η υπεράσπιση της ακρογιαλιάς...

της Μαριας Καλαντζοπουλου, απο τις Οικοτριβες...

Με τα τρία νομοσχέδια του ΥΠΟΙΚ που κατατέθηκαν μέσα στο Πάσχα σε δημόσια διαβούλευση εξπρές, αποκαλύπτεται προκλητικά και απροσχημάτιστα,
το βασικό πρόγραμμα που συνέχει πιο ξεκάθαρα από ποτέ την ασκούμενη πολιτική από το 2010 μέχρι σήμερα. Συγκεκριμένα τα νομοσχέδια αυτά αφορούν: α) τον αιγιαλό, την παραλία, την όχθη και την παρόχθια ζώνη, β) τα διαφιλονικούμενα από καταπατητές «ιστορικούς» ή μη ακίνητα του δημοσίου και γ) τους όρους εξαγοράς αυτών των ακινήτων από τους καταπατητές.
Μολονότι η ιστορία δύο αιώνων νέου ελληνικού κράτους διακρίνεται από την ανοχή που δείχνει διαχρονικά το Δημόσιο σε καταπατήσεις και αυθαιρεσίες (ιδιαίτερα τις «μεγάλες») η πολιτική αυτή «παράδοση» παίρνει στις μέρες μας πρωτόγνωρες διαστάσεις. Με νομιμοποιητική βάση το «χρέος» και ομνύοντας στα τοτέμ των ιδιωτικών επενδύσεων και της «ανταγωνιστικότητας», το Δημόσιο παραιτείται με θόρυβο (και σύστημα), όχι μόνο από την προστασία αλλά και από την υπεράσπιση της δημόσιας γης. Οι νομοθέτες της «κρίσης», ξεκινώντας από τον θεμελιώδη νόμο για το ξεπούλημα και την άνευ όρων εκμετάλλευση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας, τον Εφαρμοστικό του Μεσοπρόθεσμου ν. 3986/2011 όπως ισχύει, που δημιουργεί με τα ΕΣΧΑΔΑ «καθεστώς νόμιμης εξαίρεσης» για «μεγάλες» επενδύσεις σε δημόσια ακίνητα, κοπιάροντας στη συνέχεια με τα ΕΣΧΑΣΕ την ίδια συνταγή για τα μεγάλα ιδιωτικά ακίνητα, τη συνταγή δηλαδή υποχώρησης του κράτους και της νομιμότητας στις όποιες απαιτήσεις του «στρατηγικού» μεγαλοεπενδυτή (τις οποίες δια νόμου ταυτίζει με το «δημόσιο συμφέρον»), θεσμοθετώντας νόμους-τιμοκαταλόγους για τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων κτισμάτων και χρήσεων χωρίς κανένα κριτήριο περιβαλλοντικής επίπτωσης της αυθαιρεσίας, προσπερνώντας «από δεξιά» τον ορθολογισμό με το να κηρύξουν ξαφνικά ολόκληρη τη χώρα υπό άρον-άρον κτηματογράφηση χωρίς δημόσιες υπηρεσίες που να μπορούν να ελέγξουν, χωρίς κυρωμένους δασικούς χάρτες, χωρίς κυρωμένη γραμμή αιγιαλού και εκχωρώντας το σύνολο της αρμοδιότητας (και της γεωχωρικής πληροφορίας) αποκλειστικά σε μία Α.Ε., έρχονται με τα τρία αυτά νομοσχέδια του ΥΠΟΙΚ να αγγίξουν γκροτέσκ επίπεδα (ιερόσυλης σχεδόν) νομολογίας, εξαγριώνοντας πρωτοφανώς ευρύ πολιτικά φάσμα της κοινωνίας.

Τα «μπάνια του λαού» τελείωσαν...

Γιώργος Αμαξίδης, απο το TVXS...

