Άκου, καραγκιοζάκο...

Cogito ergo sum...

"Δυστυχώς, στρεβλώσεις σε αρκετούς τομείς τής ζωής μας συνεχίζουν να υπάρχουν..." Έτσι άρχισε η Ρίτσα Μπιζόγλη να εκφωνεί την επόμενη "είδηση" στο δελτίο ο-θεός-να-τις-κάνει ειδήσεων των 8 του Αντέννα το περασμένο Σάββατο 21 του μηνός. Αν θέλετε να ακούσετε την "είδηση" αλλά και το συνοδευτικό πρόστυχο ρεπορτάζ ενός καραγκιοζάκου ονόματι Γιώργος Παπακωνσταντίνου, δείτε το δελτίο στο webtv τού σταθμού (η επίμαχη "είδηση" αρχίζει στο 9'22"). Αν πάλι βαριέστε, το ρεπορτάζ τού καραγκιοζάκου ανέβηκε και στον ιστοτόπο τού σταθμού, απ' όπου και την αντιγράφω (σημ.: οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):


Να καταδικάσουν την προσπάθεια, ενός δημοφιλή προορισμού, της Κέρκυρας, στον τουριστικό πρωταθλητισμό, προσπαθούν οι εργατοπατέρες του νησιού. Μέσα από έναν δεκάλογο, ζητούν από τους ξενοδοχοϋπαλλήλους να θέσουν σε εφαρμογή τον συνδικαλιστικό μεσαίωνα κόντρα στον εργασιακό που καταγγέλλουν.

«Να ζητήσουν να πάρουν τα κλειδιά (σ.σ. των ξενοδοχείων). Διότι όλα αυτά που ζητάνε και με όλα αυτά που φέρνουν, δεν θέλουν τίποτα άλλο, να καταστρέψουν την ιδιοκτησία. Έχουν διαθέσει τη ζωή τους και τα χρήματά τους, για να έχουν αυτοί οι κύριοι απασχόληση», δήλωσε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ξενοδόχων Κέρκυρας, Παναγιώτης Μπράμος στον ΑΝΤ1.

Σύμφωνα με τις δέκα… εντολές οι εργαζόμενοι στα τουριστικά καταλύματα και τα ξενοδοχεία, πρέπει να καρφώνουν στο σωματείο, τους προϊσταμένους τους. Να γίνουν πληροφοριοδότες για οτιδήποτε αφορά στη λειτουργία του ξενοδοχείου για να βγαίνει και το απεργιακό πρόγραμμα. Να σταμπάρουν συγκεκριμένες περιπτώσεις συναδέλφων τους  για να την πληρώνουν με το νόμισμα που τους αξίζει. Και πριν από όλα αυτά να δουλεύουν χαλαρά.

«Έχουν δικαίωμα να διεκδικήσουν τα χρήματά τους. Αλλά δεν επιτρέπεται να στρέφεται ο αγώνας εναντίον των τουριστών. Διότι ένας τέτοιος αγώνας είναι εναντίον των τουριστών», ανέφερε επίσης στον ΑΝΤ1 ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιδιοκτητών Τουριστικών Καταλυμάτων Κέρκυρας, Κωνσταντίνος Μπρεντάνος.

Θα υπάρχει πάντα οδός διαφυγής;

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Τρεις μέρες στραπατσάρομαι στα περίχωρα του κέντρου της Μαμάς Ευρώπης.

Τεράστιοι δρόμοι, τεράστια μέγαρα, κολοσσιαία κουτιά που στοιβάζουν τους ανθρώπους· απαράλλαχτα ανύποπτους κι εδώ, όπως παντού. Τρεις μέρες περικυκλωμένος από εντελώς άγνωστη γλώσσα. Με την πλημμύρα των δύσπεπτων σκέψεων που συνήθως πνίγουν τέτοιες ώρες το μίζερο κρανίο μου.

Είμαι τώρα σε ένα πολύ κεντρικό αεροδρόμιο της Μαμάς. Επιστρέφοντας στα οικεία και προσιτά - κακά, αλλά δικά μου, δικά μας έστω. Πέρασα υποχρεωτικά μέσα από τα παρατεταγμένα παρεκκλήσια του μεγάλου Ναού: free shop area. Ψώνισα κιόλας· κάτι τζούφιες σοκολάτες με τη φιγούρα του βασανισμένου εν ζωή Wolfgang Amadeus, γυαλιστερή στο φενακίζον περιτύλιγμα. Το αβυσσαλέο θράσος των κληρονόμων να κεφαλαιοποιήσουν όποιον τυράννησαν όσο ζούσε.
Ετρεξα λίγο και βγήκα αγχωμένος προς την Εξοδο ...gate 39: Mikonos. Το αιγαιοπελαγίτικο τουριστικό brand name, η αγαπημένη ζωγράφων και ποιητών, αναβοσβήνει στην οθόνη. Και μάλιστα πτήση απ' ευθείας! Πιο κει Chania, παραπέρα Santorini, Rhodos... Κάθοδος ποικίλων βαλαντίων στον τόπο του ήλιου, της θάλασσας, της αναψύξεως. Στα νησιά μας. Αυτό το «μας»... Εισαγωγικά που μεγαλώνουν γοργά στα μάτια του μυαλού μου μέχρι που στραγγαλίζουν την παραπλανημένη αντωνυμία και τη σπρώχνουν στο «τους». Και ποιων «τους» μη ρωτάς, αφού το ξέρεις τόσους αιώνες δεν είναι και δεν θα γίνει τίποτε δικό σου! Κάθοδος λοιπόν· αυτών που τσιμπολογάνε τα ψίχουλα των χοντρών αφεντικών στον τόπο των ταπεινωμένων υποτελών, με δυνατότητα -παρακαλώ- αγοράς και ιδιόκτητης εξοχικής κατοικίας για κάποιους από δαύτους, όταν πάρουν τη σύνταξη! Σ' ακούω να με επιτιμάς: καλά, αρνείσαι τον τουρισμό, τη βαριά βιομηχανία της Ελλάδας! Ποιος, εγώ, το μυρμηγκάκι, η μυγούλα; Οχι βέβαια, πώς θα τολμούσα;
Τρυπώνω όμως από μια χαραμάδα της λογικής και συνεχίζω τις λοξοδρομίες μου. Πόσο ενέχονται όσοι «σερβίρουν» ή νοικιάζουν δωμάτια εκεί; Πόσο πιο ενεχόμενοι όσοι ξεσαλώνουν με όποιον τρόπο εκεί; Σήμερα, πέρσι, πρόπερσι, πάντα; Πόσοι εκεί, πόσοι εδώ, πόσοι ανάμεσα; Ιδιότροπος λες, ε; Και εξωπραγματικός, ε; Οχι ακριβώς. Φοβικός και εκμηδενισμένος. Φταίνε οι αμέτρητες νεανικές γυμνές πλάτες με τα tattoos. Παρέλασαν μπροστά στα μάτια μου αυθάδικες, δροσερές, απρόσιτες. Και αλλόγλωσσες. Σε τρεις μέρες εξουθένωσαν τα τελευταία υπολείμματα αυτοπεποίθησης. Επιστρέφω υποβρύχιος. Στην πατρίδα, λέω, θα ανακτήσω την επιφάνεια. Οποια επιφάνεια. Είναι και οι μέρες του Μουντιάλ, θα ανασάνω για τα καλά.

Αμμοθίνες… (μια μελαγχολική τουριστική ιστορία…)

του Άκη Ματούλα, απο  toPortal...

«Δεν έχει ο αγέρας του καλοκαιριού κανένα μυστικό για μας, που περπατάμε ξυπόλυτοι στα χόρτα και μιλάμε στα τζιτζίκια τη γλώσσα του ήλιου»

Γ. Ρίτσος 

Ενθουσιασμένη η νεαρή δημοσιογράφος «δίνει» το ρεπορτάζ « 18,5 εκατομμύρια αναμένεται να αφιχθούν το 2014!» και συνεχίζει παραθέτονταν σχετικό πίνακα με τις αυξήσεις των τουριστών ανά περιοχή ξεκινώντας με την Μεσσηνία που σημειώνει ρεκόρ με αύξηση 122% στις αφίξεις τουριστών σε σχέση με πέρυσι.
Η είδηση μου ακούγεται μελαγχολική και είναι, αν την συνδυάσεις με τις καθημερινές ανακοινώσεις «αξιοποίησης» ακτών ,παραλιών και λοιπών «φιλέτων»….
Τελικά η λύση στην κρίση είναι να μετατραπούν οι παραλίες μας σε ένα απέραντο beach bar και οι ακτές μας να γεμίσουν από θηριώδη τσιμεντένια 5άστερα… και μέσα σε αυτή την «νέα» μεταρρυθμισμένη και αναδιαρθρωμένη Ελλάδα εμείς που ακριβώς βρισκόμαστε; Πιθανότατα οι πλέον τυχεροί κάνοντας τους baristas με κάποια μηχανή του espresso,  ή τους/τις πρόθυμες σερβιτόρες να εξυπηρετούν με ευφράδεια στην μητρική γλώσσα του Ευρωπαίου πελάτη,  που λιάζεται σε κάποια από τις εκατοντάδες χιλιάδες ξαπλώστρες κάτω από μια  ομπρέλα που κάποιος άλλος φέρελπις νέος έχει στήσει από τα ξημερώματα.
Για σταθείτε! Τι ακριβώς παράγει ο τουρισμός; Στην αρχή της κρίσης μας έλεγαν πως οδηγηθήκαμε σε αυτή ακριβώς γιατί δεν παράγαμε τίποτα! Είχαμε γίνει (έλεγαν) μια χώρα υπηρεσιών, με έναν τεράστιο τριτογενή τομέα χωρίς «καινοτομία, ανταγωνιστικότητα, υψηλής αξίας προϊόντα κλπ», Πράγματι ο τουρισμός δεν χρειάζεται ούτε καινοτομία, ούτε ιδιαίτερη υψηλής αξίας βιομηχανικά η τεχνολογικά προϊόντα… μόνο ένα μικρό ταλέντο στον δίσκο σερβιρίσματος και μπόλικη ανταγωνιστικότητα στην προθυμία για φθηνή εργασία, θα έλεγε κάποιος κυνικός…

