ΣΕΒ, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ σε μια στροφή ιστορικής σημασίας...

Της Ελενης Καρασαββιδου, απο το Tvxs...

Πολύς λόγος έγινε σε κάποιους κύκλους για την συμπαρουσία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και του Προέδρου του ΣΕΒ στην εκδήλωση για τα 5 χρόνια μεστής (πραγματικά μεστής) παρουσίας του TVXS.GR. Λες και σε κουβέντα που αφορά την οικονομική ανασυγκρότηση στον συγκεκριμένο κόσμο που ζούμε δεν θα ήταν βαθύτερος παραλογισμός να ορίζονται σιδερόφραχτα σύνορα μεταξύ όλων των εκ των πραγμάτων εμπλεκομένων.  Όμως από μικροκομματική επιλογή κάποιοι φαίνεται ξεχνούν ότι όπως η ζωή, η οικονομία, και οι κοινωνικές δυναμικές τους έχουν δείξει επανειλημμένα, απόλυτα συνεκτικές ομάδες ή έννοιες δεν υπάρχουν.
Όποιος ή όποια δεν μπορεί να το εντοπίσει αυτό προφανώς δεν κάνει κοινωνικοοικονομική ανάλυση για το «καλό του κόσμου», αλλά «ιδεολογία» για το καλό του εαυτού του και της παράταξής του, ή έστω των «βεβαιοτήτων του». Υπήρχαν λοιπόν (τις τελευταίες ιδίως δεκαετίες) συγκροτημένες ιδεολογικές εκφάνσεις που κατήγγειλαν ως υπαίτιες τις «ουτοπίες»  για την γέννηση των ολοκληρωτισμών.

Δεν είναι δικτατορία, μάτια μου...

Γελωτοποιος...

 

Ξέχνα τον Κάφκα. Ο Γιόζεφ Κ. είσαι εσύ και η Δίκη σου έχει ξεκινήσει.

Θα έρθουμε από το σπίτι σου να σε πάρουμε, χωρίς καν να σου απαγγείλουμε κατηγορίες. Δεν τις χρειάζεσαι.

Αφού είσαι ένοχος, το είπαν στις ειδήσεις, είσαι ένοχος, το έγραψαν οι εφημερίδες, είσαι ένοχος, το διέταξε ο πρωθυπουργός, είσαι ένοχος, το λέει και η ΕΥΠ, είσαι ένοχος, το ξέρει η αστυνομία και η γειτόνισσα που προσπαθεί να διαφυλάξει την αθωότητα της, ότι πολυτιμότερο έχει.

Είσαι ένοχος, γιατί τολμάς να αντιτίθεσαι στα σχέδια ανάπτυξης και να διασπείρεις ψευδείς ειδήσεις, ότι τάχα κάποιοι διασπείρουν αρσενικό, στα χώματα και στα ύδατα.

Είσαι ένοχος, κύριε Παρατηρητή Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων, και το ξέρουμε καλά αυτό, γιατί παρακολουθούσαμε τα τηλεφωνήματα σου, διαβάζαμε τις συνεντεύξεις σου και καταχωρούσαμε τις αναρτήσεις σου.

Η σύντομη οδός της Ιστορίας...

Του Τάσου Τσακίρογλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Η συζήτηση σχετικά με τις αιτίες που οδηγούν ή οδήγησαν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες να ψηφίσουν τη Χρυσή Αυγή έχει φουντώσει και ως εκ τούτου καλό είναι να βάλουμε σ’ αυτήν, ακόμα ορισμένες παραμέτρους.
Κατά πρώτον, ο Φασισμός (και το δίδυμο αδελφάκι του ο Ναζισμός) αποτελούν σε ιστορική κλίμακα αυτό που στο ατομικό πεδίο ονομάζουμε «λογική της ήσσονος προσπάθειας», η οποία ταιριάζει σε μια κοινωνία μαζών, κατά κύριο λόγο πολιτικά αλλοτριωμένων, και κυρίως ανταποκρίνεται στη διαρκή ανυπομονησία των μικροαστών. Τι σημαίνει αυτό; Οτι αποτελούν μια προσπάθεια «να κόψουμε δρόμο» (να κάνουμε μια συντόμευση/shortcut) στην Ιστορία. Αντί της ορθολογικής επίλυσης των κοινωνικών προβλημάτων μέσω μελέτης και οργανωμένης δράσης (μεταρρυθμίσεων ή επαναστάσεων), τα οποία είναι χρονοβόρα και απαιτούν συνειδητή προσπάθεια, πριμοδοτούμε τη βίαιη εξάλειψη αυτών των προβλημάτων, τη «διαγραφή» τους. Είναι τότε που κυριαρχεί ο ανορθολογισμός: αίμα, τιμή, έδαφος, έθνος, συνωμοσίες κ.ο.κ.

Πώς γίνεται η «διαγραφή»; Εάν για παράδειγμα βιώνουμε την παρακμή της δημοκρατίας, ο σύντομος δρόμος για να αποφύγουμε τη δύσκολη προσπάθεια ανανέωσής της είναι η κατάργησή της. Σπαράσσεται η κοινωνία από τις εσωτερικές της αντιθέσεις; Τις καταργούμε μια και έξω! Πώς; Με πραξικόπημα. Εξ ου και το χρυσαυγίτικο «θα μπούμε στη Βουλή με τα τανκς».

Απώτερος στόχος του Φασισμού πάντα είναι η εξάλειψη των αντιθέσεων, το τέλος των επίπονων και συγκρουσιακών ερωτήσεων, η επιβολή της μοναδικής σκέψης και η απαγόρευση κάθε αμφισβήτησης, δηλαδή ο Ολοκληρωτισμός: η ομοιομορφία και η σιωπή του νεκροταφείου. Πώς επιτυγχάνεται αυτό; Οταν οι πολίτες βρεθούν κάποια στιγμή κάτω από τις παγωμένες φτερούγες του Φόβου.

Ο καφές και ο ζουρλομανδύας...

Γιάννης Νικολόπουλος, απο το Red NoteBook...

Στη Γερμανία, συγκεκριμένα στη Βαυαρία και έπειτα από επτά χρόνια εγκλεισμού σε ψυχιατρική κλινική, αφέθηκε ελεύθερος ένας 56χρονος άνδρας, ο Γκουστλ Μόλαθ, που είχε αποκαλύψει ένα κολοσσιαίο σκάνδαλο φοροδιαφυγής, ξεπλύματος μαύρου χρήματος και λαθραίας μεταφοράς κεφαλαίων στην Ελβετία. Στο σκάνδαλο ενέχονταν υπάλληλοι και διευθυντικά στελέχη της έκτης μεγαλύτερης τράπεζας της Γερμανίας, μεταξύ των οποίων και η σύζυγος του 56χρονου, η οποία έκανε τα αδύνατα δυνατά για να τον κλείσει στο ψυχιατρείο ως ψυχοπαθή. Το κατάφερε πρόσκαιρα. Η έρευνα αποκάλυψε την αλήθεια των λεγομένων του, αφαίρεσε τα προσωπεία εντιμότητας από μια σειρά ενεχόμενων στελεχών και δρομολόγησε τις περαιτέρω εξελίξεις (δικαστική έρευνα), μετά και τη λαϊκή οργή που προκάλεσε η υπόθεση. Το γεγονός της απελευθέρωσης, και κυρίως της επιβεβαίωσης όσων ισχυριζόταν ο έγκλειστος στο ψυχιατρείο Μόλαθ, ενδέχεται να επηρεάσει και το αποτέλεσμα των παγγερμανικών εκλογών τουλάχιστον στο κρατίδιο της Βαυαρίας.

Στην Τουρκία, έχει εξαπολυθεί ένα εκτεταμένο πογκρόμ εναντίον δημοσιογράφων και σχολιαστών στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, και κυρίως στον Τύπο. Όποιος έκανε το …λάθος να εναντιωθεί στην οικονομική και κοινωνική πολιτική του Ρ. Τ. Ερντογάν, να αποκαλύψει σκοτεινές πλευρές περίεργων δοσοληψιών της πολιτικής εξουσίας με οικονομικούς κύκλους, και κυρίως, να ταχθεί με το μέρος των διαδηλωτών της πλατείας Ταξίμ και να στηλιτεύσει τη βία, τα δακρυγόνα και τις συλλήψεις, είτε απολύεται, είτε εξαναγκάζεται σε παραίτηση είτε, τέλος, περιθωριοποιείται επαγγελματικά. Τα περισσότερα ΜΜΕ της χώρας ανήκουν σε εργολάβους και οικονομικούς παράγοντες, οι οποίοι κάνουν χρυσές δουλειές με την κυβέρνηση και οι κριτικές φωνές φιμώνονται με συνοπτικές διαδικασίες. Φυσικό επόμενο είναι ότι ο Τύπος βλέπει την κυκλοφορία του να έχει πάρει την κατιούσα και πλησιάζει σε ιστορικό ναδίρ απήχησης και αναγνωσιμότητας. «Στη χώρα μας δύο πράγματα δεν ευδοκιμούν, το δένδρο του καφέ και η δημοκρατία», έγραφε σκωπτικά, πριν από πολλές δεκαετίες ο Ασίζ Νεζίν, στο διήγημά του «Ο καφές και η δημοκρατία» (εκδόσεις Θεμέλιο, μετάφραση Ε. Αργαίου).

O Donald, η Deirdre κι εμείς...

