οι άστεγοι σαπίζουν στις γωνιές των δρόμων, τα χαράτσια σκοτώνουν.

Όμως όλοι κλαίμε πικρά για τα νεοκλασσικά που κάηκαν και που με την ευκαιρία τα τιμούμε, και για τη Γουίτνευ Χιούστον.

Ποιος άραγε θα κλάψει για μας; Πάντως όχι τα φυτά εσωτερικού χώρου, με τα κεράκια μπροστά στο σινεμά …

Ούτε και τα φυτά εσωτερικού χώρου της Βουλής, που, άβουλα, ατενίζουν την καμένη πόλη και τον καμένο λαό.

Τα φυτά εσωτερικού χώρου δεν έχουν αισθήσεις. Με απλανή και φοβισμένα μάτια κοιτάζουν έξω το μεγάλο δάσος του λαού να καίγεται. Μόνο εκεί, μέσα στη βουλή, στα μέγαρα, στα μεγαλοπρεπή γραφεία, μπορούν να ζήσουν. Μπορούν να ζήσουν και μέσα στα παραθυράκια της τηλεοθόνης που δείχνει το δάσος έξω να καίγεται. Όμως κάποια στιγμή δεν θα υπάρχει κανείς να τα ταίζει και να τα ποτίζει. Μοιραία, θα πεθάνουν.

Αντίθετα, το μεγάλο δάσος, μετά τη φωτιά, αναζωογονείται και γίνεται πιο εύρωστο και δυνατό.

(Πηγή φωτογραφίας: eurokinissi)

Οι άστεγοι, ο Παπαδήμος, ο Καμίνης και ο Φάουστ ...

Mediasoup...