Ας μην γελιόμαστε. Ο αιγιαλός γίνεται εμπορικό προϊόν: καταργούνται περιορισμοί προς όφελος επιχειρηματικών δραστηριοτήτων,
νομιμοποιούνται αυθαίρετα που χρησιμοποιούνται για επιχειρηματικούς σκοπούς, διευκολύνονται έργα που εξυπηρετούν τις παραθαλάσσιες επιχειρήσεις.
Είναι προφανές προς όλους, εκτός από τους κρατούντες, ότι θα γεμίσουν οι παραλίες μας με ξαπλώστρες, ομπρέλες και αναψυκτήρια και οδεύουμε προς ένα μοντέλο τύπου Ισπανίας με all-inclusive ξενοδοχεία. Ένα μοντέλο που οι ίδιο οι Ισπανοί έχουν ήδη καταλάβει το λάθος της πολιτικής αυτής και έχουν γυρίσει σελίδα γκρεμίζοντας τις αυθαίρετες κατασκευές.
Πρόσφατα ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς με άρθρο του στην Καθημερινή επισημαίνει ότι τώρα τελείωσαν τα μνημόνια! Φαίνεται ότι το νομοσχέδιο για τον αιγιαλό δεν συνδέεται με το Άρθρο 14 του εφαρμοστικού νόμου "ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ ΜΕΤΡΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ 2012 - 2015" με τίτλο «Παραχώρηση χρήσης αιγιαλού και παραλίας»...
Και προφανώς δεν συνδέεται, μιας που ο ν. 2971/2001 (Α΄ 285) «Αιγιαλός, παραλία και άλλες διατάξεις» είχε και διατάξεις που ενοχλούσαν. Ποιόν; Μα φυσικά το παντοδύναμο Υπουργείο Οικονομικών που από ότι φαίνεται, κατά τον πρωθυπουργό, είναι πιο αρμόδιο να ορίσει το τι είναι αιγιαλός. Το Σύνταγμα, το Συμβούλιο της Επικρατείας και το Κοινοτικό Δίκαιο δεν συμβαδίζουν καθώς φαίνεται με το πνεύμα της εποχής...

Περιηγητές της ζωής και της πατρίδας μας...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Ο αιγιαλός της χώρας μας, οι ακτές οι δαντελένιες, έχουν μήκος 15.000 μέτρων με τα νησιά του αρχιπελάγους, που είναι πάνω από 8.000 αφημένα στο πέλαγος από όπου αναδύθηκε η Ελλάδα. Μεγαλύτερο το μήκος της ακτογραμμής από αυτό της αφρικανικής ηπείρου.
Μέχρι τώρα από όλες τις κυβερνήσεις που πέρασαν γίνονταν χωροταξικές παρεμβάσεις νομοθετικού περιεχομένου, που δεν ανέκοπταν τις αυθαιρεσίες, τις επεκτάσεις με μπαζώματα των ξενοδοχειακών μονάδων, αλλά ούτε τα αυθαίρετα κτίσματα πάνω στο παραλιακό μέτωπο της όμορφης ύπαρξής μας.
Κανένα από τα παράνομα κτίσματα δεν κατεδαφίστηκε και τώρα με το νέο χωροταξικό για τον τουρισμό νομιμοποιούνται έναντι προστίμων.
Είτε τα αυθαίρετα χτίζονται στα βουνά είτε στις παραλίες, γνωρίζουν οι κάτοχοί τους, οι καταπατητές, πως κάποτε θα νομιμοποιηθούν κι έτσι εκτρέφεται και συντηρείται η παρανομία και καταστρέφονται λίγο λίγο και σιγά σιγά το περιβάλλον και η ομορφιά, το δημόσιο αγαθό ή αλλιώς η δημόσια περιουσία μας και αλλοιώνεται το τοπίο της κληρονομιάς μας...
Σε πολλές παραλίες δεν υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση. Είτε ξενοδοχεία είναι, «τα μεντετερανέ» π.χ., είτε κατοικίες - βίλες, εντελώς αυθαίρετες. Μαντρώνουν και περιφράζουν το οικόπεδο της πατρίδας μας, γι' αυτό κατάντησε αδέσποτο αμπέλι. Για να μη πάμε μακριά, ας πάμε από τον Πειραιά μέχρι το Σούνιο να δούμε το τεράστιο πρόβλημα. Η τουριστική βιομηχανία είναι αποδοτική, πέρα από όλες τις οικονομικές δραστηριότητες, μόνο που κινδυνεύει από την ανοργάνωτη και άναρχη λειτουργία της.
Στη χώρα μας, την ευλογημένη από τη φύση, θα έπρεπε οι τουρίστες να έρχονται και να την προσκυνούν, με την αίσθηση του περιηγητή. Θάλασσα, ήλιος, ουρανός, βουνά, νησιά και από παντού να αναδύεται η ιστορία μας, που δεν είναι δικιά μας, είναι της ανθρωπότητας, καθότι κουβαλάει τον πολιτιστικό οικουμενισμό μας.

