Βρίσκει και τα κάνει…

Του Μιχάλη Σιάχου, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Αυτή εδώ η κυβέρνηση δεν έχει προηγούμενο. Εύκολα -και σωστά- θα πει κάποιος ότι πολλοί έλεγαν το ίδιο και για την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.

Είναι όμως προφανές ότι όσο συνεχίζουν να κυβερνούν οι υπηρέτες του Μνημονίου, νομοτελειακά θα πηγαίνουν τα πράγματα όλο και πιο δεξιά, όλο και πιο αντιδραστικά, όλο και πιο αυταρχικά. Ετούτη, όμως, η κυβέρνηση υλοποιεί τα πάντα με περίσσιο κυνισμό και με μια σχετική, για τα αντικειμενικά κοινωνικά δεδομένα, ευκολία. Μα, βρίσκει και τα κάνει, θα αντιτείνει ένας τρίτος και μάλλον θα ’χει δίκιο (και ο νοών νοείτω). Έχει, όμως, σημασία να δούμε ένα παράδειγμα για τον τρόπο Σαμαρά να προωθεί την καταστροφή, να προωθεί κυριολεκτικά ανθρωποθυσίες με κάθε τρόπο και μέσο. Ο πολυήμερος αγώνας που δίνουν οι υπάλληλοι των πανεπιστημίων μαζί με τους πανεπιστημιακούς, πραγματικά είναι και δίκαιος και αξιοζήλευτος, από πολλές απόψεις. Ωστόσο ο κυνικός Αντώνης, όχι μόνο δεν κάνει πίσω, αλλά γίνεται όλο και πιο επιθετικός όλο και πιο προκλητικός.

Αρνούνται να στείλουν τα πανεπιστήμια λίστες των «διαθέσιμων» υπαλλήλων; Υπουργική εντολή για παρέμβαση εισαγγελέων. Ακόμα αρνούνται; Υποχρεωτική απογραφή όλων σε παράτυπη ηλεκτρονική πλατφόρμα και όσοι δεν το κάνουν, αυτόματα τίθενται σε αργία. Δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο για κάτι τέτοιο; Επιτόπου τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο και όλα μέλι-γάλα. Τι διάολο, σε κράτος δικαίου ζούμε. Λήγει η προθεσμία και είναι πολλοί όσοι αντιστέκονται; Ε, τι τα ’χουμε τα ΜΜΕ.

Στρατηγική πειθαρχικής αξιολόγησης, παιχταρά μου!

Λευκος θορυβος...

Εγώ λοιπόν, αν δεν ξέρεις, είμαι δημόσιος υπάλληλος και δεν ντρέπομαι καθόλου γι΄αυτό. Προσπάθησα να κάνω κι άλλες δουλειές, αλλά δεν ήμουν κατάλληλος. Προσπάθησα να κοροϊδέψω κοσμάκη και να γίνω πωλητής –δεν το είχα. Ακόμα κι όταν αυτό που πούλαγα ήταν βιβλία (χρήσιμο πράγμα το βιβλίο κατά τη γνώμη μου –όχι φούμαρο σαν τα χάι τεκ κινητά ή τις πλασματικές τηλεοράσεις) ακόμα και τότε ήμουν κακός πωλητής. «Είναι καλό το καινούργιο της Βαμβουνάκη;» με ρώταγε η κυρία λαχανί μαλλί. «Βίπερ ΝΟΡΑ αλλά ακριβότερο» , απαντούσα. Αυτό πίστευα, αυτό έλεγα. Τότε βέβαια τα βίπερ ΝΟΡΑ τα είχε για ξεφτίλα ο κόσμος όχι όπως σήμερα που υπάρχει η Δημουλίδου, η Μαντά και όλες οι υπόλοιπες και λογοτεχνήθηκε ο αυνανισμός σε σατέν σεντόνια –άλλη κουβέντα αυτό…

Δούλεψα μετά σε περιοδικό μοτοσυκλέτας –πίστεψα οτι τα νεανικά όνειρα εκπληρώνονται –μαλακίες… Ο παλιός, ο έτσι, ο άνετος, ο γαμάουα κι ο ντιριντάουα κάνανε κουμάντο –«αν είναι να με πηδάνε οι πάλιουρες ας  πάω και στο Δημόσιο», είπα κι έτσι πήγα στο Δημόσιο.

Σχολή Δημόσιας Διοίκησης –τρεις μήνες εισαγωγικές εξετάσεις, ωραία φάση. Γνωστικά αντικείμενα στον αέρα –χωρίς βιβλιογραφία, χωρίς τίποτα –έτρεχες, έψαχνες, διάβαζες κι άμα ήσουν τυχερός έμπαινες. Ήμουν τυχερός, μόλις είχα γυρίσει από το στρατό, με είχαν ξαναπροσλάβει προσωρινά στο βιβλιοπωλείο, είχα λοιπόν την άνεση να διαβάζω του σκοτωμού. 300 θέλανε, 165 μπήκαμε –μέσον δεν έπαιζε, γιατί αν έπαιζε, χώρος υπήρχε να μπουν και τα δικά τους παιδιά.

Είμαι τώρα 16 χρόνια μέσα στο γκεζί κι έχω περάσει από διάφορα. Εκπαιδεύσεις, μετεκπαιδεύσεις, έχω μαζέψει ένα βουνό βεβαιώσεις και είμαι εκείνος ο τύπος που, όλα αυτά τα χρόνια, κάνει όποια δουλειά είναι μανίκι χωρίς έξτρα αμοιβή. Όχι –προϊστάμενος δεν έχω γίνει, προηγούνται άλλοι με λιγότερα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα. Αλλά, τέλος πάντων, αφού είμαι εδώ πέρα, νομίζω οτι μπορώ να έχω μια γνώμη –το ξέρω λιγάκι το ζήτημα, με παρακολουθείς;

Διαβάζω λοιπόν τις δηλώσεις αυτού του καλού παιδί με τα αθώα παιδικά ματάκια, του Κυριάκου υιού Κωνσταντίνου και αδελφού Θεοδώρας το γένος Μητσοτάκη.

«Υπήρχε μια αδικαιολόγητη χαλάρωση στην εφαρμογή του πειθαρχικού δικαίου στο δημόσιο. Θα τολμούσα να πω ότι υπήρχε μία ομερτά στο δημόσιο η οποία είχε ως αποτέλεσμα να γίνονται ανεκτές συμπεριφορές οι οποίες είναι επιεικώς απαράδεκτες», είπε ο Κυριάκος σε συνέντευξή του στον ΑΝΤ1. Τώρα, αν θυμάμαι καλά τα λιγοστά ελληνικά μου «χαλάρωση» υπάρχει σε κάτι που προηγουμένως ήταν σφιχτό. Δηλαδή, κάποτε υπήρχε σφίξη, πειθαρχία, σιδηρά πυγμή, αλλά τώρα σε θέματα πειθαρχικού δικαίου είμαστε χαλαρουίτα εμείς οι δημόσιοι. Ρωτάω λοιπόν: πότε; Πότε το Δημόσιο λειτουργούσε γρήγορα και αυστηρά στα θέματα εξέτασης πειθαρχικών παραπτωμάτων και επιβολής ποινών; 16 χρόνια είμαι εδώ μέσα, 18 χρόνια ψάχνουν έναν καταχραστή από Κεντρική Υπηρεσία Υπουργείου για να του επιδώσουν μια κλήτευση να παραστεί σε Υπηρεσιακό Συμβούλιο. Αποδεδειγμένα καταχραστής ο άνθρωπος –ήταν ταμίας, σήκωσε το ταμείο κι έφυγε –έτσι; Και δεν τον βρίσκουν αλλά όλοι ξέρουν οτι ούτε καν διεύθυνση κατοικίας δεν έχει αλλάξει! Φοιτητής ήμουνα και κάναμε, θυμάμαι, διαμαρτυρία γιατί είχαμε μια καθηγήτρια που δεν είχε εμφανιστεί σε καμιά παράδοση (διότι δίδασκε στη Λειψία) αλλά παρ΄όλα αυτά πληρωνόταν κανονικά –για το ‘80κάτι μιλάω, έτσι; Πότε στο διάολο ήταν σφιχτά τα πειθαρχικά όργανα στο Δημόσιο ρε Κούλη –τον Καραταϊδη μου μέσα δηλαδή!

«Ομερτά» λέει ο Υπουργός –πάει να πει «νόμος της σιωπής». Δηλαδή βλέπαμε εμείς οι Δημόσιοι, αλλά δε μιλάγαμε. Συμφωνώ με τον Υπουργό κι αναρωτιέμαι –εσύ που δουλεύεις στον ιδιωτικό τομέα, όταν βλέπεις ένα συνάδελφό σου να λουφάρει ή να κλέβει το αφεντικό, τι κάνεις; Πας και τον καρφώνεις;  Εμείς (οι περισσότεροι δηλαδή) δεν το κάναμε και το πληρώσαμε (καθότι φορτωθήκαμε τη δουλειά του λουφαδόρου) και το πληρώνουμε (καθότι μας ξεσκίσανε στις περικοπές μισθών για να πληρώνεται ο λουφαδόρος). Ο παραγγέλων και πλερώνων –έτσι πάει. Τα θέλαμε, τα πάθαμε. Τώρα όμως ρε παιδί μου, άμα βρεις τους λουφαδόρους και τους κανάγιες και τους διώξεις (ουστ από δω!) θα μας ξαναπάς τα μιστά ημών των καλών και τιμίων στα προηγούμενα επίπεδα; Διότι αν ναι –κακώς δεν απομονώναμε τους άχρηστους. Αν όμως όχι…

«Ομερτά», είπε ο Υπουργός –υπάρχει, συμφωνώ. Αλλά υπάρχει και ομερτά μεταξύ υπαλλήλων και πολιτικών προϊσταμένων –νομίζω; Εγώ κάποτε δεν το δέχτηκα να καλύπτω τον κώλο ενός κάποιου πολιτικού ανδρός και να εκθέτω τον δικό μου κι έτσι βρέθηκα στον ανακριτή. Μια συνάδελφος είδε κάποια παρανομία στην οποία εμπλέκονταν πολιτικοί παράγοντες, την κατήγγειλε και βρέθηκε κατηγορούμενη! Αν θέλουμε να μιλάμε για ομερτά, να τα λέμε όλα –εντάξει;

 «Είχαμε περιστατικά δημοσίων υπαλλήλων οι οποίοι είχαν καταδικαστεί ποινικά, ήταν στη φυλακή, κι εξακολουθούσαν να πληρώνονται επειδή η πειθαρχική διαδικασία στο δημόσιο δεν είχε κινηθεί», είπε ο τεράστιος Κυριάκος. Κι εγώ μαζί σου λεβέντη μου –είχαμε τέτοια περιστατικά και για να σε στηρίξω θα αναφέρω κάνα δυο ονόματα, θα πω ας πούμε Σαξώνης (επάγγελμα: ταμίας του Παπαγεωργόπουλου), θα πω ας πούμε Κορκονέας (επάγγελμα: δολοφόνος). Και θα πλειοδοτήσω του Κούλη σε αυστηρότητα –θα απαιτήσω να βρεθούν οι υπαίτιοι για την μη κίνηση πειθαρχικών διαδικασιών εναντίον αυτών των ατόμων και να τους αποδοθούν άμεσα ποινικές ευθύνες. Λέω εγώ –ο Κούλης συμφωνεί;

Θα πεις –μικρό παιδί είναι (στην ηλικία μου) άπραγο, δεν ξέρει τι συνέβαινε μέχρι τα χτες, αλλά από δω και πέρα… «Οι δημόσιοι υπάλληλοι που μπήκαν με προσόντα και αξιοκρατικές διαδικασίες έχουν εξασφαλίσει την παραμονή τους στο δημόσιο» δήλωσε επιπλέον, αναφερόμενος στους υπαλλήλους που θα μπουν στη «δεξαμενή» της κινητικότητας. Αυτά εγώ τα γουστάρω  -ξηγημένα πράγματα, αξιοκρατικά κι αξιολογικά άμα λάχει! Να υποθέσω λοιπόν οτι τους καθηγητές των ΕΠΑΛ που τους έφαγε νύχτα η κυβέρνηση, θα τους αξιοποιήσουν καθότι τυγχάνουν άτομα με προσόντα! Πώς όμως; Θα πάρουν τον καθηγητή που δίδασκε κομμωτική και θα τον κάνουν –τι; Θα τον βάλουν νοσοκόμο; Δηλαδή κομμώτριες, αδελφές –ένα και το αυτό; Θα πάρουν τον άλλο που έκανε μηχανολογία και θα τον βάλουν διοικητικό να μετράει διάκενα βαλβίδων στις άδειες του προσωπικού; Ρωτάω γιατί το είχα δει και παλιότερα το έργο –κλείσανε το κρατικό καζίνο, δώσανε την Ολυμπιακή και στείλανε τους εργαζόμενους στις Υπηρεσίες –έλα και πες μου τώρα τι σκατά να κάνει ο γκρουπιέρης, το κουνελάκι και η αεροσυνοδός σε μια Υπηρεσία; Να δουλέψει ταμείο και να λέει «πλέις γιόρ μπετς» και «νο μορ μπετς»; Να προσφέρει πορτοκαλάδα -πλαστικό ποτήρι στο δημόσιο έλλειμμα όταν φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη; Έκλεισες κύριε ένα μαγαζί; Μαγκιά σου και τα ρέστα δικά σου. Το να μου φέρεις όμως εδώ τους εργαζόμενους που για άλλο τους προσέλαβες (κι αυτό μόνο ξέρουν να κάνουν) είναι σα να σου ζητάω νερό και να μου φέρνεις πετρέλαιο. Καλό το πετρέλαιο κι ακριβό, αλλά δεν ξεδιψάει αγορίνα μου!

Μιλώντας στην τηλεόραση του ΑΝΤ1, o υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης επανέλαβε ότι η κυβέρνηση έχει αναλάβει την υποχρέωση απομάκρυνσης 15.000 δημοσίων υπαλλήλων έως τα τέλη του 2014. «Όμως, όσο περισσότερους εντοπίζουμε από περιπτώσεις παραβατών, επίορκων κλπ τόσο λιγότεροι κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός από τη δεξαμενή της κινητικότητας» διευκρίνισε. Παράλληλα, επανέλαβε ότι οι 15.000 απομακρύνσεις συνοδεύονται και από αντίστοιχες προσλήψεις, άσχετα από τον λόγο απομάκρυνσης από το Δημόσιο. Τους κατανοώ τους ανθρώπους, αυτό το υπέγραψαν, οτι θα διώξουν κόσμο –καλά κάνανε, εμείς τους βάλαμε εκεί πέρα να διαπραγματεύονται και κουβέντα καμία. Αλλά ρε γίγαντα Κερκ Ντάγκλας (εκ της ντάγκλας) αφού ανέλαβες τη δουλειά –κάντη μόνος σου. Μην ψάχνεις ρουφιάνους, φιλαράκι! Άκου, «όσο περισσότερους εντοπίζουμε», πώς θα τους εντοπίζετε ρε ομορφόπαιδο; Θα κυκλοφορείτε μέσα στις Υπηρεσίες με καπαρντίνα και μαύρο γυαλί κι όταν τσιμπάτε λουφαδόρο θα τον εξαερώνετε; «Εντοπίζουμε» σημαίνει «μας καρφώνουν». Και «μας καρφώνουν» σημαίνει «κάνουν καταγγελίες» και «περνάνε κόσμο από τα Υπηρεσιακά Συμβούλια». Δηλαδή για να γλιτώσω τη θεσούλα μου εγώ που κινδυνεύω –να δώκω πεντέξι, αλήθεια, στους πόσους σώζομαι;

Κι έρχομαι στο ζουμί του παραμυθιού. «Οι 15.000 απομακρύνσεις συνοδεύονται και από αντίστοιχες προσλήψεις, άσχετα από τον λόγο απομάκρυνσης από το Δημόσιο», επανέλαβε ο Υπουργός μας! Πρόσεξε! Δεν είπε οτι αυτοί που έχουν πειθαρχικά παραπτώματα και θα απολυθούν θα αντικατασταθούν (λογικό, διότι δεν φταίει η Υπηρεσία που ο υπάλληλος υπήρξε λέρα) αλλά και οι 15.000 άσχετα από τον λόγο απομάκρυνσής τους. Δηλαδή θα διώξουν 15.000 για να πάρουν 15.000 καινούργιους! Και αυτοί που φεύγουν δεν είναι ανίκανοι (δεν προκύπτει από πουθενά αυτό) απλώς καταργούνται οι θέσεις τους! Άρα, οι καινούργιοι πού θα δουλέψουν; Σε θέσεις που ήδη υπάρχουν και είναι ακάλυπτες; Και τότε αυτοί που βγήκαν σε διαθεσιμότητα πού θα πάνε; Εδώ ο Υπουργός παραδέχεται (και δεν είναι ο μόνος από την κυβέρνηση) ότι, επειδή τα πράγματα έχουν ζορίσει και δεν μπορούν να διορίζουν δικούς τους, θα διώξουν κάποιους για να υπάρξουν θέσεις για τους δικούς τους! Κι εσύ τους κοιτάς μαλάκα και θα πας αύριο να τους ξαναψηφίσεις γιατί θα σου τάξουν οτι θα είσαι μέσα σ΄αυτούς που θα προσληφθούν! Και μετά θα σου φταίει η Μέρκελ, το Σπίγκελ, ο Ρουμενίγκε και ο Πλατινί ρε γελοίε!