Περιηγητές της ζωής και της πατρίδας μας...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Ο αιγιαλός της χώρας μας, οι ακτές οι δαντελένιες, έχουν μήκος 15.000 μέτρων με τα νησιά του αρχιπελάγους, που είναι πάνω από 8.000 αφημένα στο πέλαγος από όπου αναδύθηκε η Ελλάδα. Μεγαλύτερο το μήκος της ακτογραμμής από αυτό της αφρικανικής ηπείρου.
Μέχρι τώρα από όλες τις κυβερνήσεις που πέρασαν γίνονταν χωροταξικές παρεμβάσεις νομοθετικού περιεχομένου, που δεν ανέκοπταν τις αυθαιρεσίες, τις επεκτάσεις με μπαζώματα των ξενοδοχειακών μονάδων, αλλά ούτε τα αυθαίρετα κτίσματα πάνω στο παραλιακό μέτωπο της όμορφης ύπαρξής μας.
Κανένα από τα παράνομα κτίσματα δεν κατεδαφίστηκε και τώρα με το νέο χωροταξικό για τον τουρισμό νομιμοποιούνται έναντι προστίμων.
Είτε τα αυθαίρετα χτίζονται στα βουνά είτε στις παραλίες, γνωρίζουν οι κάτοχοί τους, οι καταπατητές, πως κάποτε θα νομιμοποιηθούν κι έτσι εκτρέφεται και συντηρείται η παρανομία και καταστρέφονται λίγο λίγο και σιγά σιγά το περιβάλλον και η ομορφιά, το δημόσιο αγαθό ή αλλιώς η δημόσια περιουσία μας και αλλοιώνεται το τοπίο της κληρονομιάς μας...
Σε πολλές παραλίες δεν υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση. Είτε ξενοδοχεία είναι, «τα μεντετερανέ» π.χ., είτε κατοικίες - βίλες, εντελώς αυθαίρετες. Μαντρώνουν και περιφράζουν το οικόπεδο της πατρίδας μας, γι' αυτό κατάντησε αδέσποτο αμπέλι. Για να μη πάμε μακριά, ας πάμε από τον Πειραιά μέχρι το Σούνιο να δούμε το τεράστιο πρόβλημα. Η τουριστική βιομηχανία είναι αποδοτική, πέρα από όλες τις οικονομικές δραστηριότητες, μόνο που κινδυνεύει από την ανοργάνωτη και άναρχη λειτουργία της.
Στη χώρα μας, την ευλογημένη από τη φύση, θα έπρεπε οι τουρίστες να έρχονται και να την προσκυνούν, με την αίσθηση του περιηγητή. Θάλασσα, ήλιος, ουρανός, βουνά, νησιά και από παντού να αναδύεται η ιστορία μας, που δεν είναι δικιά μας, είναι της ανθρωπότητας, καθότι κουβαλάει τον πολιτιστικό οικουμενισμό μας.

Θα χυθεί αίμα...και πετρέλαιο....

από τον Γιάννη Αγιάννη...

There will be blood. Ήταν ο τίτλος μιας ταινίας με θέμα τη ζωή ενός "πετρελαιά" στην Αμερική και το πώς μεταμορφώθηκε από πάμπτωχος σε δισεκατομμυριούχο.

Στη ταινία αυτή, εκτός από την ωραία ηθοποιία του άλλοτε Τελευταίου των Μοϊκανών Daniel Day Lewis, βλέπουμε κι έναν ιεροκήρυκα με μεγάλο σουξέ στους πιστούς που έχει βάλει στόχο της ζωής του να πλουτίσει σαν παράσιτο του ήρωα της ταινίας μέσω εκβιασμών και απειλών.

Κρατάω αυτό και προχωράω. Πρόσφατα είδα την καμπάνια που ξεκίνησε η Greenpeace ενάντια στη Gazprom και τα σχέδια της να ξεκινήσει άντληση πετρελαίου στην Αρκτική. Στο πλαίσιο της καμπάνιας, μια ομάδα ακτιβιστών ανέβηκε στην πλωτή πλατφόρμα που έστησε η Gazprom στα νερά του Βορείου Παγωμένου Ωκεανού ως ένδειξη διαμαρτυρίας, γεγονός που κατέληξε στη σύλληψή της.

Ακόμα και ο George Clooney, σαν καλός Δημοκρατι(κό)ς που είναι, αφού ήπιε ένα φλιτζανάκι Nespresso Volluto, έκανε δήλωση συμπαράστασης στον δίκαιο αγώνα των ακτιβιστών.

Εγώ πάλι, που ζηλεύω τον George, σαν γνήσιος απόγονος του Άπιστου Θωμά άρχισα να κοιτάζω το θέμα και από την άλλη μεριά, αφού, ως γνωστόν, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά.

Αναρωτήθηκα λοιπόν εάν η Greenpeace έχει άδικο και γιατί τα βάζει με τον ορθόδοξο σύντροφο Πούτιν και τη Gazprom.

Ελληνική μελαγχολία (spleen grecque)...

του κ. Νικου Ξυδακη...

Το καλοκαίρι του 2004 έφτασα αεροπορικώς στη Ρόδο, καθ’ οδόν προς Σύμη. Λίγο μετά το ξημέρωμα. Ηταν η μέρα του τελικού του Euro. Θυμάμαι ακόμη την ατμόσφαιρα του σιγαλού πρωινού, το ραδιόφωνο που τιτίβιζε, την κατάφυτη διαδρομή, τις ατέλειωτες σειρές τουριστικών καταστημάτων και ξενοδοχείων, κυρίως αυτό που συνέδεε την ακριτική μεγαλόνησο με τη μητροπολτική Αθήνα: όλοι κρατούσαν την ανάσα τους ενόψει του τελικού. Ολοι πίστευαν στο θαύμα. Κι όλα ήσαν σιγανόφωνα και αγουροξυπνημένα. Κατόπιν πήραμε το πλοίο και το βράδυ χορεύαμε με φανελάκια Hellas.
Τον χειμώνα του 2013 ξαναβρέθηκα στη Ρόδο. Αλλος. Ολη η Ελλάδα είναι άλλη. Λίγες μέρες νωρίτερα άνθρωποι είχαν τη ζωή τους στον αυτοκινητόδρομο που περνούσε μέσα απ’ το ρέμα. Πέρασα κι εγώ, χωρίς καταιγίδα.
Η πολιτεία είχε βυθιστεί στη χειμερία φάση· τα γιγάντια ξενοδοχεία είναι κλειστά, οι πινακίδες τυλιγμένες στα νάιλον, τα έπιπλα στα σαλόνια σκεπασμένα με σεντόνια. Σαν μπούνκερ σιωπηλά αντικρίζουν το πέλαγος τα μεγαξενοδοχεία, κυκλώπειες κατασκευές με το ύφος του ’60 και του ’70, του νεομπρουταλισμού και της υπερμεγεθυμένης πολυκατοικίας, με την πρόσοψη να προσπαθεί πεισματικά να βλέπει θάλασσα. Ο δρόμος που διασχίζει τα μεγαθήρια, στέφεται με χιλιάδες πινακίδες και μικρομάγαζα, όλη η δραστηριότητα εν εκτάσει, χωρίς βάθος· αρχετυπική οργάνωση χώρου σαν σκηνικό Τσινετσιτά, χωροταξία τουρισμού, οργάνωση του κόσμου σε σεζόν. Στα διάκενα η φύση ρωμαλέα ακόμη υποβάλλει· εκβιασμένη Μεσόγειος, όμως τόσο ανθεκτική.
Στο κέντρο τα εμπορικά ήταν φωτισμένα, πολλά, φανταχτερά, σαν εικόνες από το παρελθόν. Mε μετρημένα πράγματα στις βιτρίνες. Ομως: Δεν φέρνουμε πια παπούτσια των εκατό ευρώ, δεν τα παίρνει κανείς, ένα πενηντάρι μπορεί να δώσει ο πελάτης, εξηγεί ένας μαγαζάτορας. Τα καφέ μισοάδεια-μισογεμάτα· πέρυσι δεν έπεφτε καρφίτσα εδώ που βλέπεις, εξηγεί άλλος. Νέοι άνθρωποι, οι περισότεροι με iphone.

Μεσόγειος: ένα κλίμα που αλλάζει, ένας κόσμος που προσαρμόζεται;

απο τις Οικοτριβες...
Αυτή ήταν η κεντρική ιδέα του Ευρωπαϊκού προγράμματος CIRCE, τα αποτελέσματα του οποίου δημοσιεύτηκαν πρόσφατα [1]. Το ερωτηματικό δικό μας.

Στο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα CIRCE συμμετείχε η ερευνητική ομάδα του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών με επικεφαλής τον Δρ. Χρήστο Γιαννακόπουλο, αποτελούμενη από τους Δρ. Μ. Χατζάκη, Δρ Ε. Κωστοπούλου, Ά. Καράλη, Κ. Βαρώτσο, Δρ. Δ. Φουντά, Δρ. Β. Ψυλόγλου

Λαμβάνοντας ως δεδομένη την κλιματική αλλαγή, τόσο σήμερα όσο και στο μέλλον, τα ερωτηματικά στρέφονται γύρω από το ποιες είναι οι επιπτώσεις της και πώς μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε με δεδομένο ότι πρωτίστως επιδιώκουμε την ανάσχεσή της. Για να μάθουμε, όμως, τι θα συμβεί την επόμενη μέρα, πρέπει να προσεγγίσουμε την κλιματική αλλαγή με έναν σύνθετο και πολύπλευρο τρόπο, δηλαδή εξετάζοντάς την σε συνάρτηση με την κοινωνική δυναμική (όπως οικονομικές και πολιτικές κρίσεις, πόλεμοι, εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση), τα οικονομικά ζητήματα, τις επιπτώσεις στην υγεία, στη γεωργία, στα δάση, στο νερό. Αυτό προσπάθησαν να κάνουν και οι ερευνητές που συμμετείχαν στο πρόγραμμα CIRCE, εστιάζοντας στη Μεσόγειο, μία περιοχή από τις πιο πολύπλοκες στον κόσμο, όχι μόνο γεωγραφικά, αλλά κυρίως κοινωνικοπολιτικά. Τα κλιματικά μοντέλα νέας γενιάς που εφαρμόστηκαν, παρείχαν ρεαλιστικότερες και λεπτομερέστερες προσομοιώσεις αυτής της ιδιαίτερης περιοχής για την πρόβλεψη και ποσοτικοποίηση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής και ταυτόχρονα για την εκτίμηση των σημαντικότερων συνεπειών στους πληθυσμούς της περιοχής.

Φυγή στο αίσιο μέλλον...

Του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ο τουριστικός παράδεισος και το τέλος των Πανεπιστημίων.

Ολα μαζί τα αλέθει η μυλόπετρα του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού της αυταρχικής λιτότητας. Εκατόμβες ανήμπορων και απόκληρων σωρεύονται σε κάθε γωνία, νηστικοί μαθητές διδάσκονται σε ετοιμόρροπα κτίρια χωρίς θέρμανση, άρρωστοι πληρώνουν «εισιτήριο» για να νοσηλευτούν στα δημόσια νοσοκομεία, ψυχοπαθείς διώχνονται από τα δημόσια ψυχιατρεία που κλείνουν, οι αυτόχειρες και οι χρεοκοπίες πολλαπλασιάζονται, η επαιτεία επανακάμπτει ως μαζικό φαινόμενο και μερικοί άνεργοι βρίσκουν δουλειά με 380 ευρώ τον μήνα.

