Το Ισραήλ αποσυντονισμένο από τον πόλεμο στη Συρία...

Boms Nir , Hazani Asaf , μεταφραση Χ. Λογοθετης, απο monde diplomatique...

Εδώ και περισσότερα από τρία χρόνια, η Συρία έχει βυθιστεί σε ένα λουτρό αίματος. Το ένα τρίτο του πληθυσμού της έχει πάρει τον δρόμο της εξορίας. Οι μισές υποδομές της έχουν καταστραφεί. Το χάος στη Συρία ενισχύει τους φόβους που έχει το Ισραήλ για την ασφάλειά του. Το Τελ-Αβίβ ταλαντεύεται ανάμεσα στην εχθρότητά του προς το καθεστώς της Δαμασκού και τον φόβο να καταλάβουν την εξουσία στη Συρία ακραίες ισλαμικές ομάδες.

Από το ισραηλινό λεξιλόγιο, δεν λείπουν οι όροι για να περιγραφούν τα γεγονότα που αναστατώνουν τον αραβικό κόσμο εδώ και μερικά χρόνια. Οι όροι αυτοί αποτυπώνουν τον τρόπο που οι διάφορες πλευρές αντιλαμβάνονται τις αλλαγές. Έτσι, η « αραβική άνοιξη » των πρώτων ημερών έγινε, με το πέρασμα των μηνών, ένας επικίνδυνος « χειμώνας του ακραίου ισλαμισμού » και, κατόπιν, μπροστά στη συνεχιζόμενη αδυναμία των ηγετών του Ισραήλ να προσδιορίσουν ακόμα και τον χαρακτήρα των μετασχηματισμών, μια « μεσανατολική αναστάτωση ». Τελικά, η τάση ταλάντευσης μεταξύ αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας μετατράπηκε σε βαθιά αμηχανία.

Το Ισραήλ, έχοντας εντυπωσιαστεί από τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που προκάλεσε η αυτοπυρπόληση του Μοχάμεντ Μπουαζίζι στην Τυνησία, αντιμετώπισε, αρχικά, τις διαδηλώσεις « εκεί », μακριά από τα σύνορά του, σαν μια συναρπαστική κοινωνιολογική εμπειρία. Έχει πειστεί, μάλιστα, ότι αποτελεί μια εντελώς διαφορετική οντότητα, μια ξεχωριστή περίπτωση στη Μέση Ανατολή. Ο πρώην πρωθυπουργός (1999-2001) και υπουργός Άμυνας (2007-2013), Εχούντ Μπαράκ, χαρακτήριζε τη χώρα του ως « μια βίλα στη μέση της ζούγκλας ». Και, για το κατεστημένο, το « κίνημα των σκηνών » του 2011 [1], καλοκαιρινή περιπέτεια που εμπνεόταν περισσότερο από τα ευρωπαϊκά και αμερικανικά κινήματα (« αγανακτισμένοι », Occupy Wall Street), αντανακλούσε μάλλον μια κάποια κοινωνική δυσαρέσκεια παρά μια διάχυση των περιφερειακών αναταράξεων.

Στην αρχή, το Ισραήλ, επιδεικνύοντας σύνεση, προτίμησε να παραμείνει αμέτοχο στις εξελίξεις. Μολονότι η « αραβική άνοιξη » βρισκόταν τακτικά στα πρώτα θέματα των μέσων ενημέρωσης, οι αλλαγές στη Σαουδική Αραβία, στην Υεμένη και στο Μπαχρέιν αποσιωπήθηκαν εντελώς, καθώς δεν αφορούσαν άμεσα την ασφάλεια του εβραϊκού κράτους.

Στην Ελλάδα οι χειρότεροι...

Sotosblog...