Αμ αυτό εδώ: Σε άλλη ερώτηση για το πόσοι υπάλληλοι θα μείνουν στο Δημόσιο μετά το 2015, ο κ. Μητσοτάκης εκτίμησε ότι ο συνολικός αριθμός θα είναι κάτω από τις 600 χιλιάδες με δεδομένες τις συνταξιοδοτήσεις, αλλά και την αναλογία 1 προς 5 που ισχύει. Ποια αναλογία 1 προς 5 ρε ομορφούλη –αφού πριν λίγο παραδέχτηκες οτι 15.000 θα διώξεις και 15.000 θα προσλάβεις! Είχαμε τον ντάντι που υποστήριζε οτι 0+0=14, έχουμε τώρα το μπέιμπι που υποστηρίζει οτι 15.000/5=15.000, αυτή η οικογένεια Μητσοτάκη τα μαθηματικά μάλλον με κουμπάρο τα πέρασε!

Και αφού το χοντρύναμε το ζήτημα, ας το πάμε στο σκληρό πορνό: «Ωστόσο, το ζήτημα δεν είναι αριθμητικό, το καλύτερο δημόσιο έχει να κάνει με τις διαδικασίες που επιτελεί το δημόσιο και τον τρόπο που τις επιτελεί», υποστήριξε ο Κυριάκος. Σκέφτηκα κι εγώ οτι θα διαβάσω παρακάτω κάποια άποψη περί επιτάχυνσης των διαδικασιών εξυπηρέτησης του πολίτη-πελάτη (ωραίο ε;) περί καταπολέμησης της πολυνομίας, περί κομπιούτερ και ουάν στοπ σοπ, που λέγανε παλιά…  Και τι διαβάζω;
 «Εμείς λέμε κάτι απολύτως σαφές. Έχουμε μια στρατηγική πάρα πολύ ξεκάθαρη η οποία επιταχύνει τη διαδικασία πειθαρχικής αξιολόγησης στο δημόσιο. Τα πειθαρχικά εκδικάζονται πολύ γρηγορότερα απ’ ότι εκδικάζονταν, έχουμε ξεκινήσει μια μεγάλη προσπάθεια να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο των αδικαιολογήτως απόντων με ελέγχους οι οποίοι γίνονται από το Σώμα Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης και τα πρώτα αποτελέσματα έχουν ήδη παρουσιαστεί στους αρμόδιους υπουργούς οι οποίοι καλούνται στη συνέχεια να πράξουν τα δέοντα και έχουμε ήδη ζητήσει την επικαιροποίηση των ατομικών μητρώων των δημοσίων υπαλλήλων έτσι ώστε να μπορούμε να εντοπίσουμε, στο μέτρο που αυτό είναι εφικτό, πλαστά δικαιολογητικά».
 Ρε φίτσουλα –έχω ακούσει κι έχω ακούσει τόσα χρόνια δημόσιος υπάλληλος αλλά στρατηγική πειθαρχικής αξιολόγησης για να γίνει το δημόσιο καλύτερο, πρώτη φορά! Τι είναι αυτοί οι τύποι; Από πού τους φέρανε; Πειθαρχική αξιολόγηση γαμώ τον Μεταξά μου μέσα! Και πώς θα γίνει αυτή; Θα βρεθούν, λέει, οι κοπανατζήδες! Να βρεθούν! Αλλά όταν βρεθούν, να απολυθούν μαζί μ΄αυτούς και οι προϊστάμενοι που τόσο καιρό τους κάλυπταν –έχω λάθος; Τον Παπακωνσταντίνου τον πάτε για δίκη γιατί ζημίωσε το Δημόσιο ασκώντας πλημμελώς τα καθήκοντά του –τον κύριο Κλαπαρχίδη που βλέπει ότι ένας υπάλληλος δεν έρχεται ποτέ, ή έρχεται εκτός ωραρίου, ή έρχεται όποτε του καβλώσει, τι θα τον κάνετε; Θα του δώσετε προαγωγή να υποθέσω; Από πού κι ως πού ρε μαγκίτες ήρθατε σήμερα να ανακαλύψετε οτι υπάρχουν υπάλληλοι που δεν πατάνε στη δουλειά τους; Τώρα τελευταία έγινε παράνομο αυτό; Δεν ήταν από πάντα; Αμ το άλλο με τα πλαστά δικαιολογητικά! Ποιος τα δέχτηκε ρε μπούες τα πλαστά δικαιολογητικά; Οι επιτροπές του ΑΣΕΠ δεν τα δέχτηκαν; Οι Διευθύνσεις Διοικητικού κάποιων Υπηρεσιών δεν τα δέχτηκαν; Πιάστε τους Διευθυντές σαν συνεργούς σε πλαστογραφία και μη μας ζαλίζετε τον έρωτα. Εκτός αν αυτή η περίφημη στρατηγική πειθαρχικής αξιολόγησης πιάνει μόνο τους μικρούς γιατί πάσχει από υπερμετρωπία.

Κι αν θέλεις να πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, παπάρια υπαλλήλους θα βρουν να διώξουν λόγω απουσιών ή πλαστών δικαιολογητικών. Άντε σε κάνα δήμο ή σε τίποτα νοσοκομεία που γίνεται της κόφας. Απλά πουλάνε το χιτάκι «τιμωρούμε τους παρανομούντες» μπας και κρύψουν οτι τελικά διώχνουν κόσμο οριζόντια –χρατς κι όποιον πάρει ο Υπουργός! Γιατί τον διώχνουν; Μα για να προσλάβουν δικούς τους –μην επαναλαμβανόμαστε.

Και η στρατηγική πειθαρχικής αξιολόγησης; θα αναρωτηθείς. Αν δεν έχουν κόσμο να διώξουν από παλιές υποθέσεις (που δεν έχουν) ποιον θα περάσουν πειθαρχικό; Μα βρε παιδί μου ο Υπουργός Τσαχπίνης ήταν σαφέστατος: «Όμως, όσο περισσότερους εντοπίζουμε από περιπτώσεις παραβατών, επίορκων κλπ τόσο λιγότεροι κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός από τη δεξαμενή της κινητικότητας». Να μην επαναλαμβανόμαστε!

Μας κυβερνούν βαμπίρ....

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Ναι, μας κυβερνούν βαμπίρ. Οντότητες αδίστακτες, κινούμενες ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, που θρέφονται από το αίμα των άλλων, από τις ζωές των άλλων. Ρουφούν ζωές ανθρώπων, για να παρατείνουν τη δική τους χαμοζωή, άντε άλλη μια μέρα στην εξουσία κι άλλη μία κι άλλη μία. Να σέρνουμε το χρόνο, μέχρι να έρθει η επόμενη δόση, μέχρι να κερδίσει τις εκλογές το αφεντικό μας η Μέρκελ, μέχρι να μοιράσουμε τη δημόσια περιουσία στους φίλους και χρηματοδότες μας.
Κουβέντες βαριές που όμως τους αξίζουν, είναι η ελάχιστη ποινή για τα έργα τους. Δείτε πως διαχειρίσθηκαν τη λεγόμενη κινητικότητα στο δημόσιο: Έδωσαν τα πάντα στην τρόικα, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη δόση που θα τους βοηθήσει να βγάλουν το καλοκαίρι, να παραμείνουν στην εξουσία μέχρι το φθινόπωρο. Στέλνουν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους στην πείνα και την απελπισία και σαν να μην έφτανε αυτό, λένε και ψέματα από πάνω. Ψέματα από την αρχή μέχρι το τέλος.
Είπαν ότι δεν πρόκειται για διώξεις εργαζομένων, αλλά για αναδιάρθρωση του δημοσίου, ώστε να γίνει πιο παραγωγικό και πιο φιλικό προς τον πολίτη. Θα γίνει ενδελεχής αξιολόγηση, θα ξεχωρίσουμε την ήρα από το στάρι, θα διώξουμε τους κακούς, τους επίορκους, τους παιδεραστές και θα κρατήσουμε τους καλούς. Ψέμα καραμπινάτο. Όταν ήρθε η ώρα της λογοδοσίας στην τρόικα, άρχισαν να κόβουν κεφάλια στα τυφλά, 2.650 από την ΕΡΤ, 3.500 εκπαιδευτικοί, 2.200 σχολικοί φύλακες, 3.500 από τη Δημοτική Αστυνομία, πάνω από 3.000 από την πολεμική βιομηχανία. Έτσι αδιακρίτως ξεκληρίζουν ολόκληρους κλάδους και υπηρεσίες, διώχνουν ανθρώπους που θεωρούν ότι περισσεύουν, ότι είναι άχρηστοι. Ρε μπας και είναι ρατσιστές;
Είπαν ότι δεν θα γίνουν άλλες απολύσεις, εκτός από τις 15.000 χιλιάδες που έχουν συμφωνηθεί, λες και οι 15.000 απολύσεις είναι κάτι αυτονόητο και δεδομένο. Είπαν ότι οι 25.000 που θα τεθούν σε διαθεσιμότητα δεν θα χάσουν τη δουλειά τους, απλώς θα μετατεθούν σε άλλες υπηρεσίες που τους έχουν ανάγκη. Ψέμα δυσθεώρητο, ψέμα από εδώ ως την Καλαμάτα. Από τους 25.000 της διαθεσιμότητας ένα σημαντικό μέρος θα απολυθεί αμέσως, γιατί δεν διαθέτει τα τυπικά προσόντα, δεν έχει διοριστεί μέσω ΑΣΕΠ. Όσοι την γλιτώσουν, θα χάσουν αμέσως το 25% του μισθού τους και μετά θα περιμένουν να τους στείλουν κάπου αλλού, όπου αλλού γουστάρει ο υπουργός. Κι αν δεν τους στείλουν, θα απολυθούν και αυτοί, η αρχική συμφωνία προέβλεπε ότι η απόλυση τους θα ερχόταν μετά από 12 μήνες, τώρα, με πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο χρόνος πέφτει στους οκτώ μήνες. Οκτώ μήνες με το 75% του μισθού και μετά, μην τον είδατε τον Παναή.
Είπαν και εξακολουθούν να λένε ότι αν απολυθεί κόσμος από το δημόσιο, θα εξοικονομηθούν πόροι, που θα πέσουν στην ανάπτυξη και θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας στον χειμαζόμενο ιδιωτικό τομέα. Ψέμα επιπέδου Βαρόνου Μινχάουζεν. Καταρχάς, τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν από τις απολύσεις δεν θα πάνε στην ανάπτυξη, θα πάνε στο αδηφάγο δημόσιο χρέος, θα δοθούν στους δανειστές, σαν τα 3,3 δισ της προηγούμενης δόσης, που πήγαν όλα σε ένα αμερικάνικο Fund. Δεν θα φέρουν ανάπτυξη οι απολύσεις του δημοσίου, ύφεση θα φέρουν, μείωση της κατανάλωσης θα φέρουν, λουκέτα μαγαζιών θα φέρουν, χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο θα φέρουν.
Τα βαμπίρ που μας κυβερνούν λένε ψεματάκια ξεδιάντροπα, μας δουλεύουν κανονικά, δεν έχουν καν την λεπτότητα και το στυλ του Κόμη Δράκουλα.

Οι κενολογίες περί κινητικότητας...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Oλα ξεκίνησαν στο τελευταίο μάθημα με θέμα την περιπλάνηση. Eνας ταλαντούχος φοιτητής με αποφασισμένο βλέμμα μάς μίλησε για τη γοητεία τού να μη σταματάς πουθενά, του να μη στέκεσαι σε ένα μέρος. Μια σωτήρια κινητικότητα. Δεχόμουν το ένα πίσω από το άλλο τα επιχειρήματα, γοητευμένη κι εγώ από τη ρευστότητα των πραγμάτων, τη γοητεία της αέναης κίνησης.
Ανθρωποι που περιφρουρούν τη ζωντάνια τους περιπλανώμενοι από δρόμο σε δρόμο, από νησί σε νησί, από τη μια πολιτεία και χώρα στην άλλη. Χωρίς άλλο στόχο από τη χαρά της έκπληξης, την ανάγκη να νιώσουν το άγνωστο δικό τους.

Και ξαφνικά το είδα μπροστά στα μάτια μου. Αυτό που εγώ ένιωθα -ξεκινώντας από τους αρχαίους μύθους της περιπλάνησης, τους περιπλανώμενους ιππότες και φτάνοντας στους ήρωες του μυθιστορήματος, στον Μποντλέρ και ακόμα πιο μετά στον Μπένγιαμιν- ως περιπλάνηση, η γραφειοκρατία των Βρυξελλών το είχε μεταλλάξει βαφτίζοντάς το «κινητικότητα». Στην αρχή η έννοια αυτή ήρθε να φωλιάσει στον κόσμο της τέχνης και του πολιτισμού. Ή τουλάχιστον εκεί την πρωτοσυνάντησα, όταν έλαβα μέρος σε ένα συνέδριο σχετικό με την καλλιτεχνική κινητικότητα. Δεν θυμάμαι τώρα αν στο συνέδριο εκείνο είχαν λάβει μέρος και καλλιτέχνες από τα Βαλκάνια χρηματοδοτούμενοι από το Ιδρυμα Σόρος. Μπορεί και ναι.

Εφυγα ικανοποιημένη, όπως συμβαίνει κάθε φορά που σε ένα συνέδριο έρχονται άνθρωποι για να σου μιλήσουν, να έχουν μαζί σου έναν διάλογο. Τι περιπλάνηση, σκεφτόμουν, τι κινητικότητα! Τα μηνύματα της τέχνης και του πολιτισμού να διαπερνούν τα σύνορα, η ώσμωση ανάμεσα σε διαφορετικές ιδέες, κώδικες, προσωπικότητες να γονιμοποιεί τη δημιουργία σε κάθε διαφορετική χώρα και να πλαταίνει τους κοινούς ορίζοντες. Αυτό που δεν είχα καταλάβει ήταν πως για άλλη μια φορά η διαδικασία επρόκειτο να καταβροχθίσει την ουσία. Οτι μέσα στη βιασύνη να γίνουν πολλά και εντυπωσιακά και αρεστά στους σχεδιαστές των ευρωπαϊκών πολιτικών, η περίφημη κινητικότητα θα κατέληγε, όπως κατέληξε εννιά φορές στις δέκα, σε διακίνηση του κενού.