Ομως, αν πιστέψουμε την κυρίαρχη ρητορεία, όλα αυτά τα θλιβερά αλλά «αναπόφευκτα» σημεία των καιρών μπορεί τελικώς να αποδειχτούν αναστρέψιμα. Οταν κάποτε, με το καλό, το πρωτογενές πλεόνασμα παγιωθεί, όταν θα έχουμε βγει από το «τούνελ», όταν θα έχουμε πλέον οριστικά ευθυγραμμιστεί προς τις υποδείξεις των επαϊόντων, μπορούμε ίσως να προσβλέπουμε στη μείωση της ανεργίας, στην άμβλυνση της εξαθλίωσης, στη «λελογισμένη» αύξηση μισθών και συντάξεων, στη θέρμανση όσων σχολείων δεν έχουν εν τω μεταξύ καταρρεύσει, στη βαθμιαία μείωση των δυσβάστακτων φόρων και ακόμα, ίσως, και στην κατάργηση του νοσοκομειακού εισιτηρίου!

δεν έχουμε περιθώρια για τα ίδια λάθη...

απο τις Οικοτριβες...

Μπήκε ο Σεπτέμβρης και ξεκινά η νέα «σεζόν» προώθησης των μνημονιακών πολιτικών, με ακόμη πιο επιθετικό τρόπο. Ο στόχος είναι ο ίδιος: το αριθμητικό πλεόνασμα του προϋπολογισμού με κάθε τρόπο και με κάθε κοινωνικό και περιβαλλοντικό κόστος. Τα εργαλεία για την επίτευξή του είναι επίσης ίδια τα τρία τελευταία χρόνια. Ο τομέας του περιβάλλοντος –δεν λέμε κάτι καινούργιο– είναι… προνομιακό θύμα των μνημονιακών πολιτικών. Στον κρίσιμο αυτό τομέα που αφορά στην ποιότητα της ζωής μας, η εφαρμογή αυτών των πολιτικών συνοψίζεται στο ξεπούλημα των συλλογικών αγαθών, στην παράκαμψη της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και στη διευκόλυνση κάθε είδους «επένδυσης».
Το όνειρο που μας προβάλλουν σαν δικαιολογία είναι ακόμη παλιότερο από τον ξέφρενο αγώνα κάλυψης των αναγκών των δανειστών μας. Είναι το οξύμωρο σχήμα του δρόμου προς την «ανάπτυξη» που μας κατευθύνει στην ύφεση. Επαναλαμβάνουμε στην ουσία τα ίδια σφάλματα με αυτά που μας οδήγησαν στην κρίση. Από τον καιρό που μας διαφήμιζαν τα κολοσσιαία δημόσια έργα των Ολυμπιακών Αγώνων –τα ΣΔΙΤ που ωφέλησαν τους ιδιώτες– δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Τα νέα έργα θα γίνουν ακόμα πιο ελεγχόμενα από τον ιδιωτικό τομέα, παραμένοντας μεγαλοϊδεατικής έμπνευσης.
Δυστυχώς στη χώρα μας, άλλα και στον κόσμο γενικότερα, δεν έχει γίνει πλειοψηφική ακόμα μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση, ενάντια στη συνταγή της γκρίζας ανάπτυξης και της οικονομίας μεγάλης κλίμακας.

Τοπικό, ιδιωτικό, δημόσιο...

του κ. Νικου Ξυδακη, απο το Βλεμμα...

Η εικόνα των τουριστικών νησιών είναι αμβλυμένη η εικόνα της χώρας: πορεία στον αυτόματο, ή στα τυφλά. Κάποια αόρατος χειρ, της θεάς Αγοράς ίσως ή του θεού της Ελλάδος, κρατάει ακόμη όρθιο τον τόπο, έστω ετοιμόρροπο, έστω σαν σκηνικό πόλης του Φαρ Ουέστ σε σπαγγέτι γουέστερν. Προσόψεις μαγαζιών, προσόψεις επιχειρήσεων, και από πίσω πρόχειρα υποστυλώματα.
Σε πολλούς τουριστικούς προορισμούς οι διαλυμένοι ή υποστελεχωμένοι ή υποχρηματοδοτημένοι δήμοι έχασαν τη μάχη της καθαριότητας και του ευπρεπισμού. Τα σκουπίδια υψώνονται βουνά γύρω από τoυς κάδους, τα σκουπίδια στολίζουν τους δρόμους του επαρχιακού δικτύου, τα σκουπίδια στροβιλίζονται από το μελτέμι στα σοκάκια, τα σκουπίδια αυτοαναφλέγονται σε κάδους και ΧΥΤΑ. Τα νησιά γονατίζουν υπό την πίεση του πλήθους, μένουν ανυπεράσπιστα, ντροπιασμένα. Οι δημοτικές αρχές έχουν γονατίσει κι αυτές υπό το βάρος των δικών τους σκανδάλων, της διαφθοράς και της ανικανότητας, αλλά και υπό τα νέα βάρη της οικονομικής ασφυξίας και της υποστελέχωσης λόγω συνταξιοδότησης και διαθεσιμότητας. Και λόγω της γραφειοκρατικής κατάψυξης, η οποία απαιτεί περίπλοκες και χρονοβόρες διαδικασίες για να προσληφθούν πεντέξι εποχικοί εργάτες καθαριότητας. Από το ένα άκρο, στο άλλο: από το πελατειακό και σπάταλο κράτος, στο συρρικνωμένο και χρεοκοπημένο. Και εντέλει, στο μη λειτουργικό.
Η οικονομική χρεοκοπία έδειξε μεγεθυμένη, τρομακτική, και την άλλη χρεοκοπία, την πολιτική. Οι επί δεκαετίες διαχειριστές του κράτους, κεντρικά και τοπικά, φάνηκαν αίφνης ελάχιστοι και ανίκανοι· σε πολλές περιπτώσεις ανάλογοι των προσδοκιών των ψηφοφόρων τους. Αιρετοί άρχοντες ανίκανοι να υπηρετήσουν τον δημόσιο χώρο, αλλά ικανοί να υπηρετήσουν τις επιθυμίες της εκλογικής τους πελατείας. Η αμοιβαία εξαχρείωση φαίνεται πιο καθαρά από ποτέ στην τοπική αυτοδιοίκηση, τώρα που απογυμνώθηκε από πόρους και δυνατότητες δανεισμού. Η χαμηλή ή ανύπαρκτη διοικητική ικανότητα, συνδυαζόμενη με τη συνεχιζόμενη αποστελέχωση και τη διακοπή χρηματοδότησης, απειλεί τους δήμους με κατάρρευση και τις τοπικές κοινωνίες με πολλαπλά αδιέξοδα.

Αστάθεια στους γείτονες...

του κ. Νικου Ξυδακη, απο την Καθημερινη...
H κρίση των άλλων ανακουφίζει τη δική μας κρίση. Ετσι φαίνεται σε πρώτη ανάγνωση: ο εμφύλιος σπαραγμός στην Αίγυπτο στέλνει τις μεσογειακές κρουαζιέρες στο Αιγαίο, ο συνεδριακός τουρισμός ακυρώνει στην Κωνσταντινούπολη, πολλά πακέτα της τελευταίας ώρας στράφηκαν στην Ελλάδα. Ακόμη και ο τουρισμός των ρωσόφωνων εκμεταλλεύθηκε φέτος τα πάμφθηνα ελληνικά πακέτα και κατέκλυσε τις ειρηνικές παραλίες και τα μοναστήρια, προτιμώντας μεταξύ άλλων και την ασφάλειά τους έναντι των Αγίων Τόπων και του Σινά.
Αλλά τα πρόσκαιρα κέρδη του τουρισμού δεν σημαίνουν ότι η κρίση που εξαπλώνεται δομική και διαρκής στους γείτονες θα φέρνει οφέλη στη δική μας χώρα. Κάθε άλλο. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει τη δική της δομική κρίση, σφοδρή και μακρόχρονη, και η αποσταθεροποιημένη ΝΑ Μεσόγειος δεν είναι το καλύτερο περιβάλλον για ανάκαμψη. Η παρατηρούμενη αστάθεια στην Τουρκία λόγου χάριν μπορεί να εγκυμονεί κινδύνους για την ευρύτερη περιοχή. Η νεοθωμανική - ερντογανική ολοκλήρωση, αφού κορυφώθηκε, τώρα γνωρίζει όχι μόνο τη σφοδρή πολιτική αντίθεση των μεσοαστικών στρωμάτων, αλλά κυρίως τη διάλυση της φούσκας ανάπτυξης μέσω κατασκευών και φτηνού βραχυπρόθεσμου δανεισμού. Οσο εύκολα πήγε το χρήμα στις αναπτυσσόμενες χώρες, τόσο εύκολα πετάει τώρα μακριά τους. Το χρήμα φεύγει από την Τουρκία, και όχι μόνο εξαιτίας της πολιτικής εξασθένησης του καθεστώτος· τα κεφάλαια φεύγουν και από την Ινδία και από την Ινδονησία, καραδοκώντας να ξαναμπούν στην αμερικανική χρηματοαγορά, εφόσον εκεί αναμένεται να αυξηθούν τα επιτόκια.
Τι συμφέρει περισσότερο την Ελλάδα; Μια αλαζονική Τουρκία με βλέψεις νεοθωμανικής υπερδύναμης σε όλη την περιοχή, από το Ιράν μέχρι τα Βαλκάνια και το Αιγαίο; Ή μια τραυματισμένη, ασταθής Τουρκία, που μπορεί να εκδιπλωθεί επιθετικά για να διασκεδάσει τις εσωτερικές αντινομίες της; Το παιχνίδι γυρνά σε μας, πάλι: τοποθετούμαστε λυσιτελώς στον ταραγμένο γεωγραφικό μας χώρο, μόνον εφόσον μπορούμε να πορευθούμε αυτοτελώς, εθνικά κυρίαρχοι, και όχι διχασμένοι.

"Γαμώ το κεφάλι μου, ο μαλάκας!"

My Pillow Book...

Να ακούει τον εαυτό του να λέει φανφάρες δεν υπήρξε ποτέ το πρόβλημα για το πρωθυπουργεύοντα της συμφοράς μας. Είναι γνωστό και στην κουτσή Μαρία ότι έχει συνηθίσει από μικρός, μοσχαναθρεμμένος,  να αυτοθαυμάζεται, αυτοϊκανοποιούμενος. Αλλά κανείς δεν περίμενε να τον ακούσει να το ομολογεί on camera!