Μ’ ένα διστακτικό στεναγμό πολλής περίσκεψης, πλην όμως ένα στεναγμό μιας κάποιας ανακούφισης, υποδέχθηκαν οι πολιτισμένοι άνθρωποι τη νέα τροπή που έδωσε αργά χθες το βράδυ (ώρα Ελλάδας) στη συριακή κρίση ο Μπαράκ Ομπάμα, προκρίνοντας διαλλακτικότερη αντιμετώπιση των τελευταίων ρωσικών προτάσεων. Κι έδειξε έτσι περισσότερο σημάδια ηγετικής αυτοπεποίθησης, παρά «κότας», όπως δεν απέφυγαν να τον χαρακτηρίσουν ορισμένοι, μάλλον ψυχικά διαταραγμένοι.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τους ακριβείς λόγους, που ο Αμερικανός Πρόεδρος την ύστατη ώρα απέκλινε επιδεικτικά από τη διατεταγμένη ρότα των αεροπλανοφόρων. Και απέστη μάλιστα του δεύτερου τη τάξει Αντιπροέδρου του, της εμπειροπόλεμης και πολεμοχαρούς Συμβούλου του σε θέματα Εθνικής Άμυνας, πρόθυμων μελών του κόμματός του ή και του αντιπάλου στο Κογκρέσο κ.α. Δεν μπορώ όμως και να εμπιστευθώ ερμηνείες εκείνων τους οποίους έπιασε στον ύπνο κι αιφνιδίασε η μεταστροφή του· διότι με τις προβλέψεις που είχαν κάνει αυτοί δημόσια, ρητά ή υπόρρητα ως αυτονόητες, καθώς και με τη στάση που είχαν επίσημα υιοθετήσει, δοκιμάσθηκαν σε ζήτημα πάρα πολύ καυτό, εξαιρετικά κρίσιμο για την Οικουμένη, και πήραν για βαθμό ένα ολοστρόγγυλο κουλουράκι· κι εξετέθησαν ανεπανόρθωτα, ξαποστέλλοντας την αξιοπιστία τους στο ίδιο ολοστρόγγυλο κουλουράκι· στο ναδίρ.

Η Συρία είναι ένας ψευδο-αγώνας...

Του Slavoj Zizek, μεσω του Ιστολογιου Κοιτα τον ουρανο...

Όλα αυτά που ήταν λάθος στη σκέψη και την πρακτική των ανθρωπιστικών παρεμβάσεων εξερράγησαν σε συμπυκνωμένη μορφή επ’ ευκαιρία της Συρίας. Εντάξει, υπάρχει ένας κακός δικτάτορας που (φέρεται να) χρησιμοποίησε δηλητηριώδη αέρια εναντίον του πληθυσμού της χώρας του - αλλά ποιος αντιτίθεται στο καθεστώς του; Φαίνεται πως ό, τι απέμεινε από τη δημοκρατική - κοσμική αντίσταση πνίγεται λιγότερο ή περισσότερο στο χάος των φονταμενταλιστικών ισλαμικών ομάδων που υποστηρίζονται από την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία, με ισχυρή παρουσία της Αλ Κάιντα στις σκιές.

Όσον αφορά τον Μπασάρ αλ - Άσαντ , η Συρία του τουλάχιστον προσποιούνταν πως ήταν ένα κοσμικό κράτος, οπότε δεν είναι περίεργο που τώρα οι χριστιανοί και άλλες μειονότητες τείνουν να πάρουν το μέρος του εναντίον των ανταρτών σουνιτών. Με λίγα λόγια, έχουμε να κάνουμε με μια σκοτεινή σύγκρουση, η οποία αμυδρά μοιάζει με την εξέγερση στη Λιβύη εναντίον του συνταγματάρχη Καντάφι - δεν υπάρχουν σαφή πολιτικά διακυβεύματα, δεν υπάρχουν ενδείξεις ενός ευρύ απελευθερωτικού – δημοκρατικού συνασπισμού, μόνο ένα πολύπλοκο δίκτυο θρησκευτικών και εθνοτικών συμμαχιών υπερπροσδιορίζονται από την επιρροή των υπερδυνάμεων (ΗΠΑ και δυτική Ευρώπη από την μια πλευρά, Ρωσία και Κίνα από την άλλη). Υπό αυτές τις συνθήκες, οποιαδήποτε άμεση στρατιωτική επέμβαση είναι πολιτική τρέλα με ανυπολόγιστους κινδύνους - ας πούμε, τι θα γίνει αν οι ριζοσπάστες ισλαμιστές αναλάβουν μετά την πτώση του Άσαντ; Θα επαναλάβουν οι ΗΠΑ το λάθος τους στο Αφγανιστάν, να εξοπλίσουν δηλαδή τα μελλοντικά στελέχη της Αλ - Κάιντα και των Ταλιμπάν;

Σε μια τέτοια μπερδεμένη κατάσταση, η στρατιωτική επέμβαση μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο από έναν βραχυπρόθεσμο αυτοκαταστροφικό οπορτουνισμό. Η ηθική κατακραυγή που προκλήθηκε για να παρέχει μια λογική κάλυψη στον καταναγκασμό της παρέμβασης («Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε τη χρήση δηλητηριωδών αερίων σε άμαχο πληθυσμό») είναι ψεύτικη. Αντιμέτωπος με μια περίεργη ηθική που δικαιολογεί το να παίρνεις το μέρος της μιας εγκληματικής ομάδα φονταμενταλιστών εναντίον της άλλης, δεν μπορεί κανείς παρά να συμμεριστεί την αντίδραση του Ron Paul στην συνηγορία του Τζον Μακέιν υπέρ μιας ισχυρής παρέμβασης: «Με τέτοιος πολιτικούς, ποιος χρειάζεται τους τρομοκράτες;».

