Κοράκια...

antonis...

Υπάρχει πλέον μια βαθειά, λίαν θρησκευτική προσήλωση στον τρόπο που γίνεται η αποδόμηση προσώπων και καταστάσεων του παρελθόντος. Μιαν ολόκληρη βιομηχανία κατασκευής ψευδών συμφερόντων, προσφέρει τη λειτουργιά της στην μεγάλη τελετή αποδόμησης των ιδεολογιών. Ένα τρυφερό χατζάρι που αποδίδει δικαιοσύνη, βάζοντας στο ίδιο καζάνι θύτες και θύματα. Φορώντας έναν ηθικίστικο πολιτικό μανδύα σκευάζει και συναρμόζει όλες τις συστημικές αποκλίσεις. Καλλιτεχνεί πορτρέτα πεθαμένων. Καρναβαλίζει κάθε επαναστατική πράξη. Στη φοβερή αρένα του θεάματος έχει αμολήσει πανούργους δημοσιολόγους, εξτρεμιστές της δεκάρικης ελευθερίας λόγων και παθών, κουτάβια που πέρασαν εν μια νυκτί απ’ την κομματική γαστέρα στις Εταιρίες. Γιατί πρέπει όλα να γίνουν Εταιρίες. Τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τα δημόσια κτήρια και οι κοινόχρηστοι χώροι. Μόνο οι Εταιρίες μπορούν. Μόνο οι Εταιρίες μπορούν να παράγουν. Και μόνο οι Εταιρίες μπορούν να διαχειριστούν το Κράτος. Ο σύγχρονος τρόπος συνύπαρξης επιθυμιών και φαντασιώσεων περνάει μέσα απ’ το δημόσιο πλούτο. Θέλει την Εταιρία και την Τράπεζα να διαχειρίζονται την πείνα, τον οργασμό, την επιστήμη, τη θεολογία με τέτοιο τρόπο ώστε η φορητή εργατική δύναμη των Υποτελών, να διακινείται ως πραμάτεια και να κεφαλαιοποιείται δομικά για να περνάει το σύστημα τις κρίσεις του αβρόχις ποσί. Βουρ, στην αποδόμηση λοιπόν. Για να σε παίξουν τα πάνελ θα πρέπει να κάνεις δήλωση για τον Στάλιν και τον Πολ Ποτ. Να ρίξεις ένα γερό χέσιμο στον Κάστρο και μια ηχηρή κεντροαριστερή πορδή στον Εμβέρ Χότζα.

Διαφθορά και Τιμωρία...

Του Γιώργου Κατρούγκαλου*,  TVXS...

Η διαφθορά των πολιτικών δεν αποτελεί αποκλειστικά ελληνικό γνώρισμα.
Αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο, το οποίο μάλιστα διαπλέκεται με τις γενικότερες τάσεις παγκοσμιοποίησης της οικονομίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η αντιμετώπιση της ως διεθνούς οικονομικού εγκλήματος ουσιαστικά ξεκινά από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, με την ψήφιση στις Η.Π.Α. του νόμου για την ποινικοποίηση της δωροδοκίας ως μέσου για την επίτευξη επιχειρησιακών συμφωνιών με αλλοδαπά κράτη (Foreign Corrupt Practices Act -1977-). 

Υπό μια έννοια, μάλιστα, η διαφθορά συνιστά την εφαρμογή της ηθικής της αγοράς στον υπέρτατο βαθμό, όπου όλα μπορούν να αγοραστούν ή να πωληθούν.

Επιπλέον, η κρίση αντιπροσώπευσης των σύγχρονων δημοκρατιών, και κυρίως η παρακμή των κομμάτων ως βασικών διαμορφωτών της πολιτικής βούλησης των πολιτών, λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής των εστιών διαφθοράς.

Ανενημέρωτοι ψηφοφόροι, παραπλανητικά λόγια πολιτικών...

Του Paul Krugman / The New York Times, μεσω της Καθημερινης...

Oλοι γνωρίζουμε με ποιον τρόπο υποτίθεται ότι λειτουργεί το δημοκρατικό πολίτευμα. Οι πολιτικοί υποτίθεται ότι παρουσιάζουν προεκλογικά το πολιτικό τους πρόγραμμα και οι ενημερωμένοι ψηφοφόροι υποτίθεται ότι τους δίνουν την ψήφο τους βάσει των πολιτικών αυτών προγραμμάτων αλλά και λαμβάνοντας ώς ένα βαθμό υπόψη τον χαρακτήρα και τις ικανότητες του εκάστοτε πολιτικού.
Ολοι γνωρίζουμε, επίσης, ότι η πραγματικότητα απέχει πολύ απ’ το να είναι ιδανική. Οι ψηφοφόροι συχνά δεν είναι ενημερωμένοι και οι πολιτικοί δεν είναι αξιόπιστοι ούτε ειλικρινείς. Θέλουμε, όμως, πάντα να πιστεύουμε πως γενικά οι ψηφοφόροι δικαιώνονται στο τέλος και οι πολιτικοί είναι τελικά υπόλογοι για ό,τι κάνουν. Ανταποκρίνεται, όμως, στην πραγματικότητα έστω και αυτή η τροποποιημένη και πιο προσγειωμένη εκδοχή της δημοκρατίας; Ή μήπως το πολιτικό μας σύστημα έχει τόσο πολύ υποβαθμισθεί από την παραπληροφόρηση και την έλλειψη ενημέρωσης ώστε δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει; Ας εξετάσουμε το ζήτημα του δημοσιονομικού ελλείμματος, που έχει κυριαρχήσει στις πολιτικές συζητήσεις στην Ουάσιγκτον επί σχεδόν τρία χρόνια, κι ας μην ακούγεται τόσο προσφάτως.

"Μπήκαν" ή "τους έμπασαν";

Cynical...

Μέσα στα πολλά διλήμματα  ας βάλουμε κι ακόμα ένα: Είναι η σκέψη που οδηγεί τη γλώσσα, ή η γλώσσα τη σκέψη;

Εξαρτάται, είναι η απάντηση, από το ποιος κρατάει το πηδάλιο του μυαλού του. Αν το κρατάει ο ίδιος ή αν το κρατάει κάποιος άλλος εκτός. Κυρίως όμως, εξαρτάται από το βαθμό επίγνωσης που έχει το άτομο για το ποιος είναι ο τιμονιέρης. Διότι μπορεί να νομίζει ότι τιμονεύει αυτός, στην πραγματικότητα όμως ο χειριστής να είναι κάποιος άλλος,  που έχει τη δύναμη να υποβάλλει και να συσκοτίζει κυριότητες.

Στην περίπτωση που το υποκείμενο έχει επίγνωση του εαυτού του, μπορούμε να πούμε ότι διαθέτει και αυτόνομη σκέψη, η οποία χρησιμοποιεί τη γλώσσα σαν εργαλείο για να εκφραστεί. Στην περίπτωση όμως ελλειμματικής προσωπικότητας, που χαρακτηρίζει τον μαζάνθρωπο, τα πράγματα αντιστρέφονται και η σκέψη γίνεται έρμαιο της γλώσσας. Έχει τότε την εντύπωση ότι οι λέξεις που φεύγουν απ΄ το στόμα του εκφράζουν τη σκέψη του, στην πραγματικότητα όμως οι λέξεις εκφράζουν τη σκέψη άλλων, και ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι; Μα, αυτοί που έχουν τη δύναμη και τα μέσα να καταλαμβάνουν το χώρο των λέξεων, να τις χειρουργούν, να αλλοιώνουν τις προηγούμενες χρήσεις τους, να τις φορτώνουν με καινούργια νοήματα και να τις διοχετεύουν μεταλλαγμένες προς μαζική κατανάλωση, μέσα από τον τύπο και την τηλεόραση. Ακόμη και αυτοί που έχουν επίγνωση της διαδικασίας πολύ συχνά πέφτουν στην παγίδα, χαλαρώνουν τις αντιστάσεις, και κάποια στιγμή χωρίς να το πολυκαταλαβαίνουν αρχίζει το στόμα τους να ξερνάει δυσώδεις και  μολυσμένες βλέννες.  

Ας δούμε ένα πολύ επίκαιρο παράδειγμα, το οποίο έχει να κάνει με τη διαφορά του «μπήκαν» από «τους έμπασαν». Πρόκειται για το ίδιο ρήμα, μόνο που στην πρώτη περίπτωση υπάρχει κάποιο υποκείμενο που εκτελεί την πράξη, αναλαμβάνοντας το ίδιο και την ευθύνη του «μπαίνω», ενώ στη δεύτερη περίπτωση τα υποκείμενα είναι δυο, ένα αυτό που «μπαίνει» και ένα δεύτερο, αυτό που ουσιαστικά κινεί τη διαδικασία και προηγείται του άλλου.  Χωρίς το δεύτερο αυτό υποκείμενο, το πρώτο θα παρέμενε ανενεργό.

Η διαφορά στη χρήση των δυο τύπων του ιδίου ρήματος, όπως αντιλαμβάνεστε, είναι τεράστια. 

Αν κάνουμε μια γρήγορη επισκόπηση του τύπου, ηλεκτρονικού και έντυπου, αν και δεν χρειάζεται πια, βλέπουμε ότι ο ρηματικός τύπος που κυριαρχεί σε συντριπτικό βαθμό είναι ο πρώτος, ακόμα και σ' εκείνους οι οποίοι θίγονται από τη χρήση του. Ενδεικτικά, παραθέτουμε μερικά παραδείγματα:

• Την απόλυση του Μπαλασόπουλου ζήτησε η Πιπιλή - "Μπήκε από το παράθυρο"

• Από ψήφισμα των εκπαιδευτικών των ΕΠΑΛ του δήμου Αγ. Αναργύρων – Καματερού: Με το παρόν πολυνομοσχέδιο οδηγούνται στη διαθεσιμότητα εργαζόμενοι, που δεν διορίστηκαν με ρουσφέτια, ούτε μπήκαν από το παράθυρο!

• Απολύσεις εξπρές για όσους μπήκαν στο Δημόσιο από.. το παράθυρο

• ΑΜΕΛ Αττικό Μετρό Εταιρεία Λειτουργίας: Μπήκαν από το... παράθυρο, αλλά δεν φεύγουν 

• Καμμένος: Να απολυθούν όσοι υπάλληλοι της Βουλής μπήκαν από το παράθυρο

• Αποτελέσματα δημοσκόπησης: Να Φύγουν Απο το Δημόσιο Οσοι Μπήκαν Εκτός ΑΣΕΠ;

Δεν χρειάζεται να επεκταθούμε περαιτέρω. Ενώ είναι πασιφανές ότι κανένας Δ.Υ. δεν «μπήκε» μόνος του απ’ το παράθυρο, πώς άλλωστε θα ήταν δυνατόν αυτό να συμβεί, εν τούτοις, με την επικράτηση της φράσης αυτής, επιτυγχάνονται  αφ’ ενός η ενοχοποίηση της λάθος μεριάς, οπότε ορθώς  την πετάνε στα σκουπίδια, αφ’ ετέρου η ασυλία των κατ΄ εξοχήν ενόχων, οι οποίοι και παραμένουν ατιμώρητοι, για το έγκλημα της κατάχρησης εξουσίας.

Ενώ, η κατάχρηση εξουσίας, στην περίπτωση της σεξουαλικής παρενόχλησης, για παράδειγμα, έχει ενταχθεί στον ποινικό κώδικα και τιμωρείται, η κατάχρηση εξουσίας μέσω διορισμών, ώστε ο διορίζων πολιτευτής να  εξασφαλίζει σε βάθος γενεών προνόμια και πλούτο, δεν αξιολογείται  ως κολάσιμη και ο καταχραστής όχι μόνο δεν διώκεται, τουναντίον μάλιστα επιβραβεύεται. 

Αν η γλώσσα λοιπόν δεν ήταν στα χέρια, της εξουσίας, ώστε να κατασκευάζει ενόχους κατά το δοκούν και να ξεπλένει τον εαυτό της, κι αν, στην αντίθετη περίπτωση ήταν η δεύτερη φράση «τους έμπασαν», αυτή που επικρατούσε, τότε το ποιος είναι ο ένοχος θα ήταν περισσότερο διαυγές, και ως εκ τούτου το αίτημα της τιμωρίας των πραγματικών ενόχων θα φαινόταν αυτονόητο και επιτακτικό.

  

Και αυτό πρέπει να κάνουμε. Τιμωρία παραδειγματική όλων των πολιτευτών που διέφθειραν και διεφθάρεισαν όλα τα χρόνια που βρίσκονταν στην εξουσία. Τουλάχιστον με δήμευση της περιουσίας τους και εξοστρακισμό αυτών και των απογόνων τους.

Οσμή χολέρας..