Από την Αλκμήνη Ψιλοπούλου
Θυμάμαι πριν από χρόνια, τα συσσίτια στο Λαύριο, μετά τη μεγάλη κρίση που χτύπησε την πόλη με αποτέλεσμα να κλείσουν το ένα μετά το άλλο όλα τα εργοστάσια της περιοχής. Τότε, ο δήμαρχος μαζί με επιτροπή κατοίκων, διοργάνωσαν συσσίτια για τους ανέργους εργάτες κι αυτό είχε συγκλονιστικό αντίκτυπο τόσο εσωτερικά στη χώρα όσο και στο εξωτερικό. Η πόλη δεν ορθοπόδησε ποτέ μετά από αυτό.
Θυμάμαι τις διηγήσεις της μάνας μου και άλλων αντιστασιακών της κατοχής, που περιέγραφαν τα συσσίτια που οργάνωνε το ΕΑΜ στην Αθήνα για τους πεινασμένους.
Θυμάμαι αυτό που μου έλεγε η θεία μου, αδελφή της μάνας μου, ότι οι εικόνες που την είχαν συγκλονίσει, παιδί τότε, από την κατοχή, ήταν τα άψυχα σώματα των ανθρώπων που πέθαιναν από την πείνα στους δρόμους της Αθήνας.
Θυμάμαι περιγραφές από ένα βιβλίο του Όργουελ που γράφτηκε για την εποχή του μεγάλου κραχ, με τίτλο «Πείνα στο Λονδίνο και στο Παρίσι». Ο μεγάλος συγγραφέας και οραματιστής, περιέγραφε τα συμπτώματα της πείνας, σωματικά και πνευματικά. Νύστα και αφόρητη κόπωση. Ο πεινασμένος, έλεγε, δεν μπορεί να αντιδράσει σε τίποτα, δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτα παρά μόνο πώς θα γεμίσει το στομάχι του.
Είδα πρόσφατα κι ένα έργο στο σινεμά, το «Φάουστ». Μια πρωτοποριακή και έντονα σκοτεινή εκδοχή του έργου του Γκαίτε, μια πραγματική κόλαση, με τους ανθρώπους να ζουν μέσα στη λάσπη και την εξαθλίωση της κοινωνίας σε πρώτο πλάνο.
Στο Πήλιο που ήμουν για διακοπές, ένας γέρος αγρότης έλεγε ότι στο χωριό του, από 3000 κατοίκους που είχε πριν από μερικά χρόνια, τώρα είχαν μείνει 100. Τα τρία του αγόρια, σε παραγωγικές ηλικίες, με παιδιά, είναι άνεργα. Οι δύο μοναδικές ταβέρνες στην πλατεία του χωριού, που λειτουργούν εδώ και 30 χρόνια, βάζουν λουκέτο. Το σχολείο του χωριού έκλεισε πριν από 5 χρόνια. Το σχολείο και το Λύκειο στην Τσαγκαράδα, το ίδιο. Ο κόσμος ήταν ελάχιστος τα Χριστούγεννα στο Πήλιο. Τα χωριά εγκαταλείπονται, οι νέοι έχουν φύγει, άλλοι για Βόλο, άλλοι για Αθήνα, άλλοι για το εξωτερικό. Τα οικόπεδα που τους άφησαν οι πατεράδες τους δεν μπορούν να τα καλλιεργήσουν, λόγω γραφειοκρατικών απαγορεύσεων και υπερφορολόγησης-φορολογούνται ένα-ένα τα ελαιόδεντρα…Ο γέρος που παίρνει σύνταξη 500 ευρώ, προσπαθεί, μας είπε, να βοηθήσει τα παιδιά του και τα εγγόνια του κάνοντας ότι δουλειά νάναι, πουλώντας ότι μπορεί να πουληθεί. Ο γέρος του Πηλίου ήταν πολύ θυμωμένος. «Μας έχουν εγκαταλείψει όλοι», μας έλεγε.
Έπειτα γύρισα στην Αθήνα και είδα στην τηλεόραση τα συσσίτια που οργανώνει η εκκλησία, και τον Παπαδήμο μαζί με τον Καμίνη που επισκέφθηκαν τους άστεγους της Αθήνας.