του Γιαννη Βαρουφακη, απο τη LiFo...
Το κόστος των αποφάσεων και ο νέος ολοκληρωτισμός 
Με τον Donald γνωριστήκαμε στις αρχές της δεκαετίας του '80 σε συνέδριο στο Καίμπριτζ με γενική θεματολογία την επίπτωση επί της οικονομικής πολιτικής των ρητορικών σχημάτων που χρησιμοποιούν οι θεωρητικοί των Οικονομικών στην προσπάθειά τους να πείσουν για την αξία των θεωριών τους.
Ο Donald, ως συγγραφέας του διαχρονικού βιβλίου Η Ρητορική των Οικονομικών (Rhetoric of Economics), θα ήταν ο κεντρικός ομιλητής του συνεδρίου. Πολύ νεότερός του, εντυπωσιασμένος από τα ακαδημαϊκά του κείμενα (ιδίως της Οικονομικής Ιστορίας), με παραξένεψε το πόσο γρήγορα συμφωνήσαμε σε μία σειρά ζητήματα, δεδομένου ότι εκείνος αντιπροσώπευε τη νεοφιλελεύθερη σχολή του Σικάγο, για την οποία δεν έτρεφα καμία απολύτως συμπάθεια.
Στο δείπνο που ακολούθησε μιλούσαμε για ώρες για να καταλάβω τι συνέβαινε: τελικά κατανόησα πως έτρεφα πολύ μεγαλύτερη συμπάθεια για περίεργους, ριζοσπάστες νεοφιλελεύθερους όπως ο Donald παρά για τους ομοϊδεάτες μου αριστερούς, ενώ, παράλληλα, και εκείνος έτρεφε πολύ μεγαλύτερη συμπάθεια για ελευθεριάζοντες αριστερούς όπως εγώ παρά για τους δήθεν νεοφιλελεύθερους της σχολής του, ιδίως εκείνους που αποκτούσαν θέσεις εξουσίας (πανεπιστημιακή, κυβερνητική ή επιχειρηματική).
Πέρασαν τα χρόνια και κάποια στιγμή, στα μέσα της δεκαετίας του '90, έμαθα τα νέα που συγκλόνισαν την αγγλοσαξωνική κοινότητα, ιδίως μεταξύ ημών των απελπιστικά βαρετών οικονομολόγων: ο Donald McCloskey δεν υπήρχε πια. Ζήτω η Deirdre McCloskey! Ναι, ο Donald προέβη σε αλλαγή φύλου. Μέγα το σούσουρο, όπως μπορείτε να φανταστείτε, μεταξύ των συναδέλφων. Μιλώντας προσωπικά, αυτό που με ξάφνιασε ακούγοντας τα νέα ήταν ότι δεν «κόλλαγε» η εικόνα του Donald με κάποιον που βιώνει μία εσωτερική διαφυλική σύγκρουση.
Σχεδόν δύο μέτρα ύψος, αρχηγός της ομάδας αμερικανικού ράγκμπι του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ (τίτλος τιμής, ελεγχόμενης βαναυσότητας και «ανδροπρέπειας» για τους Αμερικανούς της άρχουσας τάξης), παντρεμένος με την «ωραία της τάξης», πατέρας δύο παιδιών, καθηγητής Οικονομικών και πρόεδρος του τμήματος Οικονομικών ενός εκ των καλύτερων πανεπιστημίων, ήταν ο τελευταίος συνάδελφος που φανταζόμουν ότι θα άλλαζε φύλο. Και μάλιστα στα πενήντα του...
Πάνω από μία δεκαετία πέρασε, από την Αγγλία μετανάστευσα στην Αυστραλία και από εκεί, δώδεκα χρόνια αργότερα, στην Ελλάδα, όταν, κάποια στιγμή, με την ιδιότητα του διευθυντή του Διδακτορικού Προγράμματος του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών (γνωστό και ως UADPhilEcon), αποφάσισα να προσκαλέσω την Deirdre να έρθει στην Αθήνα να διδάξει τους φοιτητές μας. Αποδέχτηκε την πρόσκληση αμέσως. Χάρηκα πολύ. Μία μέρα μετά την άφιξή της, πήγαμε μαζί στην Ευριπίδου 14, στον 6ο όροφο, όπου γίνονταν τα μαθήματα του UADPhilEcon.
Βγαίνοντας από το ασανσέρ πέσαμε πάνω σε είκοσι, ίσως είκοσι πέντε, φοιτητές που, βεβαίως, ήταν εκεί, δίπλα στη σκάλα, καπνίζοντας αρειμανίως. Τους χαιρέτησε με ένα νεύμα και μπήκαμε όλοι μαζί στη διπλανή αίθουσα, όπου για την επόμενη εβδομάδα θα τους βομβάρδιζε με πέντε τετράωρα (!) μαθήματα. Είκοσι ώρες μαθήματος από τη McCloskey σε μία σύντομη εβδομάδα. Τυχερά παιδιά! Το πρώτο πράγμα που είπε στους φοιτητές, αφού την προλόγισα, ήταν το εξής: «Καλησπέρα και σας ευχαριστώ που με προσκαλέσατε και που με τιμάτε με την παρουσία σας. Ελπίζω να με τιμήσετε και με την προσοχή σας. Τουλάχιστον ως προς ένα πράγμα, μια συμβουλή που έχω να σας δώσω. Είδα τι κάνατε στον διάδρομο. Λοιπόν, ακούστε αυτό: Ήταν πιο εύκολο να συμφωνήσω να μου κόψουν τα αρχίδια από το να κόψω το τσιγάρο». Έτσι έσπασε ο πάγος και ξεκίνησε μία σειρά εκπληκτικών μαθημάτων στην Αθήνα από την Deirdre, που είχα γνωρίσει ως Donald στο Καίμπριτζ. Τις μέρες που ακολούθησαν γνωριστήκαμε πολύ καλύτερα.
Ήρθε στο σπίτι μας, όπου ο δεκατετράχρονος Νικόλας μας ενδιαφερόταν πολύ να γνωρίσει, και να συζητήσει, με τον σπουδαίο Αμερικανό καθηγητή που είχε ζήσει το τραύμα και την απελευθέρωση της αλλαγής φύλου. Η Deirdre μάς ανοίχτηκε. Μίλησε στον Νικόλα απίστευτα ανοιχτά. Του εξήγησε ότι, αποφασίζοντας στα πενήντα να γίνει γυναίκα (ξεκινώντας με τη μορφή ενός «χοντροκομμένου» άνδρα), ήξερε ότι δεν θα έχει ποτέ άνδρα σύντροφο. Ότι και θα έχανε τους δικούς της και δεν θα κέρδιζε νέο σύντροφο.
Ότι ένα τέτοιο κόστος-βουνό το μόνο που σηματοδοτούσε ήταν η ανάγκη που ένιωθε από οκτώ ετών να μην είναι αγόρι – να της αναγνωρίζουν οι άλλοι το δικαίωμα να νιώθει κορίτσι. Δακρύσαμε όλοι μαζί. Γίναμε φίλοι οικογενειακώς.

Εικονογράφηση: David Shrigley
Μας είπε για κάτι που συνέβη, ενώ ετοιμαζόταν για την «εγχείρηση» την οποία είχε αναβάλει μία εβδομάδα επειδή θα βραβευόταν σε μέγα επιστημονικό συνέδριο για τη συνεισφορά της στα Οικονομικά και στην Ιστορία.
Για το πώς η αστυνομία εισέβαλε στο μεγάλο ξενοδοχείο όπου πραγματοποιούνταν η τιμητική εκδήλωση, την έσυρε από το βήμα, της φόρεσε χειροπέδες μπροστά στο κοινό που την τιμούσε εκείνη τη στιγμή, για να την οδηγήσει στο κρατητήριο και κατόπιν σε φρενοκομείο κατ' εντολήν της αδελφής της – η οποία είχε κάνει χρήση νόμου που επιτρέπει σε συγγενή πρώτου βαθμού μια τέτοια κίνηση, ώστε να εμποδιστεί πράξη εν δυνάμει «αυτοκαταστροφική».
Μας μίλησε για τη γενναία μητέρα της που της στάθηκε σε όλες τις δύσκολες στιγμές. Για τον έως και σήμερα αποκλεισμό της από τα εγγόνια της, καθώς τα παιδιά της δεν την αποδέχονται ούτε καν σήμερα ως γυναίκα και γι' αυτό δεν της μιλούν – από το 1995. Από τότε είμαστε σε συνεχή επικοινωνία. Μας ένωσε και κάτι άλλο, περί το 2009/10: η κοινή πεποίθηση ότι η Ελλάδα αποτελεί το πειραματόζωο για ένα απάνθρωπο μακροοικονομικό πείραμα που είναι καταδικασμένο στην αποτυχία και το οποίο επιτελείται μόνο και μόνο για να κρατηθούν στη ζωή κάποιοι πτωχευμένοι τραπεζίτες.
Παρά τις τεράστιες διαφορές μας, όσον αφορά την πολιτική-οικονομική μας θεώρηση (εκείνη ακόμα της σχολής του Σικάγο, εγώ ακόμα ένας περίεργος μαρξιστής), συμφωνούμε απόλυτα σήμερα ότι στην Ελλάδα μπαίνουν οι βάσεις ενός νέου ολοκληρωτισμού (χωρίς τον οποίο δεν μπορεί να επιβληθεί η παράλογη λογική των μνημονίων και της εγκληματικής ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών). Πριν από μερικές μέρες έμαθα για τα πογκρόμ εναντίον διαφυλικών και τρανς ατόμων εδώ στη μνημονιακή Ελλάδα.
Για την παράνομη σύλληψη της δικηγόρου τους Ηλέκτρας Κούτρα στη Θεσσαλονίκη. Για την παραβίαση βασικών αρχών Δικαίου στο όνομα μιας ρεβανσιστικής στροφής βίας απέναντι στο «διαφορετικό» – κάτι που παρατηρείται κάθε φορά που μια κοινωνία περνά κρίση, είτε στη Γερμανία του '30 είτε στην Ελλάδα σήμερα. Και μου ήρθε στον νου η Deirdre.
Η ρήση της ότι «αν είχα πρόβλημα εγώ, ως οικονομολόγος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, να περάσω στο φύλο στο οποίο νιώθω πιο ανθρώπινα, τι ελπίδες έχει κάποιος άλλος, λιγότερο, προνομιούχος;». Θυμήθηκα και τον κοινό μας φόβο για τον νέο ολοκληρωτισμό που διαβλέπαμε εδώ και καιρό. Τον οποίο τώρα πλέον απλώς τον βλέπουμε. Παντού. Γύρω μας.

Εποχή ολικής παρακολούθησης όλων των πολιτών...

Του Γιωργου Δελαστικ, απο το Εθνος...

