Η Βουλή της μεταδημοκρατίας ή Απλά μαθήματα αντισυνταγματικής και αντιδημοκρατικής υστερίας...

του Γιαννη Νικολοπουλου, απο το Red NoteBook...

Οι δύο τελευταίες συνεδριάσεις της Ολομέλειας της Βουλής ήταν πολλαπλώς διδακτικές και, θα έγραφα, ενδιαφέρουσες. Πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν πρωταγωνιστές υπήρξαν ο αντικομουνιστής Μπαλτάκος με τον αντισυνταγματολόγο Βενιζέλο, σε ένα καταπληκτικό τανγκό του διδύμου που κυβερνά πραγματικά αυτή τη χώρα;

Ας επιχειρήσουμε να κωδικοποιήσουμε τις καταστάσεις στις οποίες γίναμε μάρτυρες, κι ας δούμε τι παρακολουθήσαμε ως θεατές και ακροατές των ιδιότυπων αυτών μαθημάτων συνταγματικής και πολιτικής ιστορίας:
Την Κυριακή:
1) Είδαμε έναν Πρόεδρο της Βουλής (Μεϊμαράκης) να ανατρέπει την απόφαση της αμέσως προηγούμενης Προέδρου (για την ακρίβεια, προεδρεύουσας Αντιπροέδρου) της Βουλής, Μαρίας Κόλλια, σε μια λογική κομματάρχη Γκρούεζα, και όχι Προέδρου, που έχει αρθεί, λόγω του ρόλου και της ευαίσθητης θέσης του, πάνω από κομματικούς διαχωρισμούς και παραταξιακές διαιρέσεις. Πρωτοφανές και πραγματικά πρωτάκουστο, καθώς πουθενά δεν προβλέπεται τέτοιου τύπου σχέση ιεραρχίας μεταξύ των Προέδρων της Βουλής, όταν μάλιστα συντονίζουν τη συζήτηση της Ολομέλειας και αποφαίνονται επί της διαδικασίας. Η Κόλλια είχε διακόψει τη συζήτηση, όπως  όφειλε και σύμφωνα με το σωστό άρθρο του Κανονισμού, για να συνεχιστεί η συζήτηση επί της πρότασης δυσπιστίας κατά του υπουργού Οικονομικών.
2) Ο Μεϊμαράκης, λοιπόν, όχι μόνο ανέτρεψε την προηγούμενη απόφαση, αλλά επικαλέστηκε γνωμοδοτήσεις, απόψεις ή γνώμες «έγκυρων νομικών, φίλων και συναδέλφων» (προφανώς εννοούσε βουλευτών), τις οποίες υποτίθεται έλαβε, κατά τα λεγόμενά του, μετά την προηγούμενη πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ κατά της κυβέρνησης,  τον περασμένο Νοέμβριο. Απόψει και γνώμες σύμφωνα με τις οποίες, πάντα κατά τα λεγόμενά του, εντός του εξαμήνου δεν θα μπορούσε να κατατεθεί και να γίνει δεκτή νέα πρόταση δυσπιστίας ακόμη και εναντίον υπουργού, εκτός αν συνέτρεχαν αυστηρά προσωπικοί λόγοι.

Ο καφές και ο ζουρλομανδύας...

Γιάννης Νικολόπουλος, απο το Red NoteBook...

Στη Γερμανία, συγκεκριμένα στη Βαυαρία και έπειτα από επτά χρόνια εγκλεισμού σε ψυχιατρική κλινική, αφέθηκε ελεύθερος ένας 56χρονος άνδρας, ο Γκουστλ Μόλαθ, που είχε αποκαλύψει ένα κολοσσιαίο σκάνδαλο φοροδιαφυγής, ξεπλύματος μαύρου χρήματος και λαθραίας μεταφοράς κεφαλαίων στην Ελβετία. Στο σκάνδαλο ενέχονταν υπάλληλοι και διευθυντικά στελέχη της έκτης μεγαλύτερης τράπεζας της Γερμανίας, μεταξύ των οποίων και η σύζυγος του 56χρονου, η οποία έκανε τα αδύνατα δυνατά για να τον κλείσει στο ψυχιατρείο ως ψυχοπαθή. Το κατάφερε πρόσκαιρα. Η έρευνα αποκάλυψε την αλήθεια των λεγομένων του, αφαίρεσε τα προσωπεία εντιμότητας από μια σειρά ενεχόμενων στελεχών και δρομολόγησε τις περαιτέρω εξελίξεις (δικαστική έρευνα), μετά και τη λαϊκή οργή που προκάλεσε η υπόθεση. Το γεγονός της απελευθέρωσης, και κυρίως της επιβεβαίωσης όσων ισχυριζόταν ο έγκλειστος στο ψυχιατρείο Μόλαθ, ενδέχεται να επηρεάσει και το αποτέλεσμα των παγγερμανικών εκλογών τουλάχιστον στο κρατίδιο της Βαυαρίας.