Ήταν τόσο λυπηρό αυτό το θέαμα. Ήταν τόσο κραυγαλέο το θέαμα των δύο διαφορετικών κόσμων, των γραβατωμένων και ατσαλάκωτων πολιτικών με την κουστοδία τους, και των αστέγων…
Εικόνες μεσσαίωνα. Εικόνες σκοτεινών εποχών. Πώς μας ζώνει τόσο γρήγορα το σκοτάδι; Πώς είναι δυνατόν, εκεί που λέγαμε ότι έχουμε νικήσει τον αγώνα της επιβίωσης και πάμε γι άλλα, να περιμένουμε την ελεημοσύνη της εκκλησίας με τις τεράστιες περιουσίες και των πολιτικών που έχουν κάνει τις καβάτζες τους και τις έχουν σε ξένες χώρες, σε off shore εταιρείες και δεν ξέρω κι εγώ τι, αυτών που μας κατάντησαν εδώ που μας κατάντησαν, να δίνουν τώρα την ελεημοσύνη τους στους αστέγους και τους φτωχούς;
Μας κυκλώνουν σκοτεινές και άγριες, παληές εποχές. Μας κυκλώνει η κόλαση του Γκαίτε.
Δύο κόσμοι. Δύο σύμπαντα. Οι εξαθλιωμένοι, άστεγοι, πεινασμένοι, άνεργοι. Και οι καλοζωϊσμένοι, χορτασμένοι, πάμπλουτοι. Με τις ελεημοσύνες τους. Κι ακόμα δεν έχουμε ξεσηκωθεί, κι ακόμα δεν ξέρουμε τι να κάνουμε μπροστά στο σκοτάδι που μας ζώνει.
Υπάρχει κάπου κάποια χαραμάδα φωτός; Ίσως. Είναι η συλλογική επιβιωτική μας συνείδηση. Η πραγματική αλληλεγγύη που κερδίζει κάθε μέρα έδαφος.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ που παραθέτω, (http://news247.gr 3-1-012- Στ. Μπαμιατζής) οι άστεγοι στην Αττική αγγίζουν του 15.000. Άνθρωποι οι οποίοι έχασαν το σπίτι τους και αναγκάζονται να μένουν περιστασιακά σε συγγενικά ή φιλικά πρόσωπα ή ακόμη και στο αυτοκίνητό τους.
Στη βόρεια Ελλάδα ο μέσος όρος ηλικίας των αστέγων διαμορφώνεται ανάμεσα στις ηλικίες των 20 και 30 χρόνων.
Μια μη κυβερνητική οργάνωση, ο «Πολίτης», προτίθεται να δημιουργήσει μια διαδικτυακή πλατφόρμα και ένα ειδικό γραφείο που θα δίνουν δωρεάν πληροφορίες σε άστεγους και άνεργους για θέματα όπως είναι η ρύθμιση χρεών, ζητήματα εύρεσης εργασίας και πληροφορίες για μικρές επιδοτούμενες εναλλακτικές επιχειρηματικές προσπάθειες, καθώς και νομικές πληροφορίες.
Σε έναν μήνα περίπου αναμένεται να δοθούν στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα της μελέτης που υλοποιεί η μη κυβερνητική οργάνωση σχετικά με την καταγραφή των αστέγων και των συλλόγων νομίμων μεταναστών καθώς και τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία της "κοινωνικής τράπεζας".
Εκεί ο κάθε ενδιαφερόμενος θα μπορεί να βρει πληροφορίες για το πώς μπορεί να έχει πρόσβαση σε φαγητό και στέγη αλλά και το πώς μπορεί να έρθει σε επικοινωνία με ειδικούς για νομικές συμβουλές, ψυχολογική υποστήριξη, παροχή υγειονομικής περίθαλψης και άλλα θέματα.
Κάτι γίνεται σιγά-σιγά. Τέτοιες πρωτοβουλίες θα ανοίξουν σαν βεντάλια το ουράνιο τόξο της αλλαγής μέσα στη σκοτεινή εποχή. Και τότε, αχρείαστοι θάναι ο Παπαδήμος, ο Καμίνης, και ο Φάουστ.

