Το Ισραήλ αποσυντονισμένο από τον πόλεμο στη Συρία...

Boms Nir , Hazani Asaf , μεταφραση Χ. Λογοθετης, απο monde diplomatique...

Εδώ και περισσότερα από τρία χρόνια, η Συρία έχει βυθιστεί σε ένα λουτρό αίματος. Το ένα τρίτο του πληθυσμού της έχει πάρει τον δρόμο της εξορίας. Οι μισές υποδομές της έχουν καταστραφεί. Το χάος στη Συρία ενισχύει τους φόβους που έχει το Ισραήλ για την ασφάλειά του. Το Τελ-Αβίβ ταλαντεύεται ανάμεσα στην εχθρότητά του προς το καθεστώς της Δαμασκού και τον φόβο να καταλάβουν την εξουσία στη Συρία ακραίες ισλαμικές ομάδες.

Από το ισραηλινό λεξιλόγιο, δεν λείπουν οι όροι για να περιγραφούν τα γεγονότα που αναστατώνουν τον αραβικό κόσμο εδώ και μερικά χρόνια. Οι όροι αυτοί αποτυπώνουν τον τρόπο που οι διάφορες πλευρές αντιλαμβάνονται τις αλλαγές. Έτσι, η « αραβική άνοιξη » των πρώτων ημερών έγινε, με το πέρασμα των μηνών, ένας επικίνδυνος « χειμώνας του ακραίου ισλαμισμού » και, κατόπιν, μπροστά στη συνεχιζόμενη αδυναμία των ηγετών του Ισραήλ να προσδιορίσουν ακόμα και τον χαρακτήρα των μετασχηματισμών, μια « μεσανατολική αναστάτωση ». Τελικά, η τάση ταλάντευσης μεταξύ αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας μετατράπηκε σε βαθιά αμηχανία.

Το Ισραήλ, έχοντας εντυπωσιαστεί από τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που προκάλεσε η αυτοπυρπόληση του Μοχάμεντ Μπουαζίζι στην Τυνησία, αντιμετώπισε, αρχικά, τις διαδηλώσεις « εκεί », μακριά από τα σύνορά του, σαν μια συναρπαστική κοινωνιολογική εμπειρία. Έχει πειστεί, μάλιστα, ότι αποτελεί μια εντελώς διαφορετική οντότητα, μια ξεχωριστή περίπτωση στη Μέση Ανατολή. Ο πρώην πρωθυπουργός (1999-2001) και υπουργός Άμυνας (2007-2013), Εχούντ Μπαράκ, χαρακτήριζε τη χώρα του ως « μια βίλα στη μέση της ζούγκλας ». Και, για το κατεστημένο, το « κίνημα των σκηνών » του 2011 [1], καλοκαιρινή περιπέτεια που εμπνεόταν περισσότερο από τα ευρωπαϊκά και αμερικανικά κινήματα (« αγανακτισμένοι », Occupy Wall Street), αντανακλούσε μάλλον μια κάποια κοινωνική δυσαρέσκεια παρά μια διάχυση των περιφερειακών αναταράξεων.

Στην αρχή, το Ισραήλ, επιδεικνύοντας σύνεση, προτίμησε να παραμείνει αμέτοχο στις εξελίξεις. Μολονότι η « αραβική άνοιξη » βρισκόταν τακτικά στα πρώτα θέματα των μέσων ενημέρωσης, οι αλλαγές στη Σαουδική Αραβία, στην Υεμένη και στο Μπαχρέιν αποσιωπήθηκαν εντελώς, καθώς δεν αφορούσαν άμεσα την ασφάλεια του εβραϊκού κράτους.

Η « αραβική άνοιξη » δεν έχει πει την τελευταία της λέξη...

Ben Abdallah El-Alaoui Hicham,   monde-diplomatique,  μεταφραση Χαρης Λογοθέτης...

Τρία χρόνια μετά το ξέσπασμα του κινήματος που ανέτρεψε τις δικτατορίες των Ζιν Ελ-Αμπιντίν Μπεν Αλί, Χόσνι Μουμπάρακ και Μουαμάρ Καντάφι, το κύμα αμφισβήτησης στον αραβικό κόσμο, το οποίο απειλείται από την ανάμιξη των ξένων δυνάμεων και τις θρησκευτικές διαιρέσεις, αναζητά μια δεύτερη πνοή. Ενώ η Συρία ζει το χειρότερο σενάριο, η Τυνησία, από την πλευρά της, επιβεβαιώνει ότι το όραμα των πολιτικών ελευθεριών και η αναζήτηση συμβιβασμών μπορούν να οδηγήσουν σε πραγματικά βήματα προόδου.

Στις απαρχές της, η « αραβική άνοιξη » τίναξε στον αέρα τις δυτικές προκαταλήψεις. Κλόνισε τα στερεότυπα του οριενταλισμού για τη δήθεν έμφυτη ανικανότητα των Αράβων να επινοήσουν ένα δημοκρατικό σύστημα και διέλυσε την πεποίθηση ότι δεν άξιζαν παρά να τους κυβερνούν διάφοροι δεσπότες. Τρία χρόνια μετά, το τοπίο έχει σκοτεινιάσει. Οι αβεβαιότητες παραμένουν στο ακέραιο όσον αφορά την έκβαση της διαδικασίας, η οποία μπαίνει στην τέταρτη φάση της.

Στο πρώτο στάδιο, που ολοκληρώθηκε το 2011, ένα γιγάντιο κύμα διεκδικήσεων που σχετίζονταν με την αξιοπρέπεια και την ιδιότητα του πολίτη εκδηλώθηκε με μαζικές και αυθόρμητες κινητοποιήσεις. Το επόμενο στάδιο, το 2012, ήταν η αναδίπλωση των αγώνων στο τοπικό τους πλαίσιο και η προσαρμογή τους στην ιστορική κληρονομιά της κάθε χώρας. Παράλληλα, διάφορες εξωτερικές δυνάμεις άρχισαν να ωθούν τις συγκρούσεις σε πιο επικίνδυνες κατευθύνσεις, οδηγώντας τους λαούς στην κατάσταση που αντιμετωπίζουν σήμερα.

Την περσινή χρονιά, λοιπόν, η διαδικασία πέρασε σε μια τρίτη φάση, η οποία σημαδεύτηκε από τη διεθνοποίηση και την όλο και πιο επιθετική ανάμιξη των περιφερειακών και δυτικών δυνάμεων.

Από την Muscat στην Hague...

Left Liberal Synthesis...

Εκτός από την ΕΕ μια άλλη  χαλαρή οικονομική και πολιτική ένωση τρίζει.

Η συνεργασία Gcc (Gulf Corporation Council),στην οποία συμμετέχουν   όλα τα κράτη της αραβικής χερσονήσου εκτός της Υεμένης, έχει προβλήματα. Η αρχική κατεύθυνση για μια βαθύτερη πολιτική και οικονομική ένωση , αναστέλλεται εξαιτίας κυρίως του Ομάν. Ακριβώς την περίοδο , όπου οι Ιρανοαμερικανικές σχέσεις εξομαλύνονται και θα περίμενε κανείς , ότι οι πλούσιοι του "κόλπου" θα επιτάχυναν τη συνεργασία, η ομαλότητα λειτουργεί σχεδόν διαλυτικά.