Η διπλή ατυχία της Μέρκελ...

Cynical...
Ένα μήνα πριν τις γερμανικές εκλογές και να που συμβαίνει αυτό που η Μέρκελ απευχόταν εδώ και τουλάχιστον μισό χρόνο: να μην διαταραχτεί δηλαδή η ολύμπια αταραξία των γερμανών ψηφοφόρων και αρχίσουν και αμφιβάλουν για τις πολιτικές και ηγετικές ικανότητες της Στοργικής Μητέρας, της Μεγάλης Μαγείρισσας πατατόσουπας και της Άξιας Τιμονιέρισσας, Μέρκελ. Έχοντας απέναντί της μια ανάξια αντιπολίτευση, εν προκειμένω τους σοσιαλδημοκράτες υπό τον Στάινμπρικ, που δεν είχε σε τίποτε ουσιαστικό να διαφοροποιηθεί από την κυβέρνηση τόσο ως προς τη διαχείριση της ευρωπαϊκής κρίσης, παρά κάτι ψελλίσματα περί της αναγκαιότητας της τραπεζικής ένωσης, όσο και των εσωτερικών υποθέσεων, το κόμμα της Μέρκελ φαινόταν να αλωνίζει στις δημοσκοπήσεις αλλά και στις προσωπικές προτιμήσεις. Εκεί που το SPD πήγε να διαφοροποιηθεί, σχετικά με την αύξηση του ανώτατου φορολογικού συντελεστή από το 42% στο 49%, σε λίγες μέρες αναγκάστηκε να τα μαζέψει, μιας και οι επιτελείς του αφουγκράστηκαν εκλογικό κόστος. Φυσικά, χωρίς κάτι θεμελιακά καινούργιο, οι ψηφοφόροι δύσκολα εγκαταλείπουν τους παλιούς, εξ ου και η άνετη δημοσκοπική προπόρευση της Μέρκελ. 

Ενώ, για πολλούς μήνες και σ’ ολόκληρο τον κόσμο φούντωναν τα δημοσιεύματα, τα στοιχεία και οι δηλώσεις πολιτικών, αναλυτών, αξιωματούχων και θεσμικών οργάνων για την πορεία της Ευρωζώνης προς τα βράχια, συνέπεια των πολιτικών επιλογών της Γερμανίας, η ίδια η χώρα θαρρείς και βρισκόταν απομονωμένη από κάθε εξωτερική πληροφόρηση, σε μια υγειονομική  ζώνη απόλυτης άγνοιας και προστασίας από μιαρές πληροφορίες, τόσο που η εφημερίδα FAZ σε ειρωνικό άρθρο της 22ας Αυγούστου να παρομοιάζει τη Γερμανία με απάνεμο νησί και τους Γερμανούς με ευτυχισμένους ανέμελους ανθρώπους, αδιάφορους και ανήξερους για τις τρικυμίες που πλήττουν τα γειτονικά νησιά στις νότιες θάλασσες, όχι μακριά από τις δικές τους.

Ματ...

Ευγενιος Αρανιτσης, απο την Ελευθεροτυπια...

Παρά τις προσπάθειες να τηρηθούν συμβολικά τα προσχήματα σε πολιτικό και συνταγματικό επίπεδο, η σταδιακή ιστορική παρακμή των εθνικών κρατών ως θεσμικών οντοτήτων, αναπόφευκτη συνέπεια της παγκοσμιοποίησης, επιταχύνεται οπουδήποτε και αν κοιτάξει κανείς, αρχής γενομένης από τα μεγάλα εθνικά συγκροτήματα του δυτικού κόσμου.