Μια άλλη κινητικότητα, το ίδιο ή μάλλον περισσότερο ψευδεπίγραφη, κυριαρχεί σήμερα σε αυτό που αποκαλούμε αισιόδοξα δημόσιο διάλογο και που αποτελείται κατά κύριο λόγο από τους μονολόγους των πολιτικών και το τιτίβισμα των παπαγάλων των Μέσων της μη επικοινωνίας.

Πρόκειται για την «κινητικότητα» των δημοσίων υπαλλήλων, όρο/ προσωπείο που γνωρίσαμε στην Ελλάδα και που μετακινείται σήμερα στη γειτονική Ιταλία, συγκαλύπτοντας την έξωση από τη δουλειά, την ανεργία, τον εξευτελισμό, την εξαθλίωση. Σύγχρονη πολιτισμένη μορφή προγενέστερων μορφών «κινητικότητας», που γνώρισαν και γνωρίζουν ολόκληροι λαοί, όταν η αυθαιρεσία των ισχυρών του κόσμου τούς οδηγεί προς τον εκτοπισμό, την εξορία και άλλους ζοφερούς προορισμούς.

Αμετακίνητοι στην ύποπτη κενολογία περί κινητικότητας οι «απο-φασιστές» (decideurs) της μοίρας μας δεν θέλουν να αντιληφθούν τη ζοφερή κίνηση των πραγμάτων. Τις στρατιές των θυμάτων της πολιτικής τους που μπορεί ανά πάσα στιγμή να περάσουν από την απελπισία στην απειλή.

Το ανάστημα του Κυριάκου Μητσοτάκη...

Cynical...

Η κωλυσιεργία της συγκυβέρνησης εδώ και αρκετά χρόνια ώστε να προβεί σε μαζικές απολύσεις ΔΥ δείχνει πόσο δύσκολο είναι να το κατορθώσει, όχι γιατί δεν το επιθυμεί αλλά γιατί όπως και να το κάνουμε ακόμα και η ίδια αισθάνεται, έστω και ακροθιγώς, την ανατριχίλα που η πράξη αυτή εγείρει. Όσο και χοντρόπετση και χορτασμένη από τα οφέλη που μέρος της κοινωνικής αυτής μερίδας τής απέφερε στα 40 και βάλε χρόνια της θητείας της, κάπου διστάζει να το πράξει έτσι στην ψύχρα. Εκεί που το αποτόλμησε, στην ΕΡΤ, έφαγε τα μούτρα της. Γιαυτό και προσπαθεί καιρό τώρα να διεγείρει τον κοινωνικό αυτοματισμό και την ανθρωποφαγία των εν ενεργεία ανέργων εναντίον των μελλοντικών, και γιαυτό άλλωστε εφευρίσκει και το χρυσό χάπι της αναπλήρωσης των απολυμένων ΔΥ από άλλους αξιοκρατικότερους, άσχετο αν ουδεμία γραπτή και νομοθετημένη τέτοια δέσμευση υπάρχει, και ούτε πρόκειται άλλωστε, να υπάρξει, άσχετο επίσης κι αν οι περισσότεροι ΔΥ την σήμερον ημέραν είναι ήδη αξιολογημένοι μέσω του ΑΣΕΠ, για την ευθυκρισία του οποίου, εισέτι, δεν έχουν διατυπωθεί ενστάσεις. Αν και κανείς δεν ξέρει μέχρι αύριο, όταν η συγκυβέρνηση θα έχει ξεμείνει από επικοινωνιακές ντρίπλες.

Μετά την «αποτυχία» ενός ακόμα υπουργού, του Μανιτάκη εν προκειμένω, στο να υποδυθεί με επάρκεια το ρόλο του δημίου, η συγκυβέρνηση βρίσκει στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη τον κατ’ αυτήν καταλληλότερο.

Μπορεί η φύση να έδωσε ανάστημα στον κ. Μητσοτάκη Jr., δεν του έδωσε όμως αυτό που ονομάζεται Ηθικό Ανάστημα, και τούτο όχι γιατί ο ίδιος έχει αμέσως, απ’ όσο γνωρίζουμε, εμπλακεί στο στήσιμο του πελατειακού κράτους, αλλά διότι εμμέσως πλην σαφώς δρέπει τους καρπούς του. Διότι, είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο κ. Μητσοτάκης Jr.,  ουδέποτε θα είχε δει φως πολιτικόν και δη υπουργικόν, αν ο πατέρας του δεν είχε φροντίσει να του στρώσει, όπως και στα υπόλοιπα, μέχρι τρίτης γενιάς, πρόσωπα της οικογενείας του, το κόκκινο χαλί της εξουσίας, που όπως και να το κάνουμε είναι κι αυτή κρατικοδίαιτη. Και το με ποιο τρόπο στρώθηκε το μακρύ αυτό χαλί που διαπερνάει το χρόνο σε μήκος πολλών δεκαετιών, δεν χρειάζεται καν να το συνοψίσουμε.

Είναι φυσικό κανείς να αναρωτηθεί γιατί ο κ. Μητσοτάκης Jr., μετά από μια δεκαετή καριέρα στον ιδιωτικό τομέα, που τόσο πολύ εξυμνήθηκε από τη φαμίλια του, αποφάσισε να κάνει τη στροφή και να επιδιώξει την άκοπη και πλουσιοπάροχη σίτισή του από το δημόσιο πρυτανείο, το οποίο τόσο πολύ συκοφαντήθηκε επίσης από την ίδια. Δεν υπάρχει καμιά ευλογοφανής εξήγηση γιαυτό, παρά η ευνοήτως αντιληπτή: ότι ο κ. Μητσοτάκης Jr., απλά «τρούπωσε» εκεί όπου ο πατέρας του έσκαβε με επιμέλεια τόσα χρόνια, βαφτίζοντας, παντρεύοντας και διορίζοντας. Και η αδελφή του επίσης, σαν άξια κληρονόμος των τεχνικών της διαιώνισης των πολιτικών τζακιών. 

Αν ο κ. Μητσοτάκης Jr., επιθυμεί να καλύψει τη ζητούμενη ταρίφα κεφαλών κάτω από το κίβδηλο πέπλο της αξιοκρατίας, ίσως θα έπρεπε πρώτα να ρωτήσει την ευνουχισμένη του συνείδηση και ν’ αναρωτηθεί για το πόσες άραγε ήταν οι κεφαλές εκείνες που τον έφεραν στην θέση και τα πλούτη που τώρα κατέχει. Κι ας κάτσει να κάνει την αριθμητική και τον απολογισμό, και αν έχει αξιοπρέπεια ας αποχωρήσει και ας επιστρέψει στο χώρο που θεωρεί ως μέγιστο προσόν του ότι τον υπηρέτησε για δέκα συναπτά έτη.  

Και δεν είναι ο μοναδικός. Μόνο στο υπουργικό συμβούλιο σιτίζονται έξι γιοι, θυγατέρες και ανιψιοί, παλαιών πατρόνων και επάξιων θεραπόντων του πελατειακού συστήματος που τώρα ήρθε και τους βρώμησε: Κεδίκογλου, γιος και ανιψιός, Γεννηματά, Κεφαλογιάννη, Βαρβιτσιώτης.    

Δεν είναι το ψωμί που λείπει αυτές τις μέρες απ’ το τραπέζι. Είναι η δικαιοσύνη που λείπει και η τιμωρία όλων αυτών, αυτουργών και ευνοημένων απογόνων, που συνεχίζουν να ποζάρουν προκλητικά, περιφέροντας και επιβάλλοντας αλαζονικά τις ατσαλάκωτες μούρες τους, στις μούρες μας και τις τύχες μας.

Και όσο η δικαιοσύνη θα προσπερνά τόσο το φίδι θα γεννά αυγά.

Γιάννης και Όλγα, οι πιο ακριβοπληρωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι...

Γιώργος Ανανδρανιστάκης, απο την Αυγη...

Η διαπραγμάτευση με την τρόικα, Όλγα μου, κολλάει επειδή η κυβέρνηση δεν έχει τα κότσια να διώξει τους δημόσιους υπαλλήλους. Έχεις δίκιο, Γιάννη μου, η ατολμία είναι το πρόβλημα, τρία χρόνια τώρα δεν άγγιξαν ούτε μια τρίχα από το δημόσιο. Ο Γιάννης και η Όλγα. Οι πιο ακριβοπληρωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, οι σταρ ενός συστήματος που θρέφεται από το κράτος και θρέφει το κράτος, ζητούν θυσίες ανθρώπων που αμείβονται με εννιακόσια ευρώ.
Μας είχαν πρήξει επί μήνες με τους επίορκους που έπρεπε να διωχθούν επειγόντως. Τους άκουγες και νόμιζες ότι ο δημόσιος τομέας είναι γεμάτος από δολοφόνους, στραγγαλιστές, παλουκωτές, κλέφτες, ληστές, διαρρήκτες, συμμορίτες, κτηνοβάτες, φετιχιστές, βιαστές, παιδεραστές. Πρωτίστως παιδεραστές, πρωτοσέλιδο τους έκανε τους παιδεραστές ο Αναστασιάδης στο «Πρώτο Θέμα». Πήχτρα από εγκληματίες το δημόσιο, όταν όμως ο κόμπος έφτασε στο χτένι, όταν ήρθε η ώρα να παραδοθούν οι 2.000 στην τρόικα, η κυβέρνηση έκλεισε την ΕΡΤ. Έτσι απλά.
Γιατί την ΕΡΤ, ορέ συνάδελφοι; Εκεί ήτανε μαζεμένοι όλοι οι παραβάτες; Πώς χωρούσαν σε ένα κτίριο 2.650 αμαρτωλοί, ούτε τα Σόδομα δεν είχαν τέτοια πυκνότητα κατοίκων. Στον Γκεμπελισμό δεν υπάρχουν αδιέξοδα, εν μια νυκτί οι σταρ των καναλιών έστρεψαν τα πυρά τους από τους επίορκους στα κομματόσκυλα, τους κηφήνες και τους μπατζανάκηδες που έχουν εμφιλοχωρήσει στην ΕΡΤ και τους άλλους δημόσιους οργανισμούς. Στην ΕΡΤ ειδικά, εκτός από κομματόσκυλα, κηφήνες και μπατζανάκηδες, οι εργαζόμενοι ήταν και αριστεροί, το είπε ο Σαμαράς, το επιβεβαίωσε ο Λαζαρίδης.
Δίχως να ανοιγοκλείσουν τα μάτια τους, οι χρυσοπληρωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι των καναλιών πέρασαν από τους επίορκους στους υπαλλήλους εν γένει. Κρέας να ‘ναι κι ό, τι να ‘ναι. Αρκεί να βγαίνουν οι αριθμοί, 2.000 σήμερα, 4.000 αύριο, 25.000 μεθαύριο, όσοι χρειάζονται για να χορτάσει η τρόικα. Όσοι χρειάζονται για να χορτάσουν τα αφεντικά τους, που έλαβαν ήδη ως επιδόρπιο την ΕΡΤ, για να ακολουθήσει οσονούπω και το κυρίως γεύμα. Δεν σταματούν πουθενά, επικροτούν ακόμη και τις απολύσεις των εκπαιδευτικών, των ανθρώπων που μαθαίνουν γράμματα στα παιδιά μας. Στα δικά μας παιδιά, τα δικά τους δεν έχουν ανάγκη, τα Κολέγια να ‘ναι καλά.
Μιλούν για τις απολύσεις σαν να μην αφορούν ανθρώπους, όντα ζωντανά, με στομάχια, καρδιές, κεφάλια, όντα που θρέφουν άλλα όντα, τους άντρες, τις γυναίκες, τα παιδιά τους, τον φούρναρη, τον μανάβη, τον παπουτσή. Απόλυτη ψυχική νέκρωση, ολοκληρωτική έλλειψη συμπόνιας και συμπάθειας, αρκεί να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας, αρκεί να φέρουμε σε πέρας την αποστολή που μας έχει αναθέσει το κράτος. Το αγαπημένο μας κράτος, ο εργοδότης μας, το χέρι που μας ταΐζει στο GB Corner και μας ντύνει στην Prada.

Οι Αλλοι Φταινε...

Strange Journal...

Συνέχισε τη ζωούλα σου.
Τι κι αν όλα γύρω σου καταρρέουν απ τη φωτιά που τα κατατρώει. Η δημόσια υγεία, η δημόσια εκπαίδευση, όλα.
Οι «ξένοι» φταίνε. Αυτοί σου πήραν την καλοπληρωμένη γωνία στα φανάρια που πουλούσες χαρτομάντιλα και σου ‘φαγαν το μεροκάματο.
Οι καθηγητές φταίνε. Αυτοί οι ανεπρόκοποι που πληρώνονται ένα σωρό και δουλεύουν τσάμπα. Που τολμάνε ν απεργήσουν εν μέσω πανελληνίων εξετάσεων.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι φταίνε. Αυτοί που μπήκαν με μέσον ή πουλήθηκαν για ψήφους για να χωθούν οι καημένοι και ξύνονται όλη την ώρα.
Οι ανάπηροι φταίνε. Που δεν πρόσεχαν για να μην μείνουν ανάπηροι. Θα έπρεπε να τους αφήσουν να πεθάνουν ή ακόμα καλύτερα να τους σκοτώνουν στη γέννα για να μην τους πληρώνουμε ε; Οι διανοητικά καθυστερημένοι φταίνε. Κι αυτοί στον Καιάδα. Οι ασθενείς με ψυχικά νοσήματα φταίνε. Ποιος νοιάζεται για τους μισότρελους; Ρίξτε τους στα μπουντρούμια και πετάξτε και το κλειδί.
Οι ομοφυλόφιλοι φταίνε ή οι διεμφυλικοί. Αυτοί οι ανώμαλοι διαφορετικοί που μολύνουν την κοινωνία. Οι εκδιδόμενες γυναίκες με AIDS φταίνε. Αυτές οι υγειονομικές βόμβες που πηδούσες χωρίς προφυλακτικό, που σπέρνουν αρρώστιες.
Τα ανεμβολίαστα παιδιά φταίνε. Οι βρομιάρηδες οι γονείς τους δεν τα εμβολίασαν γιατί δεν ήθελαν, όχι γιατί δεν μπορούσαν και τώρα απειλείται η υγεία του δικούς σου «καθαρού» παιδιού.
Οι άλλοι φταίνε. Πάντα οι άλλοι. Εσύ ποτέ. Συνέχισε να μασάς το παραμυθάκι που σου πουλάνε. Χρόνια τώρα σε ποτίζουν γραψαρχιδινι και σταρχιδιαμολ. Είναι μαγκιά να τα γράφεις όλα, έτσι δεν είναι; Σε βολεύει. Ειδάλλως θα πρέπει να κάνεις την αυτοκριτική σου, ν’ αναλάβεις ευθύνες και δράση. Συνέχισε να αδιαφορείς και να σκέφτεσαι ότι δεν είναι δικό σου πρόβλημα. Εσύ δεν αντιμετωπίζεις κανένα πρόβλημα άλλωστε. Εσύ έχεις να φας, και η οικογένειά σου, και οι οικείοι σου. Και όχι μόνο έχεις να φας, αλλά περνάς και καλά. Δε σ αγγίζει εσένα αυτό που αποκαλούν κρίση. Έχεις υποστεί κάποιες μειώσεις, αλλά και πάλι έχει ο θεός, σκέφτεσαι.
Έχεις την εντύπωση ότι αν κοιτάξεις το σπίτι σου και μόνο θα βγεις αλώβητος απ΄ όλη αυτή τη λαίλαπα που έχει ξεσπάσει. Έχεις την εντύπωση ότι αν δώσεις ελεημοσύνη, θα ελεηθείς. Δε σε αφορά όταν ο διπλανός σου καίγεται. Δε σε αφορά που είναι άνεργος. Εσύ δεν είσαι. Είναι τεμπέλης και δε βρίσκει δουλειά, είπες. Δε σε αφορά που τα παιδιά σου είναι άνεργα ή εργάζονται με μισθούς πείνας. Πάλι καλά που υπάρχει και αυτή η δουλειά, είπες. Δε σε αφορά που τα παιδιά σου φεύγουν μετανάστες σε άλλη χώρα. Οι άλλοι μετανάστες τους πήραν τη θέση και χρέος σου είναι να τους διώξεις. Χαίρεσαι όταν καίγεται ο διπλανός σου, διότι πολλές φορές σκέφτηκες ή και ακόμα είπες, «ας είμαι εγώ καλά και οι άλλοι δεν πάνε να καούν». Όταν η φωτιά φτάσει στη δική σου την πόρτα – γιατί κάποια στιγμή θα φτάσει – τότε θα ‘ναι αργά για δάκρυα. Γι αυτό συνέχισε την φυτο-ζωούλα σου. Σε βολεύει. Ειδάλλως θα πρέπει ν αρχίσεις να σκέφτεσαι για λογαριασμό σου.