Το GCC μοιάζει με την πρώιμη ΕΟΚ. Έχει συνθήκες και συμφωνίες, τελωνειακής ένωσης, συγχρονισμού τηλεπικοινωνιών, ενίσχυσης των πολιτιστικών συναλλαγών. Η πολιτική συμφωνία έχει ένα υπόβαθρο κοινής ιστορίας και ένα οραματισμό ειρηνικής συνύπαρξης.

Τι απέμεινε από την Αραβική Ανοιξη...

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, απο την Καθημερινη...
Οι δραματικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών στην Αίγυπτο ενίσχυσαν τη θέση όσων αντιμετώπιζαν εξαρχής με περιφρονητική διάθεση ή αίσθηση ματαιότητας τη λεγόμενη Αραβική Ανοιξη. Παρόμοιες διαθέσεις μοιράζονται, παραδόξως, άνθρωποι που βρίσκονται σε αντίθετες πλευρές του πολιτικού φάσματος: συντηρητικοί, που είναι έτοιμοι να δουν στο τέλος κάθε λαϊκής εξέγερσης την οικονομική κατάρρευση, το πολιτικό χάος και την ηθική εξαχρείωση, αλλά και αριστεροί, οι οποίοι εύκολα διακρίνουν πίσω από κάθε κίνημα που δεν ανταποκρίνεται στα δικά τους στερεότυπα τον δάκτυλο της Αμερικής ή των διεθνών ελίτ του χρήματος.
Στοιχειώδης ρεαλισμός επιβάλλει να αναγνωρίσουμε ότι ο κύκλος που άνοιξε τον καυτό χειμώνα του 2010-2011 με την ανατροπή των καθεστώτων Μπεν Αλι και Μουμπάρακ σε Τυνησία και Αίγυπτο, αντίστοιχα, κλείνει κάπου εδώ, με τα άμεσα αποτελέσματά του να κυμαίνονται από αμφίβολα έως απογοητευτικά. Η χθεσινή αποφυλάκιση του δικτάτορα Χόσνι Μουμπάρακ αποτελεί το συμβολικό επιστέγασμα μιας σειράς εντονότατα αρνητικών τάσεων.
Στην Αίγυπτο, τη χώρα που θα καθορίσει το πρόσημο των εξελίξεων στον αραβικό κόσμο, η τραγική ανεπάρκεια του μετριοπαθούς Ισλάμ στην πρώτη κυβερνητική του δοκιμασία δημιούργησε γόνιμο έδαφος για το στρατιωτικό πραξικόπημα της 3ης Ιουλίου, το οποίο εξελίσσεται σε εκδικητική παλινόρθωση του παλιού, τυραννικού καθεστώτος και μάλιστα σε χειρότερη μορφή. Στη Συρία, μια αρχικά δημοκρατική και ειρηνική εξέγερση εξελίχθηκε σε ζοφερό εμφύλιο πόλεμο, με εγκλήματα πολέμου και από τις δύο πλευρές, που έχουν συσσωρεύσει, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Εθνη, περίπου 100.000 νεκρούς και δύο εκατομμύρια πρόσφυγες. Στη Λιβύη, η επέμβαση του ΝΑΤΟ οδήγησε στην ουσιαστική διάλυση του κράτους: μια κεντρική κυβέρνηση όπου πλειοψηφούν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και η οποία ελέγχει μόνο την Τρίπολη και τη Μισράτα μέχρι να πέσει ο ήλιος, ενώ η πλούσια σε πετρέλαια Κυρηναϊκή βρίσκεται σε τροχιά απόσχισης και οι σεκιουριτάδες που «φρουρούν» τους τερματικούς σταθμούς του πετρελαίου επιχειρούν να πουλήσουν μόνοι τους τον μαύρο χρυσό στις ξένες εταιρείες.
Ωστόσο, η δημοσιογραφική καταγραφή των άμεσων αποτελεσμάτων δεν μπορεί να προκαταλάβει την ιστορική αποτίμηση των τεκτονικών ανατροπών στον αραβικό κόσμο. Γιατί άραγε θα έπρεπε να περιμένουμε από τους Αραβες να διανύσουν μέσα σε δύο χρόνια την απόσταση που κάλυψαν οι Δυτικοί μέσα σε δύο αιώνες; Η Γαλλία χρειάστηκε 156 από την ένδοξη επανάστασή της μέχρι την κατοχύρωση του γενικού εκλογικού δικαιώματος, η Αμερική 189 και η Βρετανία 277, αφού μεσολάβησαν αντεπαναστάσεις και παλινορθώσεις, εμφύλιοι πόλεμοι και εξεγέρσεις μειονοτήτων. Παρ’ όλες τις δυσκολίες και τον μεγάλο φόρο αίματος μιας μακρόχρονης μεταβατικής περιόδου, η θεμελιώδης κατάκτηση της Αραβικής Ανοιξης, η πολιτική αφύπνιση λαών που είχαν συνηθίσει να αφήνουν τις τύχες τους στα χέρια φωτισμένων ή μη τυράννων, είναι πολύ δύσκολο να αναιρεθεί.

Σκέφτομαι...

Της Τζινας Πολιτη απο την Αυγη...