Φυσικά, η παγκοσμιοποίηση δεν θα είναι θεσμική παρά μόνον εκ των υστέρων - κατ' ουσίαν, ο ενοποιητικός μετασχηματισμός κυριεύει την ανθρωπότητα με τη μορφή της αστραπιαίας πλέον διάδοσης των στερεοτύπων ενός ορισμένου είδους ζωής, συνώνυμης με τη χρήση της τεχνολογίας των επικοινωνιών και της κατανάλωσης των εικόνων που αυτή διακινεί.
Ετσι, πέριξ του μητροπολιτικού κέντρου των ΗΠΑ, οι σημαίες και τα σύνορα τείνουν να αποτελέσουν σημεία απλώς διακοσμητικά: δισεκατομμύρια ατόμων με διαφορετικά διαβατήρια σκέφτονται, κινούνται, εργάζονται, συναλλάσσονται, ντύνονται, τρώνε, διασκεδάζουν, ταξιδεύουν, νοσηλεύονται και πεθαίνουν κατά τρόπο πανομοιότυπο. Απ' αυτή τη σκοπιά, ο όρος «ιμπεριαλισμός», που μεταχειρίζεται η Αριστερά στη ρητορική της για να χαρακτηρίσει την αμερικανική επέμβαση στη Συρία, στερείται νοήματος: ο ιμπεριαλισμός είναι «πολιτισμικός», τουτέστιν τεχνολογικός, και, για κακή μας τύχη, παίζει ήδη χωρίς αντίπαλο.
Μαζί με το κράτος-έθνος περιορίζεται και ο ρόλος του πολέμου όπως τον γνώριζε η ανθρωπότητα, δηλαδή σαν αιματηρή μετωπική σύγκρουση εθνών για την ικανοποίηση οικονομικών ή γεωπολιτικών συμφερόντων, συχνά συμβεβλημένων με «ηθικές» ή «ιστορικές» αναγκαιότητες. Τώρα οι πόλεμοι ξεσπούν σαν γιγαντιαίες αστυνομικές επιχειρήσεις καταστολής και παραδειγματισμού. Μετά απ' τον πόλεμο του Κόλπου, μετά απ' το Ιράκ, τη Γιουγκοσλαβία και το Αφγανιστάν, η από ημερών αναμενόμενη επίθεση τρόμου κατά της Συρίας επιβεβαιώνει πανηγυρικά αυτή την αναβάθμιση του πολέμου σε επιχείρηση σωφρονιστικής εφαρμογής ποινών κατά της «παραβατικότητας» μιας συγκεκριμένης κυβέρνησης.
Μολονότι το αίμα των θυμάτων δεν παύει να κοστίζει εξίσου ακριβά, η διάκριση μεταξύ πολέμου και ένοπλης επιβολής πειθαρχικών κυρώσεων είναι πρόδηλη, όσο και ιδιαίτερα εύγλωττη αναφορικά με το προς τα πού κατευθύνεται η γενική τάση. Αρχικώς με πλήγματα πυραύλων εξ αποστάσεως ασφαλείας, που προαναγγέλλονται και αναλύονται από ειδικούς χάριν των τηλεθεατών ή των χρηστών του Διαδικτύου και, εν συνεχεία, εφ' όσον τάχα προκύψει τέτοια «υποχρέωση», με αποστολή πεζοναυτών, για των οποίων την αποτελεσματικότητα προϋποτίθενται ταυτόχρονα η επιτελική στρατηγική και η ικανότητα αυτοσχεδιασμού στον ανταρτοπόλεμο, η αμερικανική δύναμη κρούσης εμφανίζεται, επίσημα πια, σαν εμπροσθοφυλακή διεθνών Μονάδων Αποκατάστασης της Τάξης - τα πλανητικά ΜΑΤ. Το γεγονός ότι η παγκόσμια κοινή γνώμη εξοικειώνεται ταχύτατα με αυτό το μοντέλο παραγωγής εξελίξεων, ίσως δείχνει ότι ο βομβαρδισμός με επικοινωνιακά όπλα είναι ελάχιστα λιγότερο επικίνδυνος από εκείνον με χημικά.

ο πόλεμος στη Συρία ή ο πόλεμος για τη Συρία...

Σωτήρης Ρούσσος, περιοδικο Χρονος...