Απο το Ιστολογιο Ουδεν Σχολιον...    

Τα δελτία ειδήσεων, οι φάτσες των δημοσιογράφων, ιδίως στα Μεγκάλα και Ουράνια κανάλια, καθώς και η όψη των πολιτικών, αποπνέουν χολέρα, σήψη και θανατικό.

     Όσοι βλέπετε ακόμα ειδήσεις καταλαβαίνετε τί εννοώ:
     Μόλις εμφανιστούν αυτές οι κίτρινες και χολερικές φυσιογνωμίες, ένα πιάσιμο στην ανάσα, κάτι σαν δύσπνοια, μαζί με την αίσθηση ότι αναπνέεις κάτι μολυσμένο, κάτι εξαιρετικά βρώμικο, σε κυριεύει.

      Έχεις την αίσθηση ότι κάτι πανουκλιασμένο μπαίνει μέσα σου με την κάθε ανάσα και σε απειλεί, σε βρωμίζει, τρώει το ''είναι'' σου.

     Και δεν έχετε άδικο.
     Όλοι αυτοί, οι μνημονιακοί ιδίως πολιτικοί και τα φερέφωνά τους, κάτω απ' τα ακριβά τους ρούχα και τα ψεύτικα χαμόγελα, δεν είναι παρά μια σάπια μάζα κακίας, ιδιοτέλειας, απανθρωπιάς.

     Οι εκφράσεις τους, τα λόγια τους, τα ψέματά τους, οι απειλές κι οι εκβιασμοί τους, πάντα τα ίδια, φαρμακερά, εκτοξεύουν θάνατο και μισανθρωπία.

     Και στα μάτια τους λάμπει μιά άγρια, υπόγεια χαρά για όσα λένε, όσα ''ευαγγελίζονται''!
Ξέρουν ότι δεν αφορούν αυτούς, αλλά κάποιους άλλους.

     Όλους αυτούς, έχω σταματήσει εδώ και καιρό να τους θεωρώ ανθρώπους. Για μένα είναι ένα ιδιαίτερο είδος πολύ κατώτερο του ανθρώπινου γένους. που κινείται και δρά έξω απ' τα πλαίσια του ουμανισμού και της ανθρώπινης ηθικής γενικότερα.

     Λυπάμαι που το λέω αλλά αν έβλεπα κάποιον απ' αυτούς χτυπημένο, ''πατημένο'' σ' έναν δρόμο, δεν θα στεναχωριόμουν περισσότερο απ' ό,τι όταν βλέπω κάποιο χτυπημένο γατάκι ή σκυλί..

     Δεν περισσεύει ίχνος οίκτου γι αυτούς.

     Όλη η συμπόνια και η αλληλεγγύη είναι κρατημένη για τους ανθρώπους τούτου του λαού, που εξοντώνεται καθημερινά εξ αιτίας της απανθρωπιάς της ανθρώπινης χολέρας που μας κυβερνάει.

     Ας σταματήσουμε να τους ακούμε και να τους βλέπουμε.

     Ας βγούμε στους δρόμους και στις πλατείες να βρούμε τον καθαρό αέρα του αγώνα εναντίον τους.

     Δεν είναι του λαού, δεν είναι ούτε έλληνες, δεν είναι καν άνθρωποι..

     Είναι χολέρα..

Πρόσωπα και προσωπεία...

του Τακη Κατσιμαρδου απο το Εθνος...

Υπάρχει μια επίκαιρη (διαχρονικά) φράση ειδικά για το ελληνικό καρναβάλι και την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς: «Μασκαράδες χωρίς μάσκες...». Είναι άγνωστο αν προϋπήρχε ή καθιερώθηκε αργότερα, αλλά ακούγεται στο πρώτο αθηναϊκό καρναβάλι του 1889. Ο στιχοπλόκος προσφωνεί τον βασιλιά Καρνάβαλο με περισσή έμπνευση: «...Γιατί και αν είσαι μασκαράς/ τον μάστορά σου βρήκες/ Eδώ υπάρχουν σαν κι εσέ/ αμέτρητες χιλιάδες, γύρνα και δες τριγύρω σου.../ Eδώ δεν πιάνεις χαρτωσιά/ σε βάζουν κάτω άλλοι.../ Aν θέλεις γύρνα να τους δεις/ σ' αυτό το Kαρναβάλι/ είναι μασκαράδες όλοι τους/ αλλά με δίχως μάσκα...». Aγνώστου πατρός οι στίχοι, «μυρίζουν» όμως Αννινο ή Σουρή. Εκτιμήθηκαν στον καιρό τους κι έγιναν κλασικοί, με στόχο κυρίως τους κατέχοντες κάθε φορά την εξουσία.
Σε μια ελεύθερη αποκριάτικη απόδοση θα μπορούσαν να... μεταμφιεστούν ως εξής: Mη φοράτε μάσκες. Αρκούν τα πρόσωπά σας. Ετσι, μεταφορικώς και αποδεσμευμένοι από τον κύκλο της Αποκριάς, προσφέρονται για γενικευμένη χρήση στην Ελλάδα της κρίσης. Οπως και η λέξη καρναβάλι - μία από τις συχνότερα επαναλαμβανόμενες λέξεις στη μνημονιακή πολιτική σκηνή.
Αν και τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν σ' αυτήν, υπό μία έννοια, είναι αδιάφορο αν φορούν ή όχι μάσκα. Είτε επειδή τα ίδια τα πρόσωπα είναι προσωπεία (=μάσκες) είτε επειδή οι μάσκες έχουν αντικατα-στήσει τα ίδια τα πρόσωπα. Παράδειγμα: φορούν μάσκα, άραγε, όσοι διαμηνύουν ότι ο λαός δεν χρεοκοπεί, η χώρα ανακτά τη χαμένη αξιοπιστία - ανεξαρτησία, οσονούπω αντιμετωπίζεται η πανδημία της ανεργίας και επέρχεται η πολύφερνος ανάπτυξη; Ή το προσωπείο της μη χρεοκοπίας του οικονομικο-πολιτικού συστήματος και του πλήρους αδιεξόδου, με τα σημερινά δεδομένα, έχει γίνει ένα με το πρόσωπό τους;
Με άλλα λόγια, είναι μασκαράδες (φορούν μάσκα και υποκρίνονται ) ή το προσωπείο έχει υπερισχύσει; Αλλο παράδειγμα (πεζό και των τελευταίων ωρών): Ηταν μια μασκαράτα τα «δρώμενα» για τη μορφή με την οποία θα καταβάλλεται το χαράτσι στ' ακίνητα και ο αριθμός των δόσεων για ληξιπρόθεσμους φόρους ή μια πραγματική-αληθινή ιστορία; Παρόμοια καρναβαλικά ερωτήματα είναι δυνατόν να διατυπωθούν με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Προφανώς υπάρχουν πολλές απαντήσεις. Οπως και κάθε είδους μάσκες - όχι μόνο αποκριά-τικες. Ακόμη και αντιμνημο-νιακές!
Αν τα ίδια τα πρόσωπα, τελικά, δεν είναι προσωπεία, πάντα υπάρχει η δυνατότητα να πετάξουμε τις μάσκες και να δούμε κατάματα την πραγματικότητα.

Δημοσιογραφία, pay rolls και copy paste ...

Του Κλέαρχου Τσαουσίδη, απο την Αυγη...

Πόσο περήφανοι είναι οι Έλληνες δημοσιογράφοι για την εικόνα που μερίδα τους (όχι μικρή) παρουσιάζει; Το ρεπορτάζ του Reuters για τη διαπλοκή εξουσίας - ΜΜΕ (πέσαμε από τα σύννεφα), ο τρόπος παρουσίασης του σίριαλ της προφυλάκισης Λαυρεντιάδη και το πέταγμα στα ψιλά έως τη σχεδόν αποσιώπηση του πνιγμού 25 ανθρώπων στα νερά της Λέσβου, είναι τρεις μόνον ενδεικτικές περιπτώσεις της τελευταίας εβδομάδας.
Θυμάμαι, τότε, τις έξαλλες κραυγές παραγόντων της ενημέρωσης για την επέλαση του Κοσκωτά στον χώρο των ΜΜΕ.
Τώρα, το «Βήμα της Κυριακής» (που και τότε είχε πρωταγωνιστήσει στις αποκαλύψεις) γράφει για λίστες με ονόματα πολιτικών και δημοσιογράφων που βρέθηκαν ανάμεσα στα έγγραφα τα οποία κατασχέθηκαν στο σπίτι του κ. Λαυρεντιάδη. Υπάρχουν λοιπόν pay rolls; Μένω ενεός!
Τότε, στο Ειδικό Δικαστήριο, όλοι οι μεγαλοεκδότες έκαναν μεγαλοπρεπείς κωλοτούμπες και κατέθεταν τα αντίθετα από αυτά που έγραφαν οι υποτακτικοί τους, διότι ήθελαν πια να αθωωθεί ο παρών - απών Αντρέας Παπανδρέου (μιας και είχαν εξασφαλίσει ότι ο ενοχλητικός Κοσκωτάς θα επανερχόταν στα κιλά του).
Διαπιστώνεται εκ των υστέρων ότι ο ομογενής τραπεζίτης, πρώην καλλιτέχνης ελαιοχρωματιστής, ήταν συγκριτικά ένας φουκαράς που πλήρωσε με πολύχρονη φυλάκιση τα 41 δισ. δρχ. τα οποία λείπανε από το ταμείο της Τράπεζας Κρήτης (ενώ μόνον ένα τμήμα πήγε στην τσέπη του).
Αλλά ακόμη και τα 41 δισ. δρχ., 120 περίπου εκατομμύρια ευρώ, φαντάζουν ψίχουλα μπροστά στα ποσά που αποκαλύπτονται καθημερινά ότι κυκλοφορούν ποικιλοτρόπως στα φιλικά προς την εκάστοτε εξουσία ΜΜΕ. Και ωχριούν μπροστά στα ποσά (700 εκατ. ευρώ) που φέρεται ότι διακινούσε ο Λ. Λαυρεντιάδης από την  Proton Bank προς ανενεργές εταιρείες δικών του συμφερόντων ή για την  αγορά του όλου ή μέρους μέσων ενημέρωσης, με τη συνέργεια του καταζητούμενου (υποτίθεται) Πέτρου Κυριακίδη και συγγενών του.

Το χρυσό ράντσο
Και νά που η περήφανη ελληνική δημοσιογραφία, κυρίως η τηλεοπτική, παρουσιάζει τον κ. Λαυρεντιάδη περίπου ως έναν άνθρωπο που η ελληνική Δικαιοσύνη αλλά και το ΕΣΥ δεν αφήνουν σε χλωρό κλαρί. Κι έτσι, παραθέτουν τις εκούσιες μετακινήσεις του συλληφθέντος Λαυρεντιάδη ως μια ταλαιπωρία (από τον Ευαγγελισμό στο Ψυχιατρείο και από το Ψυχιατρείο στον Ερυθρό Σταυρό και πάλι πίσω στον Ευαγγελισμό όπου «δεν του δώσανε και κρεβάτι και τον είχανε σε ράντσο»).

Ένας βασιλιάς των ΜΜΕ σε ράντσο;
Απορείτε; Για να θυμίσω πού κινήθηκε ο κ. Λαυρεντιάδης (ο οποίος  είχε βραβευτεί κιόλας από την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία για τις οικονομικές του επιτυχίες), παραθέτω την παρουσία του μαζί με την οικογένεια Κυριακίδη -μόνο στα ΜΜΕ- έως και πρόσφατα:
Στον «Πήγασο» της οικογένειας Μπόμπολα (12,22%), στο 33,3% του «Ποντικιού», στην «Ελευθεροτυπία» προτού κλείσει (9,62%), στις εφημερίδες «Athens News», «Espresso», «Espresso Κύπρου», «Σφήνα», «City Press», «Ισοτιμία», στα περιοδικά «Free», «Jolie», «Olive», στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Flash (100%), Σκάι 100,3 (10%) και  RED (10%), στον ιστότοπο flash.gr, στους τηλεοπτικούς σταθμούς Sport TV ΔΕΚΑ, Σκάι TV (10%), και στο 50% του περιοδικού «Επίκαιρα».
Όταν η ιστορία άρχισε να κακοφορμίζει, άλλα μέσα τα πούλησαν κοψοχρονιά, άλλα τα έκλεισαν και σε άλλα αγνοείται απλώς η τύχη τους…
Και ρωτώ ως γραφικός και απροσάρμοστος:
Για τα πλείστα ΜΜΕ το μόνο που έκανε εντύπωση ήταν το ράντσο;
Θα συνέβαινε το ίδιο με οποιονδήποτε κρατούμενο ακόμη και για πλημμέλημα; ‘Η ο μέτοχος, τέως ή νυν, έχει ασυλία;
Βεβαίως, να είστε σίγουροι ότι θα βρεθεί «παράθυρο» και έτσι σύντομα* θα έχουμε πάλι ανάμεσά μας (στον πλανήτη Γη) τον κ. Λαυρεντιάδη, ελεύθερο, όπως ο κ. Χριστοφοράκος και οι εταίροι του κ. Ψωμιάδη στην Aspis Bank και πάει λέγοντας. Ήδη, με το που πάτησε το πόδι του στον Κορυδαλλό, κατέθεσε αίτηση αποφυλάκισης, διότι «τα σοβαρά προβλήματα υγείας τα οποία αντιμετωπίζει καθιστούν αδύνατη την επιβίωσή του στο κελί»!

