Boms Nir , Hazani Asaf , μεταφραση Χ. Λογοθετης, απο monde diplomatique...
Εδώ και περισσότερα από τρία χρόνια, η Συρία έχει
βυθιστεί σε ένα λουτρό αίματος. Το ένα τρίτο του πληθυσμού της έχει
πάρει τον δρόμο της εξορίας. Οι μισές υποδομές της έχουν καταστραφεί. Το
χάος στη Συρία ενισχύει τους φόβους που έχει το Ισραήλ για την ασφάλειά
του. Το Τελ-Αβίβ ταλαντεύεται ανάμεσα στην εχθρότητά του προς το
καθεστώς της Δαμασκού και τον φόβο να καταλάβουν την εξουσία στη Συρία
ακραίες ισλαμικές ομάδες.
Από το ισραηλινό λεξιλόγιο, δεν λείπουν οι όροι για να
περιγραφούν τα γεγονότα που αναστατώνουν τον αραβικό κόσμο εδώ και
μερικά χρόνια. Οι όροι αυτοί αποτυπώνουν τον τρόπο που οι διάφορες
πλευρές αντιλαμβάνονται τις αλλαγές. Έτσι, η « αραβική άνοιξη » των
πρώτων ημερών έγινε, με το πέρασμα των μηνών, ένας επικίνδυνος
« χειμώνας του ακραίου ισλαμισμού » και, κατόπιν, μπροστά στη
συνεχιζόμενη αδυναμία των ηγετών του Ισραήλ να προσδιορίσουν ακόμα και
τον χαρακτήρα των μετασχηματισμών, μια « μεσανατολική αναστάτωση ».
Τελικά, η τάση ταλάντευσης μεταξύ αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας
μετατράπηκε σε βαθιά αμηχανία.
Το Ισραήλ, έχοντας εντυπωσιαστεί από τις αλυσιδωτές
αντιδράσεις που προκάλεσε η αυτοπυρπόληση του Μοχάμεντ Μπουαζίζι στην
Τυνησία, αντιμετώπισε, αρχικά, τις διαδηλώσεις « εκεί », μακριά από τα
σύνορά του, σαν μια συναρπαστική κοινωνιολογική εμπειρία. Έχει πειστεί,
μάλιστα, ότι αποτελεί μια εντελώς διαφορετική οντότητα, μια ξεχωριστή
περίπτωση στη Μέση Ανατολή. Ο πρώην πρωθυπουργός (1999-2001) και
υπουργός Άμυνας (2007-2013), Εχούντ Μπαράκ, χαρακτήριζε τη χώρα του ως
« μια βίλα στη μέση της ζούγκλας ». Και, για το κατεστημένο, το « κίνημα των σκηνών » του 2011 [1],
καλοκαιρινή περιπέτεια που εμπνεόταν περισσότερο από τα ευρωπαϊκά και
αμερικανικά κινήματα (« αγανακτισμένοι », Occupy Wall Street),
αντανακλούσε μάλλον μια κάποια κοινωνική δυσαρέσκεια παρά μια διάχυση
των περιφερειακών αναταράξεων.
Στην αρχή, το Ισραήλ, επιδεικνύοντας σύνεση, προτίμησε
να παραμείνει αμέτοχο στις εξελίξεις. Μολονότι η « αραβική άνοιξη »
βρισκόταν τακτικά στα πρώτα θέματα των μέσων ενημέρωσης, οι αλλαγές στη
Σαουδική Αραβία, στην Υεμένη και στο Μπαχρέιν αποσιωπήθηκαν εντελώς,
καθώς δεν αφορούσαν άμεσα την ασφάλεια του εβραϊκού κράτους.
