Γιάννης Νικολόπουλος, απο το Red NoteBook...
Στη Γερμανία, συγκεκριμένα στη Βαυαρία και έπειτα από επτά χρόνια εγκλεισμού σε ψυχιατρική κλινική, αφέθηκε ελεύθερος ένας 56χρονος άνδρας, ο Γκουστλ Μόλαθ, που είχε αποκαλύψει ένα κολοσσιαίο σκάνδαλο φοροδιαφυγής, ξεπλύματος μαύρου χρήματος και λαθραίας μεταφοράς κεφαλαίων στην Ελβετία. Στο σκάνδαλο ενέχονταν υπάλληλοι και διευθυντικά στελέχη της έκτης μεγαλύτερης τράπεζας της Γερμανίας, μεταξύ των οποίων και η σύζυγος του 56χρονου, η οποία έκανε τα αδύνατα δυνατά για να τον κλείσει στο ψυχιατρείο ως ψυχοπαθή. Το κατάφερε πρόσκαιρα. Η έρευνα αποκάλυψε την αλήθεια των λεγομένων του, αφαίρεσε τα προσωπεία εντιμότητας από μια σειρά ενεχόμενων στελεχών και δρομολόγησε τις περαιτέρω εξελίξεις (δικαστική έρευνα), μετά και τη λαϊκή οργή που προκάλεσε η υπόθεση. Το γεγονός της απελευθέρωσης, και κυρίως της επιβεβαίωσης όσων ισχυριζόταν ο έγκλειστος στο ψυχιατρείο Μόλαθ, ενδέχεται να επηρεάσει και το αποτέλεσμα των παγγερμανικών εκλογών τουλάχιστον στο κρατίδιο της Βαυαρίας.
Στην Τουρκία, έχει εξαπολυθεί ένα εκτεταμένο πογκρόμ εναντίον δημοσιογράφων και σχολιαστών στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, και κυρίως στον Τύπο. Όποιος έκανε το …λάθος να εναντιωθεί στην οικονομική και κοινωνική πολιτική του Ρ. Τ. Ερντογάν, να αποκαλύψει σκοτεινές πλευρές περίεργων δοσοληψιών της πολιτικής εξουσίας με οικονομικούς κύκλους, και κυρίως, να ταχθεί με το μέρος των διαδηλωτών της πλατείας Ταξίμ και να στηλιτεύσει τη βία, τα δακρυγόνα και τις συλλήψεις, είτε απολύεται, είτε εξαναγκάζεται σε παραίτηση είτε, τέλος, περιθωριοποιείται επαγγελματικά. Τα περισσότερα ΜΜΕ της χώρας ανήκουν σε εργολάβους και οικονομικούς παράγοντες, οι οποίοι κάνουν χρυσές δουλειές με την κυβέρνηση και οι κριτικές φωνές φιμώνονται με συνοπτικές διαδικασίες. Φυσικό επόμενο είναι ότι ο Τύπος βλέπει την κυκλοφορία του να έχει πάρει την κατιούσα και πλησιάζει σε ιστορικό ναδίρ απήχησης και αναγνωσιμότητας. «Στη χώρα μας δύο πράγματα δεν ευδοκιμούν, το δένδρο του καφέ και η δημοκρατία», έγραφε σκωπτικά, πριν από πολλές δεκαετίες ο Ασίζ Νεζίν, στο διήγημά του «Ο καφές και η δημοκρατία» (εκδόσεις Θεμέλιο, μετάφραση Ε. Αργαίου).
Στην Τουρκία, έχει εξαπολυθεί ένα εκτεταμένο πογκρόμ εναντίον δημοσιογράφων και σχολιαστών στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, και κυρίως στον Τύπο. Όποιος έκανε το …λάθος να εναντιωθεί στην οικονομική και κοινωνική πολιτική του Ρ. Τ. Ερντογάν, να αποκαλύψει σκοτεινές πλευρές περίεργων δοσοληψιών της πολιτικής εξουσίας με οικονομικούς κύκλους, και κυρίως, να ταχθεί με το μέρος των διαδηλωτών της πλατείας Ταξίμ και να στηλιτεύσει τη βία, τα δακρυγόνα και τις συλλήψεις, είτε απολύεται, είτε εξαναγκάζεται σε παραίτηση είτε, τέλος, περιθωριοποιείται επαγγελματικά. Τα περισσότερα ΜΜΕ της χώρας ανήκουν σε εργολάβους και οικονομικούς παράγοντες, οι οποίοι κάνουν χρυσές δουλειές με την κυβέρνηση και οι κριτικές φωνές φιμώνονται με συνοπτικές διαδικασίες. Φυσικό επόμενο είναι ότι ο Τύπος βλέπει την κυκλοφορία του να έχει πάρει την κατιούσα και πλησιάζει σε ιστορικό ναδίρ απήχησης και αναγνωσιμότητας. «Στη χώρα μας δύο πράγματα δεν ευδοκιμούν, το δένδρο του καφέ και η δημοκρατία», έγραφε σκωπτικά, πριν από πολλές δεκαετίες ο Ασίζ Νεζίν, στο διήγημά του «Ο καφές και η δημοκρατία» (εκδόσεις Θεμέλιο, μετάφραση Ε. Αργαίου).