Η έρευνα του Ρόιτερς
Είναι λοιπόν ν’ απορείς που δεν απήντησε στην έρευνα του Reuters για τη διαπλοκή ο κ. Ψυχάρης (στον οποίο δεν είχε επενδύσει ο κ. Λαυρεντιάδης) ή που η άποψη της οικογένειας Μπόμπολα είναι πως ποτέ δεν ζήτησαν χάρες από τις ελληνικές κυβερνήσεις;
Ίσως να είναι κι έτσι αν κρίνουμε από το πώς οι εκτελεστές των Μνημονίων (Παπανδρέου, Παπαδήμος, Βενιζέλος, Σαμαράς και Κουβέλης) τρέχουν να ικανοποιήσουν κάθε επιθυμία δανειστών, αλλά και ντόπιων επιχειρηματιών προτού καν το ζητήσουν. Το είπε δυστυχώς γι’ αυτούς έως και η τρόικα.
Φυσικά, θα μάθουμε ότι «το Ρόιτερς εξυπηρετεί ανθελληνικά συμφέροντα, που στόχο έχουν να βυθίσουν στην ανυποληψία τη χώρα» κ.λπ. κ.λπ. Άργησε κιόλας ο Σίμος.
Τέλος -αλλά όχι έσχατο-, το ρεζιλίκι, η χυδαία απανθρωπιά των μεγαλύτερων ιδιωτικών μέσων της χώρας. Ατέλειωτα ρεπορτάζ (δανεικά ή κλεψιμαίικα) για την τραγωδία στις ΗΠΑ με τον ψυχάκια που, αφού σκότωσε την οπλομανή μάνα του, δολοφόνησε 20 παιδιά και 6 δασκάλες.
Εντάξει, δεν περίμενα να στείλουν δημοσιογράφους στις ΗΠΑ να δουν με την ελληνική ματιά την παράνοια της οπλοκατοχής και των συνεχών ομαδικών σφαγών συνήθως ανυπεράσπιστων παιδιών.
Αλλά ώς τη Λέσβο κόστιζε πολύ να πάνε; Κατά σύμπτωση, κι εκεί χάθηκαν, πνίγηκαν, 25 ψυχές, αλλά τα παιδιά ήταν μόνο δύο.
Τούτοι, όμως, οι δικοί μας νεκροί δεν ήταν άριοι, καλοταϊσμένοι Δυτικοί που παίζουν με όπλα αντί με κούκλες ή με μπάλες. Ήταν, όπως είπε η παρουσιάστρια των ειδήσεων στην ΕΤ 3, «λαθρομετανάστες».
Όχι, δεν μπορεί να ήταν πολιτικοί πρόσφυγες από το Αφγανιστάν, έστω οικονομικοί πρόσφυγες από μια πατρίδα που τα παγκόσμια αφεντικά την έκαναν λιώμα, τόσο που η σφαγή στο Κονέκτικατ να μοιάζει πταίσμα για τους εραστές της στατιστικής.
Όχι, αυτοί οι μεγάλοι δημοσιογράφοι ξέρουν: είναι λαθρομετανάστες.  Και θαρρείς και η άποψη πέρασε σχεδόν παντού με copy paste…

* Αυτές οι γραμμές γράφονται Τετάρτη μεσημέρι

Κυνόδοντες και τραπεζίτες...

του Μανου Στεφανιδη απο τις 6 Μερες...

Τραπεζίτες παντού! Σε πρωθυπουργικούς θώκους, σε υπουργικές καρέκλες, σε ανώτατους θεσμικούς ρόλους. Τόσο στην Ελλάδα όσο και στις ηγεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης  Η πολιτική φαίνεται να υποχωρεί άτακτα εμπρός στη μεταφυσική, σχεδόν, παρουσία των τραπεζών και των άυλων κεφαλαίων τους. Δηλαδή σ' αυτές τις συμβολικές χείρες -ίδια κεφάλια μιας υπερεθνικής Λερναίας Υδρας - που απλώνονται παντού σύμφωνα με την επιθυμία του παγκοσμιοποιημένου ληστρικού καπιταλισμού (πλουτοκρατίας). Οι τράπεζες των ΗΠΑ, π.χ. η Lehman Brothers, με τις φούσκες της παμφάγου δράσης τους ξεκίνησαν από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού την οικονομική κρίση.

Οι τράπεζες της Ευρώπης ακολούθησαν κηρύσσοντας πτώχευση (στην Ισλανδία, την Ισπανία, το Βέλγιο) ή μπαίνοντας στο πουργκατόριο λόγω πολλαπλών αμαρτιών όπως η ελβετική UBS. Κόλαση! Και στην Ελλάδα η πρώτη προτεραιότητα (sic) -τι σολοικισμός, Θεέ μου!- των πεφωτισμένων μας δεσποτών από τον Κωστάκη ως τον Παπαδήμο (αλλά και τον αδέσποτο Γιωργάκη) ήταν η ενίσχυση των τραπεζών, η επανακεφαλαιοποίηση των χρεών τους(;), η ενδυνάμωση τους μέσω συγχωνεύσεων, εξαγορών κ.λ.π., συχνά εις βάρος της κοινωνίας. Δηλαδή των ανθρώπων εκείνων που με σάρκα, οστά και καθημερινή απόγνωση συνωθούνται εμπρός στα γκισέ για τη διευθέτηση της δόσης-εφιάλτη που καθυστερεί. Τράπεζες, οι σύγχρονοι ναοί όχι κάποιου αλτρουιστή Ναζωραίου αλλά ενός Βάαλ που απαιτεί ανθρωποθυσίες. Μιας προκολομβιανής αδυσώπητης θεότητας που απαιτεί κομμένα κεφάλια για να βγάζει κάθε πρωί τον Ήλιο απ' την κρύπτη του.

Κι οι πολιτικοί; Αυτοί, ψοφοδεείς και αόρατοι, πιστεύουν μάλλον στη θαυματουργό δύναμη των τραπεζιτών παρά στις δικές του δυνατότητες, διεκπεραιώνοντας όπως-όπως τις υποχρεώσεις τους κι ελπίζοντας πως τα λευκά κολάρα με τα υπέρογκα bonus θα σώσουν την παρτίδα-πατρίδα. Κι ο αληθινός θεός; Αυτός, πάνσοφος όντας, φροντίζει να μην υπάρχει.

Τόση ψηλαφητή δυστυχία απ' άκρη σ' άκρη του πλανήτη είναι ίσως το πιο δυσοίωνο γεγονός του αιώνα που διανύουμε. Και τόσο υπέρογκο χρήμα συγκεντρωμένο στα χέρια ελάχιστων. Μιας αισχρής μειοψηφίας που συγκροτεί έναν σύγχρονο ηλεκτρονικό φεουδαλισμό. Θα μου πείτε, μα είναι δυνατόν να υπάρξει συγχρόνως κοινωνία χωρίς την αρωγή ενός απόλυτα διευρυμένου, χρηματοπιστωτικού συστήματος; Θα ήταν δυνατόν η ίδια η Ε.Ε. να προχωρήσει τη νομισματική της ενοποίηση χωρίς την τεχνογνωσία και την ομπρέλα του τραπεζικού κεφαλαίου; Χωρίς να αμφισβητώ τ' αδιαμφισβήτητα ζητώ ένα πιστωτικό σύστημα, μιαν οικονομία και μιαν αγορά που θα υπηρετούν τον πολίτη και τις ανάγκες του και όχι αντίστροφα. Επίσης, απαιτώ το κράτος να μην ιδιωτεύει αλλά να ελέγχει και να παρεμβαίνει στη συχνά παράνομη δράση όλης αυτής της διάχυτης κεφαλαιακής εξουσίας που κατακυριεύει τον πλανήτη. Να μην ποδηγετείται απ' αυτήν. Δηλαδή, να μην έχουμε πολιτικούς υπάλληλους των τραπεζιτών. Κι αυτό γίνεται όταν οι τράπεζες δανειοδοτώντας τα μπαταξίδικα κόμματα κρατούν σε ομηρία τις ηγεσίες τους.

Ο ξένος Τύπος έγραψε διεξοδικά για το θέμα της παραχώρησης «καταπράσινης» τράπεζας. Λεπτομέρεια: Αντιπρόεδρος της εν λόγω τράπεζας διορίστηκε πρόσφατα ο κ. Ρουμελιώτης, εξ απορρήτων του κ. Βενιζέλου. Ξέρετε, ο παλαιός υπουργός του Αντρέα που τοποθέτησε ο Forrest ΓΑΠ στο ΔΝΤ για να τον συνδράμει στο πρώτο Μνημόνιο ως οικονομολόγος και ο οποίος τον «έδωσε» ωμά μετά από δυο χρόνια με το γνωστό βιβλίο του. Απορία: Γιατί δεν κατήγγειλε τότε τη σκευωρία εναντίον της πατρίδας μας και γιατί δεν παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενος;

Όστρακα και ψηφοδέλτια...

Του Μαζεστιξ απο το Ιστολογιο Τοιχο - Τοιχο...

Ακούγοντας τη δήλωση του πολιτικού ογκόλιθου Πάγκαλου ότι για να διασωθεί η Δημοκρατία χρειάζεται ένας νέος Περικλής, άρχισα να αναρωτιέμαι αν έχει δίκιο.
Ήταν πράγματι σπουδαίος ο Περικλής.
Με τη διαφορά ότι πέτυχε μια Αθήνα στα πάνω της και βρήκε λεφτά και δύναμη για να προχωρήσει το μεγάλο του έργο.
Η Ελλάδα του 2012 όμως, είναι μια χώρα στην ακριβώς αντίθετη κατάσταση.
Μια χώρα η οποία ρημάζεται από άδικα μέτρα επιλεκτικής φτωχοποίησης κοινωνικών στρωμάτων.
Μια χώρα όπου βασιλεύει η Αδικία.
Και όπου υπάρχει γενικευμένη αδικία, τότε κινδυνεύει άμεσα η Δημοκρατία.

Δημοκρατία= Ισηγορία + Ισονομία.

Και οπως γνωρίζουμε υπάρχει σχέση αναλογίας ανάμεσα στους δυο όρους μιας εξίσωσης.
Απ' τη στιγμή που ισηγορία και ισονομία καπούτ, τότε και δημοκρατία καπούτ.
Και αν η ισηγορία είναι ένα πολιτικό δικαίωμα με δυσκολία στην πραγματοποίησή του και αν δεν έχει ορατό και χειροπιαστό αποτέλεσμα, η ισονομία έχει και παραέχει.
Στη φορολογία, στη δικαστική και αστυνομική αντιμετώπιση, στη μισθολογική πολιτική, στη διαφθορά και αλλού.
Και αυτή η ρημάδα η έλλειψη Ισονομίας μάλιστα είναι πιθανότατα ο σημαντικότερος παράγοντας της ανεξέλεγκτης οργής των πολιτών ενάντια στα τεκταινομενα. Ακόμη και των ψηφοφόρων του Μνημονίου.
Όλοι (σχεδόν) ζητούν ένα πράγμα: Δικαιοσύνη.
Ο καθένας βέβαια έχει κατατάξει αλλιώς τους ενόχους στο μυαλό του, αλλά όλοι συμφωνούν στις τεράστιες (εκκούσιες ή ακούσιες) ευθύνες της πολιτικής εξουσίας για τη σημερινή κατάντια.
Όταν ο πολίτης δει πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής να αυτομαστιγώνονται πολιτικά για τις ευθύνες τους στη χρεωκοπία της χώρας, τότε η έκρυθμη κατάσταση θα εξομαλυνθεί.