Κείμενο που έστειλε αναγνώστρια με e-mail και την ευχαριστώ.

H Λυκοσυμμαχία των Επιόρκων...

Στάθης στον eniko...

Ενθυμείστε τον αρχικό αριθμό των «επιόρκων»; Οταν «έσκασε» το θέμα, ορισμένοι ομιλούσαν για 10-12-15.000! Κάποιοι πιο μετριοπαθείς και για να γίνεται το θέμα πιο πιστευτό  μέτραγαν τα δάκτυλά τους κι έβγαζαν τους επίορκους 8.000! Η συζήτηση του θέματος κράτησε μήνες, ώσπου ο αποστακτήρας να μετρήσει 5.000 επίορκα σταγονίδια στο ελληνικό Δημόσιο και με αυτόν τον αριθμό  τα νούμερα που μας κυβερνάνε να απευθύνονται στους Ελληνες όπως απευθύνεται σε δαύτους η Τρόικα: με προστακτικές. Ιταμές και πονηρές· «επίορκοι» κατά το «τεμπέληδες» και «διεφθαρμένοι».
Με το επίδικο των επιόρκων ως Δούρειο Ιππο καταργήθηκε η μονιμότητα των 1.500.000 δημοσίων υπαλλήλων (που εν τέλει είναι 480.000) στην Ελλάδα.
Με πολιορκητικό κριό το «θήλωμα των επίορκων» τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ έσπασαν το «ταμπού» της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, ανοίγοντας έναν ακόμα δρόμο για το τελικό αποξεχαρβάλωμα της δημόσιας διοίκησης και  την κατάτμησή της σε τιμάρια υπό τον ασφυκτικό πολιτικό έλεγχο της εκάστοτε κυβέρνησης. Μεγάλη πρόοδος, ένας ακόμα «εκσυγχρονισμός», ένα ακόμα μεγάλο βήμα για την ανασυγκρότηση και την επανίδρυση του κράτους.
Ελα ντε όμως που οι επίορκοι μετρήθηκαν, ζυγίσθηκαν και βρέθηκαν λειψοί. Ελα ντε που έως τώρα, ψάχνουν από δω, ψάχνουν από κει και οι επίορκοι τους βγαίνουν τέσσερις!!! (αριθμός: 4!) Ντόρτια.
Δεν γνωρίζω αν οι επίορκοι είναι τέτταρες ή δεκατέτταρες ή εκατόν τέτταρες! Ξέρω όμως  ότι αυτοί τους ψάχνουν, αυτοί τους μετρούν και τέσσερους τους βγάζουν!
Εγινε της «επίορκης» σε αυτήν τη χώρα για τους επίορκους και το όλον των επιόρκων δεν συναπαρτίζει ούτε μια μούντζα;!!
Δεν ξέρω, επαναλαμβάνω, πόσοι μπορεί να ’ναι οι επίορκοι ανάμεσα στους 650.000 (με τον ευρύτερο δημόσιο τομέα μέσα) δημοσίους υπαλλήλους, αλλά είναι βεβαίως επίορκοι  όσοι απ’ τους κυβερνώντες φλόμωσαν τον ελληνικό λαό με τέτοιους κουβάδες ψέματα, για τόσον καιρό και με τέτοια αποτελέσματα. Επίορκοι πρώτα απ’ όλους είναι οι υπουργοί που ψεύδονται. Μάλιστα εκείνοι που ψεύδονται ευσυνειδήτως, προκειμένου να αποπροσανατολίζουν τον λαό και να καταφέρνουν εναντίον του συντριπτικά πλήγματα.
Η κυβέρνηση αυτή κοντεύει να κλείσει χρόνο. Οπου και να κοιτάξεις διαπιστώνεις συμπεριφορά ανέντιμη, όπως με την έκτακτη εισφορά που τη μετάλλαξε σε τακτική, χωρίς να παραλείψει να την αυξήσει. Οπως με τις συντάξεις που θα υποστούν στο εγγύς μέλλον και νέα μείωση, χωρίς να απαιτηθούν νέα μέτρα, αλλά διότι θα ενεργοποιηθεί ο τρόπος υπολογισμού τους καθώς τον προβλέπει ο νόμος Λοβέρδου.
Απ’ όπου κι αν τους πιάσεις, λερώνεσαι! είτε απ’ τη δολιότητα, είτε απ’ τη βλακεία τους, είτε κι απ’ τα δύο μαζί, όπως στην περίπτωση Θεοχάρη. Αυτό το άχθος αρούρης που θέλει να φορολογήσει χέρσα χωράφια στα οποία ζουν μόνον αρουραίοι, αλεπούδες, λαγοί, χελώνες κι άλλα αθώα πλάσματα της πλάσης που δεν  ξέρουν από φόρους, γραφειοκρατία, παπαγαλάκια, λερναίες ύδρες, Θεοχάρηδες κι όλο το κακό συναπάντημα μιας ορδής γελοίων, πλην όμως αρπακτικών, που ενδημεί στο κράτος και νομοθετεί για να μας ληστεύει νόμιμα.
Με τον νόμο μάς ληστεύουν τα τσιράκια των φοροφυγάδων, με τον νόμο καταλύουν το Σύνταγμα οι σμπίροι των Δυνατών, με τον νόμο θα διώκουν ακόμα και τις ιδέες τα ανδρείκελα της Νέας Τάξης.

Με τον νόμο, τον ίδιο νόμο του δικομματικού μονοκομματισμού που πλέον η μικρόνοιά του (πλην, επωφελέστατη για τους ισχυρούς) δεν έχει όρια στο ψευδολογείν και το μπουρδολογείν. Οπως για τη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση «εν όψει» τουριστικής περιόδου - τι «εν όψει»; Ιουνίου τέτταρες έχουμε σήμερα! η σεζόν έχει κριθεί! Το success story της τουριστικής περιόδου φέτος είναι Cosco για τους εργαζόμενους σ’ αυτόν τον τομέα και κάλπικη λίρα για τα έσοδα του προϋπολογισμού, κάλπικη  όσον κάλπικη δεκάρα έχει αποδειχθεί σε όλα ο κ. Στουρνάρας. Δεν έχει ορκισθεί αυτός; όταν διαψεύδονται συνεχώς όσα λέει από το αποτέλεσμα όσων κάνει, δεν είναι επίορκος; Τι είναι; ασβός που τρέχει από αγρού εις αγρόν για να μην του φορολογήσει τα αυτιά ο Θεοχάρης;
Δεν ξέρω αν οι επίορκοι είναι τέσσερις ή χίλιοι δεκατέσσερις, ξέρω όμως ότι ο κ. Πρωθυπουργός με άλλο πρόγραμμα ορκίσθηκε και άλλα κάνει. Ξέρω ότι οι βουλευτές που υποστηρίζουν τη μνημονιακή πολιτική άλλα υποσχέθηκαν στο λαό, για άλλα ορκίσθηκαν και άλλα κάνουν.
Δεν ορκίσθηκαν να καταπατούν το Σύνταγμα, δεν ορκίσθηκαν να άρουν την Ασυλία της Ελλάδας, ούτε να τη θέσουν είτε υπό επιτροπεία, είτε υπό κατοχήν, δεν ορκίσθηκαν να αλαλιάσουν τον λαό στην πείνα, ούτε να εκχωρήσουν τη δημόσια περιουσία και τους εθνικούς πόρους.

Στην αρχαία Ολυμπία, στην είσοδο της ιεράς Αλτεως κι όχι αλλού, υπήρχε ναΐσκος όπου κατοικοέδρευε ο όφις του Ορκίου Διός - ένας μέγας φίδις που τιμωρούσε όσους δεν τηρούσαν τους όρκους τους. Θα καγχάζουν τώρα κάτι κυνικοί, όπως ο κ. Αδώνιδας Γεωργιάδης -σιγά μη με φάει εμένα, θα λέει, ένας φανταστικός φίδις- μαύρο φίδι που σ’ έφαγε! εσένα κι όλους τους επίορκους. Οταν  έβριζες τον κ. Σαμαρά σαν καραγωγέας, όταν τον έβριζε ο Βενιζέλος, όταν αλληλοσκυλοβριζόσαστε με τη Ρεπούση, αλήθεια λέγατε ή ψέματα; Και τώρα που συγκυβερνάτε σφιχταγκαλιασμένοι ποιους απ΄τους όρκους σας φτύνετε; Οι μεταξύ σας όρκοι  αιώνιας αφοσίωσης ή άλλοι μάς είναι παντελώς αδιάφοροι, άλλωστε πάλι κάποια στιγμή θα αλληλοδαγκώνεσθε εκ νέου, όταν η λυκοσυμμαχία σας φάει τα ψωμιά της, όπως τώρα τρώει το ψωμί του κοσμάκη - όμως οι όρκοι απέναντι στον λαό, όταν υβρίζονται, στοιχειώνουν. Εστι Δίκης οφθαλμός.

 

email:  stathis@enikos.gr

Τρόποι «αυτοδίκαιης παύσης» του Συντάγματος...

του Νικου Παρασκευοπουλου, απο τα Ενθεματα...

Πωλ Σεζάν, «Πέντε λουόμενες», 1878

Η άμεση απειλή επιβολής αυτοδίκαιης αργίας στον αντιπρύτανη του ΑΠΘ Γ. Παντή αντιμετωπίστηκε από πολλούς σαν ακρότητα: αυτοδίκαιη αργία για μια υπερβολική δίωξη, ένα κινητό (που υποτίθεται ότι έδωσε), αντιπροσφορά σε μια συμφέρουσα τηλεοπτική προβολή του Πανεπιστημίου; Όχι δα! Καθώς όμως πολλές ανάλογες περιπτώσεις έχουν γίνει γνωστές, είναι πια σαφές ότι το «ακραίο» αποτελεί προϊόν μιας γενικευμένης πολιτικής, που θέτει στο στόχαστρο της απειλής κάθε εργαζόμενο στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Ασαφή πειθαρχικά παραπτώματα («ανάρμοστη συμπεριφορά»), καθώς και διώξεις εξαρτώμενες από ενδείξεις και την ανέλεγκτη εκτίμηση εισαγγελικών λειτουργών μπορούν να οδηγήσουν αυτόματα μεγάλο αριθμό εργαζόμενων στο δημόσιο σε αργία μεγάλης διάρκειας (μέχρι την αμετάκλητη δικαστική απόφαση, μετά από έτη), σε φτώχεια και ταπεινωτικό στιγματισμό.

Η γενικευμένη αυτή πολιτική απειλής μπορεί να ενταχθεί στη νεοφιλελεύθερη στρατηγική κατά του δημόσιου τομέα. Όμως, αυτή η αναγωγή δεν είναι η μόνη δυνατή, ούτε αρκετή για να συνειδητοποιήσουμε το εύρος της εξελισσόμενης πολιτικής. Πρόκειται για πολιτικοκοινωνική εξέλιξη ευδιάκριτη από τις απαρχές της νέας χιλιετίας: σταθεροποιείται ένα σύστημα που στοχεύει από πολλές γωνίες τους πολλούς. Το υποκείμενό του, λογικά, θα είναι ολιγαρχικό. Αντίστοιχα, το σύστημα-στόχος δεν μπορεί παρά να εκφράζεται με σχέσεις και θεσμούς δημοκρατίας.

Από το 2001 έως την έναρξη της διεθνούς οικονομικής κρίσης (2006) ξεδιπλώθηκε η επίθεση κατά του κράτους δικαίου. Στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, του οργανωμένου εγκλήματος, της εμπορίας ανθρώπων, υπαρκτών δηλαδή απειλών, καταρρίπτονται διαδοχικά οι φραγμοί των ατομικών δικαιωμάτων. Η έννοια του υπόπτου διευρύνεται, η αστυνομία κερδίζει έδαφος έναντι του δικαστικού μηχανισμού, η μηδενική ανοχή έναντι της αναλογικότητας, ο κύκλος του εγκλεισμού ανοίγει και γίνεται ποικιλώνυμος (κέντρα φιλοξενίας, ασφαλιστική κράτηση), η ηλεκτρονική παρακολούθηση γενικεύεται κ.λπ. Η βία εντωμεταξύ δεν μειώνεται, ίσα-ίσα πολλαπλασιάζεται, επιβεβαιώνοντας ότι τα πλήγματα στους πολλούς δεν είναι μέσο καταπολέμησης του εγκλήματος αλλά αυτοσκοπός.

Με την οικονομική κρίση και το κράτος δικαίου ήδη επαρκώς εξασθενημένο, ξεδιπλώνεται η δεύτερη φάση. Τώρα πλήττεται το κράτος πρόνοιας: παιδεία, περίθαλψη, πολιτισμός για τους πολλούς. Αν κρίνουμε από τον συντονισμό αυτής της φάσης, η ικανή να φοβίζει τον μέσο υπάλληλο αυτοδίκαιη αργία ίσως άργησε να εμφανιστεί.

Φυσικά, απέναντι στην επίθεση αυτή κατά των πολλών, τα δημοκρατικά Συντάγματα αποτελούν ενοχλητικό ανάχωμα. Παράδειγμα, ακριβώς, η περίπτωση της αυτοδίκαιης αργίας: ολοφάνερα θίγεται η συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της αναλογικότητας, όταν με θολές αφορμές (ανάρμοστη συμπεριφορά, δίωξη για κάποιο πλημμέλημα) ο υπάλληλος χάνει τη δουλειά του, φτωχαίνει και στιγματίζεται. Μπορεί να πρόκειται για υπάλληλο που τη θέση του την έχει αποκτήσει με αλλεπάλληλες αξιοκρατικές κρίσεις. Αδιάφορο· τη χάνει μονομιάς. Εξίσου ολοφάνερα θίγεται το τεκμήριο αθωότητας και το δικαίωμα ακροάσεως του πολίτη.

Τι απαντά η εξουσία; Τι αποφαίνεται ο αρμόδιος υπουργός; Πώς εξηγείται αυτός ο παραγκωνισμός του Συντάγματος και των διεθνών συνθηκών που κατοχυρώνουν τα ατομικά δικαιώματα;

1. Πρώτη, άνωθεν, απάντηση: Το Σύνταγμα δεν έχει την εμβέλεια και τη δεσμευτικότητα την οποία του αποδίδει μια λαϊκιστική εκδοχή και πρακτική. Σχηματοποιώ: «Το παρακάναμε με τις αντισυνταγματικότητες. Τα πάντα αλλάζουν, ας αναδιαρθρώσουμε, ας μεταρρυθμίσουμε. Συνταγματικά κατοχυρωμένη η μέριμνα για το γήρας, η περίθαλψη των φτωχών, η αυτοδιοίκηση των ΑΕΙ; Ας μην τα παίρνουμε τοις μετρητοίς».