Όμως, σε μια σπάνια στιγμή ειλικρινούς αυτογνωσίας, από μια στιγμιαία, ίσως, επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος που ταρακούνησε τον αδύναμο και κουρασμένο του εγκέφαλο, ο πρωθυπουργεύων γραικύλος, αναγνώρισε την πραγματική αξία αυτών που εκείνη τη στιγμή ανακοίνωνε με τον, γνώριμο πια σε όλους μας, πομπώδη στόμφο. Ακούσια ίσως, εξομολογήθηκε το παράπονό του και μαζί την υποτέλειά του στην Τρόικα, που δεν θέλει να τον πιστέψει:

"Είναι μήνες τώρα, που πήρα επάνω μου αυτή την πρώτη μεγάλη μείωση φόρων στην Ελλάδα.  Δεν ήταν εύκολο. Αλλά είπα στην Τρόικα ότι με τη μείωση από το 23% στο 13% θα αυξηθεί ο τζίρος, θα αυξηθούν αντί να μειωθούν τα έσοδα του κράτους και θα περιοριστεί και η φοροδιαφυγή. Δεν το πιστεύουν ακόμα. Δέχθηκαν, όμως, να δοκιμάσουν για πρώτη φορά μείωση φορολογίας"

Ετούτη τη φορά δεν άντεξε την εκφώνηση και διέκοψε την ομιλία του για να μουρμουρίσει τη φράση που θα παίξει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, τις επόμενες ώρες –μέχρι το επόμενο τραγελαφικό επεισόδιο- στα κοινωνικά δίκτυα: "Γαμώ το κεφάλι μου, ο μαλάκας!"

Ακόμα κι ο αδύναμος εγκέφαλος του σκαιού πρωθυπουργεύοντα, κατανοεί ότι τα περισσότερα τουριστικά πακέτα  έχουν κλείσει  προ πολλού, οι τιμές είναι κι αυτές συμφωνημένες και φιξαρισμένες κι ότι έτσι κι αλλιώς αυτά τα περιβόητα 7 λεπτά στο ευρώ –τόση είναι περίπου η φορολογική ελάφρυνση - θα καταλήξουν στην τσέπη του ταβερνιάρη μαζί με τον υπόλοιπο φόρο, όχι στον κρατικό κορβανά. Γιατί έτσι κι αλλιώς δεν κόβει απόδειξη  ο ταβερνιάρης, μόνο στα πολύ κεντρικά, μόνο για τα μάτια του κόσμου, αλλά εσένα περιηγητή, δεν σε πειράζει, αφού σου χαμογελάει η ταβερνιάρισσα πίσω από τον πάγκο που σου μαγειρεύει τις λιχουδιές της και στο τέλος σε κερνάει κι ένα τσίπουρο, χαλάλι η απόδειξη, δεν χάλασε ο κόσμος.  Καλοκαίρι και καλή καρδιά. Έτσι κι αλλιώς οι φόροι δεν πάνε ούτε για τα σχολεία των παιδιών σου ούτε για τα φάρμακα σου ούτε πάνε σε συντάξεις των γονιών σου. Σε εξυπηρέτηση παράνομων χρεών πάνε...

Κι όσοι μαγαζάτορες αγωνίζονται να επιβιώσουν ανάμεσα από καμπύλες προσφοράς κι αναζητούν τη σωτηρία τους στην ελαστικότητα της ζήτησης για την σκέτη από γιουβέτσι ή τις τηγανιτές πατάτες κι οι άλλοι που θα σπεύσουν να την περάσουν την ελάφρυνση στον τιμοκατάλογο κι εκείνοι που κόβουν από πάνω και τις αποδείξεις, όχι γιατί φοβούνται τον έλεγχο -αστεία πράγματα, διαλυμένες οι υπηρεσίες, ανύπαρκτοι οι έλεγχοι- αλλά γιατί φοβούνται μην τους κλέβει την είσπραξη ο σερβιτόρος ή ο ταμίας τους, πώς θα σωθούν με αυτό το μέτρο? 

Δεν μπορούσε να καταλάβει ο πρωθυπουργεύων σπουδαρχίδης τι θα κερδίσουν οι ποταποί ταβερνιάρηδες, αν από κει που χρέωναν μια τηγανιά πατάτες, μισή μερίδα, τρία ευρώ, τώρα θα τη χρεώνουν  δύο κι εβδομήντα πέντε. Πάντως ούτε τους εαυτούς τους πρόκειται να σώσουν ούτε τις επιχειρήσεις τους ούτε όλους τους κοινωνικά αποκλεισμένους που δεν έχουν περίσσευμα ούτε τα τρία ευρώ ούτε τα δύο κι εβδομήντα πέντε για τηγανιτές πατάτες, παρά θιν' αλός...

Μάλιστα! Αυτά ακριβώς, ίσως να σκεφτόταν στη διάρκεια της σύντομης επιφοίτησης, ο πρωθυπουργεύων βιαστής των ζωών μας.

Περισσότερο τουριστικό συνάλλαγμα θα ξοδευτεί, τον διαβεβαίωναν οι μελετητές, μπλεγμένοι κι αυτοί στις καμπύλες προσφοράς και ζήτησης για σκέτη από γιουβέτσι  και του τόνιζαν -έτσι τους πιστοποιούσαν τα οικονομετρικά τους μοντέλα- ότι θα εισρεύσουν κι αντίστοιχοι φόροι που θα ισοσκελίσουν την απώλεια από τη μείωση των φορολογικών συντελεστών. Παρόμοια οικονομετρικά μοντέλα μ’ εκείνα που προέβλεπαν ανάπτυξη και επιστροφή στις αγορές, προ πολλού... Παρόμοιοι κι οι μελετητές...

Όλα αυτά, γνωστά κι από την επαγγελματική του εμπειρία από την εποχή της ενασχόλησής του με τις πίτσες, που του φαινόταν ως να ήταν εχθές, έλαμψαν σαν φωτεινά σήμαντρα μπροστά στα κουρασμένα μάτια του, ένα μήνυμα ερχόμενο κατευθείαν μέσα από το σκοτεινό φακό του τηλεοπτικού μόνιτορ που τον σημάδευε την ώρα της εκφώνησης. Σαν ένα νέο μήνυμα από τον Θεό! Ο αφορισμός ξεχύθηκε αυθόρμητα και με βεβαιότητα από τα χείλη του πρωθυπουργεύοντα σφουγγοκωλάριου: «Γαμώ το κεφάλι μου, ο μαλάκας».

Αλλά όλα αυτά είναι εφήμερα και σε λίγο θα ξεχαστούν. Τι απομένει, λοιπόν, παρεκτός τη διήγηση μιας σύντομης κρίσης αυτογνωσίας?

Ταυτόχρονα με την δήλωση, ταυτόχρονα με την παράδοξη παραδοχή από τόσο σπουδαία χείλη, ταυτόχρονη ήταν κι η μετάδοση της είδησης ότι το νέο μέτρο θα παύσει να ισχύει από τον επόμενο Δεκέμβριο, αν δεν αποδώσει δημοσιονομικά.

Κι αφού όλοι ξέρουμε ότι δεν θα αποδώσει γιατί γίνονται όλα αυτά? Ίσα-ίσα για να δυσκολέψει η δουλειά αυτών που τιμολογούν τα τουριστικά πακέτα της επόμενης σεζόν, που η αγοραπωλησία τους έχει αρχίσει σιγά-σιγά να ξεκινά!

Μέχρι τον Δεκέμβριο! Αυτός δεν ήταν διαπραγματευτικός θρίαμβος απέναντι στην Τρόικα, ήταν κάτι παραπάνω! Κάτι που θα γραφτεί κι αυτό εκεί που θα καταχωρηθεί και η πρωτάκουστη όσο κι εύστοχη ομολογία: μεταξύ των πολλών ευτράπελων του βλαπτικού βίου τούτης της κυβέρνησης των Ολετήρων! 

Λυπάμαι Χανς, δε σερβίρω υποτέλεια...

Τρυπιο Ευρω...

Η δουλειά τού σερβιτόρου είναι δύσκολη, κοπιαστική και δεν έχει πάντοτε τις απολαβές που θα περίμενε κανείς για ανθρώπους που πηγαίνουν πάνω κάτω επί ώρες όταν εμείς απολαμβάνουμε τον καφέ ή το φαγητό μας. Αυτό, όμως, είναι το όραμα για τη "νέα Ελλάδα"; Να εμπεδωθεί, δηλαδή, στη συνείδηση της οικουμένης ότι δε μπορούμε να είμαστε τίποτα άλλο από ένα έθνος σερβιτόρων, το οποίο θα εξυπηρετεί υπάκουα τους βορειοευρωπαίους κι όχι μόνο τουρίστες που αφήνουν το συνάλλαγμά τους στον ευλογημένο όσο και κακοποιημένο αυτό τόπο; Δεν έχω καμία αντίρρηση στο ότι ο τουρισμός αποτελεί για την Ελλάδα βαριά βιομηχανία, και θα συνεχίζει να αποτελεί όσο στέκεται ακόμα όρθιος ο Παρθενώνας, όσο τα νησιά μας θα αποτελούν φυσικά στολίδια κι όσο οι έλληνες θα παραμένουν εξωστρεφείς κάτω από έναν πεντακάθαρο ουρανό. Είναι άλλο αυτό, ωστόσο, κι άλλο να απαιτείται να θυσιάζουμε τα πάντα στο όνομα της μέγιστης δυνατής άφιξης τουριστών, ακόμα και το δίκαιο αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη...

Δεν κατανοώ, επομένως, γιατί δεν έχουν δικαίωμα οι εργαζόμενοι που αισθάνονται κυνηγημένοι να απεργούν στα μέσα Ιουλίου, με το επιχείρημα πως η τουριστική περίοδος βρίσκεται στο ζενίθ της και οι τουρίστες που επισκέπτονται την Ελλάδα πρέπει να βλέπουν μόνο χαμογελαστά πρόσωπα τα οποία χορεύουν "Ζορμπά", φωνάζουν "ώπα" και ρίχνουν και μια ζεϊμπεκιά στο τσακίρ κέφι. Αν η κυβέρνηση ήθελε να γεμίσει τις φωτογραφίες των ξένων επισκεπτών με όμορφες εικόνες ευτυχισμένων ανθρώπων που απολαμβάνουν τη ζωή υπό το πλούσιο ελληνικό φως, ας φρόντιζε όλο το χρόνο να δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες ώστε οι κάτοικοι αυτής της χώρας να ευημερούν. Οι έλληνες δεν είμαστε τόσο μαζόχες να πηγαίνουμε πάνω κάτω το κέντρο τής Αθήνας ντάλα καλοκαίρι, κρατώντας πλακάτ και φωνάζοντας συνθήματα, από προσωπικό βίτσιο. Υπάρχει λόγος που οι άνθρωποι βρίσκονται στους δρόμους κι αν αυτό ενοχλεί το Χανς και τη Γκρέτελ, θα έπρεπε να κάνουν τα παράπονά τους στο μέγαρο Μαξίμου και στις δικές τους κυβερνήσεις κι όχι στο δοκιμαζόμενο λαό αυτής της χώρας...