Σκέφτομαι τα κατεστραμμένα σπίτια, τις ρημαγμένες πόλεις και τα χωριά, τα αίματα των αθώων στους δρόμους, τους προσφιλείς νεκρούς που άφησαν θαμμένους και άθαφτους οι 450.000 χιλιάδες πρόσφυγες, γυναίκες, άνδρες, γέροι και παιδιά από τη Συρία, που «συνωστίζονται» στα σύνορα της Τουρκίας. Σκέφτομαι και όλους τους άλλους, τους χιλιάδες πρόσφυγες από τη Λιβύη για τους οποίους τίποτα δεν ακούμε.
Στρέφω το βλέμμα μου προς την Αίγυπτο για να δω τ’ αποτελέσματα που έφερε η «αναίμακτη» επανάσταση της ένδοξης πλατείας Ταχρίρ και βλέπω ότι ο αιγυπτιακός λαός δεν πήρε τη μοίρα του στα χέρια του. Άλλοι τον ορίζουν πάλι όπως και πριν, άλλοι εκμεταλλεύονται τον πλούτο της χώρας τους και της εργασίας τους, το ΔΝΤ βρίσκεται πάντα ante portes για να βοηθήσει με έντοκα δάνεια και όρους σκληρούς για την «ανασυγκρότηση» και αυτών των χωρών.
Ναι, πράγματι, ευφυέστατη αυτή η στρατηγική που εμφανίστηκε αμέσως μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση! Τώρα, αντί η αυτοκρατορία να κάνει εντυπωσιακούς πολέμους χάριν της Δημοκρατίας (διότι ο ιερός σκοπός αγιάζει τα ανίερα μέσα), όπως στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, αντί να γίνεται μισητή στον ειρηνόφιλο κόσμο και ν’ ακούει την κραυγή «Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι», τώρα βγάζει την ουρά της και τα πολυδάπανα οπλικά της συστήματα  από τη μέση και βάζει τους λαούς να πολεμάνε μεταξύ τους λυσσαλέα για να ελευθερωθούν από τους πρώην φίλους της, τώρα στυγνούς δικτάτορες, ώστε να κατακτήσουν και οι λαοί αυτοί το ιδεώδες της «δημοκρατίας», να φτάσουν επιτέλους στο δεύτερο στάδιο «εξέλιξης» μετά την απελευθέρωσή τους από την αποικιοκρατία!
«Εμφύλιοι πόλεμοι» λοιπόν ξεσπούν παντού, χάριν της Δημοκρατίας, που όπως φαίνεται εμψυχώνει από καιρό και τα πλήθη ενάντια στον δικτάτορα του Ιράν και πιο πρόσφατα ακόμα και τα πλήθη της «εκδημοκρατισμένης» Ρωσίας, που στενάζουν κάτω από την εξουσία του δεσποτικού Πούτιν.
Ναι, τα ακούμε, τα διαβάζουμε και μαθαίνουμε όλοι εμείς οι αφελείς ότι πίσω από αυτόν τον περί δημοκρατίας αγώνα των υπανάπτυκτων λαών, στον οποίο φιλάνθρωπα παραστέκονται οι ουμανιστικές δυνάμεις της Δύσης, κρύβεται μια αδυσώπητη «γεωπολιτική» στρατηγική που αφορά στα πετρέλαιά τους, στο φυσικό τους αέριο, στα συμφέροντα μεγάλων κατασκευαστικών εταιρειών και πολεμικών βιομηχανιών, στον πακτωλό μαύρου χρήματος που ρέει στις τράπεζες από το δουλεμπόριο απελπισμένων, ξεριζωμένων, ανθρώπινων σωμάτων και ψυχών.
Και άλλα πολλά κρυφά «σχέδια» φαίνεται πως έχουν καταστρώσει οι ισχυροί για τους ανίσχυρους λαούς, μα που εμείς δεν θα τα γνωρίσουμε ποτέ, μόνο ξάφνου βλέπουμε τα αποτελέσματά τους ως θέαμα στις τηλεοράσεις μας, ένα θέαμα η «ρητορική» του οποίου, βασιζόμενη στο γνωστό argumentum ad hominem, προκαταλαμβάνει την αντίδραση του «πολιτισμένου» τηλεθεατή. Κι όταν ξάφνου γίνεται και η δική μας χώρα, ο δικός μας λαός, παγκόσμιο θέαμα στην τηλεόραση καταλαβαίνουμε ότι έχει στηθεί και για μας η παγίδα. Αυτή η άλλη παγίδα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, που στοχεύει στη φτωχοποίηση, την εξαθλίωση και τον «συνετισμό» των διεφθαρμένων λαών του ευρωπαϊκού Νότου.
Έτσι, μέσω μιας χρησιμοθηρικής εφαρμογής του ιδεώδους της «δημοκρατίας» πέραν του αδιαμφισβήτητου υλικού κέρδους οι ισχυροί απολαμβάνουν τώρα  και το ηθικό κέρδος του ξεπλύματος από τον ψόγο ότι χάριν των συμφερόντων τους έστηναν και στήριζαν αιμοσταγείς δικτάτορες. Τώρα, είναι οι ίδιοι οι υπανάπτυκτοι λαοί που αποφασίζουν από μόνοι τους να διεκδικήσουν τη «δημοκρατία», αγνοώντας ότι στην πραγματικότητα υποτάσσονται και πάλι σε μια νέα, δολιότερης μορφής, αποικιοκρατία!
Με τον ίδιο τρόπο, μέσω μιας χρησιμοθηρικής εφαρμογής των ηθικών αξιών της εγκράτειας, της λιτότητας και της «σύνεσης», αξίες που ανακόπτουν την πορεία της παρακμής των λαών από την αλόγιστη σπατάλη και τη διαφθορά που τις χαρακτήριζαν, οι ισχυρές χώρες του Βορρά, με πόνο ψυχής, αναστέλλουν «προσωρινά» τις δημοκρατικές ελευθερίες, κουρελιάζουν τα Συντάγματα των χωρών αυτών και τα συνταγματικά κατοχυρωμένα εργατικά τους δικαιώματα, εξευτελίζουν τις κοινοβουλευτικές, δημοκρατικές διαδικασίες και επιβάλλουν μια «καλυμμένη» αλλά αναγκαία «αποικιοκρατία» προκειμένου οι «υπερχρεωμένες» χώρες του Νότου, κάτω από τη σιδερένια επιτήρηση των δανειστών τους, να αναμορφωθούν και να ακολουθήσουν τον «ίσιο δρόμο».