Δεινοσαυρισμός...

Mediasoup...

Από την Αλκμήνη Ψιλοπούλου

Αίφνης, έπεσε μια παγωμάρα, μια μουγκαμάρα, ένα κενό. Με την έλευση του επόμενου «εθνοσωτήρα» Λουκά Παπαδήμου, με το μειλίχιο ύφος και τον ήπιο «αγοραίο» λόγο. Λέει αυτά που πρέπει να πει σε άπταιστα ελληνικά. Παρόλα αυτά, ποιος καταλαβαίνει ακριβώς τι λέει; Είτε μιλάει αυτός, είτε ο Μπαρόζο, είτε ο Ρομπάϊ, ένα και το αυτό.
Μια παγωμάρα και μια μουγκαμάρα και μια οσμή αποσύνθεσης. Έχω δει πάμπολλα ντοκιμαντέρ με δεινόσαυρους. Φαντάζομαι πώς θα ήταν η γη όταν εκατοντάδες χιλιάδες δεινόσαυροι έπεφταν ξεροί - από μετεωρίτη; Από άλλη οικολογική καταστροφή; Ποιος ξέρει… Σκεφτείτε την οσμή από εκατοντάδες χιλιάδες πτώματα σε αποσύνθεση.
Πάντοτε όταν βλέπω αυτά τα ντοκιμαντέρ, μου έρχεται στο μυαλό το ανθρώπινο είδος. Με τις κατασκευές του, με τις μηχανές του, με τα όσα αφύσικα και παρά φύσιν έχει κάνει πάνω σε αυτό τον πλανήτη. Με τα μιλιούνια των ανθρώπων που κυκλοφορούν στις μεγαλουπόλεις, με τις πόλεις - τέρατα, με τον πολιτισμό της ηχορύπανσης και των σκουπιδιών.
Μιλάμε για έναν πολιτισμό που έχει φτάσει στα όριά του. Ωραία, οι δεινόσαυροι, αυτά τα πελώρια πλάσματα, στην αρχή την περνούσαν ζωή και κότα. Έτρωγαν ότι έβρισκαν πάνω στη γη με απόλυτη ελευθερία και βουλιμία. Αργά και σταθερά, υπερπολλαπλασιάστηκαν. Πολύ γρήγορα, κάθε κλαράκι και μικρό ζωάκι πάνω στη γη είχε εξολοθρευτεί. Ήτανε άραγε ο μετεωρίτης που τους εξαφάνισε, ή μήπως η δεινοσαυρική τους βουλιμία;
Αφήνω την απάντηση στους επιστήμονες και περνάω στην παρούσα κρίση.
Τι είναι αυτή η κρίση; Ξαφνικά η οικονομία κατέρρευσε. Γιατί κατέρρευσε; Πώς κατέρρευσε; Πού βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή; Και πού πάμε;
Περιμένω την απάντηση από τους ειδικούς. Ακούω και ξανακούω τα δελτία ειδήσεων, ψάχνω στα μπλόγκς, ακούω αναλύσεις οικονομολόγων, ακούω παρεμβάσεις πολιτικών και δε βγάζω άκρη. Εκατομμύρια πληροφορίες πλημμυρίζουν κάθε μέρα τον εγκέφαλό μου αλλά το τσουνάμι αυτό μου φέρνει μόνο πονοκέφαλο. Οι πληροφορίες που παίρνω μοιάζουν με σωρούς ερειπίων που το τσουνάμι στέλνει κατευθείαν πάνω στο κεφάλι μου, στο σώμα μου, και με διαλύουν. Με ζώνουν φόβοι, κάθε μέρα. Πώς θα πληρώσω το νοίκι, το νερό, τα χαράτσια, πώς θα βρω δουλειά, πώς θα μεγαλώσω τα παιδιά μου, τι θα κάνω με τα λεφτά μου στην τράπεζα, τι να πουλήσω, τι να κόψω, πώς να κυκλοφορήσω χωρίς βενζίνη, πώς να ζεσταθώ χωρίς πετρέλαιο. Πώς θα γλυτώσω από την πείνα.
Κάπως έτσι πρέπει να ήταν οι τελευταίες μέρες των δεινοσαύρων. Οι μεγαλύτεροι είχαν μεγαλώσει τόσο πολύ, έτρωγαν τόσο πολύ, είχαν γίνει τόσο βουλιμικοί, που δεν μπορούσαν να σκεφτούν, ίσως ο εγκέφαλός τους είχε συρρικνωθεί από το πολύ φαΐ και δεν μπορούσαν να σκεφτούν κάτι καλύτερο από το να τρώνε. Η αέναη αλυσίδα της φύσης και της εξέλιξης είχε σταματήσει. Είχε μπλοκάρει.
Κάπως έτσι είμαστε κι εμείς. Τα έχουμε φάει όλα. Δεν θα αφήσουμε τίποτα πάνω στη γη, ούτε ένα φυλλαράκι.
Μετά την υπερπαραγωγή και την υπερκατανάλωση, μετά τον πολιτισμό και τις κοινωνίες της βουλιμίας, δεν μπορούμε πλέον να παράγουμε τίποτα, ούτε καν σκέψεις…
Έχουμε μείνει με μια σκασμένη φούσκα στο χέρι, τη φούσκα του χρέους, τη φούσκα του χρήματος. Κρατάμε αέρα κοπανιστό. Ένας Ινδιάνος κάποτε είχε πει ότι το χρήμα δεν τρώγεται. Ήταν υπερ-επίκαιρος.
Ακούω εξωφρενικά νούμερα, δισεκατομμύρια, τρισεκατομμύρια να πηγαίνουν και να έρχονται, κι εγώ δεν έχω να πληρώσω το φως, το νερό, το τηλέφωνο, δεν έχω ένα πεντακοσάρικο το μήνα. Πώς έγινε αυτό;