Το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και με το μεγάλο αγώνα που δίνουν οι κυβερνώντες και τα συστημικά μέσα για τη μείωση του ΦΠΑ στη εστίαση. Καλώς να μειωθεί, μόνο που αν έδειχναν την ίδια αποφασιστικότητα για τη δίκαιη φορολόγηση των εφοπλιστών, για παράδειγμα, ή για τη συγκράτηση των μισθών και των εργασιακών σχέσεων των μικρομεσαίων δεν θα ζούσαμε σήμερα μια οικονομική γενοκτονία και μια τεράστια "αιμορραγία" ανθρώπινων εγκεφάλων προς το εξωτερικό. Οι νέοι θέλουν δουλειές για να απασχοληθούν, κυρίως όμως ζητούν ουσιαστικά κίνητρα για να παραμείνουν σε αυτήν τη χώρα όπου η αναξιοκρατία είναι εθνικό σπορ και οι κοινωνικές αδικίες τόσο συχνές όσο και η ηλιοφάνεια. Αν τους υποσχόμαστε εργασίες τύπου σερβιτόρων μερικής απασχόλησης, δεν έχουν κανένα λόγο να μη δοκιμάσουν την τύχη τους έξω. Είναι, άλλωστε, περισσότερο σπουδαγμένοι και κοσμογυρισμένοι από όσο ήταν οι παππούδες τους όταν πρωτοαντίκριζαν το Αγαλμα της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη ή όταν έφταναν στο σταθμό τού Μονάχου. Κι αυτή η εξώθηση των νέων είτε στην εργασιακή σκλαβιά είτε στη μετανάστευση αποτελεί από μόνη της ένα έγκλημα εσχάτης προδοσίας, για το οποίο ευελπιστώ πως κάποια ημέρα ορισμένοι θα κληθούν να λογοδοτήσουν...

Το “success story” της χώρας μέσα από τα μάτια των ξένων...

Του Θανάση Μισδανίτη, απο το Left.gr...

Πέμπτη βράδυ στο μπαρ του Birkbeck College στο Λονδίνο. Βρίσκομαι με μια μεγάλη παρέα συμφοιτητών και κουβεντιάζουμε, η κουβέντα όπως πάντα περνάει από θέματα που αρμόζουν στη συγκεκριμένη περίοδο στο Λονδίνο σχετικά με το καλοκαίρι που δεν φαίνεται να μας κάνει τη χάρη να έρθει προς τα μέρη μας και τις καλοκαιρινές διακοπές που σιγά σιγά πλησιάζουν. Κάποια στιγμή μια κοπέλα μας πλησιάζει και μας ζητάει ένα τσιγάρο. Ήταν πολύ φιλική μας συστήθηκε και για να σπάσει την αμηχανία όσο περίμενε να της στρίψω ένα τσιγάρο μας έπιασε την κουβέντα. Η Λέα μόλις άκουσε την «οξφορδιανή προφορά μας» μας ρώτησε από που καταγόμαστε, μόλις της απάντησα ότι κατάγομαι από την Ελλάδα ενθουσιάστηκε λέγοντας μου «Κανονίζω τις καλοκαιρινές μου διακοπές και ψάχνω σε ποιο νησί να πάω στην Ελλάδα, έχεις κάτι να μου προτείνεις?».

Πριν προλάβω να απαντήσω ο Κοσμίν, συμφοιτητής και φίλος μου από τη Ρουμανία, έσπευσε να πει τις δικές του εμπειρίες από τις διακοπές που έχει κάνει στην Ελλάδα. Αφού περάσαμε αρκετή ώρα κουβεντιάζοντας για τις πολυαναμενόμενες καλοκαιρινές μας διακοπές, υπό τον βροχερό ουρανό του Λονδίνου, η Λέα μου έκανε την εξής ερώτηση «Will it be safe for a brown woman like me coming to Greece, now with all the attacks from Golden Dawn to immigrants?». Αυτό που δεν σας είπα ως τώρα είναι ότι η Λέα είναι Βρετανίδα υπήκοος, καθώς έχει γεννηθεί, έχει μεγαλώσει και έχει ζήσει το σύνολο των 40 ετών της στη Βρετανία, αλλά οι γονείς της είναι από το Μπαγκλαντές. Αρχικά ένοιωσα αμήχανα καθώς δεν ήξερα τι να απαντήσω, αλλά στη συνέχεια της περιέγραψα την κατάσταση και τις είπα ότι στις περισσότερες περιοχές της Ελλάδας η Χ.Α. είναι ανεπιθύμητη. Της είπα για τις επιθέσεις σε μετανάστες αλλά και για τα αντιρατσιστικά κινήματα αλληλεγγύης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που στο Λονδίνο με ρωτάνε για τη Χ.Α. και μάλιστα κατονομάζοντας την. Δεν ρωτάει κανείς για τους Έλληνες φασίστες ή νεοναζί. Όλοι ξέρουν και θα σε ρωτήσουν για την Χ.Α. με το αγγλικό της όνομα “Golden Dawn, the Greek neo-Nazi party”. Καθώς είναι και θέμα των ημερών η εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό, με το “success story” που προσπαθεί να οικοδομήσει το κυβερνητικό επιτελείο, είναι καλό να γνωρίζουμε και τι γνώμη έχει για όλα αυτά ο απλός κόσμος στις Ευρωπαϊκές χώρες. Κανείς εδώ δεν μιλάει για κάποιο οικονομικό θαύμα που κατάφεραν να κάνουν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Αντιθέτως όλο και περισσότερος κόσμος αντιλαμβάνεται την κοινωνική κρίση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα. Εγώ ένοιωσα την ανάγκη να γράψω αυτές τις λίγες λέξεις μεταφέροντας μια εμπειρία από έξω προς τα μέσα για να μην έχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι κρύβοντας τα ζητήματα του ναζισμού κάτω από το χαλάκι και παίζοντας παιχνιδάκια με το σοβαρότατο ζήτημα του ρατσισμού, πως καταφέρνει να πείσει κανέναν άλλον πέρα από τον εαυτό του και αυτούς που έχουν συμφέροντα ή απλά φορούν παρωπίδες.

Τέλος, μένοντας στο εξωτερικό δεν θέλω να προέρχομαι από ένα μέρος που είναι γνωστό στην Ευρώπη για το αυγό του φιδιού που εκκολάπτει, αλλά για το μέρος στο οποίο μέσα σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες γεννιέται η ελπίδα για την κοινωνία που υποφέρει. Για μια κοινωνία που θα αποτελέσει το αντιπαράδειγμα για όλους τους λαούς της Ευρώπης που ο νεοφιλελευθερισμός τους τρώει σαν σαράκι. Ο βασιλιάς είναι γυμνός μπροστά στα μάτια των λαών και είναι καιρός για όλους εμάς να δείξουμε τη δύναμη των από τα κάτω, να φέρουμε ως αντιπαράδειγμα την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα στον ατομισμό και την κατάθλιψη και να βάλουμε επιτέλους φωτιά σε ότι μας καίει, σε ότι μας τρώει τη ζωή, και όχι την ψυχή.

Υ.Γ. Ναι, Έλληνα μικροαστέ φίλε μου, κανείς εδώ δεν λέει τι καλά που τα έχει κάνει η Ελλάδα και συγχαρητήρια που σωθήκαμε, αλλά ξέρει ότι εσύ και πολλοί ακόμα ανέχονται το φασιστικό φαινόμενο. Και επειδή έρχεται και η τουριστική περίοδος για την οποία όλοι κόπτονται, θυμήσου ότι κάθε «ξένος» που έρχεται στην Ελλάδα ξέρει ότι ένας στους δέκα από αυτούς που θα συναντήσει τον θεωρούν κατώτερο ον και υπό συνθήκες τον θέλουν νεκρό. Άντε και καλό καλοκαίρι..

Θανάσης Μισδανίτης
Μεταπτυχιακός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου

Αυθαίρετοι και ηλίθιοι...

απο τις πισω σελιδες του Μαριου Διονελλη...

Η παράσταση που παίχτηκε από το ΥΠΕΚΑ με την κατεδάφιση των αυθαίρετων την προηγούμενη εβδομάδα άνοιξε ξανά το θέμα της ίσης αντιμετώπισης όλων των πολιτών από τον νόμο. Συζητήσαμε και πάλι αν υπάρχουν οι ίδιες πιθανότητες να μπει μπουλντόζα στην παράνομη πισίνα ενός μεγάλου ξενοδόχου και στην (επίσης παράνομη) ταβέρνα ενός φτωχοδιαβόλου αυθαιρετούχου του αιγιαλού.

Για ακόμα μία φορά, όσοι (νομίζουμε πως) διαθέτουμε την κοινή λογική και το ελάχιστο αίσθημα δικαίου είπαμε:  Τήρηση του νόμου για όλους, άμεσο γκρέμισμα των αυθαιρέτων, αυστηρή αλλά ίση αντιμετώπιση για τα μικρά και τα μεγάλα «ψάρια».
Οι δύο φετινές κατεδαφίσεις στην Κρήτη φάνηκαν δίκαιες. Αφορούσαν όντως έναν μικρό ταβερνιάρη και έναν μεγαλοξενοδόχο (Μαντωνανάκης - φωτ.), ο οποίος μάλιστα συνελήφθη επειδή αντιστάθηκε στις Αρχές. Τα πράγματα όμως είχαν και συνέχεια…
Τον ταβερνιάρη δεν τον υπερασπίστηκε κανείς. Για τον μεγαλοξενοδόχο όμως έσπευσαν οι τουριστικοί φορείς του νησιού. Μίλησαν για πλήγμα στον τουρισμό και για εικόνες που τους θύμισαν… Συρία. Ταράχτηκαν, είπαν, βλέποντας τις μπουλντόζες στις αυλές ξενοδοχείων.  Μας είπαν πως οι τουρίστες από το εξωτερικό θα ταραχθούν κι αυτοί και δε θα έρθουν φέτος και ζήτησαν να συνεχιστεί η παρανομία λόγω… θερινής σαιζόν.
Το ακόμα πιο αστείο είναι ότι η κυβέρνηση τους άκουσε. Αντέδρασε αστραπιαία η όμορφη υπουργός και ζήτησε να ανασταλούν όλες οι κατεδαφίσεις μέχρι τον Νοέμβριο. Όπως και έγινε.
Τα αυθαίρετα λοιπόν στις παραλίες θα σωθούν και φέτος από τους ξένους τουρίστες που στενοχωριούνται όταν βλέπουν κατεδαφίσεις. Πολύ βολικά τα πελατάκια ε;
Με το μπαρδόν αλλά αυτοί οι τουρίστες πρέπει να είναι εντελώς ηλίθιοι. Κάντο λίγο δικό σου: Έχεις κανονίσει διακοπές σε άλλη χώρα και τις ακυρώνεις επειδή μαθαίνεις ότι εκεί γκρεμίστηκε ο αυθαίρετος μαντρότοιχος ενός ξενοδοχείου;
Και επειδή οι τουρίστες μάλλον τα έχουν τα λογικά τους, πιο ασφαλές συμπέρασμα είναι ότι κάποιοι άλλοι συνήθισαν να μιλούν σε ντόπιους ηλιθίους.

Υ.Γ.
Η υπουργός τουρισμού, που άκουσε αστραπιαία την οργή των ξενοδόχων, είναι η ίδια που επί οκτώ μήνες στο υπουργείο δεν έχει βρει ακόμα το χρόνο να δει τους ξενοδοχοϋπαλλήλους...