Από το 1949 ώς το 1970 η Συρία ήταν ίσως η πιο ασταθής χώρα στον κόσμο. Ισχνά κοινοβουλευτικά διαλείμματα παρεμβάλλονταν ανάμεσα σε συνεχή στρατιωτικά πραξικοπήματα, περίπου ένα κάθε χρόνο. Μια χώρα μωσαϊκό εθνοθρησκευτικών ομάδων: Άραβες σουνίτες μουσουλμάνοι (περισσότεροι από το 50%), αλαουίτες (κλάδος των σιιτών μουσουλμάνων με πολλά στοιχεία όμως συγκρητισμού, περίπου 10%), χριστιανοί (ορθόδοξοι, Συροχαλδαίοι, καθολικοί, 10% του πληθυσμού), Κούρδοι (οι περισσότεροι σουνίτες μουσουλμάνοι, επίσης 10%), Δρούζοι και Αρμένιοι. Η ανάπτυξη του συριακού αραβικού εθνικισμού μονοπωλήθηκε στα χρόνια του μεσοπολέμου από τη σουνιτική μεγάλη γαιοκτημονική τάξη και λιγότερο από χριστιανούς ριζοσπάστες διανοούμενους. Η άνοδος του παναραβικού κινήματος Μπάαθ ήρθε κυρίως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο ως αντίδραση μεσαίων στρωμάτων (επιστημόνων, επαγγελματιών και μετέπειτα στρατιωτικών) στη γαιοκτημονική πολιτική κυριαρχία και στην αδυναμία της να αντιπαρατεθεί στο Ισραήλ στον πόλεμο του 1948.
Τρία ρήγματα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο
Το Μπάαθ αποτελεί την απάντηση στα τρία ρήγματα στη Συρία, τον εθνοθρησκευτικό διαχωρισμό, το κοινωνικοοικονομικό χάσμα μεταξύ των μεγάλων πόλεων και της υπαίθρου και τη μεγάλη ανισοκατανομή εισοδήματος μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων. Στον πρώτο διαχωρισμό αντιτάσσει έναν δυναμικό παναραβισμό στην αρχή, και στη συνέχεια, μετά την αποτυχία της ένωσης με τη νασερική Αίγυπτο (1958-61), την προώθηση του συριακού αραβικού εθνικισμού αντιιμπεριαλιστικής πρωτοπορίας των αραβικών λαών. Για να ξεπεραστεί η κοινωνικοοικονομική διαίρεση, το Μπάαθ κηρύσσει την ανάγκη αναδιανομής της γης και ουσιαστικής εξαφάνισης της μεγάλης σουνιτικής γαιοκτημονικής τάξης. Τέλος, για την εισοδηματική ανακατανομή, προωθεί ένα πείραμα «αραβικού σοσιαλισμού» με ευρεία επιδοματική πολιτική και προστασία της εγχώριας παραγωγής με ένα σύστημα υψηλών δασμών. Παρόλο που το Μπάαθ είναι πολιτικά ισχυρό ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, η εξουσία θα περάσει πραγματικά και σταθερά στα χέρια του όταν θα συνδεθεί με τους αλαουίτες στρατιωτικούς και ειδικά τον Χαφέζ αλ-Άσαντ το 1970.

Ευτυχώς, έχουμε τιμονιέρηδες....

Sotosblog...

Αν η σοβαρότητα και η υπευθυνότητα ήταν κριτήρια, τότε θα ήταν μάλλον αδύνατο να βρεθεί ελληνική κυβέρνηση από συστάσεως ελληνικού κράτους που να συγκρίνεται με τη σημερινή –υπολείπονται όλες οι άλλες, και δεν είναι αυτό κάτι εύκολο…  Δεν ξέρω μήπως θα έπρεπε να συμπεριλάβω μαζί με τις προηγούμενες ελληνικές που ωχριούν μπροστά της και τις ξένες όλων των εποχών. Μιλάμε για κυβέρνηση, όχι αστεία!
Απ’ όλους σοβαρότερος και πλέον υπεύθυνος είναι, φυσικά, ο επικεφαλής της. Παιδί εχέμυθο. Τάφος. Είχε από τον Ομπάμα πλήρη ενημέρωση, όπως ο ίδιος μας διαβεβαίωσε, κι έκαναν τα δυό τους, όπως είπε, διεξοδική ανάλυση για τις εξελίξεις στη Συρία, κι όμως δεν πήγε σαν τον φαφλατά ν’ αρχίσει να ενημερώνει τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, μόλις επέστρεψε από την Ουάσιγκτον. Ίσα-ίσα, περίμενε υπομονετικά. Και όταν ήρθε η κατάλληλη ώρα, αφού πρώτα ανέβηκε στο YouTube το βίντεο, που ανέβασαν οι Σύροι αντικαθεστωτικοί μια μέρα πριν από την επίμαχη επίθεση για να αποδείξουν ότι ο Άσαντ τους ρίχνει χημικά, και αφού πήρε από το διεθνή Τύπο το μήνυμα ότι ξεσηκώνουν οι Αμερικανοί όλη την υφήλιο, τότε μόνον συγκάλεσε υπουργικό για να ενημερώσει και να συντονίσει την ελληνική στάση. Όχι να τα λέει εδώ κι εκεί στον κάθε σούργελο υπουργό, να πηγαίνει μετά ο καθένας τους να τα αποκαλύπτει στα κανάλια· να μάθει ο Ομπάμα ότι διέρρευσαν τα σχέδιά του (που δεν έχει, όπως μαθαίνουμε από τον ίδιο, παρά τη διεξοδική ενημέρωση στον Αντωνάκη) και να αναγκαστεί να τ’ αλλάξει, αιφνιδιάζοντας την ανθρωπότητα. Αυτό δεν είναι σοβαρότητα και υπευθυνότητα κυβέρνησης;