Ποτέ στη μέχρι τώρα ιστορία της ανθρωπότητας κανένα ολοκληρωτικό, αστυνομικό καθεστώς δεν είχε τόσο φακελωμένους όλους τους πολίτες όχι μόνο του δικού του κράτους, αλλά ολόκληρου του πλανήτη, όσο η κυβέρνηση Ομπάμα των Ηνωμένων Πολιτειών!
Η ηλεκτρονική κατασκόπευση σε συνδυασμό αφενός με το πέρασμα στην εποχή των ηλεκτρονικών επικοινωνιών και αφετέρου με την ιλιγγιώδη τεχνολογική πρόοδο του κλάδου αυτού κατέστησαν πραγματικότητα τα πιο τρελά όνειρα κάθε δικτάτορα: να μαθαίνει ανά πάσα στιγμή τα πάντα για οποιονδήποτε άνθρωπο ζει στη Γη! Δεν πρόκειται για αποκύημα επιστημονικής φαντασίας, αλλά για ωμή πραγματικότητα: «Θεμέλιο της δουλειάς μας είναι η προσπάθεια να μαζεύουμε τα πάντα και να τα κρατάμε για πάντα...
Βρισκόμαστε πραγματικά πολύ κοντά στο να μπορούμε να επεξεργαζόμαστε όλες τις πληροφορίες που δημιουργούνται από τους ανθρώπους» δήλωσε συνεπαρμένος σε διάλεξη που έδωσε τον Μάρτιο ο Ιρα Χαντ, επικεφαλής του τμήματος τεχνολογίας της CIA. Δεν υπερβάλλει. Μόνο τον Μάρτιο του 2013, η υπηρεσία ηλεκτρονικής παρακολούθησης των ΗΠΑ, η διαβόητη τα τελευταία χρόνια ΝSA, αποθήκευσε... 97 δισεκατομμύρια δεδομένα! Πάνω από 3 δισεκατομμύρια την ημέρα!
Πάνω από 2,17 εκατομμύρια δεδομένα το λεπτό! Και βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή της υπερυπολογιστικής τεχνολογίας, όπως π.χ. της Watson της IBM, την οποία η NSA και η CIA δοκιμάζουν τα δύο τελευταία χρόνια, όπως αποκάλυψε στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» σύμβουλος της αμερικανικής κυβέρνησης στον τομέα αυτό. Η συλλογή και η επεξεργασία των ψηφιακών δεδομένων γίνεται πλέον αυτόματα. Φυσικά, είναι τελείως αφελής η άποψη «αν δεν είμαι τρομοκράτης, τι με νοιάζει αν η κυβέρνηση των ΗΠΑ, ή της χώρας μου παρακολουθεί όλες μου τις ηλεκτρονικές επικοινωνίες και τις καταγράφει;».
Η τρομοκρατία είναι το παραμύθι για την επιβολή αυτού του ηλεκτρονικού ολοκληρωτικού καθεστώτος παρακολούθησης όλων των πολιτών. Σιγά μην ξοδεύουν οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ δεκάδες και δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια, σιγά μην απασχολούν στον τομέα των μυστικών υπηρεσιών και πληροφοριών τον απίστευτο αριθμό, όπως ανέφεραν οι χθεσινοί «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου, των περίπου... 854.000 (!) ατόμων για να προλάβουν μην τυχόν και βάλει καμιά βόμβα κάποιος Ταλιμπάν ή κάποιος τρελός Αμερικανός τρομοκράτης. Αυτά είναι προσχήματα για να αποκοιμίζουν τον κοσμάκη. Τις κυβερνήσεις των άλλων κρατών και τους μεγάλους επιχειρηματίες από άλλες χώρες που έχουν ανταγωνιστική επαγγελματική δραστηριότητα προς αμερικανικές εταιρείες έχουν ως πρώτιστο στόχο για να τους τρώνε τις δουλειές οι Αμερικανοί!
Παρακολουθούν όλα τους τα τηλεφωνήματα, τις συζητήσεις, την ηλεκτρονική αλληλογραφία των στελεχών των επιχειρήσεων. Ξέρουν έτσι από πριν για ποια δουλειά ενδιαφέρεται ο καθένας, τι προσφορά θα κάνει, ποιον προσπαθεί να λαδώσει για να την πάρει, ποιος πολιτικός τα έπιασε και τα έχουν όλα καταγραμμένα! Μπορούν έτσι να εκβιάσουν τους πάντες, καθώς έχουν επιπροσθέτως λόγω της ηλεκτρονικής παρακολούθησης πλήρη γνώση και της προσωπικής τους ζωής. Από το σε ποια τράπεζα του εξωτερικού έχει τα λεφτά του και πόσα από αυτά δεν έχουν δηλωθεί στην Εφορία ως το... αν έχει ερωμένη ή ιδιαίτερες σεξουαλικές προτιμήσεις, αν παίρνει αυτός ή κάποιος από την οικογένειά του ναρκωτικά και μυριάδες άλλα προσωπικά μυστικά που ίσως κάποια από αυτά να αποτελούν στοιχεία εκβιασμού.
Γι' αυτό και θορυβήθηκαν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις με τις τελευταίες αποκαλύψεις. Σιγά μην τις νοιάζει η παραβίαση των προσωπικών δεδομένων των πολιτών τους! Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι πολίτες μπορούν να αδιαφορούν για το θέμα, αφού δεν είναι ούτε τρομοκράτες ούτε πλούσιοι. Κάθε άλλο. Οι πολίτες είναι τα εύκολα θύματα. Πρώτα πρώτα από το ίδιο το κράτος, το οποίο π.χ. μπορεί να θεωρήσει... «αδήλωτο εισόδημα» του παιδιού σου αν του στείλεις ένα πεντακοσάρικο για να το βοηθήσεις να πληρώσει τη δόση του δανείου για το σπίτι του και να του ζητάει να... πληρώσει φόρο!
Το σπάσιμο όλων των κωδικών ασφαλείας από τους υπερυπολογιστές των μυστικών υπηρεσιών επιτρέπει επίσης σε συνεργούς τους να αποσύρουν π.χ. χρήματα από τις καταθέσεις κάποιου ή να εκβιάζουν π.χ. μια νεαρή κοπέλα που έστειλε μια τολμηρή της φωτογραφία στον φίλο της, την οποία «βλέπουν» φυσικά και οι μυστικές υπηρεσίες. Oταν αυτά και μύρια άλλα μπορούν να γίνουν σε βάρος απλών πολιτών, αντιλαμβάνεται κανείς πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εξόντωση πολιτικών αντιπάλων ή για τη μετατροπή τους σε πράκτορες υπηρέτησης της κάθε κυβέρνησης...

Αβίαστα!!!!

danger.few...

Στα μέσα του 1942 ολόκληρη την Γκεστάπο στην Γαλλία την αποτελούσαν λιγότεροι από τρεις χιλιάδες άντρες. Περίπου τα τρία τέταρτα των Εβραίων συνελήφθησαν από απλούς γάλλους αστυφύλακες. Παρ' όλα αυτά οι περισσότεροι από αυτούς τους αστυνομικούς και τους δημοσίους υπαλλήλους δεν ήταν ναζί, και σε καμία περίπτωση αντισημίτες.
Δεν είναι τυχαίο ότι στην έρευνά τους για την ευρωπαϊκή αντίσταση ο Ανταμ Λεμπόρ και ο Ρότζερ Μπόϊζ μιλούν για μια "μαζική κατάρρευση της ηθικής και των αστικών αρετών".

Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο η μαζική δολοφονία καθεαυτή, ήταν επίσης , όπως το διατυπώνει ο Ντάνιελ Γκόλντχεϊγκεν "ο αβίαστος τρόπος, ο απίστευτα αβίαστος τρόπος" με τον οποίο γίνονταν οι συλλήψεις, η ακρίβεια των δρομολογίων των τρένων, η αποτελεσματικότητα με την οποία διεκπεραιώνονταν οι εκτελέσεις, το ασύλληπτο του αριθμού των θυμάτων -όχι δεκάδες ή εκατοντάδες, αλλά εκατομμύρια.
Το Ολοκάυτωμα ήταν πέρα από όλα τα άλλα, ένας γραφειοκρατικός εκτραχηλισμός στον οποίο συμμετείχαν αβίαστα εκατοντάδες χιλιάδες Ευρωπαίοι, μόνο και μόνο επειδή έβαζαν την τάξη και την ομαλή λειτουργία του γραφείου τους, της υπηρεσίας τους, της στρατιωτικής μονάδας ή του τμήματος της επιχείρησής τους πάνω από την ατομική τους συνείδηση.

Στην observer της 9ης Απριλίου του 1944 ο Σεμπάστιαν Χάφνερ δημοσίευσε ένα διαυγές και σχεδόν προφητικό πορτρέτο του Αλμπερτ Σπέερ. Κατα τον Χάφνερ ο Σπέερ ήταν "η προσωποποίηση της επανάσταση των μάνατζερ"· όχι φανταχτερός σαν τους εθνικιστές ναζί, αλλά έξυπνος, γαλαντόμος, αδιάφθορος. Ήταν το πρότυπο των ανδρών που γίνονταν όλο και πιο σημαντικό σε αυτόν τον πόλεμο: "ο καθαρός τεχνοκράτης, ο αταξικός, ευφυής τύπος  χωρίς παρελθόν, που δεν γνωρίζει άλλο στόχο από το να κάνει καριέρα". Αυτή ακριβώς η ελαφρότητα, η απουσία σκέψης, είχε ως αποτέλεσμα όλοι οι νεαροί άντρες του είδους του να συνεχίσουν να υπηρετούν μέχρις εσχάτων " τον τρομακτικό μηχανισμό της εποχής μας".