Με επιχειρήματα πλέον του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης: τόσο αυτοί που αναθεματίζουν το Μνημόνιο όσο και εκείνοι που το βλέπουν ως σανίδα σωτηρίας, στο ίδιο Σύνταγμα καταφεύγουν. Η αποκατάσταση του κύρους των θεσμών (σημ.: και του Συντάγματος) προϋποθέτει τη λειτουργικά αποτελεσματική συμπεριφορά των φορέων της πολιτικής εξουσίας, καθώς και θεαματικές αναδιαρθρώσεις.[1] Πρώτα λοιπόν οι αναδιαρθρώσεις, μετά ασχολούμεθα με τον σεβασμό στο Σύνταγμα. Έχει γίνει επίκαιρο άθλημα να ανακαλύπτονται ανακολουθίες στα παλαιά γραφόμενα και τα νυν έργα του Α. Μανιτάκη. Εδώ όμως δεν υπάρχει καμιά αντίφαση προς ανακάλυψη. Τώρα και πριν, η υποτίμηση της δεσμευτικότητας του Συντάγματος, ουσιαστικά δηλαδή η απαξίωσή του, αν θυμηθούμε όσα έλεγε ο Αριστόβουλος Μάνεσης, είναι παρούσα. Ήδη μάλιστα ένα περιβάλλον σκεπτικιστών συνταγματολόγων, αισθητό σε αμφιθέατρα, πολιτικούς χώρους και επιστημονικούς συλλόγους, έχει πειστεί ότι το συνταγματικό ανάχωμα είναι αμμώδες και ισχνό.

2. Δεύτερη απάντηση του συστήματος: ναι, Συντάγματα υπάρχουν, αλλά σε έκτακτες περιστάσεις αναγκαστικά παραμερίζονται. Κατάσταση κρίσης, emergency situation.[2] Η σχετική θεωρία διαμορφώθηκε κυρίως για να διαχειριστεί τον κίνδυνο της τρομοκρατίας και ήδη χρησιμεύει για τη διευκόλυνση της θεσμικής προσαρμογής στην οικονομική κρίση και τα Μνημόνια.

3. Η τρίτη απάντηση φάνηκε να προβάλλεται ιδίως στην περίπτωση της αυτοδίκαιης αργίας. Το επιχείρημα: το δικαίωμα ακρόασης, το τεκμήριο αθωότητας, η αναλογικότητα, όλα αυτά έχουν σημασία ενόψει της επιβολής μιας κύρωσης. Η αυτοδίκαιη αργία όμως δεν είναι κύρωση, αλλά μέτρο που αποσκοπεί στην εύρυθμη λειτουργία της διοίκησης. Αυτό έχει αναγνωριστεί και νομολογιακά. Δεν χρειάζεται λοιπόν προφυλάξεις ο θιγόμενος.

Ωστόσο, νομολογιακά έχει αναγνωριστεί και το αντίθετο, ιδίως στις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ήδη από το 1976[3] το δικαστήριο δέχθηκε ένα αυτονόητο της κοινωνικής ζωής και της επιστήμης: «κύρωση» ή «μέτρο» δεν είναι απλώς ό,τι η εξουσία ονοματίζει έτσι κατά το δοκούν ούτε μόνο ό,τι προκύπτει από τους άνωθεν οριζόμενους –συνήθως ωραίους– στόχους. Αναγκαίο είναι να εξετάζονται και τα εμπειρικά χαρακτηριστικά των αντίστοιχων επεμβάσεων, καθώς και το αν ενέχουν αποδοκιμασία.

Με δυο λόγια, αν το μέτρο έχει επώδυνα χαρακτηριστικά, αν ενέχει μομφή («επίορκοι»), τότε διαθέτει κυρωτικά χαρακτηριστικά, όποιο όνομα κι αν του χαρίζει η οργουελική γλώσσα. Απέναντι στο βαρύ μέτρο χρειάζονται εγγυήσεις ελευθεριών και υπεράσπιση· ο αυτοματισμός (το αυτοδίκαιο), το πρόωρο και το άμετρο δεν έχουν θέση.

Η ίδια αυτονόητη παρατήρηση άλλωστε έγινε από καιρό στους κόλπους της ποινικής επιστήμης: όταν κάποιες έννομες συνέπειες ονομάζονταν από τον νομοθέτη μέτρα (ασφαλείας) και ξέφευγαν έτσι από τις εγγυήσεις (έφεση, έλεγχος δυσαναλογίας ή διάρκειας κ.λπ.), γινόταν λόγος για «απάτη της ετικέτας»: το όνομα άλλαζε, αλλά η σκληρή πραγματικότητα έμενε ίδια. Σήμερα, επίσης, η εξουσία μανιωδώς βαφτίζει και μετονομάζει. Αποκαλεί «μέτρο» την κύρωση, το «κέντρο φιλοξενίας» κέντρο κράτησης κ.ο.κ.

Άβυσσος οι επινοήσεις της εξουσίας για τον παραμερισμό του Συντάγματος. Επείγει επομένως η διαμόρφωση της θεσμικής και πολιτικής υπεράσπισής του.[4]

---

[1] Α. Μανιτάκης, «Το άδοξο τέλος της Μεταπολίτευσης και οι όροι ανάδυσης μιας νέας μεταπολεμικής περιόδου», constitutionalism.gr (Μάρτιος 2011-Φεβρουάριος 2012).

[2] Βλ. ενδεικτικά: D. Cole, J.X. Dempsey, Terrrorism and the Constitution, The New Press, 2006· Br. Ackerman, Before the Next Attack Yale University Press, 2006.

[3] E.C.H.R. (Plenary) Engel and Others v. The Netherlands, 8.6.1976.

[4] Από τα πολλά κείμενα που συμβουλεύθηκα, θα ήθελα να μνημονεύσω δύο αδημοσίευτα έργα νέων νομικών: τη διατριβή της διδάκτορος ΑΠΘ Μ. Παπαϊωάννου και το αναρτημένο άρθρο της δικηγόρου-μέλους της Ελ.Ε.Δ.Α. Ε. Θάνου.

Στην πυρά!

του Κωνσταντινου Πουλη...

Θα πρέπει να διατηρήσει τη θέση της η διευθύντρια Κέντρου Υγείας που εδώ και έναν χρόνο δεν έχει πατήσει στη δουλειά της; Ο καθηγητής που φωτογραφίζει με το κινητό του μαθήτριες στα αποδυτήρια ή που συνομιλεί μαζί τους στο διαδίκτυο, λέγοντας πως είναι καλογυμνασμένος και στέλνει «πονηρά φιλάκια»; Ο υπάλληλος που πλαστογράφησε το πτυχίο με το οποίο προσελήφθη; Η λίστα συμπληρώνεται κατά βούληση, με τα απωθημένα όλων μας απέναντι στο σαδιστικό ελληνικό δημόσιο: πολεοδομία, δήμοι, δήμιοι, ό,τι τραβάει η όρεξή μας, και κυρίως ό,τι μας έχει ταλαιπωρήσει περισσότερο. Σε αυτά τα αισθήματα βασίζεται, πολύ εύλογα, ο λόγος που αρθρώνεται αυτή την περίοδο εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, αναπαράγοντας όλα τα αρνητικά στερεότυπα, άλλοτε περί τεμπελιάς, στην προκειμένη περίπτωση περί ανηθικότητας.

Ας δούμε τη δομή του επιχειρήματος. Θέλεις να στραφείς εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, γιατί ο ιδεολογικά δηλωμένος στόχος σου είναι «λιγότερο δημόσιο», τουτέστιν περισσότερο πρώην δημόσιο στα χέρια των φίλων σου με τη διαδικασία της πώλησης σε τιμή ευκαιρίας. Σε αυτή την περίπτωση, δεν θα επιλέξεις τους δημοσίους υπαλλήλους γενικώς, αλλά  κάποιους που μπορούν να εμφανιστούν ως τέρατα. Όπως σε μια συζήτηση για τη θανατική ποινή, ο υπέρμαχος δεν θα αναφερθεί στην ομοφυλοφιλία, τη ληστεία τραπέζης ή την αεροπειρατεία και την προδοσία, που τιμωρούνται με θάνατο στο Ιράν, τη Σαουδική Αραβία και κάποιες πολιτείες των ΗΠΑ, αλλά σε φονιάδες. Θα παίξει το ισχυρό του χαρτί. Με το ίδιο σκεπτικό, οι επίορκοι γίνονται η σημαία με την οποία στη συνέχεια κάποιος θα απολυθεί γιατί μίλησε στους αστυνομικούς που κακοποιούν έναν μετανάστη και εκείνοι αδίστακτα τον κατηγόρησαν για απλή συνέργεια σε ληστεία (περίπτωση Καπετανόπουλου) ή πιο απλά θα αμβλυνθούν τα αντανακλαστικά της κοινωνίας απέναντι στις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, αφού προηγηθεί η εκστρατεία της κατασυκοφάντησης.

Η αναφορά στους επίορκους έχει το προτέρημα της ευλογοφάνειας: «ποιος θέλει να κρατήσει τη δουλειά του αυτός που…;» Να σας πω: αυτός που καταλαβαίνει ότι δικαιοσύνη δεν σημαίνει μόνο να βρίσκουμε τον κοπανατζή του δημοσίου. Αυτό είναι στοιχειώδες. Δεν υφίσταται ζήτημα, ως προς το αν θα πρέπει να τιμωρηθούν οι επίορκοι. Θα πρέπει. Όμως όταν η ατιμωρησία των κομματικών στελεχών συμβαδίζει με την προπαγάνδα που προωθεί τις απολύσεις φέρνοντας στο προσκήνιο τους υπαλλήλους-τέρατα, καταλαβαίνουμε ότι άλλο είναι το ζητούμενο, όχι η δικαιοσύνη. Η επιδίωξη μιας τέτοιας συζήτησης είναι να παρουσιάσει ένα δίκαιο χωρίς πολιτική, πως απλώς πληρώνουν αυτοί που φταίνε. Στην πραγματικότητα, ο φόβος όλων μας είναι ότι εννοείται ακριβώς το αντίθετο.

Χάρη στο μεσαιωνικό κυνήγι μαγισσών, μαθαίνουμε από τα πρακτικά μιας ανάκρισης το 1233 πως ο αιρετικός άγγιζε με τα οπίσθιά του την Αγία Τράπεζα και οι μάγισσες κατέφθαναν στις τελετές πετώντας πάνω σε σκουπόξυλα ή στις ράχες τράγων. Ο Επιφάνιος Σαλαμίνιος καταγράφει το 400μ.Χ. τα βασικά στοιχεία των αιρέσεων, δηλ. τη δολοφονία και τελετουργική καταβρόχθιση παιδιών, ενώ ο Αυγουστίνος ερμήνευε τις αιρέσεις ως κώδικα συνεννόησης με τους δαίμονες. Αυτό που διαπιστώνει η ιστορική έρευνα (βλ. Γκ. Σβέρχοφ, Η ιερά εξέταση, εκδ. Εστία) για το κυνήγι μαγισσών είναι ότι υπήρξε μηχανισμός οριοθέτησης του χριστιανισμού έναντι των αλλόδοξων πρακτικών και αντιμετώπισης κοινωνικών εντάσεων. Δεν ωφελεί σε αυτό το πλαίσιο να μας ρωτά κανείς αν είμαστε υπέρ ή κατά της παιδοφαγίας.

Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, στο ένθετο του ThePressProject.

Στην Βουλή τους έσφαζαν κι αυτοί παρακολουθούσαν τη σφαγή από την τηλεόραση...

Γιωργος Ανανδρανιστάκης, απο την Αυγη...

Που ήταν οι δημόσιοι υπάλληλοι το απόγευμα της Κυριακής; Γιατί έξω από την Βουλή βρίσκονταν μόνο πεντακόσιοι άνθρωποι και όχι εκατό, διακόσιες, τριακόσιες χιλιάδες; Μέσα τους έσφαζαν, τους εξόντωναν, τους έκοβαν το μέλλον κι αυτοί ήταν στις καφετέριες και στις ταβέρνες. Ούτε καν στις καφετέριες και στις ταβέρνες, σιγά μην τους έχουνε μείνει χρήματα για καφέ και φαγητό, μετά από τρία χρόνια ανελέητων περικοπών. Στα σπίτια τους ήταν κατά πάσα πιθανότητα και παρακολουθούσαν την εκτέλεση τους σε ζωντανή μετάδοση.
Που ήταν λοιπόν οι δημόσιοι υπάλληλοι, όχι γενικώς οι εργαζόμενοι ή οι άνεργοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι; Γιατί δεν κατέβηκαν στο Σύνταγμα να ανατρέψουν το νομοσχέδιο που ανοίγει διάπλατα την πόρτα των απολύσεων; Σιγά μην κατέβουμε με την ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, που με όσα έχουν συμβεί ελέγχονται ακόμα από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Αν κατέβαιναν στο δρόμο 100.000 άνθρωποι, η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ θα εξαφανίζονταν ως δια μαγείας: ο λαός έρχεται, ο Παναγόπουλος φεύγει. Ναι αλλά πως θα κατέβουμε έτσι στους δρόμους, χωρίς σχέδιο, χωρίς ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση; Μα εδώ μιλάμε για την αποτροπή του συγκεκριμένου νομοσχεδίου που σας εξοντώνει, ποιο σχέδιο, ποια πρόταση. Και στο κάτω- κάτω, αυτό είναι το σχέδιο, να βγει ο κόσμος στο δρόμο και να ματαιώσει τα σχέδια τους. Τα υπόλοιπα έπονται.
Παγωμάρα, παράλυση, φόβος, απελπισία, τι από όλα αυτά εμποδίζει τους εργαζόμενους στο δημόσιο να παλέψουν, όχι για τη σωτηρία των άλλων, αλλά για τη δική τους σωτηρία; Εκτός κι αν ισχύει το εγώ ελπίζω να τη βολέψω, ότι θα βρω δηλαδή ένα τρόπο, μέσω του γνωστού, μέσω του προϊστάμενου, μέσω του κόμματος, να αποφύγω το κακό. Τρία χρόνια Μνημονίου θα έπρεπε, αγαπητές και αγαπητοί, να σας είχαν διδάξει ότι κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το κακό. Σας το λένε άλλωστε κι ίδιοι: Απολύουμε μόλις 15.000 στις 600.000, τίποτα δηλαδή, ένα γλίσχρο 2,5%, αλλά σπάμε το ταμπού της μονιμότητας.
Η καμπάνα χτυπάει για όλους, κανείς δεν είναι ασφαλής. Σήμερα είναι οι 15.000 που απολύονται, αύριο οι 25.000 που θα τεθούν σε διαθεσιμότητα, μεθαύριο οι δεκάδες χιλιάδες συμβασιούχοι που θα χάσουν τις δουλειές τους. Κι αυτά για μία και μόνο δόση. Τι θα γίνει στην επόμενη ή στην μεθεπόμενη; Αλλά και αυτοί που θα γλιτώσουν, θα ζουν υπό καθεστώς διαρκούς τρόμου, αν τους καταγγείλει ο διπλανός, ο από πάνω ή ο από κάτω για οτιδήποτε, θα θεωρηθούν αυτομάτως επίορκοι και θα τεθούν σε διαθεσιμότητα, με το ερώτημα της απόλυσης.
Δεν πρόκειται απλώς για στάση πολιτική, πρόκειται για προϊούσα ανθρωπολογική μετάλλαξη, για αναστολή του ενστίκτου της επιβίωσης. Αν και τα ένστικτα είναι ενίοτε πιο ευφυή από τους ανθρώπους, αφήστε δε που έχουν την τάση να εργάζονται υπογείως.

Επίορκοι και απολύσιμοι...

Του Δημήτρη Μπελαντή, Red NoteBook...