Από τον 16ο Αιώνα χρονολογείται αυτή η «ηθική» αντιπαλότητα Βορρά - Νότου (ας όψεται ο Μακιαβέλι) που υπέκρυπτε άλλης μορφής οικονομικούς και εδαφικούς ανταγωνισμούς και μόνο η λογοτεχνία και η τέχνη είχαν το θάρρος, στη διάρκεια των αιώνων, να αντιστρέφουν κατά καιρούς τους αντιθετικούς αυτούς όρους, να υμνούν τον ζωοποιό Νότο και να καταδικάζουν τον νεκρόφιλο Βορρά. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία στην οποία κάποτε θα επανέλθω.
Υπάρχει, ωστόσο, σε όλη αυτή την επιχείρηση «σωτηρίας», που από τη μια στηρίζει τους αγώνες για τη Δημοκρατία κι από την άλλη επιβάλλει την περιστολή της, μια ριζική αντίφαση που εκδηλώνεται στο επίπεδο της ιδεολογίας. Γιατί, ενώ το «εποικοδόμημα» της παγκοσμιοποίησης κατασκευάστηκε πάνω στα θεμέλια αυτού που στον 19ο Αιώνα ονομάστηκε από τον Auguste Comte «Η Θρησκεία της Ανθρωπότητας», μια «θρησκεία» που υπερέβαινε την «πάλη των τάξεων» και των «εθνών», που οδηγούσε τις ανθρώπινες συνειδήσεις προς μια σφαίρα ηθικών αξιών κατανόησης, συμφιλίωσης και αλληλεγγύης, αυτή η θεμελιώδης αρχή μοιάζει στις μέρες μας να έχει πλήρως καταρρεύσει.
Έτσι, ο σεβασμός στη διαφορά και στην παραδοχή του Άλλου, η καταπολέμηση των καταστροφικών εθνικών, φυλετικών, θρησκευτικών ανταγωνισμών, του φανατισμού και τα μισαλλόδοξων παθών που αυτοί συνεπάγονταν, αυτό το νέο πανανθρώπινο σύστημα αξιών που έδινε μια πρωτόγνωρη ελευθερία στα άτομα ως προς την επιλογή των ταυτοτήτων τους και προωθούσε τον συμφιλιωτικό «υβριδισμό» -έτσι ώστε και η Δύση να έχει το γιόγκα της και η Ανατολή το blue jean της- πάνω ή κάτω από την κελεμπία δεν έχει σημασία, όλα αυτά τα «υψηλά και ωραία» σκάσανε σαν φούσκες μαζί με την οικονομική κρίση και τα στερεότυπα του μίσους, της αγεφύρωτης διαφοράς του εθνικισμού, του ρατσισμού και του σεξισμού επανήλθαν δριμύτερα στο χρηματιστήριο των ηθικών αξιών!
Ο νεοφιλελευθερισμός έστησε ξανά στις πολυτελείς επαύλεις του το πορτρέτο του προπάππου του: αναστήθηκε η «πάλη των τάξεων», επανήλθε το χριστιανικό αίσθημα της φιλανθρωπίας και μαζί η αδήριτη πειθαρχία και τιμωρία όσων κρίνονται ανίκανοι να ακολουθήσουν το δόγμα της «αυτοβοήθειας» (self help) και να προκόψουν.
Έτσι, σύντομα, πλάι στους περίφρακτους χώρους επιτήρησης των λαθρομεταναστών, θα δούμε να αναγείρονται και τα «poorhouses», οι οίκοι εγκλεισμού και επιτήρησης των φτωχών ανέργων και των οικογενειών τους, που εγκαινίασε η βικτωριανή Αγγλία! Όπως τότε, το επικερδές σωματεμπόριο θα γεμίζει την Ευρώπη με πεινασμένες, άνεργες γυναίκες - πόρνες, το νοθευμένο όπιο θα κάνει θραύση στις φτωχογειτονιές, ενώ το δουλεμπόριο, χάρη στο επιχειρησιακό σχέδιο Δημοκρατία, θα θησαυρίζει από τις ορδές των απελπισμένων, απάτριδων λαθρομεταναστών.
Το ευγενές αίσθημα του αντιρατσισμού, που μεγαλόψυχα ευαγγελίζονταν οι ελίτ των προηγμένων χωρών, όταν άνοιγαν τα σύνορα τους για να εισρεύσουν φτηνά εργατικά χέρια και μαύρη εργασία, τώρα θα παταχθεί αμείλικτα και τη θέση του θα πάρει ένας ανελέητος ρατσισμός,  ανεκτίμητο όπλο για να καλύπτει τα μεγάλα συμφέροντα και τα τερατώδη, επιχειρησιακά σχέδια του καζινοκαπιταλισμού!
Γιατί μπορεί τα στρατόπεδα εγκλεισμού μερικών εκατοντάδων λαθρομεταναστών να ικανοποιεί το εθνικό φρόνημα των πολιτών και να τους προσφέρει την ψευδαίσθηση της προστασίας, μπορεί η σαδιστική βία πάνω σε απελπισμένα, ανυπεράσπιστα σώματα μεταναστών να φουντώνει το ένστικτο της αιμοβορίας και να συσπειρώνει την αγέλη, όμως τα μέσα αυτά δεν είναι καν «ημίμετρα», δεν πρόκειται ποτέ να λύσουν το τεράστιο μεταναστευτικό πρόβλημα που διογκώνεται μέρα με τη μέρα.
Όπως δεν πρόκειται να το λύσουν ποτέ ούτε τα αντι-ρατσιστικά, ανθρωπιστικά, φιλεύσπλαχνα λόγια, λόγια, λόγια που εκφέρονται στα Συμβούλια της Ευρώπης, στο Ευρωκοινοβούλιο και στα κοινοβούλια των πολιτισμένων Ευρωπαϊκών χωρών.
Γιατί η ρίζα του κακού βρίσκεται αλλού! Και αυτό είναι που πρέπει να καταλάβουν οι λαοί και ενάντια σε αυτό πρέπει να παλέψουν, αντί να παλεύουν και να εξοντώνονται μεταξύ τους. Ενάντια σε εκείνες της δυνάμεις που προσφέρουν τη Δημοκρατία α λα καρτ, ληστεύουν τον Πλούτο των Εθνών και εξαθλιώνουν τους λαούς, ενώ η μπίλια της ρουλέτας πάντα σταματά στο στημένο παιχνίδι των αμύθητων κερδών τους.