Κατά μια έννοια το Ολοκαύτωμα μπορεί να θεωρηθεί έκφραση ενός σχεδόν θρησκευτικού φανατισμού, και ταυτόχρονα έκφραση εθελοτυφλίας, ένας θεμελιώδης, συλλογικός ηθικός εκτροχιασμός. Αυτή η εξήγηση δεν είναι πολύ δημοφιλής. Γιατί είναι η πιο ανησυχητική από όλες τις υπόλοιπες που επιμένουν στο αντισημιτισμό και την μοχθηρία των κορυφαίων γερμανών ναζί. Αυτό σημαίνει ότι ένας παρόμοιος μαζικός διωγμός, με τις σημερινές τεχνολογίες, γραφειοκρατίες, τα σημερινά συστήματα καταστολής και χειραγώγησης μπορεί να ξανασυμβεί σε ένα άλλο μέρος εναντίων μιας άλλης ομάδας. Οι τεχνοκράτες υπάρχουν και θα υπάρχουν. Με τα λόγια του Χάφνερ "Αυτή είναι η δική τους εποχή: Από τους Χίτλερ και Χίμλερ μπορούμε να απαλλαγούμε, αλλά οι Σπεερ, όποια κι αν είναι η τύχη του καθενός ξεχωριστά, θα είναι μαζί μας για πολύ καιρό ακόμα"

-------------------------------------
ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Χεϊρτ Μακ, Στην Ευρώπη (εκδ. Μεταίχμιο, 
μετάφραση Ινώ βαν Νταϊκ Μπαλτά) το παραθέτω και υπό τον προβληματισμό  που θέτει στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης ο hollowsky -συνάρθρωσης κοινωνικού ατομικού

Κλάψε Μέρκελ κλάψε!...

noumero11...

“Παρακαλώ πριν ξεκινήσουμε την ξενάγηση,δέστε καλά τις ζώνες σας και ενεργοποιήστε το GPS ρολόι ανίχνευσης. Υπογράψτε την υπεύθυνη δήλωση που έχετε μπροστά σας.’Oσοι έχετε μικρά μωρά ,παρακαλώ ναρκώστε τα, για την αποφυγή της περίπτωσης να αρχίσουν ξαφνικά τα ενοχλητικά κλάματα στη μέση της ξενάγησης. Απαγορεύεται αυστηρώς οποιαδήποτε ερώτηση,οποιαδήποτε παρατήρηση και οποιαδήποτε ύποπτη έκφραση!

Οι παραβάτες τιμωρούνται με πρόστιμο συν ΦΠΑ συν έξοδα παράστασης, και οδηγούνται στο αυτόφωρο με την κατηγορία της διατάραξης της κοινής γνώμης,της αντίστασης κατά της αρχής,της παραπληροφόρησης ,της αντιγνωμίας,της προσβολής της προσωπικότητας,της συκοφαντικής δυσφήμησης ,της αθέτησης υπογραφής και υποκίνησης φαινόμενων μαζικής αντίδρασης κατά παντός υπευθύνου. Για την ασφάλεια σας, όλες οι κινήσεις στο τεθωρακισμένο λεωφορείο καταγράφονται από πέντε μικροκάμερες και δέκα μικρόφωνα. Σε περίπτωση τρομοκρατικής επίθεσης ,πέστε στα γόνατα κρατώντας σκυμμένο το κεφάλι σας.

Η ξενάγηση μας αρχίζει από τον ιστορικό βράχο της Ακρόπολης τον οποίο για λόγους ασφαλείας,θα τον ξεναγηθείτε στην full HD μάρκας sony γιγαντοοθόνη του λεωφορείου.Τα χρώματα της είναι ζωντανά και ο ήχος της καθαρός σαν κρύσταλλο. Όσοι ενδιαφέρεστε να αποκτήσετε μια ίδια για το σπίτι, δεν έχετε παρά να μπείτε στο σαιτ μας και να κλείσετε τις επόμενες διακοπές σας σε όποιο εξωτικό προορισμό επιθυμείτε. Οι δέκα υπερτυχεροί της κληρωτίδας θα κερδίσουν από μια οθόνη,καθώς και έκπτωση 5%. Να προειδοποιήσω πως σε περίπτωση εντοπισμού λανθασμένων στοιχείων στην φόρμα , ή μη επαρκούς υπολοίπου στην πιστωτική κάρτα,η ποινή φυλάκισης είναι μέχρι και δέκα χρόνια. Επίσης όλα τα στοιχεία που θα συμπληρώσετε θα γνωστοποιηθούν στο αρμόδιο υπουργείο του κράτους σας. Σε περίπτωση χρεών προς την αρμόδια εφορία,ο παραβάτης διώκεται αυτεπάγγελτα αντιμετωπίζοντας ποινή ισόβιας κάθειρξης. Παρακαλώ ξεκινήστε από τώρα να συμπληρώνετε την φόρμα και για τα επόμενα δέκα λεπτά.

Τέλος του διαθέσιμου χρόνου!

Συνεχίζουμε την περιήγηση μας στην πανέμορφη και πεντακάθαρη πλέον Αθήνα κατευθυνόμενοι στην θρυλική για τους  αναρύθμητους εργατικούς αγώνες,πλατεία Συντάγματος.”

Κάπως έτσι εξελίσσονταν  η τουριστική ξενάγηση κάποιου γκρουπ από το εξωτερικό  στην Αθήνα του 2016.Το κέντρο της Αθήνας είχε μετατραπεί σε μια τεράστια στρατιωτικοποιημένη Disneyland. Ένα προϊόν-χωνευτήρι,κάτι μεταξύ παραδοσιακού πανηγυριού και δυτικοευρωπαϊκού καταναλωτικού τσίρκου, φορτωμένο με “βερολινέζικες” καλλιτεχνικές πινελιές και άφθονα σημεία για ψώνια, ικανό να ικανοποιήσει και τα πιο απαιτητικά τουριστικά γούστα.Ένα από τα επαγγέλματα σε ζήτηση εντός της πρότυπης αυτής Disneyland,ήταν και αυτό του γραφικού νεοέλληνα περιπλανώμενου διασκεδαστή(κλόουν εν συντομία),ντυμένου πότε με παραδοσιακές φορεσιές ,πότε με κυριλέ κοστούμια. “Περασμένα μεγαλεία διηγώντας τα να κλαις” ήταν ο τίτλος του καθημερινού σόου που έκανε τα εργατικά δυτικά όντα να ξεκαρδίζονται με τη δουλική γραφικότητα των νοτιοανατολικών ιθαγενών-γουρουνιών.

Φυλάκια σε κάθε σημείο εισόδου ,υπέργεια αλλά και υπόγεια λόγω των σταθμών του ΜΕΤΡΟ,υποχρέωναν τους επισκέπτες,ντόπιους και αλλοδαπούς, σε αυστηρό σωματικό έλεγχο. Κατόπιν ακολουθούσε διέλευση από θήρες ακτίνων Χ όπως στα αεροδρόμια, και στη συνέχεια περίμενε η είσπραξη του αντιτίμου των δεκαπέντε ευρώ. Τόσα ήταν τα διόδια για να εισέλθει κάποιος στην πράσινη ζώνη της Αθήνας. Η εικόνα με τις ουρές έξω απ’ τα φυλάκια, θύμιζε σοβιετικό συνοριακό τελωνείο σε post Οργουελιανή εκδοχή.

Εξαιτίας της οξύτατης Ευρωπαϊκής περιβαλλοντικής ευαισθησίας ,τα ΙΧ στο κέντρο απαγορεύονταν. Για να μετακινηθεί κάποιος θα έπρεπε να νοικιάσει ένα smart electric, ή να χρησιμοποιήσει κάποιο ιδιωτικό μαζικό μέσο. Δεν υπήρχαν δημόσιες συγκοινωνίες πλέον και οι ιδιώτες χρέωναν τσουχτερά εισιτήρια. Η φύλαξη του κέντρου από ιδιωτικούς στρατούς ασφαλείας, κόστιζε επίσης πολύ ακριβά. Οι κρατικοί αστυνομικοί έπεσαν θύματα των περικοπών και αναγκάστηκαν να υπογράψουν νέες συμβάσεις με ιδιωτικές εταιρίες security. Οι εταιρίες αυτές, ήταν μέρος του σχεδίου ανάπτυξης και καταπολέμησης της ανεργίας που είχε εκπονηθεί το 2013 από την κεντρική κυβέρνηση σε συνεργασία πάντα με την ΕΕ. Μέρος του σχεδίου ήταν και η ιδιωτικοποίηση οτιδήποτε δημοσίου. Πράγματι, η εικόνα του κάποτε αποκαρδιωτικού κέντρου, είχε αλλάξει και θύμιζε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα στα καλύτερα της. Μηδενική κίνηση ,εκπληκτικής ομορφιάς πολυκαταστήματα,πεντακάθαρα πάρκα και ανακαινισμένα νεοκλασικά. Μέχρι και δημοτικούς καμπινέδες για σκύλους είχε εγκαταστήσει ο δήμαρχος Καμίνης. Με τέτοιο σπουδαίο δημοτικό έργο ,η επανεκλογή του το 2014 ήταν σαρωτική.

Στην υπόλοιπη πόλη ,η άλλοτε αφόρητη κίνηση που έπνιγε ακόμα και τα περίχωρα ,ήταν ελάχιστη γιατί σχεδόν κανείς δεν είχε τον λόγο και κυρίως τα χρήματα να κινείται. Τα ακριβά προάστια και τα hot spot της πόλης-δηλαδή ό,τι άξιζε να επισκεφτεί κάποιος με λεφτά για ξόδεμα-ήταν στην κυριολεξία περιφρουρούμενες ζώνες γεμάτες με απαγορευτικές πινακίδες. Όποιος δεν είχε πάσο,κατάλληλο ντύσιμο ή όψη,απαγορεύονταν να διέλθει .Κάμερες ασφαλείας σε κάθε γωνιά και πάνοπλοι φρουροί με τα κατάλληλα εκπαιδευμένα σκυλιά ,περιπολούσαν σε εικοσιτετράωρη βάση με σκοπό την αποτροπή οποιασδήποτε ταραχής. Ψηλά τείχη ,ηλεκτροφόρα πλέγματα και ατσάλινες πόρτες ασφαλείας, οριοθετούσαν τις ακριβές συνοικίες.