Κι αναρωτιέμαι: Είναι στ’ αλήθεια αυτή η κρίση οικονομική; Είναι ένας μετεωρίτης που μου έπεσε ξαφνικά στο κεφάλι, ή είναι κάτι άλλο, κάτι πιο βαθύ και πιο μεγάλο;
Πριν μερικά χρόνια οι μεγάλες καπιταλιστικές χώρες είχαν μεγάλες βιομηχανίες που παρήγαν αυτοκίνητα, μηχανήματα, πλυντήρια, κουζίνες, τηλεοράσεις. Υπήρχαν μικρές χώρες που παρήγαν τρόφιμα ή φάρμακα. Υπήρχε ο τρίτος κόσμος που λεηλατούνταν από τους μεγάλους επειδή είχε χρυσό, και πολύτιμα μεταλλεύματα. Τώρα, τι παράγουμε; Τίποτα. Οι μηχανές σταμάτησαν. Ο κόσμος δεν θέλει άλλα αυτοκίνητα, πλυντήρια, μίξερ, κουζίνες. Ο καθένας έχει ένα σωρό απ’ όλα αυτά.
Μήπως παράγουμε τρόφιμα; Μήπως παράγουμε ενέργεια; Έχουμε κι απ΄αυτά μπόλικα. Κι όμως ο κοσμάκης πεινάει. Και θα πεινάσει κι άλλο.
Δεν μπορούμε πια να παράγουμε τίποτα. Μόνο φούσκες και αέρα κοπανιστό.
Τα φρουφρου και τα αρώματα και τα φύκια για μεταξωτές κορδέλες που απολαμβάναμε στους καιρούς της ευημερίας, μας τελείωσαν. Κάποτε ήταν η αριστερά. Ήταν ο Μάρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν. Τους έφαγε ο σταλινικός δεινόσαυρος.
Κάποτε ήταν η αριστερά. Με ιδέες, στοχασμούς και οράματα. Την έφαγε ο δεινόσαυρος του «σοσιαλισμού», της «σοσιαλδημοκρατίας».
Ο Καρατζαφέρης είπε το αμίμητο, ότι έτσι όπως πάνε οι ευρωπαίοι και οι τροϊκανοί θα παραδώσουν την εξουσία στον «κομμουνισμό» και στην αριστερά. Μα, ποια αριστερά; Πού είναι τα σημερινά οράματα της αριστεράς;
Ένας φίλος μου έλεγε, «η αριστερά λέει ότι έχω δίκηο Το ότι έχω δίκηο το ξέρω. Δεν ξέρω όμως τι να κάνω για να το βρω Και σ’ αυτό το ερώτημα, η αριστερά δεν μου δίνει απάντηση.»
Ο κόσμος ξεσηκώνεται, σε ολόκληρο τον πλανήτη, κατά των δεινοσαύρων. Αλλάζουν οι κυβερνήσεις, αλλάζουν οι εξουσίες, αλλά πάλι στον ίδιο παρονομαστή βρισκόμαστε. Στην Αίγυπτο, μετά από όλη εκείνη την εξέγερση της πλατείας Ταχρίρ, πάλι στην πλατεία Ταχρίρ το αίμα ρέει.
Οι εξεγέρσεις μας είναι τυφλές. Χωρίς μπούσουλα, χωρίς πυξίδα. Αντιπαλεύουμε τα κύματα με το τιμόνι σπασμένο.
Τι να κάνουμε; Ο Λένιν είχε γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο για να απαντήσει σε αυτό, αλλά η ζωή τον διέψευσε.
Τι να κάνουμε;
Εγώ με το φτωχό μου το μυαλό, μία απάντηση μπορώ να δώσω. Μην περιμένουμε καμία επανάσταση, καμία αριστερά, κανέναν σωτήρα, καμιά κυβέρνηση. Να κάνουμε ότι μπορούμε μόνοι μας.
Αυτενεργώντας στο μικρόκοσμό μας, τον οποίο πρέπει να δημιουργήσουμε, αλώβητο. Να πετάξουμε από τα ντουλάπια και τα μπαούλα μας όλα τα άχρηστα καταναλωτικά προϊόντα με τα οποία μας παραμύθιασαν. Να ανακαλύψουμε την ομορφιά της απλής ζωής. Να ξαναβρούμε τις παρέες που χάσαμε και τα τραγούδια που τραγουδήσαμε. Να ξοφλήσουμε με τις τράπεζες, να μην πάρουμε άλλα δανεικά, να πετάξουμε τις πιστωτικές κάρτες, να πουλήσουμε τα cayen και να πάρουμε ποδήλατα και μηχανάκια. Να ακούσουμε απαλή μουσική ή και τίποτα. Να διαβάσουμε ένα καλό βιβλίο. Να κάνουμε καμιά βόλτα ποδαράτα με τους φίλους μας.
Τόσο δύσκολα είναι όλα αυτά; Τι είναι η φτώχεια που όλοι τόσο φοβόμαστε; Μήπως είναι κι αυτή μια φούσκα;
Και τελειώνοντας, να πετάξουμε όλους αυτούς τους ειδικούς και τους ειδήμονες και τους οικονομολόγους και τους πολιτικούς στη θάλασσα. Να τους πούμε ότι δεν τους έχουμε πλέον ανάγκη, ούτε αυτούς, ούτε τα δάνειά τους, ούτε την αφασία τους. Να τους γυρίσουμε την πλάτη και να προχωρήσουμε, ξεκαθαρίζοντας απλά τι θέλουμε από τη ζωή.