Το όστρακο του Αριστείδη

Ο Περικλής λοιπόν, συμβολίζει την πορεία μιας χώρας από την ευμάρεια στην απόλυτη δόξα.
Ο Αριστείδης όμως συμβολίζει την πολιτική γενναιότητα του πολιτικού άνδρα που, παρότι δε μετανιώνει για τις επιλογές του, φορτώνεται σις πλάτες του έστω και δυσανάλογο βάρος και σχεδόν... αυτοεξορίζεται για το καλό της Πολιτείας του.
Αναφέρομαι φυσικά στη γνωστή ανέκδοτη ιστορία του Αριστείδη με έναν αναλφάβητο συμπολίτη του που δεν τον είχε αναγνωρίσει φυσιογνωμικά και του ζήτησε να γράψει πάνω στο όστρακο το όνομα "Αριστείδης", με σκοπό την καταδίκη του σε εξορία.
Ο Αριστείδης ζήτησε να μάθει το γιατί και ο γέρος του απάντησε ότι βαρέθηκε να ακούει συνέχεια να τον λένε "δίκαιο".
Ο Αριστείδης σύμφωνα με αυτήν την παράδοση, δέχτηκε και έγραψε το όνομά του πάνω στο όστρακο και ακολούθως εξορίστηκε.

Όταν αφιερώνεις τη ζωή σου στην πολιτική, τότε την αφιερώνεις και στην πολιτεία.
Και όπως δοξάζεσαι την ώρα που αυτή μεγαλουργεί, έτσι ταπεινώνεσαι την ώρα που αυτή καταβαραθρώνεται.
Έτσι και ο κάθε πολίτης θα σου υποκλιθεί, αν φερθείς ανιδιοτελώς ως άλλος Αριστείδης, και η Δημοκρατία θα επιβιώσει.

Όστρακα και ψηφοδέλτια

Όσο όμως οι πολιτικά υπεύθυνοι της σημερινής καταστροφής βολτάρουν στα βουλευτικά έδρανα, στα τηλεοπτικά πάνελ και στα προεκλογικά μπαλκόνια ως μετανοημένες Μαγδαληνές και ως επίδοξοι σωτήρες απ' την καταστροφή στην οποία πρωταγωνίστησαν, τόσο η Δημοκρατία θα βεβηλώνεται, θα υποδαυλίζεται και θα υποσκάπτεται και θα οδηγείται σε ακόμη επικινδυνότερα μονοπάτια.

Επομένως, το πρώτο βήμα για να "γυρίσει το παιχνίδι" είναι να αρχίσουν οι πολιτικά υπεύθυνοι για τη χρεωκοπία της χώρας να γράφουν τα ονόματά τους πάνω στα όστρακα που περιφέρει άγραφα ο αναλφάβητος λαός.

Αλλά η ελληνική πολιτική ελίτ αντί να γράψει το όνομά της στα όστρακα, το γράφει στα ψηφοδέλτια.
Και αντί να φερθεί ως Αριστείδης, φέρεται ως Αλκιβιάδης...

Λύτρωση...

πιτσιρίκο... 
Βροχή πέφτουν οι δηλώσεις Γερμανών πολιτικών για την Ελλάδα και την έξοδό της από το ευρώ. Ο ένας λέει πως οι Έλληνες πρέπει να μετακομίσουν από το σπίτι της μαμάς, ο άλλος πως η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ δεν φοβίζει πλέον -άρα, φόβιζε πριν και οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν απάντησαν στον εκβιασμό με εκβιασμό επειδή είναι ξεπουλημένες- και, γενικά, όλοι έχουν μια άποψη για την τύχη της χώρας μας. Εκτός από εμάς.
Οι δηλώσεις των Γερμανών πολιτικών για την τύχη της Ελλάδας αποδεικνύουν πως η χώρα μας είναι ένα σημαντικό θέμα για τις επόμενες γερμανικές εκλογές.
Όλες αυτές οι δηλώσεις των Γερμανών πολιτικών για την Ελλάδα δεν αφορούν τους Έλληνες. Αφορούν το εκλογικό τους ακροατήριο στην Γερμανία.
Δηλαδή, η Ελλάδα έχει καταντήσει ένα προεκλογικό θέμα των γερμανικών κομμάτων.
Οι Γερμανοί πολιτικοί μιλάνε προεκλογικά για την τύχη των Ελλήνων.
Οι Έλληνες πολιτικοί -αφού η τύχη των Ελλήνων δεν είναι στα χέρια τους- μιλάνε προεκλογικά για την τύχη των μεταναστών.
Οι μετανάστες δεν μιλούν γιατί δεν ψηφίζουν και είναι εντελώς αναλώσιμοι.
Εγώ είμαι με τους μετανάστες.
(Διαπιστώνω πως η πλειοψηφία των Ελλήνων κρύβουν μέσα τους -εκτός από έναν μπάτσο- και έναν χρυσαυγίτη. Η χρεοκοπία δεν είναι ούτε κατάρα, ούτε ευλογία. Είναι ξεβράκωμα.)

MΑΣΚΕΣ ΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΑ...

Μάνος Στεφανίδης...

μνήμη Μιχάλη Παπαγιαννάκη

Σημίτης

Ο Σημίτης εμφανίστηκε ξανά σε ρόλο Κασσάνδρας για να μας πει πόσο καλά τα έκανε τότε. Με τους εκσυγχρονιστές του, τον Τσουκάτο, τον Νεονάκη, τον Άκη. Χωρίς μια λέξη συγνώμης ή έστω αυτοκριτικής. Χωρίς μια κουβέντα για το όνειδος Τσοχατζόπουλου. Του οποίου πάντως υπήρξε επί χρόνια προϊστάμενος και άρα συνυπεύθυνος για όλες του τις επιλογές. Δύο τινά λοιπόν συμβαίνουν: ΄Η, ο κ. Σημίτης δεν είχε ιδέα για το πανηγύρι των τρωκτικών στην κυβέρνησή του επί οχτώ χρόνια, οπότε κρίνεται επιεικώς ανίκανος.΄Η, ήξερε και σιωπούσε οπότε είναι απλώς συνένοχος και οφείλει να δώσει λόγο. Τάχιστα.

Βενιζέλος

Είναι προφανές. Του λείπουν στοιχειώδης πολιτική ευφυΐα,στοιχειώδη πολιτικά αντανακλαστικά. Δεν μπορεί ν' αναλύσει τα γεγονότα λίγο βαθύτερα απ' το επίπεδο της κομματικής του καμαρίλας. Ή, της Έλλης Στάη που συνεχώς διαπορεί από οθόνης και γουρλώνει τα σαπφείρινα μάτια της σε αισθησιακές πόζες του '80.Ο ίδιος,ο προειρημένος Σημίτης τον αποκαλούσε φαύλο, αλλά φοβόταν τους Μπακατσέλο και Λαμπράκη και δεν τολμούσε να τον αποπέμψει. Το πιο οδυνηρά αστείο πάντως είναι που τον αποτελειώνει αργά και βασανιστικά ο Τσίπρας .Ένας πολιτικός δηλαδή που ο καθηγητής Μπένι περιφρονεί από το ύψος του μεγαλείου του βαθύτατα. Ο Τσίπρας επίσης με την επιτυχία του "τελειώνει" την Παπαρήγα, τον Καρατζαφέρη, τη Ντόρα,το Σαμαρά κλπ. Δικαιοσύνη!

Ντόρα

Πολιτεύτηκε με συνέπεια τα δυο τελευταία χρόνια αναλαμβάνοντας το βαρύ, πολιτικό κόστος. Σε βαθμό ώστε να “ξεχάσουμε” τις σχέσεις της με τη Siemens και τον Χριστοφοράκο. Όμως, δεν άντεξε μακριά από την εξουσία και επέστρεψε γκρεμίζοντας τη θετική εικόνα, σε μια υπό διάλυση Ν.Δ. μαζί με τον Πλεύρη, το Μάκη και τον Άδωνι. Υπό έναν ολίγιστο αρχηγό. Με την κίνηση της αυτή μπορεί να έσωσε, προς στιγμήν, το κοινοβουλευτικό της σαρκίο αλλά πρόδωσε όσους την πίστεψαν και αποδείχτηκε αποστάτης του εαυτού της. Σαν τον πρώην εχθρό και καινούργιο της πρόεδρο. Οι επίγονοι σε κωμικοτραγικούς ρόλους προγόνων.

Τσίπρας

Προσώρας του βγαίνουν όλα τα χαρτιά, κερδίζει παντού, ακόμα κι όταν ακόμη δεν ποντάρει ( ή δεν μπλοφάρει). Εκπροσωπεί, βλέπετε, μιαν άλλη πολιτική προς την οποία ρυμουλκείται εκών-άκων ο πρώην, πανίσχυρος δικομματισμός. Επίσης, μιλάει απροκάλυπτα υποστηρίζοντας τη δική του αλήθεια και μιλάει αριστερά. Το εντυπωσιακό είναι πως ο λόγος του έχει πέραση και εκτός Ελλάδος. Στο κάτω-κάτω μιλάει εναντίον των τραπεζών ,εναντίον του ηγεμονισμού της Μέρκελ και υπέρ εκείνων των τάξεων που πλήττονται από την κρίση και την ανεργία .Pas mal. Οφείλει όμως να πει και τις δυσάρεστες αλήθειες στους μετανοημένους Πασόκους που τώρα τον χειροκροτούν υστερόβουλα. Πώς δηλαδή η όποια έξοδος από τα αδιέξοδα δε θα είναι ούτε εύκολη,ούτε αναίμακτη και προπαντός, δεν θα είναι σύντομη. Θέλει το χρόνο της η τραγωδία για να περάσει από την Ύβριν στην Κάθαρση. Όμως αυτή τη στιγμή, το μέλλον της Ευρώπης παίζεται στην Ελλάδα. Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορούν να συλλάβουν το εγχώριο κατεστημένο και τα διαπλεκόμενα φερέφωνά του. Ο λόγος είναι απλός: δεν τους συμφέρει.

Κουβέλης

Ζεις μια ζωή με αξιοπρέπεια περιμένοντας τη μια και μοναδική ευκαιρία και όταν έρθει ο χρόνος, τη χάνεις! Γιατί; Επειδή ο Φώτης Κουβέλης, τη κρίσιμη στιγμή, διαχειρίστηκε φοβικά και μικροπολιτικά τις ιδέες του τις ίδιες για τις οποίες μάλιστα αποχώρησε από τον Συνασπισμό μαζί με τους ανανεωτικούς του. Έχασε έτσι μια μοναδική ευκαιρία να ασκήσει επιτέλους εξουσία συνεργαζόμενος με τους Πασόκους σύμφωνα με την πολιτική κληρονομία του Κύρκου, του μέντορά του. Και σαν να μην έφτανε αυτό, περισυνέλεξε τα περιτρίμματα του Σημιτικού εκσυγχρονισμού κάνοντας μπακάλικους υπολογισμούς. Αυτό, όμως, δεν είναι Αριστερά. A propos, θα είχε ενδιαφέρον μια έρευνα για τα έργα και τις ημέρες του ΠανΠαν στην ΕΡΤ. Ο κολοφώνας, τέλος, των πολιτικών του αδεξιοτήτων ήταν η παράλειψη στελεχών όπως λ.χ ο Μιχάλης Μοδινός, καταξιωμένος οικολόγος και γνωστός συγγραφέας,από μια θέση στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του κόμματός του. Ανθ' ημών Μπέζος! Ευτυχώς που συμπεριλαμβάνει το Μοδινό τώρα εν όψει των νέων εκλογών. Άσχετο: Κανένα κόμμα εξουσίας δεν πρότεινε ως αναγνώριση του έργου του στον πολύτιμο Λέανδρο Ρακιτζή τον Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης μια τιμητική θέση στο ψηφοδέλτιο επικρατείας .Ο λόγος είναι απλός: Τον φοβούνται. Ξέρει πολλά!