Κάτω τα χέρια από τις παραλίες...

greenpeace...

Έχουμε την πιο πλούσια ακτογραμμή στη Μεσόγειο και την κακοποιούμε επί σειρά δεκαετιών. Φτάνει πια. Το προτεινόμενο νομοσχέδιο για τον αιγιαλό πρέπει να αποσυρθεί, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Μέχρι σήμερα δεν έχουμε φερθεί στον αιγιαλό πάντα με την αγάπη και το σεβασμό που του αρμόζει.
Έχουμε χτίσει, έχουμε καταπατήσει, έχουμε φτιάξει μικρούς και μεγαλύτερους λιμενοβραχίονες. Και όχι μόνο τα απρόσωπα, μεγάλα συμφέροντα, αλλά και εμείς οι πολίτες.

Ως κοινωνία ανεχτήκαμε σε μεγάλο βαθμό την υποβάθμιση του αιγιαλού αλλά – σε γενικές γραμμές – καταφέραμε να διατηρήσουμε την ελεύθερη πρόσβαση σε αυτόν. Αυτή την κατάσταση οφείλουμε να βελτιώσουμε, ειδικά στα ‘χάλια’ που βρίσκεται η εθνική οικονομία σήμερα, αφού το πρώτο που προσελκύει τους τουρίστες στη χώρα μας είναι το φυσικό περιβάλλον και κυρίως οι παραλίες. Με απλά λόγια λοιπόν, η προστασία και η ανάδειξη του αιγιαλού αποτελεί προαπαιτούμενο για την πιο βαριά βιομηχανία της χώρας, που είναι ο τουρισμός. Αυτό θα έπρεπε να αποτελεί κυβερνητικό στόχο για τη βελτίωση της εθνικής οικονομίας.

Αναθεώρηση του αιγιαλού...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Με την αναθεώρηση του Συντάγματος είναι πολύ νωρίς ώστε να ξέρουμε ποιος συσχετισμός δυνάμεων θα τη διαχειριστεί τελικά. Ξέρουμε πάντως ότι ώσπου να το αναθεωρήσουμε, καλό είναι να το τηρούμε, δεν βλάπτει. Να γίνονται σεβαστές, για παράδειγμα, οι ίδιες οι υποχρεώσεις της κυβέρνησης έναντι της Βουλής που απορρέουν από αυτό.
Να γίνονται επίσης σεβαστά όσα ορίζονται για τον δημόσιο πλούτο και την προστασία του από μικρά, μεγάλα και θηριώδη συμφέροντα. Διότι –ιδού το δεύτερο που ξέρουμε– επιχειρείται διά σχεδίου νόμου η αναθεώρηση του αιγιαλού. Ακόμα και ο ίδιος ο ορισμός τελεί υπό αναδόμηση: Ως αιγιαλός δεν θα νοείται πια η ζώνη της στεριάς που περιβάλλει τη θάλασσα και νοτίζεται από το κυματάκι, αλλά ό,τι θα απομείνει σώον και αβλαβές μονάχα σε παλιές φωτογραφίες και σε ακόμα πιο παλιές γκραβούρες, υπό τον τίτλο «Δαντελωτά Ακρογιάλια».

Για μυριοστή φορά μάς τρώει (κυριολεκτικά) ο καημός της ανάπτυξης. Δηλαδή ο καημός του τσιμέντου. Για να μειωθεί το δημοσιονομικό κενό και να συντηρηθεί το πρωτογενές πλεόνασμα, τσιμέντο να γίνουν παραλίες, ποτάμια και λίμνες – ό,τι έχει απομείνει από τις καταπατήσεις, τις περιφράξεις, την «αξιοποίηση». Τα αυθαίρετα, η μια γενιά πάνω στην άλλη, η καθεμιά με τη βούλα τής εκάστοτε οπορτουνιστικής κυβέρνησης; Αθώα του αίματος. Ας δώσουν οι ιδιοκτήτες τους ό,τι προαιρούνται, σε χίλιες δόσεις, κι όλα καλά. Δεν θα χαλάσουμε τώρα τις καρδιές μας επειδή φωνασκούν κάτι μουρλοί οικολόγοι, που ούτε την ψήφο τους δεν βλέπουν στην κάλπη και που, κι αν ακόμα πάνε διακοπές, πάνε με σκηνάκι σε Γαύδο και Σαμοθράκη, οπότε τι τους κόφτει.