Αραβικό φθινόπωρο...

Eagainst.com...

Την ώρα που γράφεται αυτό το άρθρο, σχεδόν ολόκληρος ο αραβικός κόσμος συγκλονίζεται από βίαιες διαδηλώσεις μουσουλμάνων φονταμενταλιστών. Αφορμή υπήρξε ένα ανόητο – βλάσφημο και προσβλητικό με βάση την άποψη των μουσουλμάνων – video για τον προφήτη του Ισλάμ, Μωάμεθ, που φέρει τον τίτλο, Innocence of Muslims και αποτελεί δημιούργημα του ακροδεξιού πάστορα Terry Jones από τη Φλόριντα των Η.Π.Α, (γνωστός, μεταξύ άλλων, για τις ακραίες αντι-Ισλαμικές του θέσεις, αλλά και για την ιδέα του να καθιερωθεί μια νέα γιορτή, που θα ονομάζεται International Judge Muhammad Day, και, κατά την κρίση του, θα πρέπει συμβολικά να τιμάται στις 11 του Σεπτέμβρη, ακριβώς την ημέρα που πραγματοποιήθηκε η επίθεση στους δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης). Έτσι, ο μουσουλμανικός όχλος επέλεξε να εκφράσει την οργή του και το αντι-δυτικό του μένος, πραγματοποιώντας επιθέσεις σε πρεσβείες των Η.Π.Α και άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους δεκάδες άνθρωποι, μεταξύ αυτών και ο πρέσβης των ΗΠΑ στη Λιβύη, Christopher Stevens, έπειτα από επίθεση εξαγριωμένων «διαδηλωτών», στο Αμερικανικό Προξενείο της Τρίπολης.
Μουσουλμάνοι, όμως, διαδήλωσαν και σε πολλές Ευρωπαϊκές πόλεις. Στο Λονδίνο, μπροστά από την Γαλλική πρεσβεία, εξέφρασαν ειρηνικά την αντίθεσή τους για τη δημοσιοποίηση σκίτσων του Μωάμεθ στο γαλλικό σατιρικό περιοδικό Charlie Hebdo (!!!), ενώ στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας σχεδόν 800 διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της πόλης φωνάζοντας το σύνθημα «Αγαπώ τον προφήτη».
Η κοινή γνώμη, για μια ακόμη φορά, παρακολούθησε απ’ τις τηλεοράσεις της σκηνές βίας στη Μέση Ανατολή, οι οποίες, θυμίζουν κάτι από Ευρωπαϊκό μεσαίωνα που, φυσικά, οφείλουμε όλοι μας να καταδικάζουμε, αν πραγματικά στοχεύουμε στην δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας και δημοκρατίας, στην οποία, η βία δεν θα έχει καμία θέση στις διαδικασίες διευθέτησης διαφορών μεταξύ πολιτών. Οι πρώτες, όμως, εντυπώσεις που αποκομίζουμε από τα θλιβερά αυτά γεγονότα, είναι κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικές, καθώς, αυτό που διαπιστώνουμε εκ πρώτης όψεως είναι η περαιτέρω διεύρυνση του χάσματος μεταξύ Ανατολής και Δύσης, με μοναδικό κερδισμένο τις διχαστικές και αδιάλλακτες πολιτικές τάσεις, τόσο των διαφόρων Χριστιανών φονταμενταλιστών ή μεγάλης μερίδας των ακροδεξιών και νεοσυντηρητικών ψηφοφόρων από την μια πλευρά, όσο και των τυφλωμένων από το θρησκευτικό μίσος οπαδών του Ισλάμ, από την άλλη, οι οποίοι, όπως όλα δείχνουν, δεν θα διστάσουν να θανατώσουν οποιονδήποτε εναντιώνεται στις σκοταδιστικές τους αντιλήψεις. Πάνω σ΄αυτό το ζήτημα θα πρέπει να σταθούμε με ιδιαίτερη λεπτότητα, καθώς καλούμαστε ν’ αντιμετωπίσουμε, όχι μόνο την κλειστότητα και τον οπαδισμό της κάθε πλευράς, αλλά ένα θέμα που θα πρέπει να προσεγγιστεί από μια διαφορετική οπτική γωνία, αρχικά μακριά από τα διάφορα μανιχαϊστικά δίπολα του τύπου: Ισλάμ έναντι φιλελεύθερου κόσμου, και με γνώμονα τις συνθήκες που επικρατούν σε κάθε ένα από τα δύο στρατόπεδα, οι οποίες, όντας ανθρώπινα δημιουργήματα, ευνοούν την αναπαραγωγή αυτής της στείρας αντιπαράθεσης που, πλέον, έμπρακτα βλέπουμε πως δεν οδηγεί πουθενά, παρά μόνο στην διαιώνιση του διχασμού. Η επανεξέταση του ζητήματος αυτού κρίνεται αναγκαία, ιδιαίτερα από τη στιγμή που καμία εξουσία δε βρίσκεται στα χέρια των λαών, αλλά στα κράτη, στις κυβερνήσεις, στα διάφορα θρησκευτικά ιερατεία, στις μεγάλες πολυεθνικές, που στον στίβο των γεωπολιτικών παιχνιδιών υποκινούν ένοπλες συρράξεις για τις οποίες οι άμαχοι και οι αθώοι αμφότερων των πλευρών καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό.
Ακόμα κι εντός του Δυτικού στρατοπέδου, αναφορικά με τις εκδηλώσεις βίας στον αραβικό κόσμο, οι απόψεις διίστανται. Οι διάφοροι φιλελεύθεροι που κατηγορούν απερίφραστα τους μουσουλμάνους για σεξισμό, αδιαλλαξία και έλλειψη σεβασμού στην ελεύθερη έκφραση και κατακρίνουν τον θρησκευτικό φανατισμό που μαστίζει τις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής φαίνεται ότι πολύ γρήγορα ξέχασαν τις σφαγές του Άντρες Μπρέιβικ, τα εγκλήματα εις βάρος ανηλίκων από Χριστιανούς παπάδες, την στοχοποίηση που υφίστανται οι μουσουλμάνοι μετανάστες (και όχι μόνο) από την προπαγάνδα των ακροδεξιών. Ή μήπως πιστεύει κανείς, ότι μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής, του BNP, του NPD, και άλλων νεοναζιστικών σχηματισμών, δεν θα έφταναν να μιμηθούν τον Νορβηγό μακελάρη; Πόσες φορές, δεν έχουμε ακούσει συμπολίτες μας να εκσφενδονίζουν λόγια μίσους όπως «ένας Χίτλερ τους χρειάζεται», «στον πάτο της Μεσογείου όλοι οι μετανάστες» ή ν’ αναπαράγουν συνωμοσιολογικά παραληρήματα; Απεναντίας, οι αριστεροί, με τη στάση τους δικαιώνουν τις φονταμενταλιστικές-εθνικιστές οργανώσεις, τύπου Χαμάς, Χεζμπολάχ. Αυτή τους η τοποθέτηση πηγάζει από τον τυφλά απολογητικό και ιδεολογικοποιημένο αντι-δυτικισμό που βλέπει τον αντι-ιμπεριαλισμό σαν αυτοσκοπό, κλείνοντας, ταυτόχρονα, τα μάτια στις βιαιοπραγίες των τελευταίων, (ή μήπως ο θάνατος του Christopher Stevens δεν έσκασε σαν ευχάριστη είδηση στ’ αυτιά των Σταλινικών γκρουπούσκουλων;). Αυτό βέβαια δε μας εκπλήσσει! Δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο από τους θιασώτες των