Αχ, Αριστερά...

Της Αλκμήνης Ψιλοπούλου, Mediasoup...

Ήταν προδιαγεγραμμένο, ότι την επόμενη μέρα τίποτε δεν θα ήταν το ίδιο με τη χθεσινή. Ήταν προδιαγεγραμμένο ότι θα είχαμε θύματα. Γνωρίζαμε ότι ήθελαν έναν-τουλάχιστον- νεκρό. Ήταν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου.
Παρόλο που το γνωρίζαμε, παγώσαμε. Έχουμε διαβάσει και δει πάρα πολλά, για την περίπτωση της Αργεντινής, για άλλες χώρες του κόσμου κατακτημένες από ΔΝΤ και άλλους παγκόσμιους οικονομικούς οργανισμούς της καταστροφής.
Έχουμε βιώσει άλλα τόσα-δικτατορίες, κυνηγητά, μια μάνα στη φυλακή μετά το δεύτερο αντάρτικο.
Κι όμως βρεθήκαμε απροετοίμαστοι. Εγώ δεν πρόλαβα να αγοράσω μια αντιασφυξιογόνα μάσκα από την Κοτζιά, είχαν τελειώσει. Πολλοί πρόλαβαν και πήραν.
Αλλά αυτό δεν αρκεί. Πρώτα πρέπει να εξοπλίσουμε το μυαλό μας, να ανασύρουμε αναμνήσεις από το συλλογικό μας ασυνείδητο, να μελετήσουμε τρόπους αντίστασης και άμυνας από την δική μας ιστορία αλλά κι από την παγκόσμια. Να διαμορφώσουμε μέσα μας ένα νέο όραμα για τη ζωή. Να δούμε πώς μέσα από το χάος και τα συντρίμια του Συντάγματος ξεπηδάει το καινούργιο. Ποιο είναι αυτό το καινούργιο;
-Συλλογικότητα. Σπάσιμο του ατομισμού. Μικρές αποκεντρωμένες κοινωνίες.
-Πολιτισμικές πανανθρώπινες αξίες, πάνω από το χρήμα.
-Να μπορούμε να ορίζουμε τη μοίρα μας.
Πώς θα γίνει αυτό;
-Άμεση δημοκρατία, φώναζε το καλοκαίρι το Σύνταγμα. Μα, αυτό είναι το νέο όραμα; Ναι, αυτό ακριβώς.
Τι σημαίνει;
-Να κατέβουμε όλοι κάτω, σε δρόμους και γειτονιές και σχολεία και εργοστάσια και διαμερίσματα και παρκάκια, μπαράκια, ταβέρνες, πλατείες, στα μικρά κύτταρα της κατακερματισμένης μας κοινωνίας, στις παλιοπαρέες. Να μιλήσουμε ο ένας στον άλλον, να ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη ο ένας προς τον άλλον. Να τραγουδήσουμε μαζί μπροστά σε ένα τραπέζι τραγούδια που λεν για την ελευθερία.
Ποιος θα μας οδηγήσει;
-Κανένας. Μόνοι μας πρέπει να το κάνουμε. Πληρώνοντας το κόστος της χρόνιας αδιαφορίας και του ωχαδερφισμού.
Και η Αριστερά; Αυτή που ξέραμε;
-Δεν υπάρχει. Θα υπάρξει, μόλις αποφασίσει να αλλάξει τροπάρι.
Το ΠΑΜΕ, αυτή το φορά, δεν έκανε την τουριστική του βόλτα στο Σύνταγμα. Μπήκε μέσα, κατέβηκε κάτω κι ανακατεύτηκε με την χύμα-πλέμπα, την «ανένταχτη», την ακομμάτιστη. Και πλήρωσε με αίμα. Πλήρωσε την ματαιόδοξη άποψη ότι μπορεί να ελέγξει το μέγα πλήθος, το λαό, με την αδιαμφισβήτητη οργανωτική του δεινότητα. Κι έπειτα, πάνω στο νεκρό σώμα του άνεργου οικοδόμου, άρχισαν να τσακώνονται τα κατακερματισμένα μέλη της Αριστεράς. Η Παπαρήγα εναντίον του «Κόκκινου», εναντίον του Παπαδημούλη, εναντίον του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, και τούμπαλιν. Ανακοινώσεις επί ανακοινώσεων…