Τηλεπερσόνες

Όποιος βλέπει τους μεγαλοδημοσιογράφους της τηλοψίας, δεν μπορεί παρά να θυμάται το παλιό,αθάνατο ελληνικό σινεμά των κωμωδιών και των μελοδραμάτων. Ας πούμε, ο Τράγκας είναι μακράν η replica του Αυλωνίτη με ολίγη από Διονύση Παπαγιαννόπουλο. Οι μεγαλοκοπέλες της ΕΡΤ θυμίζουν συλλήβδην Μπεάτα Ασημακοπούλου, Νόνικα Γαληνέα και Μπέτυ Αρβανίτη. Η Μπήλιω καλύπτει άνετα και τις τρεις κλασικές ηθοποιούς. Η Τρέμη ασυζητητί είναι η Τασώ Καββαδία ,στριμμένη μάνα του Αλεξανδράκη,τον οποίο εν προκειμένω υποδύεται ο Μανώλης Καψής. Ο πολυτάλαντος Πρετεντέρης είναι Στέφανος Στρατηγός και λίγο Γιώργος Πάντζας ενώ ο Τσίμας, ο θαυμαστός κ. Ριπλέι της διαπλεκόμενης τηλεόρασης, παραπέμπει στον Πέτρο Φυσσούν αλλά και στον Λάκη Κομνηνό (και διανοούμενος και πολιτικοποιημένος). Η Έλλη Στάη είναι η ξανθή Πασόκα που θαμπώθηκε από τη Ν.Δ ενώ η μελαμβαφής Παναγιωταρέα λειτούργησε ακριβώς αντίστροφα. Αμφότερες, Μέμα Σταθοπούλου και Ρένα Βλαχοπούλου, τόσο για το κωμικό ταλέντο τους όσο και για τον επικερδή οπορτουνισμό. Ο "ωραίος" Χατζηνικολάου, κάτι ανάμεσα σε Χρήστο Νέγκα και Άλκη Γιαννακά -λόγω ευφυίας- ενώ ο Θέμος είναι ο Γκιωνάκης στο πιο άσχημο. Όταν μάλιστα νομιμοποιεί Χρυσαυγίτες χάριν τηλεθέασης, μεταμορφώνεται σε Αρτέμη Μάτσα στο πιο γλοιώδες. Άσχετο: την εφημερίδα του πάντως, εδώ και τόσα χρόνια, την φέρνουν πρώτη σε κυκλοφορία εκατοντάδες χιλιάδες Συνέλληνες. Μπράβο για το κριτήριο του. Γελάω επίσης με τον -σοβαρό-Τέρενς Κουίκ που μου θυμίζει τον Δημήτρη Καλλιβωκά (...μπάι!) αλλά και τον Γιώργο Κωνσταντίνου. Ο Γιώργος Κύρτσος τον Δημήτρη Μπισλάνη και ο Γιώργος Οικονομέας τον Γιώργο Παπαζήση (στο πιο ρουστίκ). Ο Καμπουράκης σαφώς Κώστας Βουτσάς και ο Αυτιάς ΑλέκοςΤζανετάκος. Μάρθα Καραγιάννη, η Πόπη Τσαπανίδου και Μάρθα Βούρτση η ξαδερφούλα μου Στεφανίδου. Ο Γιώργος Παπαδάκης είναι μακράν ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, χωρίς πάντως τη φινέτσα του τελευταίου. Οι Λυριτζής-Οικονόμου τους αξέχαστους Σταυρίδη-Φωτόπουλο στο πιο συνδικαλιστικό και ο Μπάμπης Παπαδημητρίου το Βέγγο, νεότερο. Ο Άρης Πορτοσάλτε είναι απλώς ο...Άρης Πορτοσάλτε. Εκτός κι αν τον προτιμάτε σαν Στάθη Ψάλτη. Μου λείπει βέβαια το τηλεδίδυμο Θοδωρής Ρουσόπουλος-Μάρα Ζαχαρέα. Ευτυχώς πάντως που ξαναπαίζονται οι ταινίες με τα θρυλικά ζευγάρια Βουγιουκλάκη -Παπαμιχαήλ ή Ληναίος -Φωτίου. Τι τα θέλετε; Γελάμε καλύτερα εμείς που γελάμε τελευταίοι μεν,δικαιωμένοι δε. (δες το κείμενο μου "Σαν παλιό σινεμά", Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 7 - 09/03/2008.)

ΥΓ. 1

Ακόμη να μην ξεχάσω τον θίασο Ποικιλιών του Forrest ΓΑΠ : Μπιρμπίλη, Πεταλωτής, Φώφη-το απόλυτο τίποτε αν εξαιρέσεις τον Δρούτσα -, Πηνελόπη Ματσούκα, - ο απόλυτος εξευτελισμός του Γιωργάκη στο Ευρωκοινοβούλιο-, Γερουλάνος, Παπακωνσταντίνου. Όλο αυτό το επικίνδυνο βαριετέ έχει σαφή αναφορά στην ταινία "Μια τρελή, τρελή οικογένεια". Μόνο που εν προκειμένω δεν γελάμε.

ΥΓ. 2

Σε ταξίδι του στην Κόστα Ρίκα, ο ΓΑΠ πήρε μαζί του, μεταξύ δεκάδων άλλων και τους φίλους του δημοσιογράφους Γιώργο Βότση και Λένα Παγώνη. Ο πρώτος υπήρξε επίσης φίλος του Άκη και η δεύτερη dame de compagnie όλων των προέδρων της (πασοκικής) δημοκρατίας σε όλα τα επίσημα ταξίδια τους. Α ρε “Ελευθεροτυπία” με τους ωραίους σου! Αυτούς και αυτά πληρώνουμε τώρα...

ΥΓ. 3

Σαν Προσευχή

Μισερά,μίζερα όντα είμαστε Κύριε. Εσύ μας έπλασες έτσι, Πανσοφε.

Κάτι θα ήξερες κάπου θα στόχευες, κάτι θα προνόησες το μέγα Σου έλεος.

Ελλιπείς και ατελέστατοι όντας μικρές χαρές,ατελή ευτυχία αντέχουμε.

Αλληλούια! Ο,τιδήποτε περισσότερο θα μας εξόντωνε Μεγαλοδύναμε!

Έτσι και οι έρωτές μας. Μικροί, ελλιπείς, ατελέστατοι,άστατοι,μισεροί

και μίζεροι Κύριε πλην τόσο πολύτιμοι για μας. Αλληλούια!

ΥΓ. 4

Το Δάκρυ

Όχι,όχι...Ούτε βροχή είναι το δάκρυ,ούτε ποταμός.

Ένα ταμπούρλο είναι που χτυπάει τη νύχτα λυσσασμένα.

Χτυπάει μήπως ακούσουν οι νεκροί ,μήπως απαντήσουν.

Χτυπάει σαν τα μηνίγγια ενός Θεού που είναι τρελαμένος.

Χτυπάει όπως οι φλέβες σε τέρατα της Πλειστοκαίνου.

Χτυπάει μέσα στη νύχτα το ταμπούρλο και μέσα στη σιωπή.

Κι όμως κανείς δεν αποκρίνεται, δάκρυ, στο κάλεσμα σου.

Δημοσιες και ιδιωτικες τραπεζες...

του Ρουσσου Βρανα απο τα Νεα...

Οταν οι κυβερνήσεις  καλούν τους φορολογουμένους να πληρώνουν από το υστέρημά τους τις πτωχευμένες ιδιωτικές τράπεζες, όταν κρατικοποιούν τις ζημιές αυτών των τραπεζών αλλά όχι και τα κέρδη τους, όταν ακόμη και οι κεντρικές τράπεζες - που δεν είναι πια δημόσιες αλλά ιδιωτικές - βάζουν χέρι στις οικονομίες του κοσμάκη, δεν υπάρχει πια κανένας λόγος για να θεωρούνται οι κρατικές τράπεζες μαύρα πρόβατα.

Οι χώρες που σήμερα έχουν ισχυρούς δημόσιους τραπεζικούς τομείς έχουν ισχυρές και σταθερές οικονομίες, παρατηρεί η συγγραφέας και αναλύτρια του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος Ελεν Μπράουν. Οι λεγόμενες BRIC - Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα - έχουν μεγάλους δημόσιους τραπεζικούς τομείς που αντιστοιχούν στο 75% του τραπεζικού συστήματος στην Ινδία, στο 70% στην Κίνα, στο 45% στη Βραζιλία και στο 60% στη Ρωσία. Οι μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου είναι κρατικές: οι δύο τράπεζες με τη μεγαλύτερη κεφαλαιοποίηση (ICBC, China Construction Bank), η τράπεζα με τις περισσότερες καταθέσεις (Japan Post Bank), η τράπεζα με το μεγαλύτερο ενεργητικό (η εθνικοποιημένη πια Royal Bank of Scotland) και η μεγαλύτερη αναπτυξιακή τράπεζα (BNDES της Βραζιλίας). Πριν από δύο χρόνια, το περιοδικό «Εκόνομιστ» παρατηρούσε πως οι ισχυρές και σταθερές κρατικές τράπεζες της Ινδίας, της Κίνας και της Βραζιλίας βοήθησαν αυτές τις χώρες να τα βγάλουν πέρα στη διεθνή τραπεζική κρίση.

Σε έκθεσή τους...

... το 2010, με στοιχεία της περιόδου 1995-2007, οικονομολόγοι υπό τη Σβετλάνα Αντριάνοβα διαπίστωναν ότι οι χώρες με υψηλό ποσοστό κρατικής ιδιοκτησίας των τραπεζών αναπτύσσονταν ταχύτερα από άλλες χώρες με χαμηλό ποσοστό τέτοιας ιδιοκτησίας. Διαπίστωναν επίσης κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον. «Βλέπουμε πως οι πολιτικοί ίσως να προτιμούν οι τράπεζες των χωρών τους να μην ανήκουν στον δημόσιο τομέα» έγραφαν οι οικονομολόγοι στην έκθεσή τους. «Επειδή όταν δεν υπάρχει αυστηρός έλεγχος της διοίκησης των τραπεζών προσφέρεται γόνιμο έδαφος για τον γρήγορο πλουτισμό τόσο των τραπεζιτών όσο και των πολιτικών, που αποβαίνει τελικά εις βάρος των φορολογουμένων. Σε τέτοιες συνθήκες οι πολιτικοί προσφέρουν στις τράπεζες ένα σύστημα χαλαρού νομοθετικού πλαισίου με αντάλλαγμα χορηγίες στα κόμματά τους, πόστα στα διοικητικά συμβούλια των τραπεζών και θέσεις συμβούλων. Οι δραστηριότητες που εγγυώνται τόσο στους τραπεζίτες όσο και σε αυτούς τους πολιτικούς γρήγορα κέρδη είναι οι πιο κερδοσκοπικές». Από την άλλη μεριά, οι δημόσιες τράπεζες λειτουργούν με δημοκρατικό έλεγχο που δεν τους επιτρέπει να εμπλακούν στην κερδοσκοπία και που τις προσανατολίζει σε πιο ορθόδοξες δραστηριότητες, όπως είναι η χρηματοδότηση της οικονομικής ανάπτυξης.

Η διαπλοκή...

... των ιδιωτικών τραπεζών με το πολιτικό σύστημα είναι σήμερα πια διαδεδομένη σε όλη την Ευρώπη. Οι φορολογούμενοι των πιστωτριών χωρών ζουν με την εντύπωση πως τα χρήματά τους σπαταλώνται σε δάνεια προς τις υπερχρεωμένες χώρες. Στην πραγματικότητα όμως, αυτά τα χρήματα δεν μένουν ποτέ σε αυτές τις χώρες. Απλώς μέσω αυτών επιστρέφονται αμέσως στους τραπεζίτες των πιστωτριών χωρών, διαιωνίζοντας την απάτη που έχει στηθεί στις πλάτες των φορολογουμένων.

Ληγμένοι πολιτικοί...

 βλέμμα...

Το δικομματικό σύστημα εξουσίας, που σφράγισε τη μεταπολιτευτική περίοδο, αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο της κατάρρευσης, υπό το βάρος της οικονομικής κρίσης και της αδυναμίας του να τη διαχειριστεί. Η κατάρρευση στοιχειοθετείται αφενός από τις δημοσκοπήσεις της αλαφιασμένης και αμφίβουλης κοινής γνώμης, αλλά και από τη στάση του πολιτικού προσωπικού ελάχιστες εβδομάδες προ των εκλογών.
Ληξιπρόθεσμοι βουλευτές και υπουργοί, οι οποίοι την παρελθούσα διετία νομοθέτησαν το ψαλίδισμα των μελλουσών γενεών, χωρίς να έχουν διαβάσει καν τους νόμους, καταθέτουν στη Βουλή, την υστάτη στιγμή, τροπολογίες χιλιάδων σελίδων για να τακτοποιήσουν εκκρεμότητες της εκλογικής πελατείας. Νυσταγμένοι, βαριεστημένοι, ληγμένοι, νομοθετούν επί των ερειπίων, λίγο προτού βρεθούν στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Παραδόξως δε, εκτιμούν ότι υπάρχει ακόμη εκλογική πελατεία.
Οι ολίγιστοι και δείλαιοι, δια των επαίσχυντων τροπολογιών τους, δείχνουν ακριβώς ποιοι οδηγούν στην κατάρρευση τα αστικά κόμματα, ποιοι καταπατούν τους συνταγματικούς όρκους και τροφοδοτούν το αντικοινοβουλευτικό μένος του απεγνωσμένου πλήθους. Δείχνουν επίσης σε ποιους άνδρες εμπιστευόταν το πλήθος αφρόνως τη μοίρα του: σε φαιδρούς δημοκόπους, άεργους κληρονόμους, πολιτικούς νάνους. Πολλοί απ’ αυτούς τους βρυχώμενους νάνους θα ξεμυτίσουν τις επόμενες μέρες και θα ζητήσουν ανανέωση εντολής, υποσχόμενοι το μόνο που γνωρίζουν: συνέχιση της αμοιβαίας πελατειακής εξαχρείωσης. Θα επισείουν τον κίνδυνο των άκρων και της ακυβερνησίας. Υπάρχει πράγματι το ενδεχόμενο αναρρίχησης των λούμπεν στοιχείων της άκρας δεξιάς, παλαιάς και νέας, στο κοινοβούλιο, αλλά μήπως η συμπεριφορά των κατεστημένων δεξιών, κεντρώων και κεντροαριστερών, δεν απέβη αναλόγως λούμπεν και εντέλει τροφοδότησε τα άκρα;
Η χρεοκοπία είναι πολιτική πρωτίστως. Με ηττημένη την πολιτική και τη χώρα υπό σιδηρά επιτήρηση, οι προτάσεις διακυβέρνησης είναι αναιμικές και ελάχιστα πειστικές, διότι οι φορείς τους κείτονται ξέπνοοι και ηττημένοι, δεν μπορούν να διεκδικήσουν από το πλήθος παρά μόνο τη μοιρολατρία και τον φόβο. Η ψήφος θα είναι τιμωρητική και αντινομική.