Είναι αυτός ο τύπος Υπουργός Εξωτερικών;

του Σταθη, απο το enikos.gr...

Για πρώτη φορά στη νεώτερη διπλωματική ιστορία της χώρας, Ελληνας Υπουργός Εξωτερικών ταυτίζεται με μια ενδεχόμενη τυχοδιωκτική στρατιωτική επιχείρηση των Συμμάχων της χώρας (όπως αυτή που προετοιμάζεται τώρα κατά της Συρίας) χωρίς να κρατά, προσχηματικώς έστω, κάποιες στοιχειώδεις αποστάσεις, συνάδουσες με τα ιδιαίτερα και ειδικότερα συμφέροντα της χώρας - τα οποία επιμένουν να υπάρχουν (και μέσα και έξω απ’ το πλαίσιο των διεθνών υποχρεώσεων και δεσμεύσεων της Ελλάδας).
Ακόμα και ο Γιωργάκης, Υπουργός Εξωτερικών κατά την κρίση της Γιουγκοσλαβίας, έκανε τη βρώμικη δουλειά προσπαθώντας να την αποδώσει στις νατοϊκές και άλλες δεσμεύσεις της χώρας και όχι σε πρωτοβουλίες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. (Σύμφωνα με μια γελοιογραφία της εποχής, ο Γιωργάκης δεν υποστήριζε τον φονιά αλλά το όπλο του εγκλήματος...)
Η ελληνική εξωτερική πολιτική, στη διαχρονία του νεώτερου κράτους, μετά το 1832, χαρακτηρίζεται από (μόνιμη) υποτέλεια και συχνά από υποταγή προς τους εκάστοτε «συμμάχους», «προστάτες» κι επικυρίαρχους της χώρας.
Τώρα που η Ελλάδα έχει γίνει προτεκτοράτο και φόρου υποτελής Ειδική Οικονομική Ζώνη, οι φιλοδοξίες για αξιοπρεπή εξωτερική πολιτική θα ήταν αστείες.
Ομως, έως τώρα, ακόμα και κάτω απ’ αυτές τις δραματικές συνθήκες, δεν είχε εισέτι βρεθεί ο Ελληνας Υπουργός Εξωτερικών που θα παραγνώριζε την έστω στοιχειώδη εξυπηρέτηση των όποιων εθνικών συμφερόντων, χάριν μιας απόλυτης ταύτισης με τις υπέρτερες επιδιώξεις των επικυριάρχων μας. Ευρέθη.
Ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος -«ο χειρότερος Υπουργός Οικονομικών στην Ευρωπαϊκή Ενωση» κατά την κρίση τότε των Ευρωπαίων συναδέλφων του- βάλθηκε να αποδείξει πόσο «καλό παιδί» είναι και, βασιλικότερος του βασιλέως, να υιοθετήσει έναν παράνομο πόλεμο στο όνομα της νομιμότητας.
Εως τώρα η ελληνική εξωτερική πολιτική σε κρίσεις όπως στη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, τη Λιβύη κι άλλες ομοειδείς, είτε οι πόλεμοι ήταν υπό την αιγίδα του ΟΗΕ είτε υπό τυχάρπαστα σχήματα όπως οι «συμμαχίες των προθύμων», ακολουθούσε την πολιτική των συμμάχων της σαν το σκυλάκι με την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια, χωρίς να λεονταρίζει κι από πάνω όπως κάνει τώρα ο κ. Βενιζέλος, νομίζοντας ότι η εξωτερική πολιτική έχει να κάνει με τον ΦΠΑ στις μπουγάτσες.