γκουλάγκ, των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των γενοκτονιών και των μαζικών εκτελέσεων ή τους οπαδούς ολοκληρωτικών κομμάτων όπως το αιματοβαμμένο ΚΚΕ, για τους οποίους οι ανθρώπινες ζωές δεν έχουν καμία αξία πέρα από την θυσία τους στο βωμό υπερβατικών ιδεών, σαν να πρόκειται γι’ αναλώσιμο υλικό. Κάποιοι θα έτρεχαν να πουν, ότι αυτό αποτελεί μια θλιβερή γενίκευση. Όμως, κάθε άλλο παρά γενίκευση είναι, καθώς, όταν η Νορβηγία θρηνούσε τον θάνατο 93 ανθρώπων, τότε όλα τα αριστερά ιστολόγια κατέκριναν την ακροδεξιά βία (και ορθώς, έπραξαν). Όταν στην Ιταλία ακροδεξιός άνοιξε πυρ κατά Σενεγαλέζων μεταναστών, τότε οι αριστερές ιστοσελίδες, ορθώς πάλι, επί μήνες μιλούσαν για το καταδικαστέο, φυσικά, γεγονός. Όταν, όμως, αποκαλύφθηκε ότι ο δολοφόνος Εβραίων στην Γαλλική πόλη της Τουλούζ ήταν μουσουλμάνος φονταμενταλιστής, τότε σιωπή ιχθύος επικρατούσε στα αριστερά blogs. Παρομοίως, καμία αριστερή καταδίκη δεν διαβάσαμε για τις τρέχουσες εκδηλώσεις μίσους. Μήπως, μάλλον, κάποιος θα πρέπει να θυμίσει στους νεο-αριστερούς, πως τα καθεστώτα των «αντι-ιμπεριαλιστικών παραδείσων», όπως π.χ. του Ιράν, έχουν στείλει στο θάνατο δεκάδες χιλιάδες αριστερούς και Μαρξιστές; Μήπως, τελικά, κάποιοι έχουν ξεχάσει ποιός ήταν αυτός που αποκαλούσε τις οργανωμένες θρησκείες ως το «όπιο των λαών», ως μέσο χειραγώγησης και καταστολής των συνειδήσεων;
Οι ίδιοι δεν φαίνεται να καταλαβαίνουν – και ούτε, κατά κάποιον τρόπο, επιθυμούν να κατανοήσουν – το γεγονός ότι οι Δυτικές αξίες δεν είναι τόσο συμπαγείς όπως αυτές των θεοκρατικών κοινωνιών. Παρ’ όλη τη συντηρητικοποίηση που έχει σημειωθεί τα τελευταία χρόνια, παρά την περιστολή βασικών μας πολιτικών δικαιωμάτων μέσω των διαφόρων τρομονόμων, ή της υλοποίησης των Νεοφιλελεύθερων μέτρων (τα οποία, σχεδόν, όπου εφαρμόστηκαν, κυριάρχησε η κρατική βία), η ελευθερία της έκφρασης δεν έχει πλήρως καταστρατηγηθεί. Έτσι, όταν το Βρετανικό Channel 4 μετέδωσε προσβλητικό reality με τον τίτλο Go Greek For A Week, όπου οικογένειες Βρετανών υποδύονται ρόλους  Ελλήνων πολιτών οι οποίοι δεν πληρώνουν τους φόρους τους, κλέβουν και δεν εργάζονται σκληρά, τότε δεν υπήρξε καμία αντίδραση από κανέναν (πέρα από μερικές νομικές καταγγελίες της Ελληνικής Πρεσβείας). Δεδομένου ότι το συγκεκριμένο reality είναι, όντως, προσβλητικό, καθώς επιλέγει να διακωμωδήσει, να περιφρονήσει το δράμα ενός ολόκληρου λαού, να ρίξει όλες τις ευθύνες για την οικονομική κρίση πάνω του, δεν σπάστηκαν βιτρίνες, δεν κάηκαν Βρετανικές πρεσβείες, δεν χύθηκε ούτε σταγόνα αίμα. Τί θα επικρατούσε, άραγε, αν το Channel 4 μετέδιδε παρόμοιο show, όπου αντί για Go Greek For A Week είχαμε Go Muslim For A Week; Ας, αφήσουμε, όμως κατά μέρους την Ελλάδα για λίγο, (μιας και κάτι τέτοιο εγκυμονεί κινδύνους το συγκεκριμένο άρθρο αυτό να χρησιμοποιηθεί από τον ακροδεξιό συρφετό).  Όταν η New York Times, παρουσιάζει τους Γερμανούς σαν έναν λαό κατακυριευμένο από κόμπλεξ πολιτισμικής κατωτερότητας, όταν οι ίδιοι οι Γερμανοί απαξιώνουν τους Βρετανούς με επιεικώς λαϊκιστικά άρθρα, εξίσου καμία βίαιη αντίδραση δεν βλέπουμε. Ακόμα και στην Ελλάδα, όπου το θρησκευτικό στοιχείο καλά κρατεί, όπου ο Χριστιανικός όχλος σπεύδει να καταδικάσει με υπερβάλλοντα ζήλο οτιδήποτε αντιτίθεται στο εκκλησιαστικό δόγμα, όταν καλλιτέχνες σαν τον Τζίμη Πανούση διακωμωδούν θρησκευτικά ή εθνικά σύμβολα, οι αντιδράσεις περιορίζονται σε νομικές καταγγελίες, είτε σε μικρές διαμαρτυρίες μερικών γραφικών Χριστιανόπληκτων, που, παρά του ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται και επεξεργάζονται το πολιτικο-κοινωνικό γίγνεσθαι είναι επικίνδυνος για την ελεύθερη σκέψη (και, γι’ αυτό, φυσικά θα πρέπει εμείς να τις ασκούμε συνεχώς κριτική), παρά την σιχαμερή αισθητική που τις διακρίνει, δεν καταφεύγουν στην πυρπόλυση κτιρίων για έναν τόσο γελοίο σκοπό, κοινώς, δεν ανοίγει ούτε ρουθούνι!
Στο σημείο αυτό δεν θα πρέπει ν’ αγνοήσουμε μερικές σημαντικές παραμέτρους: Όλη η παραπάνω κριτική στον Ισλαμικό φονταμενταλισμό δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως μια προσπάθεια χλευασμού του θρησκευτικού μένους των ανθρώπων αυτών. Παρομοίως, η οποιαδήποτε χρήση της με σκοπό ν’ αναδειχθεί ο Δυτικός πολιτισμός ως ανώτερος, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από άστοχη έως και παραπλανητική. Μπορεί πολλές φορές οι άνθρωποι να χειραγωγούνται από ισχυρά κέντρα εξουσίας, από διάφορους λαοπλάνους και δημαγωγούς, όμως δεν θα πρέπει ν’ αγνοούμε και τις έμφυτες τάσεις μας να ταυτιζόμαστε οικειοθελώς με οτιδήποτε νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας, πέφτοντας έτσι στην γνωστή παγίδα κάποιου ζωτικού ψεύδους ή διπόλου: ή μ’ εμάς ή  μ’ εσάς! Μεγάλο κομμάτι θρησκευόμενων ανθρώπων από μόνοι τους μετατρέπονται σε υποχείρια των ψευτο-απαντήσεων που λαμβάνουν μέσω κάποιας θρησκείας, απαντήσεις πάνω στο αιώνιο ερώτημα του θανάτου και του σκοπού της ζωής. Αυτού του είδους οι απαντήσεις δίνονται με τη βοήθεια κάποιου έμμετρου και μεσσιανικού λόγου από τα θρησκευτικά δόγματα, και καταφέρνουν να χτυπούν ακριβώς στη βασικότερη δομή του ανθρώπινου όντος, την ψυχή, διαχειρίζοντας τον φόβο, την φαντασία και όλα τα συναισθήματα. Το ίδιο, φυσικά, θα μπορούσε να ισχύει και για τις πολιτικές ιδεολογίες (οι οποίες στο σύνολό τους είναι γεννήματα του Δυτικού κόσμου), από τους φιλελεύθερους μύθους της αυτο-ρυθμιζόμενης