Μια παρέλαση που δεν θα γίνει...

kathimerini.gr ...

Του Παντελή Μπουκάλα

Αφού λοιπόν με μια κινητοποίηση σχεδόν πολεμικού χαρακτήρα ολοκληρώθηκαν οι παρελάσεις για την 25η Μαρτίου, μπορούμε να διοργανώσουμε την ερχόμενη Κυριακή μια παρέλαση άλλου τύπου. Το γεγονός, μάλιστα, ότι τη μέρα εκείνη θα γιορτάζουμε τον ερχομό του Απριλίου διευκολύνει τα πράγματα. Οχι, δεν θα είναι μια παρέλαση που θα δώσει στο ψέμα τη δυνατότητα να πανηγυρίσει, τηρώντας τα έθιμα, αλλά μια ευκαιρία για να επιτρέψουμε σ’ ένα κομμάτι έστω της αλήθειας να εμφανιστεί μπροστά μας και μπροστά από τον μαρμαρωμένο Αγνωστο, που πολλά έχουν δει τα μάτια του κι ακόμα περισσότερα έχουν ακούσει τ’ αυτιά του. Καταρχάς, θα πρόκειται για την πρώτη παρέλαση που θα έχει χορηγό, την εταιρεία ΜΙΖΕΝΣ που τόσο συμβάλλει στην προκοπή του τόπου· όχι, καμία σχέση δεν έχει με τη σχεδόν ομόηχη γερμανική, από την οποία, άλλωστε, το ελληνικό κράτος απέσπασε αποζημιώσεις δυσθεωρήτου ύψους. Τιμητικά, λοιπόν, θα προηγείται αντιπροσωπεία της Βουλής: Διά κληρώσεως, εκατό βουλευτές των μεταπολιτευτικών χρόνων θα παρελάσουν κρατώντας αντί λαβάρων ευμεγέθη αντίγραφα του πόθεν έσχες τους. Δεν είναι ανάγκη να παρελάσουν σε αυστηρό σχηματισμό, τέτοια μιλιτέρ πράγματα και περιττά είναι και επικίνδυνα. Πίσω τους, τιμητικότατα μόνος, θα παρελάσει ο κ. Βουλγαράκης με στολή ρέιντζερ. Θα κρατάει ένα αντίγραφο της «Νεότατης Διαθήκης», το περιεχόμενο της οποίας δεν είναι παρά μία και μόνη εντολή, αυτή που συνοψίζει τον πολιτικό πολιτισμό των τελευταίων δεκαετιών: «Το νόμιμο είναι και ηθικό». Θα ακολουθήσουν οι δύο πολιτικοί που έχουν αποδεχθεί ότι στα χέρια τους έπεσαν χρήματα που ούτε δικά τους ήταν ούτε καθαρά: ο κ. Μαντέλης και ο κ. Τσουκάτος. Το ότι η ομάδα αυτή είναι ολιγομελέστατη αποτελεί τίτλο τιμής για το πολιτικό μας σύστημα και πιστοποιεί το υπέρλαμπρον της αγνείας του. Και επειδή παρέλαση δίχως την παρουσία θυμάτων δεν νοείται, θα παρελάσει ένα άγημα με «τα θύματα πολιτικών σκευωριών»: Εκ δεξιών θα ηγείται ο κ. Π. Ψωμιάδης, εξ αριστερών ο κ. Τσοχατζόπουλος και στο μέσον ο άλλος Ψωμιάδης, ο κ. Μάκης, που κι αυτός θύμα πολιτικής σκευωρίας λέει πως είναι. Θα ακολουθήσει μια διμοιρία με τα θύματα της αιματηρής «Μάχης του Τελάρου», αποτελούμενη από όλους τους διατελέσαντες υπουργούς Τιμών και Ανατιμήσεων, οι οποίοι πολεμώντας με νύχια και με δόντια κράτησαν απόρθητο το μετερίζι τους μπροστά στην επέλαση των λεγεώνων της αισχροκέρδειας. Αν θα παρελάσουν κρατώντας τελάρο ή «καλάθι της νοικοκυράς», πρέπον είναι να αφεθεί στην κρίση τους. Και τέλος, οι ηρωικοί τραυματίες, οι ανάπηροι πολέμου. Οσοι «έχασαν» τα μάτια τους πολεμώντας στα χιονισμένα βουνά του ΙΚΑ ή τα πόδια τους στα ναρκοπέδια του ΟΓΑ και παίρνουν ένα ευτελές επίδομα, αφού χρειάστηκε πρώτα να ξοδέψουν όλο το λάδι της παραγωγής τους για να συγκινήσουν τη γραφειοκρατία. Πάντοτε μητριά η πατρίδα βλέπετε.

Οργή και απόσυρση...

kathimerini.gr ...

Του κ. Νικου Γ. Ξυδακη

Αμφίθυμη και εντέλει αντινομική εμφανίζεται προς το παρόν η κοινωνία ενώπιον του ιστορικού ρήγματος της κρίσης και του πτωχευμένου κράτους. Κυριαρχούν η οργή και η απόγνωση των κοινωνικών ομάδων που ωθούνται βιαίως στη φτώχεια ή και πέραν αυτής. Ευεξήγητα και δικαιολογημένα τα αισθήματα· που όμως εκφράζονται με βίαιη συμπεριφορά, όπως οι συχνότατοι προπηλακισμοί πολιτικών και άλλων δημοσίων προσώπων. Οι εξοργισμένοι πολίτες αθροιζόμενοι ως όχλος απαιτούν την εξαφάνιση από προσώπου γης των πολιτικών, των αποκαλουμένων «προδοτών». Αυτό ακούγεται στις παρελάσεις. Γιατί αισθάνονται προδομένοι; Ισως επειδή τους ψήφισαν στο παρελθόν και διαψεύσθηκαν οικτρά οι προσδοκίες τους. Τα δύο μεγάλα κόμματα, που κυβέρνησαν τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες, είχαν τη συναίνεση, εκλογική τουλάχιστον, της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος, έως και των τριών τετάρτων. Η κριτική κατά των πολιτικών άρα θα πρέπει να περιέχει και αυτοκριτική των πολιτών: Πώς εμπιστεύθηκαν τις τύχες τους σε τέτοιους ανάξιους, επί τόσο μακρό χρόνο; Η άλλη, παράλληλη, συμπεριφορά είναι η απόσυρση από τον δημόσιο χώρο και η αποφυγή της πολιτικής δράσης. Οι περισσότεροι Ελληνες, όλοι σχεδόν, συμφωνούν να εξαφανιστούν οι παλιοί πολιτικοί. Λίγοι όμως δέχονται να δραστηριοποιηθούν πολιτικά ώστε να πληρωθεί το κενό και να ξεκινήσει υπό νέους όρους και με νέα πρόσωπα η επίπονη πορεία διάσωσης και ανόρθωσης. Ακόμη και τα αναμάρτητα ή νεοπαγή κόμματα δυσχεραίνονται αφάνταστα να προσελκύσουν νέα πρόσωπα, άφθαρτα, στις τάξεις τους. Θα βοηθήσω όπως μπορώ, αλλά δεν μπορώ να βγω μπροστά, να περιληφθώ σε εκλογική λίστα, απαντούν στις προσκλήσεις. Ετσι, μόνοι κινούμενοι, από κόμματος εις κόμμα, απομένουν οι γνωστοί περιπλανώμενοι αρριβίστες, πρόσωπα φθαρμένα και αποχυμωμένα. Η κρίση δείχνει τα όρια της παλαιάς οργάνωσης και τις απαιτήσεις της νέας. Η παλαιά συνίστατο από ετερονομία, απόσυρση, πελατειακότητα, δηλαδή φαυλοκρατία. Η νέα απαιτεί αυτονομία, αυτοοργάνωση, συμμετοχή, ευθύνη, δηλαδή δημοκρατία.

Με πεθαμένους θανάτους...

Η Αυγή online...

Καναβούρης Κ.

Δεν μπορεί κάπου εδράζεται η σιγουριά των τεράτων. Δεν γίνεται να ψεύδονται ατιμωρητί ασυστόλως και δημοσίως. Δεν γίνεται να διαστρέφουν και να στρεψοδικούν σα να μην υπήρξε ποτέ το χθες, σα να είναι άθυρμα σήμερα και άθλιο υποπόδιο το αύριο. Δεν μπορεί??? κάπου θα εδράζεται η σιγουριά των τεράτων. Δεν γίνεται να επιχειρηματολογούν για την καταστροφή ως εάν ήτο η εξ ύψους βοήθεια και να μην τους αρπάζουν από τα μούτρα. Δεν γίνεται να ομιλούν ως αριθμολεκτικά ανδρείκελα και να αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι που προσπαθούν εν συνειδήσει για τη ζωή τους και τη ζωή μας (υπό την έννοια ότι ο κάθε πολίτης και πολύ περισσότερο ο προβιβασμένος πολίτης προσπαθεί εν ταυτώ για τη ζωή του και για τη ζωή όλων των άλλων), έστω με λάθη, έστω ατελώς, αλλ' όμως προσπαθούν.

Δεν γίνεται να αντιμετωπίζουμε τα τέρατα αυτά ως εκδοχές επιχειρήματος. Κάτι βαθύ, κάτι πολύ βαθιά τραυματικό υπάρχει εδώ