Στην Τουρκία, έχει εξαπολυθεί ένα εκτεταμένο πογκρόμ εναντίον δημοσιογράφων και σχολιαστών στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, και κυρίως στον Τύπο. Όποιος έκανε το …λάθος να εναντιωθεί στην οικονομική και κοινωνική πολιτική του Ρ. Τ. Ερντογάν, να αποκαλύψει σκοτεινές πλευρές περίεργων δοσοληψιών της πολιτικής εξουσίας με οικονομικούς κύκλους, και κυρίως, να ταχθεί με το μέρος των διαδηλωτών της πλατείας Ταξίμ και να στηλιτεύσει τη βία, τα δακρυγόνα και τις συλλήψεις, είτε απολύεται, είτε εξαναγκάζεται σε παραίτηση είτε, τέλος, περιθωριοποιείται επαγγελματικά. Τα περισσότερα ΜΜΕ της χώρας ανήκουν σε εργολάβους και οικονομικούς παράγοντες, οι οποίοι κάνουν χρυσές δουλειές με την κυβέρνηση και οι κριτικές φωνές φιμώνονται με συνοπτικές διαδικασίες. Φυσικό επόμενο είναι ότι ο Τύπος βλέπει την κυκλοφορία του να έχει πάρει την κατιούσα και πλησιάζει σε ιστορικό ναδίρ απήχησης και αναγνωσιμότητας. «Στη χώρα μας δύο πράγματα δεν ευδοκιμούν, το δένδρο του καφέ και η δημοκρατία», έγραφε σκωπτικά, πριν από πολλές δεκαετίες ο Ασίζ Νεζίν, στο διήγημά του «Ο καφές και η δημοκρατία» (εκδόσεις Θεμέλιο, μετάφραση Ε. Αργαίου).

Η αρπαγή της Υγείας...

Γιάννης Νικολόπουλος, απο το Red NoteBook...

Ένας από τους πιο γνωστούς μύθους της αρχαιότητας είναι εκείνος της αρπαγής της Περσεφόνης από τον θεό του Κάτω Κόσμου, του Άδη και των νεκρών, τον Πλούτωνα. Η αρπαγή και η κάθοδος στον Άδη της πανέμορφης κόρης της Δήμητρας σηματοδοτούσε την έλευση του χειμώνα και τη νάρκη της φύσης, η δε επιστροφή της στον κόσμο των ζωντανών, την άνοιξη, την αναζωογόνηση φυτών και ζώων, την καλοκαιρία, τη χαρά της ζωής. Προς τιμήν των δύο γυναικείων θεοτήτων γίνονταν, μεταξύ άλλων μεγάλων εορτών, και τα Ελευσίνια Μυστήρια, στον τόπο, τον οποίον υποτίθεται ότι διάλεξε ο Πλούτωνας για να ανοίξει τη γη και να αρπάξει την Περσεφόνη στα έγκατά της.

Ο νυν υπουργός Υγείας, λογικά γνωρίζει τον παραπάνω μύθο, καθώς πλασάρεται, τόσο κραυγαλέα, ως αρχαιολάτρης και αρχαιόπληκτος. Και λογικά μόνο κάποιος αδαής δε θα περίμενε ότι θα έσπευδε να δικαιώσει εκείνους, που από την πρώτη στιγμή έκαναν ένα μακάβριο, αλλά ως φαίνεται και ταιριαστό, λογοπαίγνιο με το όνομά του : Γεωργι(Άδης). Με την τυφλή εφαρμογή των επιταγών της τρόικας και της κυβέρνησης για άγριες περικοπές και στο χώρο της Υγείας, για απολύσεις προσωπικού και λουκέτα σε νοσοκομεία και υγειονομικές μονάδες, ο Άδωνις Γεωργιάδης αρπάζει την Υγεία και την οδηγεί, με επιταχυνόμενους ρυθμούς, στον Κάτω Κόσμο. Δεν είναι σχήμα λόγου, ούτε ανεκπλήρωτη προφητεία ενός μάντη κακών (αν και, αν ανατρέξουμε πάλι στην μυθολογία, τόσο ο Αμφιάραος όσο και η Κασσάνδρα δικαιώνονταν πανηγυρικά στις προβλέψεις τους για τα άσχημα μελλούμενα).