Οι υποσχέσεις για μια γρήγορη εκκαθάριση και εξορθολογισμό του Δημοσίου παρουσιάζουν σημαντικότατη καθυστέρηση στην υλοποίησή τους. Και, ιδίως, δεν διασαφηνίζεται ακόμη η ακριβής νομική διαδικασία για την ποιοτική ενίσχυση του Δημοσίου, ώστε να ξεπεραστούν τα γραφειοκρατικά εμπόδια και οι απαράδεκτες νομικές τυπολατρίες, που έχουν τεθεί ακριβώς για να διασώζουν τους επιόρκους. Όπως έλεγε και κάποιος κομμουνιστής παλαιότερα –να που κι οι κομμουνιστές λένε πού και πού και κάτι σωστό-, κάθε σπίτι καθαρίζει πετώντας κάθε βράδυ τα σκουπίδια του. Το κράτος μας όμως ;

Είναι μεγάλο ευτύχημα το γεγονός ότι ορισμένα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας, όπως ιδίως η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, κατανόησαν –με καθυστέρηση δεκαετιών θα προσθέταμε– το τεράστιο σφάλμα τους να στηρίζουν την λεγόμενη «μονιμότητα» των δημοσίων υπαλλήλων και την δήθεν συνταγματική της κατοχύρωση, υπό την διαρκή πίεση των πελατών τους. Τι βγήκε από αυτό; Και για να αποδομήσουμε το επιχείρημα ότι η μονιμότητα προστάτευε το κράτος από την –συχνά δημιουργική– ανασύνθεση των υπαλλήλων μετά από κάθε βουλευτική εκλογή (Τρικούπης), θα θυμίσουμε ότι σήμερα ο κομματισμός δεν λειτουργεί βάσει της περιοδικής εναλλαγής των υπαλλήλων (κατάσταση που έθετε και κάποια εχέγγυα ανασφάλειας στους υπαλλήλους, κάνοντάς τους πιο φιλότιμους), αλλά βάσει του ισόβιου συμβολαίου κομματικών μηχανισμών και υπαλλήλων. Ναι, λοιπόν! Αυτό το ισόβιο συμβόλαιο επέβαλε την αδιαφορία, τη νωθρότητα, την έλλειψη ηθικού και υλικού κινήτρου και την παντελή απουσία αξιολόγησης. Ιδίως αυτή η απουσία αξιολόγησης ευνόησε επί δεκαετίες την μετριοκρατία (ή και ουτιδανοκρατία!) και τον πιο εκμαυλισμένο κομματισμό.

Για να έλθουμε, όμως, ειδικότερα στους επιόρκους. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ως «επίορκοι» οφείλουν να αντιμετωπίζονται μόνο όσοι διαπράττουν σοβαρά ποινικά ή πειθαρχικά αδικήματα. Αγνοούν έτσι την σωτήρια ρύθμιση του ν. 4093/2012, βάσει της οποίας προβλέπεται η θέση σε αργία με μόνη την ύπαρξη πειθαρχικής ή ποινικής δίωξης. Αγνοούν, ακόμη, ότι πολλά πειθαρχικά αδικήματα, τα οποία εμφανίζονται ως «ελαφρά», αν και είναι βαρύτατα –χαρακτηριστικό παράδειγμα η «χαρακτηριστικώς ανάξια ή αναξιοπρεπής διαγωγή» των άρθρων 107 και 109 Υπαλληλικού Κώδικα– μπορεί να σημαίνουν μια συστηματική απαξίωση και υποτίμηση είτε των προϊσταμένων είτε του κοινού. Άρα, η έμφαση στην παραδειγματική της τιμώρηση ενισχύει την δημόσια υπηρεσία και την εύρυθμη λειτουργία της. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε πώς και γιατί μια δύναμη που καμώνεται ότι υπηρετεί την ανάπτυξη και το δημόσιο συμφέρον, ότι νοιάζεται για την δημόσια υπηρεσία –όπως η επάρατη Αριστερά– έρχεται τώρα να υπερασπισθεί την αναξιοπρέπεια, την επιθετικότητα, την ιδιομορφία, την τεμπελιά και την αδιαφορία πολλών δημοσίων υπαλλήλων -οι οποίοι και μπορούν (και θα έπρεπε!) να χειρίζονται πολύ περισσότερες υποθέσεις, σε πολύ στενότερα χρονικά περιθώρια. Υπάρχουν διεθνή παραγωγικά και εργασιακά στάνταρντς (εκθέσεις ΟΟΣΑ, Doing Business κλπ) που δείχνουν πώς θα λειτουργούσε η διοίκηση ως ένα παραγωγικό και φιλοεπενδυτικό εργαλείο. Προφανώς, το πολιτικό κόστος και η πολιτική ωφέλεια, ο συναγελασμός με τους άκαπνους εργασιακά συνδικαλιστές, μετρούν πολύ περισσότερο από τις υποτιθέμενες αρχές της Αριστεράς.

Υπάρχει, βεβαίως, και η θεωρία που μας «αφηγείται» ότι η αναίδεια, η αγένεια και η αναξιοπρέπεια ορισμένων δημοσίων υπαλλήλων συνιστά «μορφή ταξικής πάλης». Προφανώς, αυτή η ερμηνεία του μαρξισμού –με τον οποίον, πάντως, βαθύτατα διαφωνούμε από θέση αρχής– οδηγεί σε μια μικροαστική ή και λούμπεν πρόσληψή του από την παροικούσα στην Ελλάδα Αριστερά. (Για ποικιλία, εδώ το Αριστερά μπορεί να μπει και σε εισαγωγικά, για να δηλωθεί σαφέστερα η απαξία).

Σκεφθείτε όλους αυτούς τους τύπους να λειτουργούσαν στον ιδιωτικό τομέα, λ.χ. σε μια επιχείρηση υπηρεσιών, και να απαντούσαν στους πελάτες στέλνοντάς τους από τον Άννα στον Καϊάφα, λέγοντάς τους να ξαναέλθουν αύριο ή μεθαύριο, καπνίζοντας και μιλώντας στο τηλέφωνο όλη μέρα. Θα έπαιρναν πόδι από την πρώτη μέρα. Μπορεί, τόσα χρόνια, η Αριστερά να έχει δυσφημήσει την υγιή και δημιουργική επιχειρηματικότητα, είναι, όμως, δεδομένο ότι η ιδιωτική επιχείρηση, ακόμη και στην χώρα μας, και ιδίως η μεγάλη έχει μια ορθολογικότητα και αποτελεσματικότητα που την ζηλεύουν σχεδόν όλες οι ελληνικές δημόσιες υπηρεσίες. Αυτή η πειθαρχία συμβαδίζει με όλη την σύγχρονη αντίληψη περί «καλών κρατικών πρακτικών» και με την αντίληψη για ένα υγιές και επιχειρηματικό κράτος. Ο αντίλογος στηρίζεται σε μια χρεωκοπημένη αντίληψη ισοπέδωσης των υπαλλήλων, η οποία δεν επιβραβεύει τον άξιο ούτε και τιμωρεί τον θρασύ και τον ανάξιο, πράγμα βεβαίως απαράδεκτο και επαίσχυντο.

Μας λένε οι κρατικοδίαιτοι και πελατοκεντρικοί «στοχαστές» της Αριστεράς ότι η συντόμευση των διαδικασιών εκκαθάρισης αντιστρατεύεται το κράτος δικαίου και την νομιμότητα. Τους απαντάμε με την φράση του Μαρξ τους: «η νομιμότητα σας μας σκοτώνει»: σκοτώνει δηλαδή τον εξυπηρετούμενο καθημερινά πολίτη και τα δικαιώματά του, το συμφέρον του κράτους. Για να μην ξεγελιόμαστε, όλες αυτές οι μακρόσυρτες και τυποκρατικές διαδικασίες, τα δευτεροβάθμια πειθαρχικά συμβούλια, η μαζική προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας, η μετατροπή δηλαδή αυτού του ευγενούς και αριστοκρατικού δικαστηρίου σε ένα είδος χύδην Ειρηνοδικείου των «πελατών» των πολιτικών, δεν είναι παρά άλλοθι για να επιβιώνουν στο διηνεκές οι παραβατικοί και ανάξιοι υπάλληλοι. Ας αφήσουμε στην άκρη το γεγονός πώς όλοι αυτοί οι «αξιολύπητοι διωκόμενοι», που κλαίγονται για το «λευκό» ή «μαύρο» εισόδημα που θα χάσουν, βρίσκουν εύκολα τον τρόπο να πληρώσουν ακριβά εξειδικευμένους στα διοικητικά δικηγόρους. Ακούμε με ενδιαφέρον το ότι με τα ερχόμενα νομοσχέδια οι χρονοβόρες και δικαιοβόρες διαδικασίες προστασίας των «πελατών» θα συντμηθούν ή και καταργηθούν τελείως με αποτέλεσμα και την επιτάχυνση της Δικαιοσύνης. Επιτέλους, λέμε εμείς: μπορεί να υπάρξει και μια άσπρη μέρα σε αυτόν τον τόπο.

Μας λένε ακόμη ότι κάποιοι υπάλληλοι μπορεί να διώκονται γιατί επιδεικνύουν αλληλεγγύη σε θύματα της λεγόμενης «κρατικής καταστολής», όπως περιγράφεται από «αριστερούς» και «αντιεξουσιαστές» η υλική διαδικασία εφαρμογής του νόμου. Μας λένε δηλαδή ότι κάποιοι υπάλληλοι, προσβάλλοντας βάναυσα την εκ του Συντάγματος υποχρέωση ουδετερότητος, μπορούν να παρεμβαίνουν στο έργο των αρχών ασφαλείας ή και να το υποκαθιστούν ατιμωρητί. Αυτή η λογική δεν έχει καμία σχέση με μια εύτακτη δημοκρατία. Αντιθέτως, οδηγεί στην πολυαρχία, το χάος και, ίσως, τον εμφύλιο πόλεμο. Σκεφθείτε ότι αυτή η «αλληλεγγύη» μπορεί να φθάσει στο σημείο οι ίδιοι οι αστυνομικοί υπαλληλοι να αρνούνται να ελέγξουν ταραχές κλπ, κλπ.

Τέλος, μας λένε ότι θα συμφορηθεί έτι περαιτέρω η αγορά εργασίας με τις απολύσεις στο Δημόσιο και θα πέσουν (έτι περαιτέρω επίσης) οι μισθοί. Κατ’ αρχήν, δεν γνωρίζουμε πολλούς εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα να αγχώνονται από αυτό το «δυσμενές ενδεχόμενο». Μάλλον χαίρονται που οι προνομιούχοι της μονιμότητος θα χάσουν τα απαράδεκτα προνόμιά τους. Όμως, πέραν του ότι εν τοις πράγμασι το εργασιακό κόστος στην Ελλάδα, παρά τις εξορθολογικοποιήσεις των τελευταίων τριών ετών, είναι ακόμη πολύ υψηλό, θα θυμίσουμε στους «αριστερούς» μας μια πάγια αρχή τους: τον εξισωτισμό. Πέραν της τρελής ιδέας ότι θα εξισώνονταν όλοι στο μέγιστο εισόδημα –πώς, κύριοι; Με νέα δανεικά, όπως επί Ανδρέα, ή με την εκδίωξη των επενδυτών;-, η μόνη δυνατή εξίσωση είναι αυτή που απορρέει από την πραγματικότητα της κρίσης: να υπομένουν δηλαδη όλοι και να αναμένουν την αναπόφευκτη έξοδο από την κρίση υπό τους ιδίους οικονομικούς και εργασιακούς όρους και προϋποθέσεις. Η ίδια η αρχή της Αριστεράς περί υπαγωγής του ατομικού στο κοινωνικό και συλλογικό συμφέρον συμβαδίζει με αυτήν την δύσκολη πραγματικότητα. Δυστυχώς, όμως, οι «αριστεροί» μας, στην δίψα τους να πάρουν εξουσία εντός ενός διαλυμένου κράτους, απωθούν με βαναυσότητα τις ίδιες τις αρχές τους. Υποκριταί...

Ένας υπεύθυνος πολίτης

Το ιδιώνυμο ξαναζεί...

Cogito ergo sum...

Το σκηνικό κάπου στην Πάτρα. Η σχέση τού ζευγαριού βρίσκεται στα τελευταία ξεφτίσματά της και το διαζύγιο είναι ante portas. Όμως, οι σημερινοί σύζυγοι δεν πρόκειται να χωρίσουν με τρόπο "πολιτισμένο", όπως λέγεται. Το μπινελίκι πάει σύννεφο και κάπου-κάπου πέφτει και καμμιά ψιλή. Συνηθισμένα πράγματα...

Μόνο που η κυρία, για κακή και μαύρη της τύχη, είναι καθηγήτρια μέσης εκπαίδευσης. Παναπεί, δημόσιος υπάλληλος. Έτσι, ο δικηγόρος τού κυρίου, πατώντας στον ελεεινό Ν.4093/2012, σκέφτηκε έναν ωραίο τρόπο για να τσακίσει ο πελάτης του την μέχρι χτες σύζυγο: υπέβαλε μήνυση για ξυλοδαρμό (ναι, ναι! δήλωσε με υπογραφές και σφραγίδες ότι τον έδειρε η γυναίκα του!), την οποία κοινοποίησε στην υπηρεσία τής κυρίας. Με βάση τις διατάξεις τού Ν.4093/2012, η εκπαιδευτικός μπήκε αυτομάτως σε "αυτοδίκαιη αργία" κι από δω και πέρα θα εισπράττει το 1/3 του μισθού της ώσπου να τελεσιδικήσει η υπόθεση. Αν χάσει στο δικαστήριο, απολύεται αυτομάτως και επιστρέφει όσα εισέπραξε κατά την διάρκεια της αργίας της. Αν κερδίσει, γυρίζει στην θέση της αλλά χωρίς να εισπράξει τα 2/3 των μισθών που της παρακρατήθηκαν!

Τέτοια φαινόμενα εμαφανίζονται όλο και συχνότερα τον τελευταίο καιρό. Έχεις οικονομικές διαφορές με κάποιον δημόσιο υπάλληλο; Τράβα του μια μήνυση και ξέσκισέ τον, άσχετα αν αποδειχτεί στο δικαστήριο ότι είχες άδικο. Δεν σου αρέσει η φάτσα του γείτονα; Ψάξε να δεις μήπως είναι δημόσιος υπάλληλος. Αν είναι, κοτσάρησέ του μια μήνυση και ρήμαξέ τον. Πες ότι κατούρησε έξω από την πόρτα σου, πες ότι σε έφτυσε, πες ότι σε στραβοκοίταξε, πες ότι είχε δυνατά την τηλεόραση...πες ό,τι γουστάρεις, δεν έχει σημασία. Άπαξ και τον μηνύσεις, του κόβεις το εισόδημα κατά τα 2/3, βρέξει-χιονίσει.

Αυτός ο ξεφτιλισμένος νόμος, στον οποίο αναφερόμαστε, είναι ο νόμος με τον οποίο εφαρμόστηκε το λεγόμενο "τρίτο μνημόνιο". Ανάμεσα στα άλλα, προβλέπει και τον νέο "Πειθαρχικό Κώδικα Δημοσίων Υπαλλήλων", σύμφωνα με τον οποίο ένας δημόσιος υπάλληλος τίθεται αυτοδικαίως σε αργία αν απλώς και μόνο κατηγορηθεί (δεν χρειάζεται να περιμένουμε να καταδικαστεί) για ορισμένα αδικήματα. Ως τέτοια αδικήματα προβλέπονται, μεταξύ άλλων (α) "Πράξεις με τις οποίες εκδηλώνεται άρνηση αναγνώρισης Συντάγματος ή έλλειψη αφοσίωσης στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία" και (β) "Η αναξιοπρεπής ή ανάρμοστη ή ανάξια για υπάλληλο συμπεριφορά εντός ή εκτός υπηρεσίας".