Δεν γίνεται να αντιμετωπίζουμε τα τέρατα αυτά ως εκδοχές επιχειρήματος. Κάτι βαθύ, κάτι πολύ βαθιά τραυματικό υπάρχει εδώ. Και σ' αυτό ακριβώς το βαθιά τραυματικό εδράζεται η σιγουριά των τεράτων, εδώ ακριβώς σ' αυτή τη σκοτεινή χοάνη μετατρέπεται το ψεύδος σε επιχείρημα. Μετατρέπεται σε τρόμο η ανάγκη της επιβιώσης και σε εχθρότητα??? κυρίως εναντίον του ίδιου σου του εαυτού που είναι τόσο γεμάτος από ενοχές, ώστε να νομίζεις ότι είναι εναντίον των άλλων. Ο εαυτός σου. Εσύ. Ο ίδιος που αφήνεσαι στην τερατώδη προστασία τους. Σ' αυτή την αισχρή πειθώ που είναι χειρότερη από την επιβολή, χειρότερη από τον εξαναγκασμό, γιατί παρουσιάζεται ως απόλυτη αλήθεια, ελλείψει αντιλόγου.
Κι όμως ο αντίλογος υπάρχει. Αλλά δεν φτάνει πουθενά. Τα τέρατα ξέρουν ότι το γήπεδο είναι δικό τους. Και το παιχνίδι δικό τους. Δεν γίνεται, πρέπει να κερδίσουν, όλοι είναι ετοιμασμένοι για να κερδίσουν, ο διαιτητής, η ομάδα, ο αιματοβαμμένος χλοοτάπητας των δεξιοτήτων, οι τακτικές, η στρατηγική, η προσπάθεια λάθους και προπαντός η πεπεισμένη κερκίδα, όλα είναι εδώ και πολύ περισσότερα όσα δεν είναι εδώ, τα συμπεράσματα πάει να πει. Και τα τέρατα κερδίζουν. Από την ώρα που θα ξυπνήσεις, μέχρι την ώρα που θα κοιμηθείς. Ακόμη και την ώρα που κοιμάσαι -προπάντος τότε- τα τέρατα κερδίζουν. Γιατί έχουν την πειθώ του εφιάλτη, όπως το είδαμε να συμβαίνει από του βήματος της Βουλής των Ελλήνων αυτές τις μέρες όπου αισχρολόγησαν ο Παπαδήμος, ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς (κυρίως αυτό το υποκείμενο), ο Καρατζαφέρης (και όλο το φασισταριό του, συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου) μαζί με την ορδή από κοράκια, ερπετά και δουλικά που τους περιτριγυρίζουν. Κι όλος αυτός ο πολτός -που συνεχίζει να εγκληματεί- σου λένε ότι σώζει τον τόπο.
Ο πολτός. Ο πολτός από τα περιττώματα της ανθρώπινης σκέψης και της ανθρώπινης συναισθηματικής αβελτηρίας. Εδώ σ' αυτό τον πολτό πατούν οι Βενιζέλοι και οι Σόιμπλε. Οι Μητσοτάκηδες, οι Παπανδρέου κι αυτό το κτήνος ο Καραμανλής, που έκλεψε δύο φορές την ψήφο του ελληνικού πολτού... συγγνώμη λαού και δεν μιλάει. Ου να μου χαθείτε ζώα. Τρομοκράτες. Αμοιβάδες. Δεν μιλάει ο Καραμανλής. Και δεν διανοείται κανείς να τον πιάσει από το αφτί τον προγάστορα που κοστίζει ένα σκασμό λεφτά στην ελληνική κοινωνία (εκτός από τα λεφτά που κατασπάραξε η οικογένεια -εν συνόλω- Καραμανλή) και να τον αναγκάσει να μιλήσει. Είναι φυσιολογικό μέσα στη σιγουριά των τεράτων.
Αμ κι ο άλλος, ο Γιωργάκης Παπανδρέου, έγγονος του ιδρυτού της Μακρονήσου, υιός του ανθρώπου που "έδωσε" στην Ασφάλεια έναν Κορνήλιο Καστοριάδη προκειμένου να αποκτήσει διαβατήριο, αυτό το πράμα που κάνει οικογενειακό μελό το βήμα της Βουλής, άνανδρα ψευδόμενος, ε πάει πολύ.
Κι όμως. Τα τέρατα είναι εδώ. Αυτός ο ίδιος Βενιζέλος σε κοιτάζει μ' αυτά τα κατεστραμμένα μάτια του, που δεν ξέρεις τι κατοικεί από πίσω. Αυτός ο ίδιος Πρετεντέρης στήνει τα ίδια τραπέζια πόκας που θα κλέψουν το κορόιδο. Αυτός ο ίδιος Παπαχελάς με τα δουλάκια του συμπεραίνουν αυτό που πρέπει να συμπεράνουν: Η χώρα πρέπει να σωθεί. Και θα σωθεί. Μόνο που αύριο θα είναι μια άλλη χώρα. Για μας. Για τον Παπαδήμο και τους λοιπούς θα είναι μια ίδια χώρα, όπως όλες οι ίδιες χώρες των αγοραίων συνόρων και των εκατομβικών ανθρώπων που θα θάβονται μέσα στο ίδιο τους το πρόσωπο και θα θάβουν το θαμμένο τους πρόσωπο μέσα στα θαμμένα πρόσωπα όλων των άλλων.
Αλλά θα είναι μια Δημοκρατία όπου καθένας θα αναλαμβάνει το μερίδιό του στην ισοταξία του θανάτου. Αυτή η κόλαση λέγεται μέλλον. Χωρίς λέξεις. Χωρίς νοήματα. Μονάχα με αριθμούς. Χωρίς λέξεις αριθμών. Χωρίς νοήματα αριθμών, χωρίς φαντασία, χωρίς απελπισία, χωρίς τίποτα. Μονάχα πεθαμένους με αριθμούς, μονάχα με πεθαμένους ανθρώπους, δηλαδή με πεθαμένους θανάτους.
Εδώ είμαστε. Στους πεθαμένους θανάτους. Σ' αυτούς εδράζεται η σιγουριά των τεράτων. Η σιγουριά ότι μπορούν ανεμπόδιστα να θανατώνουν μια ασυμπέραστη βροχή κάποτε, που θα μπορούσε να γίνει οργή ή ένα φιλί που θα μπορούσε να κρατήσει τη σκανδάλη ενός ποιήματος της Έμιλυ Ντίκινσον. Εκείνου του ποιήματος που καταλήγει έτσι: "Σε μια στιγμή κανείς δεν καταστρέφεται / Αργά γλυστράς στη συντριβή".
Αν κάποτε μπορούσαμε να συνειδητοποιήσουμε το τι θα πει ο λόγος των τεράτων εναντίον του λόγου μιας Ντίκινσον, ίσως θα μπορούσαμε να διώξουμε από πάνω μας τα τέρατα. Ποτέ δεν είναι αργά!

Περιάστραψεν αυτούς φως...

kathimerini.gr ...

Tου Παντελη Μπουκαλα

Aπίστευτο μποτιλιάρισμα παρατηρείται εσχάτως στους δρόμους προς τη Δασμασκό της ματωμένης Συρίας. Οχι, δεν είναι Ρώσοι και Κινέζοι που συρρέουν για να προστατέψουν τους αμάχους που θερίζει ο δυνάστης Ασαντ. Δεν είναι καν Αγγλοι και Αμερικανοί που, αφού τελείωσαν με την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στο Ιράκ, είπαν να δώσουν ανιδιοτελή χείρα βοηθείας και σε άλλον λαό. Για Ελληνες πρόκειται. Για Ελληνες πολιτικούς - πράσινους, γαλάζιους, γκρίζους: Σπεύδουν στη Δαμασκό για να τιμήσουν τον πρόδρομό τους, τον Σαούλ ή Σαύλο που, οδεύοντας προς τη Δαμασκό, άκουσε βαριά τη φωνή του Θεού στο όραμά του, τρόμαξε και έγινε Παύλος. Κι αυτός ο δεινός διώκτης των χριστιανών μετατράπηκε σε μεθοδικότατο απόστολο των εθνών, χάρη και στην πλούσια ιουδαϊκή και ελληνική παιδεία του και στην ωφέλιμη ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη. Βέβαια είναι κομμάτι δύσκολο να πούμε ότι «εξαίφνης περιάστραψεν φως από του ουρανού» μερικές δεκάδες Ελληνες βουλευτές που χρειάστηκαν άλλος μία, άλλος τρεις και άλλος πέντε θητείες για να καταλάβουν ποιον Θεό πιστεύουν και να ανανήψουν. Στην περίπτωσή τους άλλωστε δεν πρόκειται για θαύμα αλλά για δράμα. Για το δράμα της ελληνικής πολιτικής σκηνής, που το πληρώνουμε βαριά όλοι και όχι μόνο οι πρωταγωνιστές του. Γιατί ποιον άλλον χαρακτηρισμό, αν όχι δράμα, μπορεί να δώσει κανείς όταν ακούει πολιτικούς που υπούργευσαν, και όχι μία φορά, και συγκατοίκησαν στα υψηλά του κόμματός τους να δηλώνουν ότι ανακάλυψαν επιτέλους τον μικρούλη θεό μέσα τους, τη συνείδησή τους δηλαδή; «Ψήφισα κατά συνείδηση έπειτα από αρκετό καιρό» δήλωσε λ.χ. η κ. Βάσω Παπανδρέου, μετά την ψηφοφορία για το Μνημόνιο Νο 2 (όλα τα κακά σ’ αυτόν τον κόσμο είναι... σίκουελ: Εξολοθρευτής Νο 1, 2..., Αλιεν Νο 1, 2... κ.λπ.). Το ίδιο ακριβώς άφησαν να εννοηθεί σχεδόν όλοι οι βουλευτές που δεν ακολούθησαν την κομματική ρότα, επειδή άκουσαν κατ’ όναρ ή σε όραμα (ακρόαμα μάλλον) τη φωνή της συνείδησής τους. Και σε όραμα επίσης πρέπει να αποδώσουμε την αιφνίδια μεταστροφή του κ. Σαμαρά, που ξεκίνησε μνημονιοκτόνος και κατέληξε μνημονιολάτρης. Τι οραματίστηκε; Ενας Θεός το ξέρει. Μπορούμε άραγε να πούμε μπράβο τουλάχιστον σε όσους εκπροσώπους μας ομολογούν δημοσίως ότι, έστω κι αργά, συναντήθηκαν με τη συνείδησή τους και συμφώνησαν ενώ ώς τώρα υπεράσπιζαν πειθήνια τη μια ή την άλλη γραμμή εν γνώσει τους ότι δεν τους εκφράζει; Μάλλον όχι, όσο καλοπροαίρετοι κι αν είμαστε. Γιατί το μπράβο μας θα ισοδυναμούσε με συχωροχάρτι για όλα τα χρόνια στη διάρκεια των οποίων είχαν εκχωρήσει τη βούλησή τους στη διάθεση του προέδρου - ηγεμόνα. Θα ήταν δηλαδή σαν να αποδεχόμασταν πως η καιροσκοπική εθελοδουλία είναι συστατικό του ίδιου του πολιτεύματός μας. Ξέρουμε βέβαια πως αυτό συμβαίνει. Αλλά το κρύβουμε κάτω από το χαλί. Οπως και ό,τι άλλο μας χαλάει.

Φυτά εσωτερικού χώρου ...

Mediasoup...

Από την Αλκμήνη Ψιλοπούλου

Κλάψαμε για τις καταστροφές και τις λεηλασίες στο κέντρο της Αθήνας. Κλάψαμε για τα νεοκλασσικά που έγιναν παρανάλωμα του πυρός, την ιστορία των οποίων ουδέποτε είχαμε ακούσει μέχρι να καούν. Διάφοροι γνωστοί διανοούμενοι-, Δοξιάδης, Τσούκαλης κ.α.-πήγαν έξω από το καμένο σινεμά με κεράκια, ένας από αυτούς μάλιστα είπε «ντρέπομαι που είμαι έλληνας». Αν αυτός ο κύριος ντρέπεται που είναι έλληνας, να πάει να ζήσει στο εξωτερικό, όπου όλα αυτά τα φυτά εσωτερικού χώρου ευδοκιμούν. Ένα μεγάλο μέρος του κλάμπ της καλής διανοουμενέ κοινωνίας κλαίει και οδύρεται που χάσαμε τα νεοκλασσικά μας από τους βανδάλους. Όμως τόσα χρόνια δεν τους άκουσα να λένε μία κουβέντα για την κατεδάφιση και την τσιμεντοποίηση ιστορικών κτηρίων όπως η Κολούμπια, για την ερήμωση και την εγκατάλειψη πολλών νεοκλασσικών σπιτιών σε ιστορικές γειτονιές της Αθήνας, όπως στα Εξάρχεια, για τις ιστορικές εργατικές κατοικίες της Λεωφ. Αλεξάνδρας που χάσκουν τόσα χρόνια ερειπωμένες στα αζήτητα-αφού το κράτος έδιωξε και τους κατοίκους που κάπως τις κρατούσαν ζωντανές.
Κλάψαμε επίσης για τη Γουίτνευ Χιούστον που πέθανε νεοτάτη και ωραιοτάτη από τα βαρβιτουρικά, ο θάνατος της οποίας προκάλεσε παγκόσμια συγκίνηση και αφιερώματα σε όλα τα μήντια, και ιδιαίτερα στα δικά μας.

Την Κυριακή έγινε μια από τις μεγαλύτερες λαϊκές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας μεταπολεμικά, αν όχι η μεγαλύτερη. Αν δεν άρχιζαν από νωρίς το νταβαντούρι, και μάλιστα χωρίς να προκληθούν ούτε από κουκουλοφόρους ούτε από κανέναν, θα είχε μαζευτεί ένα εκατομμύριο κόσμος. Μάλλον γι αυτό έσπευσαν, γιατί μετά δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Και, όχι τυχαία, το νταβαντούρι άρχισε μόλις έκαναν την εμφάνισή τους ο Μίκης και ο Γλέζος. Ο Γλέζος λιποθύμησε και τον πήγαν στο νοσοκομείο της Βουλής, ο Μίκης ημιλυπόθυμος και υποβασταζόμενος έστειλε από τις κάμερες το δικό του μήνυμα. «Νικήσαμε και τις δύο φορές και θα νικήσουμε και την τρίτη».

Την Κυριακή, πάνω από 160 πολίτες τραυματίστηκαν, πολλοί εγκλωβίστηκαν και μυριάδες έκλαψαν και πνίγηκαν από τα δακρυγόνα και τις φωτιές.