Έχουμε πόλεμο. Όχι τώρα, πάντα...

2310net...

Όπως όλα δείχνουν η ανθρωπότητα μπαίνει σε μία ακόμα φάση ένοπλης σύρραξης. Αυτή τη φορά στη Συρία. Το ενδιαφέρον για τα γεγονότα είναι τεράστιο, όπως κάθε φορά που ξεσπά ένας πόλεμος. Ξεσπα; Λάθος λέξη. Κορυφώνεται είναι η σωστή. Ο πόλεμος, στο στάδιο που βρίσκεται στην εποχή μας ο παγκόσμιος καπιταλισμός δεν είναι μια στιγμή, δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, δεν είναι η κατάσταση εξαίρεσης. Είναι ο κανόνας. Τα όπλα, οι σφαίρες, οι βόμβες, το αίμα, οι νεκροί, οι πρόσφυγες έρχονται όταν κρίνεται πως ο πόλεμος δεν μπορεί να συνεχιστεί με «ειρηνικά» μέσα.

Από το 2001 στο Αφγανιστάν, με αφορμή το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους, έχει ξεκινήσει ένα ασταμάτητο γαϊτανάκι πολεμικών επιχειρήσεων με θύτες τους «καλούς» (ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ και από κοντά και η χώρα μας) και θύματα κάθε φορά μια διαφορετική χώρα. Τα προσχήματα είναι λίγο-πολύ τα ίδια: Τρομοκρατία, καταπάτηση δημοκρατικών δικαιωμάτων και όποιο άλλο εξόφθαλμο ψέμα σκαρφιστεί η κάθε φορά διορισμένη ηγεσία των μεγάλων κρατών που αποφασίζουν.

Παρόμοιες είναι και οι αντιδράσεις των κρατών ή των λαών. Κάποιοι θεσμολάγνοι κρύβονται πίσω από αποφάσεις και τοποθετήσεις οργανισμών-φαντασμάτων, όπως το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Θαρρείς και η βόμβα που θα πέσει με την έγκριση του ΟΗΕ δεν θα σκοτώσει, δεν θα διαμελίσει, δεν θα καταστρέψει.

Άλλοι παρακολουθούν τον πόλεμο ως εικόνα στις ειδήσεις, εντυπωσιασμένοι από τα γεγονότα. Έχουν εκλείψει, λόγω οικονομικής στενότητας, οι δυνατότητες των καναλιών να στέλνουν ανταποκριτές με γιλέκα στις εμπόλεμες ζώνες κι έτσι το διαδίκτυο καλείται να καλύψει το κενό. Τα “like”  και τα “share” στις φωτογραφίες των νεκρών παιδιών δίνουν και παίρνουν. Πολλές φορές εμφανίζεται και οι γνωστές θεωρίες συνομωσίας για να ενισχύσουν το μίσος προς τους δολοφόνους. Τελευταία, με την άνοδο της επίσημης φωνής της συνομωσίας στην χώρα μας, αυτές οι θεωρίες μπορεί να χρησιμεύσουν και ως απόδειξη ότι εξυφαίνεται ένα σχέδιο καταστροφής της Ελλάδας.

Σε κάθε περίπτωση ο αποτροπιασμός όλων είναι κοινός. Τα εγκλήματα του πολέμου σε κανέναν δεν αρέσουν και δύσκολα, σε αντίθεση με αυτά της «ειρήνης»,  βρίσκει κανείς επαρκείς δικαιολογίες για να τα καλύψει. Ο αποτροπιασμός όμως αυτός διαρκεί όσο ένα κλικ, όσο ένα βίντεο στις ειδήσεις. Τον διαδέχεται ο εφησυχασμός ότι εδώ έχουμε ειρήνη, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ο καημένος, ο φουκαράς, ο ταλαίπωρος άνθρωπος (χτες Αφγανός, Ιρακινός, σήμερα Σύριος) μετατρέπεται σε αλήτη, κλέφτη, δολοφόνο λαθρομετανάστη που βρωμάει και ήρθε εδώ και μας έκλεψε την ευτυχία.

Τι απέμεινε από την Αραβική Ανοιξη...