Στις φτωχές συνοικίες, συνέβαινε ό,τι και στις υπόλοιπες φτωχές περιοχές της Ελλάδας. Σκοτάδι,αρρώστιες, έξαρση της πορνείας των ναρκωτικών και του μαύρου χρήματος, εκατοντάδες σκουπισμένοι από τα κέντρα άστεγοι και ζητιάνες .Κυριαρχούσε το σκοτάδι ,γιατί σχεδόν κανένας δεν είχε να πληρώσει το ρεύμα της ιδιωτικής ΔΕΗ. Ενα από τα μεγαλεπήβολα σχεδία της μνημονιακής μεταρρυθμιστικής περιόδου 2010-2750 ,ήταν το επιχειρησιακό πρόγραμμα με την ονομασία ΗΛΙΟΣ το οποίο και βρίσκονταν σε πλήρη εφαρμογή. Σκοπός του ήταν η δωρεάν ηλεκτροδότηση της Γερμανίας. Για το σκοπό αυτό, βουνά και λαγκάδια αποψιλώθηκαν σε ένα καλοκαίρι και μετατράπηκαν σε ενεργειακά πάρκα .Ό,τι περίσσευε, κάλυπτε τις ανάγκες της εγχώριας ζήτησης. Η εγχώρια αγορά(ό,τι τέλος πάντων είχε απομείνει)συντηρούνταν κυρίως από τις(όσες τέλος πάντων είχαν απομείνει) επιχειρήσεις. Η πανάκριβη κιλοβατώρα ήταν απλησίαστη για το μέσο μισθό των τριακοσίων ευρώ μικτά. Ακόμα και όσοι κατάφερναν να πληρώσουν τον λογαριασμό της ΔΕΗ, φοβόντουσαν να ανάψουν το βράδυ τα φώτα. Ο λόγος δεν ήταν άλλος από τις συμμορίες της Χρύσης Αυγής που γυρνούσαν τα σοκάκια πουλώντας συμβόλαια προστασίας. Σύμφωνα με τη μαφιόζικη λογική:Όποιος ανάβει τα φώτα έχει και τα χρήματα για προστασία.

Η Χρυσή Αυγή πριμοδοτούμενη από το άφθονο κοινοβουλευτικό χρήμα, έστησε δυο από τις μεγαλύτερες εταιρίες security και έλεγχε το σημαντικότερο μερίδιο αγοράς στον τομέα της παράνομης δραστηριότητας του υποκόσμου. Η Χρυσή Αυγή με τις αμέτρητες διεθνεις καταδίκες και τα εκατοντάδες  άρθρα καταπέλτες στον ξένο τύπο για την εγκληματική της δράση ,είχε καταφέρει να γίνει αποδεκτή, παρά τις δρακόντειες νόρμες της ΕΕ στα θέματα που άπτονταν της δημοκρατίας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.Το αίτιο  της  χαλαρής στάσης, ήταν η πολύτιμη συνεισφορά της στο Εθνικό και Ευρωπαϊκό ΑΕΠ. Από ακροδεξιοί αντεροβγάλτες σκέτο, έγιναν ακροδεξιοί επιχειρηματίες αντεροβγάλτες με λογιστικά βιβλία ,τηλεφωνικά κέντρα, ακριβά αυτοκίνητα και υγραντήρες πούρων.

Στην επαρχία ελάχιστα καταστήματα παρέμειναν ανοιχτά και όσα επιβίωναν πλήρωναν ,εκτός από κεφαλικούς και ακέφαλους φόρους, εξίσου υψηλό τίμημα στους ακροδεξιούς νονούς της νύχτας. Γενικώς η επαρχία με την μαυρίλα και την ερημιά στους δρόμους, θύμιζε κάτι από ταινία του Αγγελόπουλου ,σε αντίθεση με τις τουριστικές περιοχές όπου η ζωή θύμιζε ταινίες του Φελίνι.

Η Μύκονος και εκείνο το καλοκαίρι βούλιαξε από τους χιλιάδες πλούσιους επισκέπτες. Οι γιορτές αστακομαχίας και σαμπανομαχίας, βαφτίστηκαν καινούριο πολιτιστικό trend και καθιερώθηκαν.Ο Α.Ρέμος αναγκάστηκε να υιοθετήσει την λύση του αναπνευστήρα στις ζωντανές εμφανίσεις του ,ως προληπτικό μέτρο προς αποφυγή  κάποιου πιθανού λουλουδοπνιγμού.Η Ελλάδα σε χρόνο παγκόσμιο ρεκόρ ,είχε μετατραπεί σε ένα απέραντο τουριστικό θέρετρο. Σε κάθε σπιθαμή αξιοποιήσιμης παραλίας είχε προλάβει να χτιστεί, ή χτίζονταν , ένα ακόμη ξενοδοχείο χωρίς καμία απολύτως μέριμνα για το περιβάλλον. Τα πάντα ήταν περιφραγμένα και φρουρούμενα. Εκτός από τις παραδοσιακές all inclusive διακοπές για την μεσαία αλλοδαπή τάξη,μεγάλη ανάπτυξη γνώριζε και ο συνεδριακός τουρισμός στις ειδικές ζώνες Ελεύθερης Τουριστικής και Οικονομικής Δραστηριότητας,για την ανώτερη και την ανώτατη. Πολυώροφα ξενοδοχεία/συνεδριακά κέντρα, παρείχαν κάθε άνεση στους V.I.P επισκέπτες. Από απέραντα γήπεδα του γκολφ και ξέφρενη νυχτερινή διασκέδαση,μέχρι άφθονη κοκαΐνη και δεκατετράχρονες πόρνες πολυτελείας . Κανένας νόμος του ελληνικού κράτους δεν είχε ισχύ σε αυτές τις ζώνες.

Ο πληθυσμός της χώρας είχε συρρικνωθεί σημαντικά.Ακόμα και το θέμα της μετανάστευσης είχε λυθεί με συνοπτικές διαδικασίες. Όσοι μετανάστες γλίτωναν τον διαμελισμό από τις χιλιάδες διάσπαρτες νάρκες στα σύνορα του ποταμού Έβρου,ή επιβίωναν του μαζικού πνιγμού στο Αιγαίο,συλλαμβάνονταν και οδηγούνταν στις ΕΟΖ. Το πείραμα των ΕΟΖ,σε αντίθεση με τις ελεύθερες τουριστικές ζώνες, δεν είχε καταφέρει να προσελκύσει ξένες επενδύσεις ούτε για δείγμα. Αντιθέτως, οι ΕΟΖ έγιναν πρώτης τάξεως κερδοσκοπικές ευκαιρίες για τα εναπομείναντα εγχώρια επιχειρηματικά κεφάλαια. Για τον ΣΕΒ δεν είχε καμιά σημασία η εθνικότητα των εργατών. Μετά και την κατάργηση του τελευταίου εργασιακού δικαιώματος το 2013,οι μισθοί ήταν το ίδιο ανύπαρκτοι για ντόπιους και αλλοδαπούς.

Η Γερμανία και η ΕΕ μοίραζαν στην ελληνική τρικομματική κυβέρνηση (εκλογές έγιναν το 2013 με τη ΝΔ στο 24%, ΣΥΡΙΖΑ 23%,ΠΑΣΟΚ 10% και τη θέση της διαλυμένης ΔΗΜΑΡ στην νεα τρικομματική κατέλαβε η Χρυσή Αυγή με ποσοστό 18%)απλόχερα τα συγχαρητήρια για την τήρηση των δεσμεύσεων, μολονότι οι εσωκομματικοί κυβερνητικοί κλυδωνισμοί λόγω της εμφάνισης  μεγάλου μέρους του ελληνικού πληθυσμού στις λίστες της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ και της Διεθνούς αμνηστίας,ήσαν έντονοι.Κάποια ρήγματα στις σχέσεις μεταξύ των κρατών εξαιτίας του δόγματος της ΕΕ “Καταπολεμάς τη φτώχεια εξολοθρεύοντας τους φτωχούς καταπολεμάς τη μετανάστευση εξολοθρεύοντας τους μετανάστες”,εμφανίζονταν στο Ευρωπαικό προσκήνιο αραιά και που.Στο τέλος όμως  κάθε συνόδου των πολιτικών αρχηγών, η μόνιμη απόφαση :πρέπει να τηρούνται κατά γράμμα οι δεσμεύσεις, καταχώνιαζε την αθρωπιστική πλευρά της ΕΕ στο αρχείο, μέχρι  να ξαναέρθει στο επίκεντρο της επόμενης συνόδου  για να ξανακαταχωνιαστεί  και πάλι στο αρχείο.

Οι σοσιαλιστές της Γαλλίας εξέφραζαν διαρκώς τις αμφιβολίες τους στην καγκελάριο της Γερμανίας Α. Μέρκελ για την επιτυχία ,την αποτυχία,ή την στασιμότητα του μνημονίου. Έχουμε φτάσει αισίως στο 25ο eurogroup από τις αρχές του 2010(το πιστόλι στο τραπέζι) με θέμα την ελληνική κρίση, και οι συζητήσεις για το αν η Ελλάδα τήρησε δεν τήρησε τις δεσμεύσεις της ,προχώρησε δεν προχώρησε σε αναγκαίες όχι αναγκαίες άσκοπες ή σκόπιμες μεταρρυθμίσεις ,έκανε βαθιές ρηχές επιφανειακές τομές,απέλυσε πολλούς αρκετούς λίγους ΔΥ, παρουσίασε τεράστια μεγάλα μικρά καθόλου ελλείμματα, και τέλος, η οικονομία της εμφάνισε μέτρια ανάπτυξη καταβύθιση ή απογείωση,φτάσανε αισίως στο 25ο οριακό σημείο τους.