Από την επόμενη μέρα της «ελληνικής δημοκρατίας της ντροπής», οι νέοι θα πιάνουν δουλειά με 200 ευρώ αν είναι τυχεροί και βρουν δουλειά, οι μεγαλύτεροι θα απολύονται χωρίς αποζημίωση, οι μισθοί θα γίνουν σαν της Κίνας, οι εργοδότες θα κάνουν ό,τι γουστάρουν χωρίς κανένας να μπορεί να πάει κάπου να βρει το δίκιο του, η εργασία έτσι όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα, η αξιοπρεπής δουλειά για μια αξιοπρεπή ζωή έχει τελειώσει, οι συνταξιούχοι θα πεθάνουν άστεγοι, πεινασμένοι και φτωχοί, άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους, τα σπίτια τους, εμπορικά καταστήματα βάζουν λουκέτο, τηλεοπτικοί σταθμοί πετάνε στο δρόμο χωρίς ένα ευρώ δημοσιογράφους και εργαζόμενους, ολόκληρη η Ελλάδα θα ξεπουληθεί, όλα ακριβαίνουν, τα ράφια θα είναι γεμάτα αλλά κανένας δεν θα μπορεί να ψωνίσει τίποτα, τα συσσίτια κάνουν παρέλαση, οι άστεγοι σαπίζουν στις γωνιές των δρόμων, τα χαράτσια σκοτώνουν.

Όμως όλοι κλαίμε πικρά για τα νεοκλασσικά που κάηκαν και που με την ευκαιρία τα τιμούμε, και για τη Γουίτνευ Χιούστον.

Ποιος άραγε θα κλάψει για μας; Πάντως όχι τα φυτά εσωτερικού χώρου, με τα κεράκια μπροστά στο σινεμά …

Ούτε και τα φυτά εσωτερικού χώρου της Βουλής, που, άβουλα, ατενίζουν την καμένη πόλη και τον καμένο λαό.

Τα φυτά εσωτερικού χώρου δεν έχουν αισθήσεις. Με απλανή και φοβισμένα μάτια κοιτάζουν έξω το μεγάλο δάσος του λαού να καίγεται. Μόνο εκεί, μέσα στη βουλή, στα μέγαρα, στα μεγαλοπρεπή γραφεία, μπορούν να ζήσουν. Μπορούν να ζήσουν και μέσα στα παραθυράκια της τηλεοθόνης που δείχνει το δάσος έξω να καίγεται. Όμως κάποια στιγμή δεν θα υπάρχει κανείς να τα ταίζει και να τα ποτίζει. Μοιραία, θα πεθάνουν.

Αντίθετα, το μεγάλο δάσος, μετά τη φωτιά, αναζωογονείται και γίνεται πιο εύρωστο και δυνατό.

(Πηγή φωτογραφίας: eurokinissi)

Φοβίστε τους...

Η Αυγή online...

Καρτερός Θανάσης

Δεν ψηφίζω - δεν ψηφίζω, λοιπόν. Η Αποστολάκη κατάλαβε επιτέλους ότι με την αγριότητα δεν αποφεύγεται η χρεωκοπία και δηλώνει ότι δεν πρόκειται να συνταχθεί με το νέο Μνημόνιο. Ο Στασινός παραιτήθηκε από βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και ο Κουτσούκος από υφυπουργός της κυβέρνησης δανειακής σωτηρίας. Ακόμα και ο πρόθυμος μέχρι προχθές Καρατζαφέρης, που το σήκωσε το χεράκι του για όλα τα Μνημόνια και τα Μεσοπρόθεσμα εν ονόματι της σωτηρίας της πατρίδας, τώρα τα στύλωσε. Δεν ψηφίζω λέει κι αυτός -φεύγουν και οι υπουργοί του από την κυβέρνηση και χάνει η πατρίδα τη φαιά απόχρωση.
Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι διαστάσεις θα πάρει το φαινόμενο και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της κρίσιμης ψηφοφορίας στη Βουλή. Στο ΠΑΣΟΚ έχουν κηδεία, ο Σαμαράς βλέπει ότι τα αντιπολιτευτικά του παραμύθια δεν αποτρέπουν την πορεία προς την άβυσσο και ό,τι αποκαλούμε πολιτικό σύστημα ξηλώνεται, ξεχαρβαλώνεται και παραπατάει. Η γενική κατακραυγή, τα γιαούρτια, το θράσος της τρόικας και των Γερμανών, η αδιανόητη βαρβαρότητα των νέων μέτρων, οι φονικές δημοσκοπήσεις και οι λαϊκές κινητοποιήσεις και βεβαιότητες κατεδαφίζουν και τα σενάρια τρόμου τσαλακώνουν και τους ηθικούς αυτουργούς της κατάντιας μας τρομάζουν.
Αυτό το τελευταίο είναι το ελπιδοφόρο: Επιτέλους υπολογίζουν και φοβούνται τη λαϊκή οργή, εξέγερση, Νέμεση, τιμωρία -όπως θέλετε πείτε το. Και ο φόβος είναι μερικές φορές καλός σύμβουλος, τους βοηθάει να δουν και να ομολογήσουν αλήθειες που μέχρι χθες δεν έβλεπαν ή έκαναν ότι δεν βλέπουν. Δεν τους ήρθε η θεία επιφοίτηση και είδαν τώρα ότι με τη σημερινή πολιτική πάμε όλοι για φούντο και η κοινωνία για έκρηξη. Δεν έγιναν τυχαία οι Καρατζαφέρηδες από εθνικά κοκοράκια χήνες του Καπιτωλίου. Ούτε ξαφνικά άγιασαν και έγιναν ευαίσθητοι μπροστά στην απόγνωση και την ταπείνωση του λαού και της χώρας.
Συμπέρασμα: Αυτός είναι ο δρόμος. Δυο χρόνια χρησιμοποιούν τον φόβο ως όπλο εκβιασμού της κοινωνίας. Τώρα ήρθε η ώρα να καταλάβουν και οι ίδιοι τι θα πει βερίκοκο. Όσο περισσότερο μάλιστα τους φοβίσει ο αγριεμένος λαός, τόσο το καλύτερο. Κι όταν ο φόβος μιας καθολικής εξέγερσης διαπεράσει τις τροϊκανές οχυρώσεις και τις προτεσταντικές ψυχές, τότε θα δούμε πράγματα και θαύματα. Γιατί τα πιο όμορφα τραγούδια μας δεν τα άκουσαν ακόμα...

Οι πολιτικοί αρχηγοί και το οθωμανικό δίκαιο....

Του Σ.Κούλογλου | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα...

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών, απέδειξαν για μια ακόμα φορά ότι το βασικότερο πρόβλημα της χώρας δεν είναι η οικονομία και το χρέος. Ούτε η τρόικα και οι εξωφρενικές απαιτήσεις της. Γιατί ούτε η κρίση ήρθε μόνη της, ούτε οι δανειστές: τους έφεραν τα ίδια κόμματα και οι ίδιοι πολιτικοί που πρωταγωνίστησαν και πάλι, με την αξιοθρήνητη κι εξοργιστική συμπεριφορά τους.

Στην αρχή της εβδομάδας, άρχισαν μαλώνουν για το ποιο κόμμα «έσωσε» τον 13ο και 14ο μισθό. Οι οποίοι στην ουσία, αριθμητικά δηλαδή, περικόπτονται, αφού μειώνεται ο βασικός. Γι αυτό άλλωστε η τρόικα δεν τους ζήτησε να κόψουν και τον... ενδέκατο, κάτι που σίγουρα θα αποδέχονταν, για να σώσουν, υποτίθεται, τη χώρα.
Στην πραγματικότητα, ήταν μια αγωνιώδης μάχη για να σώσουν τα εκλογικά τους ποσοστά. Από ποιήματα μέχρι θεαματικές αποχωρήσεις από την σκηνή των συνομιλιών, όλα τα όπλα του θεάτρου χρησιμοποιήθηκαν για τον ευγενή σκοπό. Ο κ.Καρατζαφέρης, που έχει αρχίσει και χάνει την ψυχραιμία του, καθώς η «Χρυσή Αυγή», που το παίζει αντισυστημικά, του παίρνει τους ψηφοφόρους, δήλωσε ότι δεν θα συναινέσει σε μέτρα που θα ξεκινήσουν την επανάσταση (φτου κακά) στην Ευρώπη.
Το ΠΑΣΟΚ του –ακόμη εδώ- κ. Παπανδρέου, το οποίο εμφανίζει πλέον μονοψήφια εκλογικά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, ζητάει να παραταθεί η θητεία της κυβέρνησης Παπαδήμου μέχρι τον Οκτώβριο του 2013, με την ελπίδα ότι ίσως υπάρχει Θεός και γίνονται θαύματα. Χθες ο κ. Σαμαράς δεν κρατήθηκε και δήλωσε ανοιχτά ότι δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή για εκλογές από την σημερινή. Σε μια χώρα όπου οι πολίτες έχουν κυριολεκτικά παγώσει, ακούγοντας την λαίλαπα των νέων μέτρων, οι πολιτικοί αρχηγοί και οι φατρίες τους πρέπει να είναι οι μόνοι άνθρωποι, σε όλη τη χώρα, που σκέπτονταν τις εκλογές.
Από την πλευρά του, βέβαια, ο πρόεδρος της ΝΔ έχει κάποιο δίκιο: αν δεν γίνει τώρα πρωθυπουργός, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. (το για πόσο καιρό θα μείνει, έχει από καιρό φανεί ότι δεν τον απασχολεί ιδιαίτερα). Γιατί τα νέα μέτρα είναι τόσο αδυσώπητα και θα προκαλέσουν τέτοια ύφεση, ώστε σε 6 μήνες θα κυνηγάνε στους δρόμους αυτούς που θα τα υπερψηφίσουν τις επόμενες ημέρες. Αλλωστε, επειδή και αυτό το πακέτο μέτρων θα αποδειχθεί καταστροφικό, οι δανειστές θα επανέλθουν ζητώντας συμπληρωματικά, προκειμένου να δώσουν την ερχόμενη δόση. Γι αυτό και δεν έχει καμιά λογική η αποδοχή του νέου πακέτου: και εξ αιτίας του, σε μερικούς μήνες η χώρα θα βρίσκεται σε πολύ χειρότερη θέση από την σημερινή.
Από όσους υποστηρίζουν, ή ανέχονται, τα νέα μέτρα, λέγεται συχνά ότι η χώρα δεν έχει άλλη επιλογή παρά να τα αποδεχθεί, ως το μικρότερο κακό. Δίνοντας ρεσιτάλ φαυλότητας και κουτοπονηριάς στα τρίμηνα που μεσολαβούν ανάμεσα στις δόσεις των δανείων, αυτή η ανίκανη ομάδα των ανεπάγγελτων ανθρώπων φέρνει κάθε φορά τη χώρα στο χείλος του γκρεμού και στο παρά 5 ρωτάει δημαγωγικά: «γιατί έχει κανείς, καμιά άλλη πρόταση ώστε να μην χρεοκοπήσουμε; Καλύτερα δεν είναι να αναβληθεί η εκτέλεση μας για μερικούς μήνες;».
Φυσικά υπάρχουν άλλες προτάσεις, αλλά αυτές προϋποθέτουν την χάραξη μιας άλλης στρατηγικής εξόδου από τον φαύλο κύκλο. Από στάση πληρωμών ή μορατόριουμ για το χρέος, την έκδοση ενός εσωτερικού ομολόγου που θα κινητοποιήσει και τον πατριωτισμό των Ελλήνων, μέχρι και την ουσιαστική διαπραγμάτευση των συμφωνιών με τους δανειστές, που να υπολογίζει και τα αδύνατα σημεία της άλλης πλευράς(πχ γαλλικές εκλογές αυτή την εποχή) και συγχρόνως να δημιουργήσει συμμαχίες και μια άλλη εικόνα για την χώρα στην διεθνή κοινή γνώμη: ο τρόπος που αντιμετωπίζονται οι Ελληνες αυτή τη στιγμή, μπορεί να συγκριθεί μόνο με την μεταχείριση που είχαν οι Εβραίοι πριν από το Β Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το γεγονός ότι οι πολιτικοί μας δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή, αν σε λίγο στους δρόμους του Βερολίνου ή του Παρισιού θα μας βάζουν κίτρινο αστέρι στο πέτο, έχει την εξήγηση του. Είναι λογικό να μαλώνει ο κ. Σαμαράς που υποστηρίζει τις επικουρικές συντάξεις με τον κ. Παπανδρέου που είναι υπέρμαχος των κυρίων, από την στιγμή που η ώρα της σύνταξης πλησιάζει και για τους δύο. Για τους υπόλοιπους όμως πολίτες, που βλέπουν τον ουρανό να τους πέφτει στο κεφάλι, η προηγούμενη διαμάχη θυμίζει απλώς ηττημένους, που έχουν μεν αποδεχθεί ότι ο νικητής του πολέμου θα εφαρμόσει πάνω τους το οθωμανικό δίκαιο, αλλά φιλονικούν για τη μάρκα της βαζελίνης.