αγοράς όπου ο Θεός είναι, πλέον, περιττός (αν όχι νεκρός), όπου κυριαρχεί ο αμοραλισμός και η πεποίθηση (ή και, υπόσχεση) πως το αόρατο χέρι της αγοράς θα ρυθμίσει τα πάντα, εξασφαλίζοντας ως δια «μαγείας», στέγη και τροφή για όλους, μέχρι και τις Μαρξιστικές, Λενινιστικές ή Νετσαγεφικές ιντελλιγκεντσίες που υπόσχονται αταξική κοινωνία, σαν φυσικό επακόλουθο της καπιταλιστικής παρακμής, αγνοώντας και το ότι είμαστε απλώς άνθρωποι αυτού του κόσμου, και μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο θα ζήσουμε και πάνω στα πράγματα που έχει αυτός ο κόσμος θα κάνουμε κριτική. Δεν γίνεται να βγούμε εκτός αυτού, καταργώντας τον εαυτό μας, καταργώντας το Εγώ μας, με σκοπό να ριχτούμε στην επανάσταση (εκεί και αν δεν καλλιεργήθηκαν μίση και εγκλήματα της μιας πλευράς έναντι της άλλης, αναπαραγωγή ενός φαύλου κύκλου αίματος και αποκτήνωσης). Έτσι, λοιπόν, το ζήτημα που θέτουμε δεν είναι η ανωτερότητα του Δυτικού πολιτισμού (πράγμα που, ούτε λίγο ούτε πολύ, προωθείται έμμεσα διαμέσου όλων των αναλύσεων και κριτικών στο ανατολικό φαντασιακό), ούτε, φυσικά, η εργαλειακή προώθηση του αθεϊσμού. Η συλλήβδην απόρριψη του μεταφυσικού και η κατάργηση των θεών δεν είναι το άμεσό μας πρόταγμα, αλλά η απομάκρυνση πάσης φύσεως μεταφυσικών δοξασιών από την πολιτική σφαίρα. Στόχος μας η μη-παρέμβαση τους  στο πολιτικό (και κοινωνικό) πεδίο. (Άλλωστε, ο «θάνατος του Θεού» δεν είναι καν πρόταγμα των μαρξιστών ή των αναρχικών, αλλά της ίδιας της μπουρζουαζίας. Οι αναρχικοί και οι Μαρξιστές επαναστάτες, απλώς θέλησαν να συνεχίσουν αυτό το πρόταγμα ως προς την ανάδειξη κάποιων αντινομιών όπως, λόγου χάρη, του γεγονότος όπου οι αστοί ενώ μεν ισχυρίζονται πώς είναι άθεοι, συνεργάζονται με την εκκλησία όταν δουν πως κάτι τέτοιο τους συμφέρει ή με σκοπό να τονίσουν την εκμετάλλευση των ανθρώπων από το Χριστιανικό ιερατείο και τις οργανωμένες θρησκείες). Σκοπός, λοιπόν, της κριτικής μας είναι ν’ αναδείξουμε το μέγεθος ενός προβλήματος, τις διαστάσεις που θα μπορούσε να λάβει, καθώς, και τί απαντήσεις μπορούν να δοθούν, απαντήσεις που δεν θ’ αναπαράγουν ούτε την ανωτερότητα του Δυτικού φαντασιακού (που, όπως, έμπρακτα αποδεικνύεται, έχει αρχίσει να ξεφτίζει και να καταρρέει σιγά σιγά), αλλά ούτε και θα λειτουργούν απολογητικά υπέρ της κλειστότητας των θεοκρατικών κοινωνιών. Ας μην ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι στις χώρες αυτές ζουν κάτω από τη σκιά απολυταρχικών καθεστώτων που οι διάφοροι δικτατορίσκοι τους επέβαλαν στο όνομα της εδαφικής ανεξαρτησίας από την Δύση, η οποία σαν να πρόκειται για τον παγκόσμιο χωροφύλακα, επεμβαίνει απροκάλυπτα, βομβαρδίζει αμάχους, καταληστεύει πλουτοπαραγωγικές πηγές, εκμεταλλεύεται φτηνό εργατικό δυναμικό με σκοπό την αύξηση των παραγωγικών της δυνατοτήτων και την μεγιστοποίηση του κέρδους. Έτσι, ως ένα βαθμό, είναι η ίδια η εξωτερική πολιτική των Δυτικών κρατών που ευθύνεται για την αναζωπύρωση του Ισλαμικού φονταμενταλισμού. Άλλωστε, οι Ανατολικοί λαοί δεν ξεχνούν εύκολα ούτε τις σφαγές που διεπράχθησαν από τα αποικιοκρατικά καθεστώτα, και, συνεπώς, έχουν κάθε λόγο να εξοργίζονται από την αυθάδεια των Δυτικιστών. Έχουμε, όμως, κι εμείς κάθε δικαίωμα ν΄ασκούμε κριτική σε αυτούς που δεν κατευθύνουν ορθά την αντίδρασή τους, διοχετεύοντας την οργή τους εντός καταστροφικών για την ίδια τους την κοινωνία αξιών, αλλά και την υποχρέωση να μην μένουμε απαθείς όταν οι κυβερνήσεις που εμείς εκλέγουμε, αποφασίζουν να δοκιμάσουν την παλιά συνταγή του επεκτατισμού, με σκοπό πάντα την ικανοποίηση των οικονομικών στόχων των ολιγαρχιών.
Κάτω από αυτές τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, η καθημερινότητα των ανθρώπων αυτών απέχει μίλια από αυτήν των Ευρωπαίων και των, έστω και κατ’ επίφαση, οικονομικών ανέσεων που υποτίθεται ότι προσφέρει η Δύση. Μπορεί ο Δυτικός πολιτισμός να δείχνει ικανός να μας εξασφαλίζει μια στοιχειώδη ευελιξία σε ότι αφορά την ελεύθερη έκφραση, όμως, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι τα δικαιώματα που εμείς σήμερα απολαμβάνουμε κερδήθηκαν με σκληρούς αγώνες, με συγκρούσεις ενάντια στην παντοδυναμία της εκκλησίας και τους αντιδραστικούς της φορείς, ενάντια σε πατριαρχικές αντιλήψεις που είχαν ριζώσει για πολλούς αιώνες στα θεμέλιά του, ενάντια στην εκμετάλλευση των εργατών, υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, των αλλόθρησκων και των μειονοτήτων, πράγμα που στις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής συμβαίνει μόλις τώρα: Ενδεικτικά, η περιθωριοποίηση των Αδελφών Μουσουλμάνων (Ισλαμική οργάνωση με φασίζουσα ιδεολογία όπως την αποκαλεί ο Σαμίρ Αμίν [1]) από δημοκρατικούς Αιγύπτιους διαδηλωτές οι οποίοι περιόρισαν τα θρησκευτικά μίση και αποφάσισαν να ριχτούν στον αγώνα για το αυτονόητο: την ελευθερία και την δικαιοσύνη. Υπάρχουν, εξάλλου διάφορα video και φωτογραφίες που κάνουν τον γύρο του διαδικτύου, αποτυπώνοντας στιγμές αλληλεγγύης μεταξύ μουσουλμάνων και Χριστιανών Αράβων, κατά την διάρκεια του ξεσηκωμού στην Αίγυπτο ενάντια στο καθεστώς του Μουμπάρακ [2]. Δεν θα πρέπει, επίσης, ούτε ν’ αγνοούμε τον ολοένα και αυξανόμενο αριθμό κοσμικιστών ή σεκουλαριστών μουσουλμάνων, το γεγονός όπου χώρες σαν το Αφγανιστάν, πριν την επέμβαση των Σοβιετικών είχαν διαχωρίσει από τον κρατικό τους μηχανισμό όλους τους θεσμούς που προωθούν την θρησκεία, ενώ, με την βοήθεια των Η.