Καλώς ήρθε το πετρέλαιο;;;;

του Μαριου Διονελλη απο τον Δρομο της Αριστερας...

Εμπόριο ελπίδας με τα ορυκτά καύσιμα στην πλάτη των Ελλήνων;

Μια εσωκομματική αντιπαράθεση και ακόμα ένα επεισόδιο στα συντροφικά μαχαιρώματα του ΠΑΣΟΚ ήταν αρκετά για να αποκαλύψουν την εξαπάτηση εις βάρος των Ελλήνων σχετικά με τα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου της χώρας. Η καταγγελία του ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Κρίτωνα Αρσένη για την παραβίαση των περιβαλλοντικών όρων στις σεισμικές έρευνες που πραγματοποιούνται αυτή την περίοδο στην Ελλάδα προκάλεσε ένα ιδιαίτερα κακεντρεχές «τιτίβισμα» στο twitter του πρώην υφυπουργού Περιβάλλοντος Γιάννη Μανιάτη. Και αυτό ήταν μόνο η αρχή...

Ο καβγάς για τις φάλαινες
Ο Κρίτωνας Αρσένης ζήτησε να τηρηθούν οι ευρωπαϊκοί νόμοι και να υπάρχουν οι απαιτούμενοι παρατηρητές θαλάσσιας ζωής στο νορβηγικό πλοίο που κάνει αυτή την περίοδο έρευνες στο Ιόνιο Πέλαγος, ακριβώς στην περιοχή όπου βρίσκονται τα περάσματα των κητωδών (φάλαινες και δελφίνια της περιοχής). Ο Γ. Μανιάτης απάντησε πως «ο ευρωβουλευτής πρέπει να είναι σίγουρος ότι τα θαλάσσια κήτη του Ιονίου κινδυνεύουν λιγότερο από τις σεισμικές έρευνες, απ’ ό,τι κινδυνεύουν οι κάτοικοι αυτής της χώρας από ορισμένες πρωτοβουλίες Ελλήνων ευρωβουλευτών».
Με βάση τα παραπάνω θα περίμενε κανείς ο Κρίτων Αρσένης να αναδιπλωθεί. Εξάλλου ο κ. Μανιάτης εκφράζει πλέον το σκληρό πυρήνα του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ όντας στενός συνεργάτης του προέδρου και πρόσφατα διορισθείς ως γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Ωστόσο, ο ευρωβουλευτής επέστρεψε με πολύ σοβαρότερη καταγγελία, ανοίγοντας για τα καλά ένα θέμα που μέχρι στιγμής δεν έχει συζητηθεί σοβαρά στην Ελλάδα.

Φούμαρα τα νούμερα;
Στη νεότερη παρέμβασή του ο Κρίτων Αρσένης άφησε κατά μέρους τις φάλαινες και μίλησε για «εμπόριο ελπίδας» που έχει στηθεί εις βάρος του ελληνικού λαού γύρω από τα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Μιλώντας στον Δρόμο ο ευρωβουλευτής τονίζει πως «δημιουργείται ένας τεχνητός παράδεισος για τους Έλληνες. Τα νούμερα που ακούγονται είναι αστρονομικά και δεν έχουν καμία απολύτως βάση εφόσον δεν έχουν γίνει ακόμα οι έρευνες. Οι έρευνες θα πάρουν πολλά χρόνια και δεν μπορεί να αποτελούν απάντηση στο τεράστιο πρόβλημα της ανεργίας», λέει ο κ. Αρσένης.
Ακόμα και αν βρούμε πετρέλαιο, το όποιο όφελος θα έρθει πολύ μετά, λέει ο κ. Αρσένης: «Αυτή τη στιγμή κάνουμε έρευνες για να δούμε αν υπάρχει πιθανότητα κοιτασμάτων στις περιοχές αυτές. Αν διαπιστώσουμε την πιθανότητα, τότε θα έρθουν άλλες εταιρίες να δουν αν μπορούν να τα εξορύξουν και αν μπορούν να το εξορύξουν θα πάρει αρκετά χρόνια για να γίνει η εξόρυξη. Κάποιοι στην Ελλάδα μιλούν ήδη για έσοδα 150 δισεκατομμυρίων, ενώ μόλις πριν από μία εβδομάδα ξεκινήσαμε την έρευνα. Απλά υποσχόμαστε παραδείσους σε εξαθλιωμένους πολίτες και σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο».
Στη δημόσια συζήτηση για τα ελληνικά πετρέλαια ο κ. Αρσένης θυμίζει πως το 20% του ΑΕΠ της χώρας προέρχεται από τον τουρισμό. Αν οι εξορύξεις βάλουν σε κίνδυνο την εικόνα μας ως τουριστικό προορισμό (με την πιθανότητα π.χ. ενός ατυχήματος), τότε θα πρέπει να συνυπολογίσουμε το κόστος και τα οφέλη, λέει ο ίδιος. «Αν είμαστε έτοιμοι να βάλουμε σε κίνδυνο περίπου μία στις τέσσερις θέσεις στον τουρισμό, τότε ας το αποφασίσουμε στο πλαίσιο ενός δημόσιου διαλόγου στην κοινωνία. Δεν είναι εσωκομματικό ζήτημα αν και έγινε μεγάλη προσπάθεια να παρουσιαστεί ως τέτοιο» αναφέρει χαρακτηριστικά, ενώ χαρακτηρίζει μύθο και τη φιλολογία περί φτηνών καυσίμων σε μια μελλοντική Ελλάδα που θα παράγει πετρέλαιο. «Οι τιμές των καυσίμων καθορίζονται στα διεθνή χρηματιστήρια και είναι αστείο να πιστεύουμε ότι θα έχουμε φθηνότερη βενζίνη. Η Βρετανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι από τις μεγαλύτερες πετρελαιοπαραγωγούς χώρες του κόσμου, εντούτοις οι πολίτες τους πληρώνουν πανάκριβα το πετρέλαιο…»

Η συζήτηση φουντώνει στην Κρήτη
Η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο στελεχών του ΠΑΣΟΚ και η συντονισμένη επίθεση των ΜΜΕ εις βάρος του κ. Αρσένη άνοιξαν τη σχετική συζήτηση και στην Κρήτη, η οποία έχει άμεσο ενδιαφέρον για το θέμα, το οποίο έφτασε και στο περιφερειακό συμβούλιο με παρέμβαση της παράταξης «Μία Κρήτη» (Οικολόγοι – ΔΗΜΑΡ) η οποία υπενθύμισε πως εκτός από τον Κρ. Αρσένη, έχουν μιλήσει για σοβαρές περιπλοκές που συνεπάγεται η προοπτική της Κρήτης ως πετρελαιοπαραγωγού ο π. Υπουργός ΥΠΕΚΑ καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Πρύτανης Παντείου Γρηγόρης Τσιάλτας και ο συνεργάτης του Γεράσιμος Ροδοθέατος σε σχετική ημερίδα του ΕΛΚΕΘΕ.
Στην παρέμβασή του ο επικεφαλής της παράταξης Αντώνης Ανηψητάκης ζητά να ενημερωθεί αν έχει ζητηθεί η γνώμη της Περιφέρειας Κρήτης για τις έρευνες που θα διεξαχθούν, αν έχει ζητηθεί σχετική γνωμοδότηση από το Ελληνικό Κέντρο Θαλάσσιων Ερευνών που εδρεύει στην Κρήτη, αλλά και αν υπάρχει στα χέρια της Περιφέρειας κάποια αξιόπιστη οικονομοτεχνική μελέτη που να αποτιμά τις οικονομικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις αυτού του εγχειρήματος.

Μάριος Διονέλλης

Και μετά τον συνήθη αποτροπιασμό;

του Παντελη Μπουκαλα απο την Καθημερινη...

Θα πρέπει να ξεκαρδίστηκαν στο αστυνομικό τμήμα Αγίου Παντελεήμονα ακούγοντας την κυρία που είχε σπεύσει να καταγγείλει ότι της έκλεψαν το κινητό να επιμένει πως ήταν τουρίστρια αλβανικής καταγωγής. Οσο παλιό και αν είναι «το πιο σύντομο ανέκδοτο», δυο λέξεις όλες κι όλες, «Αλβανός τουρίστας», δεν παύει να δημιουργεί ιλαρή ατμόσφαιρα.
Αντιρατσιστικά είναι βέβαια τα γονίδιά μας, σύμφωνα με τον εθνικό μύθο, έχουν όμως κι αυτά τα όριά τους. Και ενδίδουν στο γέλιο όταν ακούνε ένα ανέκδοτο - απαύγασμα των ρατσιστικών αντιλήψεων. Γιατί αυτό είναι ο ρατσισμός: Να μετράς τους ανθρώπους με το σκληρό πατρόν που έχουν κόψει οι φυλετικές ιδεοληψίες σου, οι εθνικές προκαταλήψεις σου, η μισαλλοδοξία.
Αλβανός; Μα, ικανός μόνο για υπηρέτης του Ελληνος αυθέντου, από τη μια, και, από την άλλη, «εκ γονιδίων φιλέκνομος». Πακιστανός; Ενα σκούρο σκουπίδι στον λαμπρό καθρέφτη της καθαρής (αιματικά) Ελλάδας και του πολιτισμού εν γένει, του οποίου η Ελλάς τυγχάνει κοιτίς κ.λπ. Μαύροι; Απολίτιστοι, βουντού, βία, συμμορίες... Εβραίος; «Μωρέ δίκιο είχε ο Χίτλερ, τι να λέμε τώρα, μόνο που έκανε μισή δουλειά». Ρομά; «Ε, όχι και Ρομά. Μια ζωή Γύφτους τους ξέρουμε, και Γύφτοι είναι»...
Με κάτι τέτοιες πεποιθήσεις πορεύεται στην καθημερινότητά του ένα κρίσιμο πληθυσμιακό κομμάτι. Με τέτοιες αντιλήψεις κινούνται και οι χρυσαυγιτίζοντες αστυνομικοί. Ακούνε την «Αλβανίδα τουρίστρια» και τους πιάνουν τα γέλια. Βλέπουν στην Ομόνοια κάποιον με απωανατολικά χαρακτηριστικά και τον ξυλοκοπάνε «για ξεμούδιασμα».
Αποδεικνύεται έπειτα πως ήταν Κορεάτης τουρίστας, μας περιλαβαίνουν τα διεθνή Μέσα κι εμείς ξαναπιάνουμε το τροπάριο για «την εικόνα της χώρας που πλήττεται». Και που επλήγη βέβαια και με την ταξιδιωτική οδηγία των ΗΠΑ («προσέξτε στην Ελλάδα όσοι μη λευκοί»...), την πρώτη που δεν προκάλεσε εδώ τις συνήθεις εθνικοαπελευθερωτικές αντιδράσεις. Γιατί έχουμε τη φωλιά μας λερωμένη. Και το ξέρουμε πια.
Κάποιες φορές η ιδεολογία μας (θα ’λεγα και ο χριστιανισμός μας, αν δεν επρόκειτο για κληρονομούμενη ρουτίνα) μας επιτρέπει να τιθασέψουμε τις αυθόρμητες δοξασίες μας και να προσπαθήσουμε να δούμε το πρόσωπο του ανθρώπου πίσω από το απαξιωτικό προσωπείο της ράτσας.
Οσοι αστυνομικοί όμως βλέπουν φως στα μαύρα χρυσαυγίτικα όνειρα δεν έχουν χρόνο για τέτοιες λεπτομέρειες. Οπως αποκαλύπτεται, προπηλακίζουν όσους μη Ελληνες καταγγέλλουν ότι έπεσαν θύματα κλοπής, μπουκάρουν σε σπίτια αλλοδαπών ακόμα και για να τους κλέψουν, μετράνε με πένσες την αντοχή των ασιατικών δαχτύλων, για επιστημονικούς λόγους.
Στον ελεύθερο χρόνο τους διαβάζουν τις ανακοινώσεις του υπουργού («θα γίνουν εξονυχιστικές έρευνες») και χαλαρώνουν, αν και αυτό το «εξονυχιστικές» τούς θυμίζει τα μαυρισμένα από την πένσα νύχια των Πακιστανών και συγκινούνται.
Και για να χαλαρώσουν ακόμα περισσότερο διαβάζουν τις ανακοινώσεις αποτροπιασμού του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ. Μόνο που οι δύο συγκυβερνώντες θα όφειλαν να κάνουν κάτι περισσότερο από το να γνωστοποιούν διά του Τύπου τη θλίψη τους...