Στο συνέδριο αυτό,η σκηνή με την καγκελάριο της Γερμανίας να ξεσπάει σε κλάματα στο άκουσμα της ανακοίνωσης πως περίπου ένα εκατομμύριο συνταξιούχοι,νεφροπαθείς,καρκινοπαθείς,άτομα με αναπηρία και κάθε λογής αναξιοπαθούντες(sic),δεν είχαν καταφέρει τελικά να επιβιώσουν της θεραπευτικής σωτηρίας του 2014-2016,έκανε το γύρο του κόσμου. Η είδηση σόκαρε ακόμα και εντός των συνόρων.Διάφορες εγχώριες καταξιωμένες πένες κατέκριναν εντονότατα την ανάλγητη πολιτική/δακρυγόνο της τρικομματικής κυβέρνησης ,ωστόσο το γεγονός που συγκίνησε το -ελάχιστο- τηλεοπτικό πανελλήνιο, συναίβει κατά την διάρκεια της τελετής απονομής των καλλιτεχνικών βραβείων ΑΡΙΩΝ(δυστυχώς νεκραναστήθηκαν).Μια διάσημη Ελληνίδα τραγουδίστρια με παρδαλά εξτένσιον στα μαλλιά, μη αντέχοντας τον συναισθηματικό φόρτο ,εξέφρασε ζωντανά την συμπαράσταση της στην βαρυπενθούσα καγκελάριο στέλνοντας της φιλιά και ευχές για γρήγορη ανάρρωση.

Η καγκελάριος χάρη στα σπαραχτικά της κλάματα, άρπαξε τον τίτλο του προσώπου της χρονιάς 2016 του περιοδικού ΤΙΜΕ, μέσα από τα χέρια του “άγνωστου ήρωα” ο οποίος είχε προκαλέσει παγκόσμιο ντόρο, ένα μήνα πριν το καθολικής σημασίας 25ο eurogroup ,γλιτώνοντας μια δεκαπεντάχρονη από σίγουρο ποδοπάτημα στην τελετή έναρξης των πωλήσεων του iphone7 στο Λονδίνο.

Ένας άλλος κόσμος είναι εφ(ρ)ικτός

The Press Project ...
Του Κωνσταντίνου Πουλή

Ανήκω σε αυτούς που ενηλικιώθηκαν την ώρα που έπεφτε το τείχος του Βερολίνου και μαζί ανέβαιναν οι πωλήσεις του ΚΛΙΚ, δηλαδή την ώρα που η ξιπασμένη καλοζωία (lifestyle) υποκαθιστούσε τις επιδιώξεις της συλλογικής ζωής. Το ζήτημα είναι ότι ακόμη και όσοι δεν είχαν ψευδαισθήσεις ως προς την πορεία του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού, και δεν περίμεναν το 1989 για να κατανοήσουν ότι επρόκειτο για μηχανή που άλεθε ελευθερίες και ζωές, αυτή τη στιγμή ζουν στα απόνερα μιας απογοήτευσης που σε μεγάλο βαθμό εκκινεί από εκεί, αλλά δεν αφήνει να αναπνεύσει και καμία άλλη εκδοχή της ουτοπικής σκέψης. Έκτοτε πάσχουμε από ουτοπική αναπηρία, από αδυναμία να σκεφτούμε ουτοπικά.

Τα πιο παλιά ουτοπικά σχέδια τα βρίσκουμε στην παράδοση των μυθολογιών της χώρας του χρυσού. Ένα βιβλίο του Ι. Κωνσταντάκου με θέμα τους σχετικούς αρχαίους θρύλους μάς ξεναγεί π.χ. στη μαγική χώρα του Μαζανταράν, όπου το κυνήγι είναι άφθονο και οι κυνηγοί δεν ξεμένουν ποτέ από θηράματα, και όλη η χώρα και οι επαρχίες της κοσμούνται με χρυσάφι, μεταξωτά υφάσματα και πολύτιμα πετράδια. Διαβάζουμε για χώρες όπου τηγανητά ψάρια πηδούν έξω από τα ποτάμια και φυτρώνουν σκαλτσούνια στα λιβάδια. Είναι ατελείωτες οι σχετικές αφηγήσεις που δείχνουν τον οίστρο με τον οποίο οι άνθρωποι φαντάζονταν έναν κόσμο καλύτερο από τον δικό τους, μέσω του οποίου ασκούσαν ταυτοχρόνως κριτική στην εποχή τους. Στην Αναγέννηση, ο Τ. Μωρ και ο Τ. Καμπανέλα οραματίζονταν κοινωνίες χωρίς ιδιοκτησία, όπου όλοι θα εναλλάσσονταν στις αγροτικές δουλειές. «Και αν σας φαίνονται λίγες οι έξι ώρες εργασίας την ημέρα», γράφει ο Μωρ (οι λεπτομέρειες στο βιβλίο της Μ.Λ. Μπερνιέρι), σκεφτείτε πόσοι παπάδες, γαιοκτήμονες και αριστοκράτες κάθονται με το ’να πόδι πάνω στ’ άλλο. Εκτός όμως από την ίδια την ουτοπική ιδέα, εντυπωσιάζεται κανείς από τη λεπτομέρεια με την οποία συλλαμβάνονται αυτά τα οράματα. Ρυθμίζονται θέματα που ξεκινούν από τη διοικητική οργάνωση, όπου προβλέπονται πόλεις 100.000 κατοίκων που διαιρούνται σε τέσσερις τομείς, κάθε τομέας σε τριάντα οικογένειες, και καμία απόφαση δεν λαμβάνεται αν δεν συζητηθεί στη συνέλευση του λαού, μέχρι τη σεξουαλική συμπεριφορά, όπου προβλέπεται ότι σε περίπτωση σοδομισμού οι πολίτες υποχρεώνονται να δέσουν για δύο μέρες ένα παπούτσι στον λαιμό τους, για να δείχνουν ότι ανέτρεψαν τη φυσική τάξη και έκαναν τα πόδια κεφάλι. Οι νεωτερικές ουτοπίες συνοδεύονταν από μια συγκεκριμένη κοινωνική μηχανική που θα τις πραγμάτωνε ως πολιτικό πρόγραμμα. Έτσι, π.χ. με τον κομμουνισμό και την μελλοντική αταξική κοινωνία. Αυτό σημαίνει η φράση του Κάουτσκυ πως με την Ουτοπία του Μωρ ξεκινά ο σοσιαλισμός του 19ου αιώνα. Οι Ρώσοι αναρχικοί διάβαζαν το Τι να κάνουμε; του Τσερνισέφσκι και έφτιαχναν κολεκτίβες υφαντουργίας, οι γυναίκες έκαναν λευκούς γάμους για να μπορούν να ταξιδεύουν χωρίς την άδεια του πατέρα τους, και οι επαναστάτες μιμούνταν ακόμη και το ντύσιμο του ήρωα του μυθιστορήματος. Οργάνωναν δηλαδή μια ζωή όπως την είχε συλλάβει η γραφίδα ενός οραματιστή. Και εδώ ξεκινούν τα δύσκολα.

Διαβάζοντας κανείς τις ουτοπίες του παρελθόντος βρίσκει πολύ συχνά τον σπόρο της βίας, αφού κάθε που φαντάζεται κανείς τον ιδανικό κόσμο, θα πρέπει να αντιμετωπίσει και αυτούς που δεν θέλουν να ζουν στον ιδανικό του κόσμο. Στην πραγματική ζωή, αυτοί λέγονταν αντιφρονούντες και δεν πέρναγαν καλά. Έτσι, η επιθυμία να φτιάξεις τον κόσμο από την αρχή, συνοδεύεται συχνά από τον πειρασμό να τον επιβάλεις με το ζόρι. Η επανάσταση λοιπόν κρατάει τη ρετσινιά του ολοκληρωτισμού, καθώς οποιοδήποτε τέτοιο σχέδιο περιέχει τα σπέρματα της επιβολής - εξ ου και η βασική αιτία της σημερινής απογοήτευσης υπήρξε ο εκφυλισμός του κομμουνιστικού οράματος σε εφιάλτη.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι ιδίως μετά τη δεκαετία του ’60 για πολύ καιρό η διανόησή μας συζητούσε για το τέλος των μεγάλων αφηγήσεων, κέρδιζαν σε δημοφιλία διάφορα μεταμοντέρνα λογοπαίγνια για τη ζωή ως διονυσιακό πανηγύρι, και φτάσαμε σε κάτι που δεν είναι μαζική δημοκρατία, δεν είναι διονυσιακό πανηγύρι, και απαιτεί από μας επιτακτικά να ξαναανακαλύψουμε την Πολιτική με «π» κεφαλαίο, πριν μας πάρει ο διάολος. Μάλιστα η πτώση του Κομμουνισμού πήρε σβάρνα και τα πιο ήπια οράματα της σοσιαλδημοκρατίας, η θριαμβολογία της απέναντι πλευράς εμφανίζεται ασυμμάζευτη. Η θλιβερή απόληξη του κομμουνιστικού εγχειρήματος δημιούργησε έναν τύπο ανθρώπου βαθύτατα συντηρητικό, που θεωρεί πως αντί για τη βία των πειραμάτων, καλύτερα να κάθεται κανείς στα αβγά του. Αρκεί να ακούσει κανείς τον Χρόνη Μίσσιο να λέει «ευτυχώς που δεν νικήσαμε», για να αντιληφθεί πόσο βαθιά και πικρή είναι αυτή η απογοήτευση. Κάπως έτσι σώθηκαν τα καύσιμα, τέλειωσε το κέφι για τέτοια άλματα της φαντασίας. Και, το χειρότερο, η πτώση του Κομμουνισμού συμπαρέσυρε και αυτούς που δεν είχαν ψευδαισθήσεις. Κομμάτια της Αριστεράς που ήταν έτσι κι αλλιώς κριτικά προς τη Σοβιετική Ένωση παραδίδονται κι αυτά στη δίνη μιας εποχής που έχει μόνο αμυντικά ζητούμενα.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η συζήτηση έχει περιοριστεί στο τι θα γίνει με τις τράπεζες την επόμενη μέρα της χρεοκοπίας, και κρεμόμαστε από το στόμα οικονομολόγων να μας εξηγήσουν τις λεπτομέρειες. Είναι ειρωνεία ότι το κάνουν επισημαίνοντας πάντα ότι το πρόβλημα είναι πρωτίστως πολιτικό και ότι δεν μπορούν να προβλέψουν. Μια που το πρόβλημα είναι πολιτικό, και μια που η πολιτική δεν περιορίζεται στον Παπανδρέου και τη λοιπή συμμορία, η δική μας ατζέντα είναι υπό ποιους όρους θα μπορούσε να αναγεννηθεί το κέφι να σκεφτούμε τολμηρά. Το ερώτημα είναι ποιος θα μιλήσει σήμερα για την ουτοπία χωρίς να τον περάσουν για τρελό ή έφηβο. Ή, εναλλακτικά, πώς θα αποκατασταθεί η αξία του να σκέφτεται κανείς πολιτικά σαν τρελός ή έφηβος.