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, απο την Καθημερινη...
Οι δραματικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών στην Αίγυπτο ενίσχυσαν τη θέση όσων αντιμετώπιζαν εξαρχής με περιφρονητική διάθεση ή αίσθηση ματαιότητας τη λεγόμενη Αραβική Ανοιξη. Παρόμοιες διαθέσεις μοιράζονται, παραδόξως, άνθρωποι που βρίσκονται σε αντίθετες πλευρές του πολιτικού φάσματος: συντηρητικοί, που είναι έτοιμοι να δουν στο τέλος κάθε λαϊκής εξέγερσης την οικονομική κατάρρευση, το πολιτικό χάος και την ηθική εξαχρείωση, αλλά και αριστεροί, οι οποίοι εύκολα διακρίνουν πίσω από κάθε κίνημα που δεν ανταποκρίνεται στα δικά τους στερεότυπα τον δάκτυλο της Αμερικής ή των διεθνών ελίτ του χρήματος.
Στοιχειώδης ρεαλισμός επιβάλλει να αναγνωρίσουμε ότι ο κύκλος που άνοιξε τον καυτό χειμώνα του 2010-2011 με την ανατροπή των καθεστώτων Μπεν Αλι και Μουμπάρακ σε Τυνησία και Αίγυπτο, αντίστοιχα, κλείνει κάπου εδώ, με τα άμεσα αποτελέσματά του να κυμαίνονται από αμφίβολα έως απογοητευτικά. Η χθεσινή αποφυλάκιση του δικτάτορα Χόσνι Μουμπάρακ αποτελεί το συμβολικό επιστέγασμα μιας σειράς εντονότατα αρνητικών τάσεων.
Στην Αίγυπτο, τη χώρα που θα καθορίσει το πρόσημο των εξελίξεων στον αραβικό κόσμο, η τραγική ανεπάρκεια του μετριοπαθούς Ισλάμ στην πρώτη κυβερνητική του δοκιμασία δημιούργησε γόνιμο έδαφος για το στρατιωτικό πραξικόπημα της 3ης Ιουλίου, το οποίο εξελίσσεται σε εκδικητική παλινόρθωση του παλιού, τυραννικού καθεστώτος και μάλιστα σε χειρότερη μορφή. Στη Συρία, μια αρχικά δημοκρατική και ειρηνική εξέγερση εξελίχθηκε σε ζοφερό εμφύλιο πόλεμο, με εγκλήματα πολέμου και από τις δύο πλευρές, που έχουν συσσωρεύσει, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Εθνη, περίπου 100.000 νεκρούς και δύο εκατομμύρια πρόσφυγες. Στη Λιβύη, η επέμβαση του ΝΑΤΟ οδήγησε στην ουσιαστική διάλυση του κράτους: μια κεντρική κυβέρνηση όπου πλειοψηφούν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και η οποία ελέγχει μόνο την Τρίπολη και τη Μισράτα μέχρι να πέσει ο ήλιος, ενώ η πλούσια σε πετρέλαια Κυρηναϊκή βρίσκεται σε τροχιά απόσχισης και οι σεκιουριτάδες που «φρουρούν» τους τερματικούς σταθμούς του πετρελαίου επιχειρούν να πουλήσουν μόνοι τους τον μαύρο χρυσό στις ξένες εταιρείες.
Ωστόσο, η δημοσιογραφική καταγραφή των άμεσων αποτελεσμάτων δεν μπορεί να προκαταλάβει την ιστορική αποτίμηση των τεκτονικών ανατροπών στον αραβικό κόσμο. Γιατί άραγε θα έπρεπε να περιμένουμε από τους Αραβες να διανύσουν μέσα σε δύο χρόνια την απόσταση που κάλυψαν οι Δυτικοί μέσα σε δύο αιώνες; Η Γαλλία χρειάστηκε 156 από την ένδοξη επανάστασή της μέχρι την κατοχύρωση του γενικού εκλογικού δικαιώματος, η Αμερική 189 και η Βρετανία 277, αφού μεσολάβησαν αντεπαναστάσεις και παλινορθώσεις, εμφύλιοι πόλεμοι και εξεγέρσεις μειονοτήτων. Παρ’ όλες τις δυσκολίες και τον μεγάλο φόρο αίματος μιας μακρόχρονης μεταβατικής περιόδου, η θεμελιώδης κατάκτηση της Αραβικής Ανοιξης, η πολιτική αφύπνιση λαών που είχαν συνηθίσει να αφήνουν τις τύχες τους στα χέρια φωτισμένων ή μη τυράννων, είναι πολύ δύσκολο να αναιρεθεί.