στου τουρισμού την ανοχή...

Costinho...

ΝΑ ΞΕΒΡΟΜΙΣΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ. Έτσι, με όμικρον. Όμικρον, ωμέγα, το ίδιο είναι· το νόημα να βγαίνει. Όπως να'ναι. Ελλάδα είναι ό,τι ο καθένας νομίσει. Μπορεί να'ναι οι κάμποι, δυο δέντρα και τ'αψηλά βουνά*. Στο φέησμπουκ θα τη βρεις και ως "elladitsa mas". Απροσδιόριστη έννοια, αόριστη· χαμένη στο γενικά, στα υπόλοιπα του τίποτα, στα αζήτητα της ιστορικής αμάθειας, στις φωτογραφίες με τις παραλιάρες μας πάνω από αβάσταχτα γκρήκλις, στα άναρθρα φωναχτά κεφαλαία. Στην περίπτωση, ελλάδα είναι ένα τοπίο, χωρίς μαυριδερούς φτωχούς μέσα. Δεν πειράζει να'σαι εσύ φτωχός, φτάνει να μην υπάρχουν άλλοι γύρω σου που να ζέχνουν φτώχεια, να μην αισθάνεσαι το φόβο πως είσαι ένας μ'αυτούς, πως είναι η καταγωγή σου λαμπρή ελληνική, μα είναι η μοίρα σου σακατεμένη, μαύρη κι άραχνη πακιστανική. Και δεν πειράζει και να μην ξέρεις ελληνικά· ή να μην ξέρεις η γλώσσα αυτή τι μεταφέρει και πόσα κόκκαλα τσακίζει και από ποια κόκκαλα βγαλμένη ελλήνων τα ιερά είναι. Άλλωστε για όλα έφταιγε το σχολείο, οι ανθέλληνες, οι πολιτικοί, οι ξεπουλημένοι, η ρεπούση, ο τατσόπουλος, όλοι εκτός από σένα. Δεν χρειάζεται να'σαι έλληνας, δεν χρειάζεται να νιώσεις τίποτα βαθιά· το σώζεις με δύο ποστ και φωτογραφίες από παραλιάρες. Και το ρεφρέν "μπουρδέλο κράτος". Αγαπημένο, λαϊκό.
Να ξεβρωμίσει ο τόπος, η παραλία. Μια βρώμα με ορθογραφία, σε απόλυτη τάξη, συντεταγμένη σε ξαπλώστρες, καλαμάκια φρέντο και γόπες τσιγάρων, επένδυση πάνω στη βιασμένη ομορφιά της εντόπιας γεωγραφίας και τον εξευτελισμό κάθε δικαιώματος στο κοινό μας χώρο· τον δημόσιο. [δημόσιο. μια λέξη που αντί για κατάκτηση, αντί για δικαίωμα, αντί για ιερό, εκφέρεται σε όλους τους τόνους και τις κλίσεις, όχι ως επίθετο που χαρακτηρίζει την κοινή ιδιοκτησία μας, αλλά ως ουσιαστικό που περιγράφει αντικείμενο ιδιοκτησιακού φθόνου]. Ανάπτυξη. Φρέντο, τέσσερα γιούρος. Στην παραλία, όχι στο αεροπλάνο. Ξαπλώστρες παντού, ξαπλωμένος κανείς. Νιώθω παρείσακτος, σαν να μη με αφήνουν να σταθώ στην παραλία, αν δεν έχω μερικά ευρώ στην τσέπη του μαγιού. Σ'αυτήν την πολιτεία -ακόμα και την παράκτια- δεν υπάρχει πλέον πολίτης· υπάρχει μόνο πελάτης. Δεν υπάρχει καν πολιτεία· μόνο πελατεία. Τα παίρνω στο κρανίο. Όχι επειδή ας πούμε ξέρω ότι βάσει νόμου οι ξαπλώστρες οφείλουν να είναι μαζεμένες σε στοίβα όταν δεν ενοικιάζονται -και δεν το'χω να χαλάω τη μικρή βουτιά μου για να ζοχαδιαστώ με τον σούπερ αυθαίρετο αναπτυξιακό επιχειρηματία. Τα παίρνω γιατί ο δίπλα έλληνας δεν το γνωρίζει αυτό, δεν γνωρίζει τα δικαιώματά του. Δικαίωμα για τον έλληνα είναι αυτό που αποφασίζει κάθε στιγμή και ανά περίπτωση και που καταλήγει στο ρεφρέν, το αγαπημένο, το λαϊκό, το χιλιοτραγουδισμένο· μπουρδέλο κράτος, τι τα θες. Και στην παραλία, στην παραλιάρα της elladitsas mas, αυτός ο έλληνας θέλει να έχει για δικαίωμα την ξαπλώστρα, την πολυτέλεια, την άνεση· με όποιο κόστος, με κόστος το δικαίωμα του δίπλα. Αποτέλεσμα με όποιο κόστος. Όπως και οι λύσεις που ζητάει -αφού καεί το μπουρδέλο η βουλή, κρεμαστούν οι τριακόσιοι και πέσει καμιά φάπα στην Κανέλλη. Μεταξάς, Σκόμπι, Ιωαννίδης, εισαγόμενος Καραμανλής. Και χρυσαυγή, άμα λάχει. Και ρόπαλα. Η δημοκρατία ήταν πάντα γι'αυτόν μια λαμπερή πολυτέλεια, ένα μπόνους που του χάριζε την ψευδαίσθηση όχι της συμμετοχής στα πράγματα, όχι της κοινής πράξης, αλλά μιας ανώτερης εξουσιαστικής συνιδιοκτησίας· πως διοικεί, πως κανονίζει, πως του ανήκουν, πως του χρωστάνε, πως αυτός τους ανεβάζει. Οι κουβέντες, τα πολλά πολλά, η πολλή δημοκρατία, τα πολλά δικαιώματα, είναι για φλώρους. ΑΥΤΑ ΜΑΣ ΦΕΡΑΝ ΟΣ ΕΔΟ.
Οργανωμένη παραλία. Όπου οργάνωση σημαίνει αποδιοργάνωση, σημαίνει χτίσε όπου θέλεις, ό,τι θέλεις, άσε σκουπίδια, χέσε παντού τα υπόλοιπα του πολιτισμού σου. Σημαίνει κανείς υπεύθυνος, κανείς υπόλογος. Οργανωμένη παραλία σημαίνει όχι παραλία· σημαίνει δεν φροντίζω την παραλία και τη φύση, ούτε καν τον πελάτη της. Η φύση υπάρχει από μόνη της· είναι μπαγκράουντ, ταπετσαρία. Οργάνωση σημαίνει βγάζω κέρδος από κεφάλαιο που δεν μου ανήκει. Όλος ο άρρωστος παραλογισμός της νεοφιλελεύθερης ασυδοσίας γλαφυρά αντανακλάται σε λίγα μέτρα άμμου και θαλασσινού νερού. Κανένας πρόχειρος φρίντμαν εδώ στη γύρα για να μου εξηγήσει τι προοπτική έχει αυτή η απίθανη ασχήμια. Στο καράβι, δυο καφέδες και ένα τοστ, 10 ευρώ. Ελεύθερη αγορά, ευκαιρίες, ανάπτυξη. Όσο ανεβαίνουμε σε τιμή, κατεβαίνουμε σε ποιότητα. Δεν υπάρχει κάποιος μανδραβέλης ή μίχας κοντά μου να μου το εξηγήσει σε απλά ελληνικά. Να καταλάβω τουλάχιστον από πότε αυτό το άλλο ρεφρέν, το "ό,τι πληρώνεις παίρνεις" -άλλο παλιό αστικό σουξέ- έχει παρέλθει την ημερομηνία λήξης του. Και πως γίνεται ακόμα κι ο εσπρέσο ο καραβίσιος να είναι ό,τι πιο αηδιαστικό μπορείς να βάλεις στο στόμα σου. Και επίσης γιατί δεν είναι καφές. Κι αυτά, με φέραν ως εδώ.
Στο νησί, χρυσαυγίτες έμπορες της συφοράς μοσχοπουλάνε τεκμήρια της πιο χυδαίας αισθητικής τυπωμένα πάνω στο ο,τιδήποτε, τουριστικά τισέρτ ας πούμε, ληονάηντας και δισίζ πάρτα, ενώ όταν δεν έχουν πελάτη συζητάνε φτύνοντας μεταξύ τους στα χειρότερα ελληνικά, σε γκρήκλις τηλεοπτική προφορά, πότε θα ξεβρωμίσει κι ο δικός τους τόπος. Όταν μπαίνει ο πελάτης ο έλληνας, τον κοιτάνε σαν κλέφτη. Και στο επόμενο καρέ, λιώνουν από τις επικύψεις στον πελάτη τον ξένο, που όχι δεν κουβαλάει τον κατώτερο πολιτισμό του Πακιστάν, αλλά δεν κουβαλάει κανέναν πολιτισμό, ούτε τον πολιτισμό του τόπου του, δεν φέρνει τίποτα, δεν αφήνει τίποτα, δεν μοιράζεται ούτε σπιθαμή πνεύματος. Είναι ο τουριστικός πολιτισμός· φωνάζω, καταναλώνω, ιδιωτεύω, ό,τι μου γουστάρει, όπου μου γουστάρει. Είναι η καθαγιασμένη, η αναπτυξιακή, όχι η φτωχική μαυριδερή· είναι η τουριστική εκδοχή του ξένου, η πλέον αποκρουστική, η χυδαιότερη: κοιτώντας τον απευθείας στην τσέπη. Και τουρίστας είναι αυτός που δεν του αρκεί τίποτα. Ένας αδηφάγος ηδονοβλεψίας, με αποστολή να κλέψει για το φράγκικο άηπαντ του μερικά πίξελ από τις παραλιάρες και το μεγαλείο της elladitsas mas. Μόλις πάει στην παραλία, θέλει κι άλλη παραλία, θέλει δραστηριότητες, ποδήλατο, εκδρομή, τζετ σκι, ανάπτυξη. Δεν θέλει μπάνιο, βουτιές, ρηλάξ. Ούτε την ησυχία του. Θέλει τη φασαρία μας.
Βαρέθηκα πια να τα παίρνω κρανίο. Κουράστηκα κάθε καλοκαίρι να γκρινιάζω. Τρέχω προς τη θάλασσα, στο λίγο που έχω πρόσβαση, κάνω μια βουτιά που κρατάει δυο αιώνες και κολυμπάω στο απέραντο που έχω μόνο δικό μου, που δεν κολυμπάει κανένας ξαπλώστρας. Βγαίνω στην επιφάνεια καθαρός, ήσυχος. Αφήνω την άμμο να με λερώσει, να με βρωμίσει παντού ο τόπος. Κοιτάζω πάνω, τραβάω τη φωτογραφία. Αυτό είμαστε, σκέφτομαι. Μια ξεφτισμένη σημαία, ψωροπερηφάνια, που ανεμίζει νευρικά όπου φυσάει ο άνεμος, πάνω σε μια αυθαίρετη ημιτελή οικοδομή.