Π.Α εξτρεμιστικά Ισλαμικά στοιχεία εμφανίστηκαν προκειμένου ν’ αντισταθούν στον επεκτατισμό του αντίπαλου δέοντος της ΕΣΣΔ που επιχειρούσε να επιβάλλει τον αθεϊσμό ως κυρίαρχη κρατική ιδεολογία. Όλα αυτά μας δείχνουν ξεκάθαρα ότι οι Ανατολικές κοινωνίες μπορούν ν’ αποκτήσουν τα δικά τους θεμέλια ενάντια στον φονταμενταλισμό, και ότι το τελευταίο πράγμα που έχουν ανάγκη είναι τα βομβαρδιστικά της Δύσης για να τους «επιβάλλουν την δημοκρατία». Για το λόγο αυτό νιώθουμε την υποχρέωση να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στο κίνημα των Ιρανών άθεων/αγνωστικιστών το οποίο αντιστέκεται στην παράνοια του θεοκρατικού ολοκληρωτισμού. Παράλληλα, οφείλουμε να υπερασπιστούμε τους Σύριους αναρχικούς οι οποίοι διώκονται τόσο από την χούντα του Ασάντ, όσο και από τους τζιχαντιστές αντάρτες, και ν’ αποδώσουμε τον αρμόζοντα σεβασμό στους ομοφυλόφιλους μουσουλμάνους που δειλά δειλά έχουν αρχίσει να οργανώνονται σε αρκετές χώρες και αρνούνται, ταυτόχρονα, να συμπράξουν στην ομοφοβία ή στα αισχρά εγκλήματα τιμής που διαπράττουν οι διάφοροι φονταμενταλιστές, εναντίον μελών της ίδιας εθνικής ομάδας που «παραστρατούν». Αυτό, εν ολίγοις, που εμείς καλούμαστε να υπερασπιστούμε είναι οι φωνές εκείνες που δεν προάγουν την βία, αλλά τις διαπολιτισμικές σχέσεις και όχι την μισαλλοδοξία και τον οπισθοδρομισμό.
Συνεπώς, με βάση τα παραπάνω, το πραγματικό δίλημμα δεν είναι ούτε Χριστιανισμός, Εβραϊσμός, εργαλειακός αθεϊσμός έναντι Ισλάμ, αλλά αρμονική συμβίωση ή μίσος. Κατ’ επέκταση, ελευθερία και δημοκρατία, δηλαδή αυτονομία, ή βαρβαρότητα. Κοντολογίς, θα σταθούμε ενάντια τόσο στον Ισλαμικό φονταμεταλισμό όσο και στον τυφλό Δυτικισμό. Κάτι τέτοιο, όμως, γεννά κάποια ακόμα ερωτήματα που είναι δύσκολο ν’ απαντηθούν κάτω από την επιρροή του μανιχαϊστικού τρόπου σκέψης που διακατέχει καί τα δύο στρατόπεδα. Οι αριστεροί διατείνονται ότι οι μουσουλμάνοι μετανάστες στις αναπτυγμένες Δυτικές χώρες έχουν μετατραπεί σε αποδιοπομπαίο τράγο για όλα τα δεινά της κοινωνίας, και αποτελούν, στην ουσία, μια ευπαθή κοινωνική ομάδα. Τούτο το επιχείρημα παρότι αναμφισβήτητα είναι σωστό, μέσα στην ίδια την ανάγλυφη αλήθεια του, κρύβει κάποιες επικίνδυνες παγίδες. Είναι  ολοφάνερη η στοχοποίηση μουσουλμάνων από ακροδεξιές και ναζιστικές οργανώσεις, και, ίσως στο φαντασιακό των Δυτικών, να πρόκειται για την  πιο υποτιμημένη μειονότητα, μετά τους τσιγγάνους, ενώ, τα τελευταία κρούσματα βίαιων «διαδηλώσεων» στον Αραβικό κόσμο το δίνουν ένα ακόμα άλλοθι, για να συγκαλύψουν οι Ευρωνοικοκυραίοι τα ρατσιστικά τους ένστικτα είτε για δικαιολογηθούν οι αντι-μεταναστευτικές υστερίες. Αναμφίβολα, σε μια  κοινωνία δημοκρατίας, ισονομίας και ισοπολιτείας οι διακρίσεις και τα  φυλετικά μίση δεν χωράνε. Όπως, όμως, είχα  πει και σε προηγούμενή μου ανάρτηση δεν αποκλείεται και κάποιος μετανάστης να υποστηρίζει εξίσου ακραίες  σεξιστικές  θέσεις, λόγω του ότι έχει μεγαλώσει μέσα σε κάποιο  υπερβολικά  συντηρητικό θρησκευτικό περιβάλλον. Άλλωστε, είναι ευρέως γνωστό ότι ακραίοι Ισλαμικοί (και όχι μόνο) κύκλοι προωθούν τον μισογυνισμό και  περιφρονούν την ισότητα των δύο φύλων (που κερδήθηκε με σκληρούς αγώνες  και συγκρούσεις στην Δύση). Έτσι, εδώ γεννιέται μια αντινομία: ποιό θα πρέπει να  είναι το επόμενο βήμα του χειραφετησιακού κινήματος; Με τις φεμινίστριες και τους υποστηρικτές τους και περιφρονώντας τους «μουσουλμάνους σεξιστές» ή μαζί τους με σκοπό την εναντίωση στον ρατσισμό που οι ίδιοι βιώνουν, αγνοώντας την ισότητα των φύλων; Με βάση τον Αριστοτέλη, η κοινωνική φιλία είναι αυτή που θα μπορούσε να μας απαλλάξει από τις εμφύλιες συγκρούσεις, τις οποίες ο ίδιος χαρακτηρίζει από  τις χειρότερες, τις πιο επικίνδυνες και καταστροφικές. Και, φυσικά, είναι αδύνατο να υπάρξουν δεσμοί φιλίας σε κοινωνίες τις οποίες χωρίζουν αόρατα τείχη. Πώς τελικά θ’ αντιμετωπίσουμε αυτήν την επικίνδυνη αντινομία, απομακρύνοντας τα μίση και τις ζωές μας; Δεν έχουμε παρά να προωθήσουμε το πρόταγμα της κοινωνίας των διαπολιτισμικών σχέσεων, εντός των πλαισίων του ριζικού κοινωνικού  μετασχηματισμού, με βάση τις αξίες της  συλλογικής και ατομικής αυτονομίας. Αυτό, φυσικά, σημαίνει ότι, ταυτόχρονα, θα πρέπει, να τελειώνουμε με τις αξίες που οδηγούν στον διχασμό, τα μίση και τον σφαγιασμό ανθρώπων, να ξεμπροστιάζουμε και να εκθέτουμε τον κάθε ελαφρόμυαλο που κλείνει τα μάτια του στην αποκτήνωση, απογυμνώνοντας την διανοητική του υποβάθμιση, η οποία αποτελεί μέρος της θεωρητικής ένδειας που μαστίζει τον κόσμο ολόκληρο, που οδηγεί σε αδιέξοδα, που εξοβελίζει κάθε διάθεση για συνύπαρξη, ισότητα και δικαιοσύνη.
[1] «Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση τον Καπιταλισμό και απόδειξη είναι ότι τάχθηκαν εναντίον των εργατικών απεργιών που πραγματοποιήθηκαν πριν από τρία χρόνια. Τάχθηκαν επίσης εναντίον του αγροτικού κινήματος με το οποίο οι χωρικοί υπερασπίζονται τη γή τους απέναντι στους πλουσίους. Πρόκειται για ένα κόμμα της δεξιάς με φασίζουσα δημαγωγία, το οποίο γνωρίζει ότι οι επιλογές που έχει κάνει είναι βιώσιμες μόνο με την υποστήριξη των ΗΠΑ» (Σαμίρ Αμίν, συνέντευξη στο tvxs)

[2] Χριστιανοί προστατεύουν μουσουλμάνους που προσεύχονται [link] Μήνυμα αλληλεγγύης μεταξύ Χριστιανών και μουσουλμάνων κατά την διάρκεια του ξεσηκωμού [link] Μουσουλμάνοι προστατεύουν Χριστιανούς που προσεύχονται [link]