Αντίσταση στους δαίμονες της απελπισίας, της απόγνωσης και της αδράνειας ...

Κ.Τσουκαλάς: Η Αυγή online...
Ας αρχίσω με μια παραδοχή. Η κρίση δεν αναφέρεται μόνο στην εξέλιξη των οικονομικών μεγεθών και των θεσμών. Είναι επίσης κρίση νοημάτων, σημασιών, αξιών και συνειδήσεων.
Αναγκαζόμαστε λοιπόν να θέσουμε και πάλι τα θεμελιώδη ερωτήματα. Θα πρέπει να σκεφτούμε από την αρχή τι "είναι" η δημοκρατία, τι "είναι" η Πολιτεία, τι "είναι" το γενικό συμφέρον, τι σημαίνει λαός, τι είναι η λαϊκή κυριαρχία. Το θεμελιώδες ζήτημα τι, πώς και με ποιες διαδικασίες μπορεί να αλλάξει ο κόσμος και ποια είναι τα περιθώρια των πολιτικών αποφάσεων και παρεμβάσεων δεν μπορεί να απαντηθεί με τους όρους που γνωρίζαμε.
Έτσι, θα επικεντρώσω την παρέμβασή μου στις μεταλλαγές της πρόσληψης του πολιτικού. Πράγματι, αυτό που θεωρούσαμε πολιτικό υποσύστημα εμφανίζεται μεταλλαγμένο. Η ιδέα της δημοκρατίας ως αυτονόητης πολιτειακής αυταξίας και ως ανυπέρβλητης οργανωτικής μορφής δεν μπορεί να λειτουργήσει όπως πριν.
Ο λαός δεν φαίνεται πια να αποφασίζει για το μέλλον του, δεν είναι κυρίαρχος. Ακόμη και αν εξακολουθούν να είναι συμβολικά απαράκαμπτες, οι εκλογές εμφανίζονται σαν τελετουργία που αναβαπτίζει και προσεπικυρώνει μιαν έρπουσα ετερονομία.
Πράγματι, στην εποχή της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, η πολιτική εξουσία δεν λειτουργεί σαν αυθύπαρκτο κέντρο λήψης αποφάσεων. Το ίδιο το δημόσιο συμφέρον υπόκειται σε εξωγενείς προσδιορισμούς. Από τη στιγμή που γίνεται δεκτό πως καμιά χώρα δεν μπορεί πια να "αποχωρήσει" μονομερώς από το ευρύτερο σύστημα, οι όροι της ενσωμάτωσής της στον κόσμο μοιάζει να είναι προδιαγεγραμμένοι.
Από την άποψη αυτή, λοιπόν, η παγκοσμιοποίηση είναι πριν από όλα ιδέα, δόγμα, ιδεολογία. Δεν φαίνεται να υπάρχουν άλλες εναλλακτικές λύσεις. Το σύνδρομο ΤΙΝΑ εκφράζεται μέσα από μιαν αξιωματικά μονοδιάστατη σκέψη που εκφράζεται ως τέλος της ιδεολογίας και της ιστορίας.
Η ιστορική δυναμική εντάσσεται σε μιαν οικουμενικά προδιαγεγραμμένη συνταγή. Οι άνθρωποι δεν δικαιούνται πια να συζητούν για το τι μέλλει γενέσθαι. Πρόκειται για το τέλος του διαφωτισμού.
Με αυτήν την έννοια, το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο πρότυπο εμφανίζεται ως ολοκληρωτικό. Στο όνομα του νέου μονοθεϊσμού, στο όνομα του μονοδιάστατου και απλουστευτικού εργαλειακού παραγωγίστικου και ανταγωνιστικού ορθολογισμού, στο όνομα μιας οικουμενικά αποδεκτής κοινωνικής συνταγής, η αλήθεια εμφανίζεται δεδομένη. Η αλαζονεία του αφιλοσόφητου τεχνοκράτη που γνωρίζει εκ των προτέρων τη μόνη έλλογη λύση στις σωρευόμενες αντιφάσεις αντικαθιστά την κριτική, ανοικτή, επίμαχη, συγκρουσιακή και πάντα αμφιλεγόμενη φύση προς το μέλλον.
Για παράδειγμα, ο προβληματισμός γύρω από την εργασία και την επιβίωση έχει κυριολεκτικά αναστραφεί. Ένα ζήτημα που για δυο τουλάχιστον αιώνες εμφανιζόταν σαν το σημαντικότερο οικονομικό, πολιτικό και ηθικό πρόβλημα εξαφανίζεται από την ημερήσια διάταξη των αρμοδίων τεχνοκρατών. Πληροφορούμαστε π.χ. ότι ο κ. Όλι Ρεν βγάζει φλύκταινες (sic) όταν ακούει για συλλογικές συμβάσεις εργασίας, ενώ ο αντιπρόεδρος της ομοσπονδιακής γερμανικής κυβέρνησης, καθήμενος δίπλα στον Έλληνα υπουργό "Προστασίας του Πολίτη", εκφέρει χρησμούς του τύπου πρέπει να "εργάζεσθε περισσότερο".
Μόνο αντικείμενο του τρέχοντος περί εργασίας και επιβίωσης λόγου είναι η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και της παραγωγικότητας. Και στόχος φυσικά είναι η αύξηση της κερδοφορίας. Για πρώτη φορά η αξιακή διάσταση της ζωής των ανθρώπων εξαφανίζεται εντελώς από το προσκήνιο.
Η ιδεολογική και πολιτική τομή είναι λοιπόν τεράστια. Αγνοείται επιδεικτικά το γεγονός ότι οι δύο τελευταίοι αιώνες του ευρωπαϊκού πολιτισμού ανέδειξαν το κοινωνικό ζήτημα ως κεντρικό πολιτικό διακύβευμα. Αγνοείται ότι η αναζήτηση του γενικού συμφέροντος και του κοινού καλού αποτελούσε τον κύριο λόγο ύπαρξης ενός πολιτικού που δοκιμαζόταν συνεχώς σε αναφορά με τις αξιακές του επαγγελίες.
Και αγνοείται κυρίως ότι θεωρούνταν αυτονόητο πως το κοινό αυτό καλό δεν μπορεί να προκύψει έγκυρα αλλιώς, παρά μόνο μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες. Αγνοείται δηλαδή ότι η δημοκρατία συνιστά προϋπόθεση για την έγκυρη αναζήτηση της κοινής προκοπής. Στην ουσία πρόκειται για μιαν οικουμενική πολιτιστική επανάσταση.
Υπό τις συνθήκες αυτές η δημοκρατία που γνωρίζαμε είναι το αντεστραμμένο είδωλο του εαυτού της. Το δημοκρατικό σώμα, ο δήμος, ο λαός δεν καλείται να αποφασίσει κυρίαρχα για το μέλλον του. Άλλοι αποφασίζουν στο όνομά του και για λογαριασμό του. Η λογική θα επικρατήσει της ελεύθερης βούλησης, η υπερβατική τάξη του καθαρού λόγου της αταξίας του πραγματικού κόσμου και η γνώση της ιστορίας.
Υπό τους όρους αυτούς, η πολιτική δεν είναι πια ούτε η τέχνη της συλλογικής προόδου, ούτε καν η τέχνη του εφικτού.
Είναι η τέχνη της άριστης εφαρμογής και προσαρμογής προς τις επιταγές του αληθούς μη πολιτικού. Είναι η τέχνη του σκηνοθετείν την απολεσθείσα και απαξιωμένη κυριαρχία, η τέχνη του μετονομάζειν την ετερωνυμία σε κατέκτυπη αυτονομία, η τέχνη του επικαλείσθαι έναν απόντα και αποδυναμωμένο λαό, η τέχνη του αποκρύπτειν ότι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές του πολιτικού δράματος δεν είναι οι ηθοποιοί, αλλά οι υποβολείς, που είτε βρίσκονται πίσω από τη σκηνή είτε ακόμα και ανεβαίνουν επάνω σ' αυτήν.
Με αυτήν την έννοια, λοιπόν, η πολιτική είναι φενάκη. Και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο τείνει ολοένα και περισσότερο να ομιλεί στο όνομα μιας μεταφυσικής σωτηρίας που μπορεί να προέλθει μόνον από την αλήθεια. Και μόνοι αρμόδιοι για να την αναζητήσουν είναι οι από καθέδρας επαΐοντες. Όμως η πραγματική δημοκρατία δεν χρειάζεται σωτήρες, ίσως μάλιστα να μην τους ανέχεται. Ο κυρίαρχος λαός δεν σώζει τον εαυτό του, αλλά τον θεσπίζει, τον δημιουργεί, τον μεταλλάσσει και τον ανατρέπει. Και γι' αυτό ακριβώς μπορεί να λέγεται ότι ο λαός δεν πλανάται ποτέ.
Σήμερα, αντιθέτως, ο λαός θεωρείται επικίνδυνος επειδή ακριβώς μπορεί να "πλανηθεί". Και γι' αυτό ακριβώς η πολιτική εμφανίζεται ως σωτηριολογούσα, συνομολογώντας ότι σε τελική ανάλυση καλείται να δρα πριν και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε δημοκρατική της νομιμοποίηση. Για να αποφύγει τον διαβλητό και απρόβλεπτο λαό, προσφεύγει στον αδιάβλητο και προβλέψιμο λόγο. Στη θέση της πάντα κρίσιμης, ανοιχτής, δραματικής και εκάστοτε τραγικής "μη αποφασισιμότητας", το πολιτικό γίγνεσθαι οργανώνεται ως άσκηση υποταγής στα έξωθεν προαποφασισμένα κελεύσματα.
Ο οικουμενικά επιδιωκόμενος στόχος είναι, λοιπόν, σαφής. Θα επισημάνω τρία μόνο σημεία.
Πρώτον, επιδιώκεται η συνεχής ανακατανομή πλούτου και εξουσίας υπέρ των ισχυρών να συνιστά μόνιμο στοιχείο της κοινωνικής οργάνωσης.