Τον τουρισμό και τα μάτια σας...

Polyfimos...

Γνωστή και ιδιαιτέρως εντυπωσιακή εξακολουθεί να είναι η ευαισθησία την οποία το πολιτικό, εκδοτικό, εφοπλιστικό και βιομηχανικό σύστημα δείχνει στην τουριστική μας ανάπτυξη.

Από τα ξημερώματα μέχρι την άγρια νύχτα παρακολουθούμε και διαβάζουμε για τον αργό θάνατο που αντιμετωπίζει η "βαριά μας" -μη χέσω- βιομηχανία.

Την αρχή έκαναν οι βρωμοχίπιδες οι Αγανακτισμένοι που πλενόντουσαν με το λάστιχο του Τερκενλή και γέμιζαν κουτάκια μπύρας την πλατεία Συντάγματος. Μετά, ήρθε ο κίτρινος πυρετός που εξαπλώθηκε σε δρόμους αεροδρόμια και λιμάνια σκοτώνοντας την αυγουστιάτικη παραθεριστική θαλπωρή.

Έπειτα, οι Πακιστανοί του Μιχαλολιάκου με τα βρωμερά καντηλάκια και τα κοινόβια με μπόχα κάρυ που γίνανε η νούμερο ένα εστία μόλυνσης του αγαθού με τη βαμβακερή τουριστική καλτσούλα στη μαύρη πλαστική διχαλοπαντόφλα Σβάιν Μούλερ από τα βάθη της Σαξονίας.

Και τώρα αυτοί οι αχάριστοι οι ναυτεργάτες που αντί να συμβαδίσουν με τη μέχρι πρότινος φιλοκινεζική εργατική πολιτική του πολυπολιτισμικού Έλληνα-Ελλήνων-Χριστιανών-μέχρι-να-μπουν-μπροστά-τα-εφοπλιστικά-συμφέροντα Άδωνι, είπαν να κλείσουν μέσα στη Μεγαλοβδομάδα τα λιμάνια.

Κλάμα με λυγμούς οι εστιάτορες και οι ξενοδόχοι κλάμα μαζί κι οι σχολιαστές. Αφού ξεπεράστηκε το σοκ του 23% στο δωμάτιο αδυνατούν να καταλάβουν το λόγο για τον οποίο μετά το άνοιγμα της ελληνικής αστυνομίας με τους ενοικιαζόμενους κρανιοφόρους της, κολλάμε ακόμη σε μια χούφτα ναυτεργάτες.

Είναι τέτοια μάλιστα η λαχτάρα της ελληνικής πολιτικής σκηνής να προστατέψει το εθνικό προϊόν της χώρας μας, που αποφάσισε σε μια νύχτα να εξαφανίσει τα μισά λεφτά και βάλε από τις καταθέσεις του ΕΟΤ στην τράπεζα της Ελλάδος, μεταμορφώνοντας τες σε κουρεμένα ομόλογα.

Μετά τα κλεμμένα μουσεία που μέσα στην τουριστική περίοδο μένουν ανοιχτά μέχρι τις δυόμιση το μεσημέρι -αφού δεν πληρώνεται κανείς για να κάνει απογευματινή βάρδια- εξαϋλώσαμε και τα χρήματα που υποτίθεται θα πέφτανε για διαφήμιση του ελληνικού κάλους και της χωριάτικης σαλάτας με φόντο την Καλντέρα.

Κι όλα αυτά όταν τη μια ο Ραγκούσης με τα ταξί και την άλλη η Διαμαντοπούλου με τους ναυτεργάτες, πήγαν να περάσουν τα νομοσχέδια τους στην καρδιά του Αυγούστου ο ένας και του Πάσχα η άλλη. Την ώρα που η βενζίνη φτάνει στα δύο ευρώ, τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια στο +15% και βάλε, ο κλεμμένος Πικάσο στολίζει ακόμη το σαλονάκι ενός γιάπη συλλέκτη και τα χαμένα αγγεία από την Ολυμπία δημοπρατούνται στο ι-μπέι...

Αθήνα, ως ιδανικός τουριστικός προορισμός...

CYNICAL ...

Ο χθεσινός μολοτωφ-πόλεμος αμαύρωσε για ακόμα μια φορά τη μέρα, κηλίδωσε την εικόνα της χώρας μας στο εξωτερικό, και υποβίβασε κατά 5 βαθμίδες την αξιοπιστία της τουριστικής βιομηχανίας και του τουριστικού προϊόντος της πατρίδας μας, στο ΒΒ-. Οι ξενοδόχοι του κέντρου της Αθήνας για ακόμα μια φορά διαμαρτυρήθηκαν μυξοκλαίγοντας για την απώλεια κρατήσεων και κερδών, παρά τις αυξήσεις που επέβαλαν στην τιμή της διανυκτέρευσης, και τη ελάττωση της συχνότητας αλλαγής των σεντονιών.

Ενώ όμως, όλοι εμείς οι υπόλοιποι έλληνες έχουμε αλλάξει πνεύμα, μετατρέποντας την κρίση σε ευκαιρία, και βγάζοντας κέρδος απ’ αυτήν, οι αγαπητοί μας ξενοδόχοι αδυνατούν, ως φαίνεται να το πράξουν, και αντί να βάλουν μπρος το καινοτόμο πνεύμα τους και να εκμεταλλευτούν το νέο διεθνές οικονομικο-κοινωνικό περιβάλλον, μένουν προσκολλημένοι και αδρανείς στα παλιά, περιμένοντας από την Τρέμη και τον Καψή να βγάλουνε το φίδι από την τρύπα. Βέβαια, ό,τι και να λένε αυτοί, είναι στα ελληνικά και τίποτε δεν φτάνει προς τα έξω.

Αυτό που φτάνει, σ’ όλα τα πέρατα της γης είναι ο λαμπαδιασμένος αττικός ουρανός, που συναγωνίζεται σε ομορφιά τα φημισμένα πορφυρά αττικά δειλινά, οι φλογερές, εξώκοσμες τροχιές των μετεώρων-μπουκαλιών με τη βενζίνα, η πυκνή βροχή των πεντελικών μαρμάρων, οι φλεγόμενοι κάδοι, και η ηρωική, σώμα με σώμα μάχη των σφριγηλών ελληνικών κορμιών, τρισδιάστατες θαρρείς αναπαραστάσεις πάλης, όπως απεικονίζονται στους αμφορείς του παρακείμενου μουσείου.

Θέαμα μοναδικό, που ιντριγκάρει τις αισθήσεις, ανεβάζει την αδρεναλίνη, προσκαλεί σε συμμετοχή, και θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει το Νέο τουριστικό προϊόν της πατρίδας μας, αν μπορούσε να συσκευαστεί και να πλασαριστεί καταλλήλως. Είναι γνωστό, ότι κάθε χρόνο οι τουριστικοί πράκτορες στύβουν το μυαλό τους για να παρουσιάσουν κάτι τις το νέο στο πρόγραμμά τους, όχι μόνο σαν προορισμό αλλά και σαν περιεχόμενο, εξειδικευμένο. Έτσι είδαμε να ανθούν νέοι κλάδοι, όπως θρησκευτικός τουρισμός, ιαματικός τουρισμός, συνεδριακός τουρισμός, πολιτιστικός τουρισμός, αθλητικός τουρισμός, ορειβατικός τουρισμός, τουρισμός για σπα, τουρισμός για αναρρίχηση, τουρισμός για κανό, τουρισμός για παγετώνες, σπήλαια, και πηγάδια, και ό,τι άλλο βάνει ο νους του ανθρώπου. Απ’ όλη αυτή τη γκάμα όμως λείπει ο αγωνιστικός τουρισμός, διαβαθμισμένος μάλιστα και κατά κατηγορίες, για αρχαρίους, μεσαίου επιπέδου, προχωρημένους κλπ. Οι ξενοδόχοι μάλιστα θα μπορούν να εκδίδουν εκ των προτέρων προγράμματα στο εξωτερικό με ορισμένες ημερομηνίες κλειδιά. Φερ’ ειπείν, οι ημέρες των συλλαλητηρίων της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ θα προσφέρονται για αγωνιστικό τουρισμό αρχαρίων, ενώ η 6^η Δεκέμβρη θα προσφέρεται μόνο για όσους έχουν φτάσει στο προχωρημένο level και έχουν αποκτήσει και κάποιες ειδικές τεχνικές γνώσεις.

Οι τουρίστες θα κατασκηνώνουν στα πέριξ της πλατείας Συντάγματος ξενοδοχεία, και θα μπορούν ανενόχλητοι και αφ’ υψηλού να παρακολουθούν τα δρώμενα στη θεατρική σκηνή της έμπροσθεν πλατείας. Οι ξενοδόχοι μαζί με το πρωινό θα προσφέρουν και τα απαραίτητα αξεσουάρ προφύλαξης από τις πέτρες, χημικά κλπ, όσοι δε το επιθυμούν θα μπορούν να εκδράμουν στο πεδίο των μαχών, να πετάξουν την πετρούλα τους και μετά, αφού εκτονωθούν να μπορούν να επιστρέψουν στην ασφάλεια του μπαλκονιού τους.

Είναι κρίμα να συμβαίνουν τόσα πράγματα εκεί γύρω και κανείς να μην μπορεί να βγάλει κάποιο ουσιαστικό κέρδος.