Για όποιον δεν κατάλαβε, ξαναζωντανεύει το πρόστυχο "Ιδιώνυμο" του Βενιζέλου. Ρε σεις, καταλαβαίνετε για τί πράμα μιλάμε; Αδίκημα η "έλλειψη αφοσίωσης στην πατρίδα"; Πατριωτισμός με το ζόρι, δηλαδή; Αδίκημα η "έλλειψη αφοσίωσης στη δημοκρατία"; Ποιά δημοκρατία, ρε κουφάλες; Αυτό το μπουρδέλο που έχετε φτιάξει; Έστω. Ποιά χαμούρα θα κρίνει την δική μου προσήλωση στην πατρίδα ή την δημοκρατία; Ο Μιχαλολιάκος, ο οποίος αναγνωρίζεται και από την πατρίδα και από την δημοκρατία, είναι καλός κριτής, ας πούμε; Ο προϊστάμενός μου, που φίλησε κατουρημένες ποδιές κι έγλειψε αράδα κώλους για να του δώσουν την θεσούλα του η πατρίδα κι η δημοκρατία, είναι καλός κριτής;

Ας πούμε, λοιπόν, ότι οι κατηγορίες πως τάχα είμαι "λίγος" απέναντι στην πατρίδα και την δημοκρατία, πέφτουν στο δικαστήριο (όποτε γίνει αυτό). Ποιός θα πληρώσει την ψυχική μου οδύνη; Ποιός θα μου επιστρέψει τα εισοδήματα που έχασα δίχως να φταίω; Και ποιό δικαστήριο θα βρεθεί να με δικάσει αν, πάνω στην -δικαιολογημένη- οργή μου πάρω την κουμπούρα;

Το τι επιδιώκει αυτό το γαμημένο κράτος με τούτο το πρόστυχο νομοθέτημα, το οποίο υποθάλπει την ρουφιανιά και τον χαφιεδισμό, είναι σαφές. Άλλωστε, υπάρχει η ιστορική πείρα από το βενιζελικό ιδιώνυμο, η οποία μας βοηθάει να βγάλουμε συμπεράσματα. Πρώτον, φεύγει ηχηρό μήνυμα προς τους δημοσίους υπαλλήλους: "καθήστε ήσυχα κι αφήστε απεργίες, πορείες, διαδηλώσεις κλπ, αν θέλετε να μη χάσετε την δουλειά σας". Δεύτερον,  περνάς μερικές χιλιάδες υπαλλήλων από πειθαρχικό ώστε να τους διώξεις δίχως να κατηγορηθείς ότι κάνεις απολύσεις. Τρίτον, όσο περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι βρίσκονται σε "αυτοδίκαιη αργία", τόσο μεγαλύτερη οικονομία κάνεις στις δημόσιες δαπάνες αφού, ό,τι κι αν γίνει, τους τρως τα 2/3 του μισθού τους.


Αντώνη! Ρε συ, τέτοιες μεταρρυθμίσεις δεν τις περίμενα με τίποτε! Νά, μα την παναγία! Ούτε που το φανταζόμουν ότι, για να πάμε μπροστά, πρέπει να ξαναζωντανέψουμε ένα νομοθετικό ανοσιούργημα 80 χρὀνων!

Υστερόγραφο: Ευτυχώς που δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος. Με το "ρε συ" που μόλις ξεστόμισα, θα είχα την αργία στο τσεπάκι.

Βιομηχανια διωξεων εκπαιδευτικων και δημοσιων υπαλληλων και παραγωγη επιορκων...

Του Χρήστου Κάτσικα, απο την AlfaVita...

Επιστροφή στις διώξεις με οδηγό το μαύρο παρελθόν

ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ  ΘΑ ΘΕΡΙΣΟΥΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ 

Τις τελευταίες μέρες, η εκπαίδευση αλλά και το σύνολο του Δημόσιου τομέα, βιώνει για μια ακόμη φορά το «θέατρο του παραλόγου» με την «παραγωγή» επιόρκων και το μέτρο της «αυτοδίκαιης αργίας».

Με βάση το μνημονιακό νόμο 4093/2012 επιβάλλεται αυτοδίκαιη αργία για οποιοδήποτε δημόσιο υπάλληλο από τη στιγμή που παραπέμπεται στο πειθαρχικό συμβούλιο και μόνο.

Πρόκειται για κατάφωρη παραβίαση του συνταγματικά κατοχυρωμένου τεκμηρίου της αθωότητας (η υπόθεση  δεν  έχει  εκδικασθεί  οριστικά) , που στιγματίζει τον εργαζόμενο και θίγει την προσωπική του αξιοπρέπεια. Αποτελεί  στην  ουσία  πολιτική  δίωξη και  απαγόρευση  κάθε διαμαρτυρίας. Δημιουργείται έτσι ένα κλίμα φόβου, που δεσμεύει κάθε δημόσιο υπάλληλο, καθώς αφορά στην καθημερινότητά του και σε ζητήματα στα οποία θα μπορούσε ανθρωπίνως να εμπλακεί ο καθένας. Επιπλέον η κατηγορία της «αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς» είναι εντελώς ασαφής και αυθαίρετη και όπως είναι εύκολα κατανοητό μπορεί να τυλίξει σε «μια κόλλα χαρτί» οποιονδήποτε υπάλληλο «μπει στη μύτη» του προϊσταμένου του.

Είναι φανερό ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα σελίδα στη «στρατηγική φόβου» για τους Δημόσιους υπαλλήλους που καλλιεργούν Κυβέρνηση και ΜΜΕ.

Όλα τα στοιχεία φανερώνουν ότι ο πραγματικός στόχος της Κυβέρνησης δεν είναι κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι οι οποίοι αποδεδειγμένα έχουν τελέσει μια αξιόποινη πράξη και έχουν καταδικαστεί γι αυτήν (κλοπή, παιδεραστία, δωροδοκία κλπ). Αυτοί «χρησιμοποιούνται» επικοινωνιακά από την Κυβέρνηση για να αποσπάσουν τη συναίνεση της κοινής γνώμης.

 Ο πραγματικός στόχος είναι η παραγωγή επίορκων δημοσίων εκπαιδευτικών προκειμένου να δικαιολογηθούν οι χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων, απαραίτητων για τη στοιχειώδη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών που κινδυνεύουν με οριστική κατάρρευση, θυσία τάχα στην ανάγκη εκταμίευσης της επόμενης δόσης. Με το στόχο αυτό συνδέεται με ένα νήμα και η προσπάθεια ποινικοποίησης κάθε αντίδρασης των δημοσίων υπαλλήλων (ακόμη και διατύπωσης γνώμης) στα αντιεκπαιδευτικά μέτρα, στις αντιλαϊκές πολιτικές και στην καταστολή.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα μια σειρά εκπαιδευτικοί, ανά τη χώρα,  τέθηκαν ή απειλούνται με  αργία με την παραπομπή τους στο πειθαρχικό συμβούλιο με την κατηγορία της «αναξιοπρεπούς ή ανάξιας για υπάλληλο συμπεριφοράς εντός και εκτός υπηρεσίας»  και χωρίς τελική απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου ή άλλη δικαστική ετυμηγορία (ούτε καν πρωτόδικη) σε εφαρμογή των σχετικών διατάξεων του μνημονιακού νόμου 4093/12.

Πρόκειται για μια ευθεία προσβολή στο νομικό πολιτισμό και παραβίαση του συνταγματικά κατοχυρωμένου τεκμηρίου της αθωότητας.

Καθημερινά νέα επεισόδια έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ και όσα παραθέτουμε παρακάτω είναι μόνο κάποιες περιπτώσεις και δεν αφορούν σε καμιά περίπτωση το όργιο των απειλών διώξεων και αργιών που έχουν ξεδιπλωθεί στο σύνολο του δημόσιου τομέα.

Πριν λίγες μέρες ο εκπαιδευτικός Δημήτρης Αχείμαστος από το Λύκειο Πελοπίου Ηλείας τέθηκε σε «αυτοδίκαιη αργία» επειδή μηνύθηκε από κάποιον με τον οποίο είχε οικονομικές διαφορές. Ο μηνυτής κοινοποίησε την μήνυσή του και το σχετικό κατηγορητήριο στο ΠΥΣΔΕ Ν. Ηλείας και η Περιφερειακή Διεύθυνση όπως και η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του νομού κοινοποίησαν στον εκπαιδευτικό την υπαγωγή του στις διατάξεις του νόμου 4043/12 «περί διαθεσιμότητας, αργίας ένεκα ανάρμοστης συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας»!

Την προηγούμενη εβδομάδα ο δάσκαλος σε Ειδικό σχολείο της Λάρισας Στέφανος Γκουλιώνης παραπέμφθηκε στο πειθαρχικό συμβούλιο  με την κατηγορία της αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας, με  κίνδυνο την άμεση απόλυσή  του. Συγκεκριμένα η υπόθεσή του αφορά συμμετοχή  του σε  διαμαρτυρία  ενάντια  στην  αντιλαϊκή πολιτική   όπου  και  συνελήφθη. Αποτελεί  στην  ουσία  πολιτική  δίωξη και  απαγόρευση  κάθε διαμαρτυρίας.

Παράλληλα ο  Δντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ευρυτανίας έχει ασκήσει πειθαρχικές διώξεις εναντίον του Προέδρου, της Γ. Γραμματέως και των μελών του ΔΣ της ΕΛΜΕ, εξαιτίας της συνδικαλιστικής τους δράσης με στόχο τη φίμωση της ελευθερίας της έκφρασης και της άσκησης κριτικής στις πράξεις της διοίκησης, καθώς και την παρακώληση της συνδικαλιστικής δράσης.

Η καθηγήτρια Σοφία Ποταμιάνου, αιρετή στο ΠΥΣΔΕ Κεφαλλονιάς - Ιθάκης αντιμετωπίζει την κατηγορία της επιορκίας επειδή στις τελευταίες κρίσεις διευθυντών αρνήθηκε να συμμετάσχει στην αξιολόγηση και να βάλει βαθμό στη συνέντευξη των υποψήφιων υλοποιώντας την απόφαση που είχε πάρει η ΕΛΜΕ Κεφαλλονιάς - Ιθάκης.

Το γεγονός έχει προκαλέσει όπως είναι φυσικό την αντίδραση των εκπαιδευτικών. Η ΑΔΕΔΥ, η ΟΛΜΕ, η ΔΟΕ, δεκάδες ΕΛΜΕ και Σύλλογοι Δασκάλων και Νηπιαγωγών εκφράζουν τη συμπαραστασή τους στους συναδέλφους τους και ζητούν να σταματήσουν οι αυθαίρετες και στοχευμένες διώξεις και να καταργηθεί ο μνημονιακός νόμος που θυμίζει άλλες εποχές.

ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΟΠΙΣΘΕΝ

Κατά το έτος 1963 και με αφορμή το γεγονός ότι μια δασκάλα πήγε σε ένα χορό με κάποιο κύριο, ο επιθεωρητής της περιοχής εγκαλεί τη δασκάλα με το παρακάτω έγγραφο:

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ ΣΤΟΙΧ. ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΦΙΛΙΑΤΩΝ
Αρ. πρωτ. 91
Εν Φιλιάταις τη 15-1-63

Π Ρ Ο Σ: Την δημοδιδασκάλισσαν του σχολείου Κεραμίτσης Κ. Σ…Π…(μέχρι σήμερα διατελέσασαν εν αποσπάσει εις σχολείον Αγίου Νικολάου)

Έχοντες υπ΄  όψιν τα αναγραφόμενα εις την υπό σημερινήν ημερομηνίαν τηλεγραφικήν αναφοράν σας, γνωρίζομεν εις υμάς ότε η προ τριημέρου (12ην τρέχοντος μηνός και ημέραν Σάββατον) επιδειχθείσα εκ μέρους σας επαίσχυντος συμπεριφορά επροξένησεν εις ημάς τε, ως Νόμω εντεταλμένον δια την παρακολούθησιν και τον έλεγχον των πράξεών σας ως δημοσίου υπαλλήλου, καθώς και εις την ευυπόληπτον κοινωνίαν της πόλεως Φιλιατών οδυνηράν εντύπωσιν.

Διερωτώμεθα: Κατά ποίαν λογικήν, Διδασκάλισσα υμείς, έχετε το δικαίωμα να περιφρονήτε ασυστόλως και ανερυθρυριάσθως το Δημόσιον αίσθημα και να περιέρχησθε νύκτωρ τη συνοδεία ανδρός ουδεμίαν επισήμως έχοντος θεμιτήν σχέσιν με υμάς και δι΄ ιδιωτικού του αυτοκινήτου την περιοχήν της περιφερείας μας και να προσέρχησθε μετ΄ αυτού εις δημόσιον χορόν (ως ο προχθεσινός) εις την Λέσχην φρουράς Φιλιατών;

Εις ποίαν πώρωσιν άραγε έφθασεν η συνείδησία σας, όταν προσερχόμενη εις τον εν λόγω δημόσιον χορόν μετά του εν λόγω ανδρός καταλαμβάνητε θρασύτατα μετ΄ αυτού θέσιν εις τράπεζαν γειτονικήν προς την του προϊσταμένου Επιθεωρητού σας και παραλείπητε και την στοιχειωδεστέραν εκδήλωσιν κοινωνικής αγωγής, την του χαιρετισμού προς αυτόν;

Ποίος σας έδωσε το δικαίωμα να διασύρητε κατά τον επαίσχυντον αυτόν τρόπον την υπόληψιν και την τιμήν της εναρέτου οικογενείας των Διδασκάλων μου;

Πού κατεχωρήσατε τας επί ώραν μακράν και κατ΄ επανάληψιν απευθυνθείσας προς το άτομόν σας εκ μέρους υμών νουθεσίας και συμβουλάς επί του ιδίου θέματος της συμπεριφοράς σας;

Πώς είναι δυνατόν να έχωσι πλέον εμπιστοσύνην εις την διαδασκάλισσαν των αθώων τέκνων των οι ταλαίπωροι κάτοικοι του χωρίου Άγιος Νικόλαος, όταν παρακολουθούν μετά βδελυγμίας τας ανόμους νυκτερινάς δι΄ αυτοκινήτου περιπλανήσεις σας; Κατόπιν τοων ανωτέρω και συμφώνως προς τας διατάξεις των άρθρων 131,132,160 και 161 του Νόμου 1811/51 καλούμεν υμάς, όπως εντός εικοσιτετραώρου από λήψεως παρούσης απολογηθήτε εγγράφως αναφέρουσα τους λόγους του ως ανωτέρω ολισθήματός σας.

Εν τη περί ής ο λόγος απολογία σας δέον όπως δώσητε απόκρισην και εις τα εξής ερωτήματα:

1. Πού διανυκτερεύσατε από της 3ης μετά μεσονύκτιον ώρας και μετά το πέρας του χορού;

2. Πώς απεμακρύνθητε εκ της έδρας σας άνευ αδείας της υπηρεσίας και

3. Αναφέρατε εις τον κ. Διευθυντήν του σχολείου σας περί της απομακρύνσεώς σας εκ της έδρας, περί του σκοπού της εις Φιλιάτες ελεύσεώς σας και περί του τρόπου και χρόνου αναχωρήσεως και επανόδου σας.

Ο επιθεωρητής

Α… Χ. Γ

Δειτε κι αυτο...

“τους ώμους σηκώνοντας οι υπάλληλοι οι καημένοι*…”

Το Ιστολόγιο του Ερυθρού Καγκουρώ...