Αχ, αριστερά…
Κλεισμένη τόσα χρόνια μέσα στα γραφεία σου, ομφαλοσκοπώντας, διϋλίζοντας τον κώνωπα και καταπίνοντας την κάμηλον.
Αχ, Αριστερά.
Δεν πρόλαβες, δεν ήθελες να δεις αυτό που μέρα τη μέρα γιγαντωνόταν σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα μονοπώλια να μετατρέπονται σε πελώριες ιμπεριαλιστικές φούσκες, να φουσκώνουν σε παγκόσμιους χάρτινους κολοσσούς, μεγαλωμένα από το αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη, σαν τα τσιμπούρια.
Δεν πρόλαβες, δεν ήθελες να δεις να πληθαίνουν τα σμήνη των εξαθλιωμένων μεταναστών που κυκλοφορούν σαν ζόμπι στα κέντρα των μεγαλουπόλεων, τα κοπάδια των ανέργων, στοιβαγμένα μέσα στα διαμερίσματα των μεγαλουπόλεων, να κλαίνε από εγκατάλειψη και μοναξιά. Εκείνα τα ανώνυμα πλήθη των λαών που δεν ήταν εργάτες, που δεν ήταν αστοί, που δεν ήταν εργαζόμενοι. Που ήταν απλά εξαθλιωμένες μάζες, έξω από το σύστημα στο οποίο εσύ ανήκες.
Δεν πρόλαβες να δεις και να ακούσεις τα μηνύματα και τους οιωνούς της νέας εποχής, τις ορδές των εξαθλιωμένων να ξεριζώνονται από τη γη τους, από τα αγροκτήματα, από τις θάλασσες και τις στεριές τους, από τα ίδια τους τα σπίτια, χτυπημένες από φυσικές καταστροφές ή από μεγάλα καπιταλιστικά κέντρα. Γιατί εσύ, περί άλλα ετύρβαζες. Περί αυξήσεων στους μισθούς, περί συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, περί «ωραίας Ευρώπης»-οι λεγόμενοι «ανανεωτικοί»- και ποιος αρχηγός σου θα έχει το πάνω χέρι, και πόσους ψήφους θα πάρουμε στις εκλογές, και πόσους θα έχουμε στη Βουλή.
Και είσαι ακόμη εκεί μέσα, στη Βουλή, μαζί με τους υπόλοιπους αυτιστικούς και οι αρχηγοί σου βλέπουν τον πρωθυπουργό. Την ώρα που έξω ένας σύντροφός σου χάνεται και χιλιάδες άλλοι πνίγονται από τα ασφυξιογόνα και δέρνονται από τους προβοκάτορες και τους κυβερνητικούς πραιτωριανούς.
Και την επόμενη μέρα, πάλι ανακοινώσεις και δελτία τύπου και τσακωμοί και συνεντεύξεις σε τηλεοπτικά παράθυρα και δελτία ειδήσεων…
Αχ, Αριστερά. Προλαβαίνεις άραγε να αλλάξεις τροπάρι;;;

Average:

Οι δημόσιοι υπάλληλοι ...

της Αλκμηνης Ψιλοπουλου απο την Αυγή ...


Αγαπητέ κύριε Λοβέρδο,
Δεν ξέρω αν αυτά που λέτε σας ξεφεύγουν ή συνειδητά τα εκστομίζετε, αλλά πλέον ώς εδώ και μη παρέκει οι ύβρεις σας!
Ακούστε, δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά ήρθατε στην εξουσία για να υπηρετείτε τον λαό, γιατί αυτός είναι η χώρα. Εσείς είστε υπηρέτες μας και όχι το αντίστροφο. Με περισσή αλαζονεία βρίζετε τους δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι βρίσκονται εκεί που βρίσκονται για να υπηρετούν εμάς και όχι εσάς…