Δεύτερον, επιχειρείται η τάση αυτή να μπορεί να εμφανίζεται ως ορθολογική, άρα και ως ιστορικά αναγκαία.
Τρίτον, καταβάλλεται συνεχής προσπάθεια οποιεσδήποτε κοινωνικές αντιστάσεις στις τρέχουσες εξελίξεις να μπορεί να εμφανίζονται ανορθολογικές.
Πάνω ακριβώς σε αυτή τη βάση επιχειρείται η χειραγώγηση των κοινωνιών και ταυτόχρονα η αποδυνάμωση της δημοκρατικής φαντασίωσης. Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι παραδοσιακά απαρέκκλιτες συλλογικές συσσωματώσεις και μορφές αποδυναμώνονται και απαξιώνονται. Οι πολίτες πρέπει να αντιληφθούν πως δεν έχουν τίποτα να ελπίζουν από τη συλλογική τους δράση, από τη δημοκρατική τους συσπείρωση. Και πρέπει, συνεπώς, να αποδεχθούν ότι οφείλουν να αρκούνται στην προώθηση των ατομικών τους συμφερόντων.
Και εδώ ακριβώς εμφανίζεται μια νέα, γενικής χρήσεως, εκλογίκευση, ένα νέο μεγάλο ιδεολογικό άλλοθι. Εκείνο που απομένει στους οιονεί πολίτες είναι η λεγόμενη κοινωνία των πολιτών. Τα ελεύθερα άτομα οφείλουν και μπορούν να ενεργούν από κοινού υπό την προϋπόθεση ότι θα δρουν ανεξάρτητα από όλα τα οργανωμένα συστήματα συλλογικής εκπροσώπησης. Ενάντια δηλαδή στο κράτος, ενάντια σε οτιδήποτε απειλεί να αποθεμελιώσει το δεδομένο, ενάντια σε οτιδήποτε δεν εμπνέεται από τη μεγιστοποιητική αγοραία λογική, ενάντια και ανεξάρτητα από όλα τα συλλογικά σώματα μέσω των οποίων είχαν μάθει και προωθούσαν οργανωμένα τις ιδέες τους και τα συμφέροντά τους.
Όπως κάποτε συνέβη με τη φιλοσοφία, που κατά τον Σαντ μπήκε στο μπουντουάρ, η πολιτική οφείλει να παραμένει έξω από τους θεσμούς, έξω από τις οργανωμένες μορφές διεκδίκησης, στους προθαλάμους, στα καφενεία, στα σαλόνια, στην ιδιωτικότητα, στην ιδιωτική ζωή. Οι οιονεί πολίτες πρέπει να νομίζουν ότι πρέπει να μπορούν να εκφράζονται αρκεί να μην ενοχλούν, πρέπει να συζητούν αρκεί να μην απειλούν την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων, δικαιούνται να προωθούν τις απόψεις τους, αρκεί να μην έχουν την αξίωση να επηρεάζουν ευθέως τα τεκταινόμενα. Οφείλουν να σκέπτονται αρκεί να μην αποφασίζουν. Η δημοκρατία μεταμορφώνεται σε οιονεί δημοκρατία.
Άμεση προέκταση των παραπάνω είναι η μεταλλαγή της λειτουργίας της έννομης τάξης, της πολιτικής εξουσίας. Πράγματι στο σημείο αυτό ανακύπτει ένα νέο ζήτημα. Από τη στιγμή που ο λαός δεν αποφασίζει, από τη στιγμή που το κράτος δεν λειτουργεί ως ποιμένας για όλους τους πολίτες, από τη στιγμή που το πολιτικό Όλο δεν παρεμβαίνει στην οργάνωση των κοινωνικών σχέσεων, η πολιτική εξουσία είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει ένα πρωτόγνωρο κενό νομιμοποίησης. Η αποδυνάμωση της δημοκρατικής αυτοθέσπισης απειλεί να έχει ανεξέλεγκτες προεκτάσεις.
Και αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο το μετα-κοινωνικό μετα-πολιτικό κράτος αναγκάζεται να είναι ολοένα και πιο αυταρχικό, αυθαίρετο και καταπιεστικό. Έχοντας χάσει την αξιοπιστία τους, οι σημερινές νεοφιλελεύθερες έννομες τάξεις εξαρτούν την επιβίωσή τους από την κατασταλτική τους αποτελεσματικότητα. Μια αποτελεσματικότητα που θεμελιώνεται πλέον σε επιστημονικές και τεχνικές μεθόδους.
Τα συμπτώματα αυτής της μεταλλαγής είναι διάχυτα. Από τη μια μεριά η αυταρχική δημοκρατία χρησιμοποιεί ολοένα και πιο εκλεπτυσμένες τεχνικές ελέγχου, παρακολούθησης και καταπίεσης διεισδύοντας στους ιδιωτικούς χώρους που ήταν μέχρι σήμερα απόρρητοι. Το πανοπτικό οπλοστάσιο της εξουσίας επιτρέπει στο κράτος να γνωρίζει ακόμα και τις έσχατες λεπτομέρειες της ζωής και της δράσης των πολιτών. Στο όνομα του λόγου και της τάξης, όλοι παρακολουθούνται και επιτηρούνται. Ο φετιχισμός της πειθαρχίας δεν περιορίζεται στους χώρους εργασίας. Επεκτείνεται σε ολόκληρη τη ζωή.
Αυτό όμως δεν φτάνει. Όσο συστηματική κι αν είναι, η καταστολή ενέχει κινδύνους και όρια. Η ύστερη καπιταλιστική δημοκρατία πρέπει, λοιπόν, επίσης να μπορεί να χειραγωγεί, ακόμα κι αν δεν πείθει. Και οι νέες τεχνικές χειραγώγησης απειλούν να αποθεμελιώσουν ακόμα πιο αποφασιστικά τη δημοκρατία.
Πράγματι, δεν χρειάζεται να επιμείνω στην πρωταρχική πλέον σημασία των ΜΜΕ ως διαμορφωτών της κοινής γνώμης. Ούτε στο γεγονός ότι, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, η οικονομική, η πολιτική και η μιντιακή εξουσία διαπλέκονται ολοένα περισσότερο, κατά παράβασιν όλων των κειμένων κανονιστικών περιορισμών.
Οι τάσεις, όμως, παγίωσης ενός αμετακίνητου νέου οικονομικο - μιντιακο - πολιτικού συμπλέγματος είναι οικουμενικές. Χαρακτηριστικά στις ΗΠΑ δύο πρόσφατες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου ανατρέπουν ολόκληρο το σκηνικό. Η χειραγώγηση είναι πια επίσημη και έννομη. Από τη μια μεριά καταργήθηκαν οι περιορισμοί για τη χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων από το μεγάλο κεφάλαιο. Από την άλλη μεριά, και σε πλήρη αντιδιαστολή με ό,τι συμβαίνει στη διαφήμιση προϊόντων, η πολιτική διαφήμιση μπορεί να είναι όχι μόνο αρνητική, αλλά και ψευδής.
Οι συνέπειες υπήρξαν άμεσες. Οι καθοδηγούμενες από το μεγάλο κεφάλαιο αρνητικές πολιτικές διαφημίσεις πολλαπλασιάστηκαν, τα κέρδη των ΜΜΕ αυξήθηκαν κατακόρυφα, η διαπλοκή ανάμεσα στην πολιτική και τις μεγάλες επιχειρήσεις κατοχυρώθηκε και η δίχως όρια και περιορισμούς πλύση εγκεφάλων απέκτησε πρωτόγνωρες διαστάσεις. Η ήττα του Ομπάμα στις τελευταίες εκλογές οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις εξελίξεις αυτές. Βρισκόμαστε ίσως μπροστά στην ανάδυση νέων μορφών "χειραγωγημένης δημοκρατίας". Και όχι μόνον βέβαια στις ΗΠΑ.
Τι έχει μείνει λοιπόν από τη δημοκρατία; Ίσως μια νέα δημοκρατία του γαλατά. Όπου, όμως, επειδή δεν υπάρχουν πια γαλατάδες, αυτός που χτυπάει την πόρτα τα χαράματα δεν είναι ίσως ο αστυνόμος, αλλά ο εκπρόσωπος των τραπεζών που επισείει την κατάσχεση ή η ιδιωτική εταιρεία, που όπως οι αλήστου μνήμης ενοικιαστές φόρων αναλαμβάνει να υποκαταστήσει την κρατική εξουσία. Είναι η οιονεί δημοκρατία των άβουλων, των εξουθενωμένων, των αποδυναμωμένων οιονεί πολιτών.
Με βάση όσα είπα, πιστεύω ότι περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο η παρούσα κρίση είναι κρίση της ιδέας και της λειτουργίας της δημοκρατίας.
Κρίση κοσμοπαραστάσεων.
Κρίση ιδεολογιών σε μιαν εποχή που επαίρεται ότι δεν υπάρχουν πια ιδεολογίες.
Η μόνη λύση βέβαια είναι η αντίσταση στους νέους δαίμονες που μας περιτριγυρίζουν. Πρέπει να μάθουμε να αντιπαλεύουμε τους δαίμονες της αυτονόητης συμμόρφωσης στις υποδείξεις της λογικής, της μονόδρομης ΤΙΝΑ, στους δαίμονες της απελπισίας, της απόγνωσης και της αδράνειας.
Πριν από όλα οφείλει να επανέλθουν το πολιτικό, η αρμοδιότητα του λαού να αυτοθεσπίζεται, η δυνατότητα των ανθρώπων να σκέπτονται και να δρουν από κοινού. Πιστεύω πως η μόνη ίσως διέξοδος από την κρίση θα πρέπει να αναζητηθεί στην εμβάθυνση και διεύρυνση της δημοκρατίας. Και αυτό είναι δουλειά όλων μας.