Θα ήθελα πιο πολύ, και μακρύτερα, να το αναλύσω. Κάτι τέτοιο θα έπρεπε ίσως σε ένα πολιτικο φιλολογικό ιστολόγιο. Όμως δεν δύναμαι. Αισθάνομαι όπως και χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες συνάδελφοί μου εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα της χώρας μας, κρεμασμένος στα μανταλάκια, στη δημόσια χλεύη, στο αίσθημα της κοινωνίας που είπε και ο κύριος πρωθυπουργός. Ναι λοιπόν. Ο πρωθυπουργός της χώρας μας, που δεν έχει ψωμιστεί από το δημόσιο κορβανά, κουνάει το δάχτυλο στους από το δημόσιο επιζήσαντες. Όχι στα εκ Μεσσηνίας ρουσφέτια του στο Μουσείο Ακροπόλεως, στους υπολοίπους.  Λοιδωρούμενοι λοιπόν: επίορκοι, κοπανατζήδες, λουφαδόροι, φακελάκηδες, μιζαδόροι. Ναι, υπάρχουν κι αυτοί, κι ίσως φταίμε κι εμείς που δεν τους σβερκώσαμε αυστηρά, όταν τους πήραμε χαμπάρι. Συλλογικά και σίγουρα. Και φταίνε πολύ περισσότερο οι πολιτικοί τους πάτρωνες που τους σκέπαζαν τόσα χρόνια με τη νομοθετική τους φτερούγα.  Απαλά και στοργικά. Και στις όποιες καταγγελίες μας,  βρίσκαμε πόρτες κλειστές, αυτιά σφραγισμένα, αδιάφορα βλέμματα και σφυρίγματα. Τώρα λοιπόν, σε μετρήσιμους δείκτες θα διώξουν τους κακούς και θα προσλάβουν τους καλούς. Ποιοί; ο Σαμαράς της Μεσσηνίας; ο Βενιζέλος της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας; ο θλιβερός Κουβέλης του mail Χατζησωκράτη “στείλτε στο κόμμα τα βιογραφικά σας”;

Φλυαρώ. Πολυλογώ. Γιατί αδυνατώ να περιγράψω την ανορεξιά, την ανασφάλεια, το πληγωμένο φιλότιμο, την άδικη ρετσινιά, τη χλεύη, το φθόνο, τον κανιβαλισμό. Εδώ στο “Καγκουρώ” τα λέμε κάτι χρόνια τώρα. Το δημόσιο δεν είναι η εύκολη κονόμα του κάθε μπαγάσα. Το δημόσιο είναι τα κοινά αγαθά. Που κάποιοι έχουν βαλθεί να ξεπουλήσουν. Κι η δικιά μας η δουλειά (εγώ απλός γραφιάς είμαι) είναι να τα υπερασπίσουμε. Μεθαύριο στη δική μου ταπεινή δουλειά, θα με καλέσουν, να συμβάλω με σκέψεις, ιδέες, προτάσεις, απίστευτη χαρτούρα, τεχνικά δελτία, μέηλ, απαντήσεις, διαπραγματεύσεις στη διαμόρφωση του νέου ΕΣΠΑ. Και θα το κάνω. Λοιδωρούμενος και υπό εξαφάνιση. Χωρίς μίζες. Οικονομικά και εργασιακά καρπαζωμένος διαρκώς. Θα το κάνω. Διότι, εν τέλει αισθάνομαι ότι αφεντικό μου είναι η κοινωνία της χώρας μου, κι όχι ο κάθε…
*  σημείωση: θα ήθελα να έβλεπα τους συναδέλφους μου να απεργούνε και να το παλεύουν περισσότερο, κι όχι όπως στο ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη να σηκώνουν τους ώμους, το ποίημα εδώ

Η περιφρόνηση των νομίμων...

Του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Το τελευταίο που θα περίμενε ν’ ακούσει ποτέ ο Αντώνης Μανιτάκης είναι ότι «κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία ως ο προστάτης των επίορκων, των απατεώνων, των κοπανατζήδων και των τεμπέληδων». Ετσι ωμά, με την έπαρση της κληρονομημένης επώνυμης ισχύος, κατήγγειλε στη Βουλή τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης ο βουλευτής της Ν.Δ. Ανδρέας Ψυχάρης. Είναι κι αυτός ένας από τους πολλούς που απαιτούν δημοσιοϋπαλληλικό αίμα. «Εδώ και τώρα».
Διότι κατέληξαν ότι άλλο σοβαρό πρόβλημα δεν αντιμετωπίζουμε, κι όλα θα πάνε ρολόι αν κοπεί το αγκάθι των δημοσίων υπαλλήλων.Οι οποίοι, βέβαια, δεν διορίστηκαν μόνοι τους. Δεν είναι αυτοφυείς. Και όσοι ανόμησαν αλλά κατάφεραν να διασωθούν είχαν πλάτες. Και οι συνδικαλιστικές δεν αρκούν. Χρειάζονται πιο γερές· κομματικές.
Απάντησε, βέβαια, ο κ. Μανιτάκης. Απάντησε όμως με τον δικό του τρόπο: ήπια, μετρημένα, με στοιχεία, με υπεράσπιση της νομιμότητας. Και με κάποια μελαγχολία. Αλλά αυτά είναι σφόδρα αντιτηλεοπτικά. Γι’ αυτό και παίχτηκαν ελάχιστα σε όσα κανάλια θέλουν επίσης αίμα. Ισα για να τηρηθούν τα προσχήματα. Τα οποία, ως προς τον κ. Ψυχάρη λ.χ. και την προεκλογική και μετεκλογική υπερπροβολή του από ορισμένους διαύλους, τηρούνται όσο και στην υπερπροβολή της κ. Μαριάννας Βαρδινογιάννη, της κ. Ολγας Κεφαλογιάννη, του κ. Αδ. Γεωργιάδη, του κ. Βορίδη, του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη κ.ο.κ. Πώς να το κάνουμε. Υπάρχουν «οι αγαπημένοι των καναλιών» καθώς και «οι αγαπημένοι των τηλεστάρ», που έχουν τους δικούς τους προνομιακούς συνομιλητές· βρέξει-χιονίσει, έχουν-δεν έχουν κάτι να πουν, το στασίδι τους τούς περιμένει. Στους προνομιακούς, και όχι μονάχα των πρωινάδικων, συγκαταλέγονται κάποιοι χρυσαυγίτες. Μολαταύτα οι νεοφασίστες επιμένουν να αυτολατρεύονται σαν εξωσυστημικοί και «κομμένοι».
Ας επιστρέψουμε στον κ. Μανιτάκη. Και στον σεβασμό των νόμων που όρισε ως αυτονόητη υποχρέωση κάθε υπουργού. Σκέφτομαι, θέλω να πιστεύω όχι αυθαίρετα, ότι τη μελαγχολία που τουλάχιστον εγώ είδα στο πρόσωπό του κατά τη διάρκεια της αγόρευσής του δεν την προκάλεσε τόσο η σφοδρή επίθεση του κ. Ψυχάρη (μία από τις πολλές, άλλωστε, από την πλευρά του κυβερνητικού στρατοπέδου, που τυγχάνουν, μάλιστα, ασυνήθιστα συντονισμένες) όσο η αίσθηση της μοναξιάς, αν όχι και της ματαιότητας. Οσα λέει (για τη διάκριση των εξουσιών και των ρόλων ή για τους υπουργούς που δεν έχουν δικαίωμα να απολύουν πριν κρίνουν τα πειθαρχικά συμβούλια και η Δικαιοσύνη) δεν έχουν αντίκρισμα στους περισσότερους βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας αλλά και σε πολλούς «ρεαλιστές» συναδέλφους του στο υπουργικό συμβούλιο. Αυτοί θέλουν αίμα. Εδώ και τώρα. Και αδιακρίτως. Επειδή η τρόικα απαιτεί. Επειδή τα μίντια παροτρύνουν. Οι νόμοι; Οι νόμοι μπορούν να περιμένουν. Οπως περίμεναν τόσες τετραετίες, όταν υπερψηφίζονταν μόνο και μόνο για να ’χει κάτι να περιφρονεί το κομματικό συμφέρον.

Το "ιδιώνυμο" είναι εδώ...

Cogito ergo sum...

Είναι γνωστό ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν εκείνος που εμπνεύσθηκε το περίφημο "ιδιώνυμο" (Ν.4229/1929). Τί ήταν το "ιδιώνυμο"; Η λέξη σημαίνει "ειδικό" και πέρασε στην ιστορία ως ένα ειδικό αδίκημα, το οποίο ανακάλυψε η άρχουσα τάξη για να χτυπήσει το λαϊκό κίνημα. Ο νόμος προέβλεπε φυλάκιση από 6 μήνες και πάνω για όποιον "επιδιώκει την εφαρμογήν ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν την δια βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού συστήματος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της επικράτειας ή ενέργεια υπέρ της εφαρμογής αυτών προσηλυτισμού". Με άλλα λόγια, ο Βενιζέλος ποινικοποίησε την σκέψη! Και, μάλιστα, όπως εξήγησε ο ίδιος, την κομμουνιστική σκέψη!

[Λεπτομέρεια: ο ίδιος ο Βενιζέλος απέρριψε πρόταση του Αλέξανδρου Παπαναστασίου να διώκονται με το «ιδιώνυμο» όχι μόνο οι κομμουνιστές αλλά και οι φασίστες.]

Χάρη στο "ιδιώνυμο", διαλύθηκαν όλες οι μη ελεγχόμενες από την κυβέρνηση εργατικές οργανώσεις και άρχισαν να καταφτάνουν οι πρώτοι κομμουνιστές στην Μακρόνησο ως εξόριστοι. Μέχρι το 1936 είχαν συλληφθεί ως παραβάτες αυτού του νόμου περισσότερα από 16.500 άτομα, εκ των οποίων 3.031 εξορίστηκαν. Η μεταξική δικτατορία "εκσυγχρόνισε" τις διατάξεις τού βενιζελικού νόμου με τον Α.Ν. 117/1936, ο οποίος εντατικοποιούσε τους ελέγχους των φρονημάτων και θέσπιζε τις γνωστές "δηλώσεις μετανοίας".

Μετά τον πόλεμο, η "ευνομούμενη" πολιτεία έδωσε νέα πνοή στο τεταρταυγουστιανό δημιούργημα με τον Α.Ν. 509/1947, ο οποίος όριζε ότι οι παραβάτες θα δικάζονταν από στρατοδικεία κι όχι από πολιτικά δικαστήρια. Αυτός ο νόμος προέβλεπε θανατική ποινή για όσους καταδικάζονταν ως "ηγέτες στασιαστών" και ισόβια δεσμά για τους απλούς στασιαστές. Εννοείται ότι χαρακτηριζόταν στασιαστής όχι μόνο όποιος έπαιρνε όπλο αλλά και όποιος απλώς διετύπωνε άποψη περί ανατροπής τού καθεστώτος. Συνεπώς, αν ίσχυε σήμερα το "ιδιώνυμο", όσοι δηλώνουν ότι "όλοι οι πολιτικοί θέλουν κρέμασμα" ή "να καεί, να καεί το μπουρδέλο η βουλή", θα ήσαν τυχεροί αν την γλίτωναν με ισόβια.

Στα τέλη Ιουνίου 1947, το τότε υπουργικό συμβούλιο, σε ολονύκτια σύσκεψη αποφάσισε "εκτεταμένης κλίμακας προληπτικές συλλήψεις" μετά από πληροφορίες ότι "οι κομμουνισταί εσκόπευον να προκαλέσουν σοβαράς ταραχάς" (σ.σ.: σ' εκείνη την κυβέρνηση, υπουργός στρατιωτικών ήταν ο Γεώργιος Στράτος και υπουργός δημοσίας τάξεως ο Ναπολέων Ζέρβας, ενώ στο σχήμα συμμετείχε και ο Γεώργιος Παπανδρέου). Τις επόμενες δυο νύχτες έγιναν κάπου 5.000 συλλήψεις, με σημείο συγκέντρωσης τις ναυτικές φυλακές της νήσου Ψυττάλειας. Δυο μήνες αργότερα, η "δημοκρατική" κυβέρνηση ίδρυσε τον Οργανισμό Αναμορφωτηρίων Μακρονήσου. Τελικά, χάρη στον Α.Ν. 509/1947, μέσα στην πενταετία 1946-1951 συνελήφθησαν πάνω από 11.000 άτομα, από τα οποία εκτελέστηκαν πάνω από 5.000. Ανάμεσα στους "επικίνδυνους" εκτελεσθέντες, υπήρξαν και γριές και ανήλικα παιδιά.

Φυσικά, χάρη σ' αυτόν τον νόμο φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν ή εκτελέστηκαν χιλιάδες απλών ανθρώπων ίσαμε το 1974, οπότε και το τερατούργημα του "ιδιώνυμου" καταργήθηκε από την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας.


Ίσως να αναρωτιέστε πώς και μου θυμήθηκε σήμερα το "ιδιώνυμο". Δείτε λίγο τα παραπάνω ιστορικά δεδομένα και θα καταλάβετε. Αν εξαιρέσουμε τον Μεταξά (ο οποίος, πάντως, ανέλαβε κυβερνήτης με τις ευλογίες τόσο του Βενιζέλου όσο και των λοιπών πολιτικών αρχηγών), όλοι όσοι "βελτίωσαν" την νομοθεσία τού "ιδιώνυμου" ανήκουν στους...προοδευτικούς: ο Βενιζέλος έκανε την αρχή, ο Παπαναστασίου δεν ζήτησε την καταψήφισή του αλλά την επέκτασή του και στους φασίστες, ο Σοφούλης πέρασε τον Α.Ν. 509/1947, ο Γεώργιος "γέρος-της-δημοκρατίας" Παπανδρέου δεν έβγαλε κιχ για το πογκρόμ τού 1947 ενώ συνυπέγραψε και την σύσταση του Οργανισμού Αναμορφωτηρίων Μακρονήσου (τον "Νέο Παρθενώνα", για να θυμηθούμε και τον ακαδημαϊκό Παναγιώτη Κανελλόπουλο). Κανένα απ' αυτά τα ονόματα δεν ανήκε στην "δεξιά"!

Φαίνεται ότι ο Σαμαράς έρχεται να καλύψει αυτό το κενό. Φυσικά, δεν μπορεί να επαναφέρει το "ιδιώνυμο" (τουλάχιστον ώσπου να αλλάξει το σύνταγμα) αλλά, όπως γνωρίζουμε, η "δημοκρατία" έχει πολλές λύσεις. Για παράδειγμα:
- Η άμεση απόλυση δημοσίου υπαλλήλου, ο οποίος κατηγορείται ως επίορκος, δίχως να αναμένεται το αποτέλεσμα της δίκης του, δεν λέγεται αλλά είναι ιδιώνυμο.
- Η δίωξη εκείνου που τόλμησε να δημοσιεύσει στο διαδίκτυο θέση κατά των χρυσωρυχείων τής Χαλκιδικής, ως δήθεν ηθικού αυτουργού στον εμπρησμό των εγκαταστάσεων της εταιρείας, δεν λέγεται αλλά είναι ιδιώνυμο.
- Η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε απόλυση εργαζομένους, χάρη στην προσωπική και υποκειμενική έκθεση κάποιου (ο οποίος μπορεί να είναι και "καλοθελητής"), δεν λέγεται αλλά είναι ιδιώνυμο.
- Η δίωξη αναρχικών, λόγω των ιδολογικών τους τοποθετήσεων και όχι επειδή προέβησαν σε συγκεκριμένες παράνομες πράξεις, δεν λέγεται αλλά είναι ιδιώνυμο.
- Η ποινή δεκαήμερης φυλάκισης "για έλλειψη σεβασμού και υπακοής" σε δύο μέλη της διοίκησης του Συνδέσμου Υποστήριξης Μελών Ενόπλων Δυνάμεων (ΣΥΣΜΕΔ), επειδή "τόλμησαν" να υποβάλουν ερώτηση προς την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων περί των μισθολογικών και των ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων, δεν λέγεται αλλά είναι ιδιώνυμο.
- Η επιστράτευση των απεργών, δεν λέγεται αλλά είναι ιδιώνυμο.
- Η επέμβαση των δυνάμεων ασφαλείας κατά απεργών, δεν λέγεται αλλά είναι ιδιώνυμο.

Συμπέρασμα: χάρη στον Σαμαρά, το "ιδιώνυμο" είναι εδώ. Κι όχι μόνο είναι εδώ αλλά σχεδιάζεται και η νομοθετική κάλυψή του, με προσχήματα τόσο την πολυθρύλητη "εθνική προσπάθεια για έξοδο από την κρίση" όσο και τις επιταγές των μνημονίων. Καιρός ήταν να βάλει ένα λιθαράκι σ' αυτό το ανοσιούργημα και ένας πρωθυπουργός τής δεξιάς. Όσο κι αν ο λεγάμενος επικουρείται από έναν "σοσιαλιστή" και έναν "δημοκράτη αριστερό", η δόξα θα είναι όλη δική του.