Η Άνοιξη έξω...

Jonathan Livingston, Απ'όλα (με sos)...

Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά, είναι η εποχή που αρχίζεις και μπλέκεις τα μπούτια σου γιατί αλλάζουν οι ρυθμοί και τα σκηνικά, αργεί να νυχτώσει, μια κρυώνεις μια ζεσταίνεσαι, βλέπεις αυτόν τον ήλιο και σου τη σπάει γιατί δεν μπορείς να τον απολαύσεις, πάντα κάτι θα χεις να κάνεις, σε κάποια υποχρέωση να τρέξεις.
Είναι η εποχή που όλη η φύση βγαίνει από το λήθαργό της, ζωντανεύει και αναπαράγεται. Γεμίζει χρώματα και αρώματα.
Το βλέπεις και από τον ίδιο σου τον εαυτό, νιώθεις τις ορμές σου να αυξάνονται κατακόρυφα, ανακαλύπτεις τον αισθησιασμό παντού, σε κάθε βλέμμα, σε κάθε άγγιγμα, σε κάθε μυρωδιά. Όλα μετατρέπονται ξαφνικά  σε μια ωρολογιακή βόμβα στα βιολογικά σου ρολόγια. Είναι η φύση σου, είναι η Φύση, είσαι κομμάτι της φύσης, διάολε.
Ένα κομμάτι της φύσης ενσωματωμένο σε ένα γαμημένο κοινωνικό σύστημα που προσπαθεί συνεχώς να σε πείσει ότι δεν είσαι άνθρωπος αλλά ρομπότ, όχι ένα κομμάτι της φύσης αλλά ένα εξάρτημα της μηχανής.
Μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο με ρευστές σχέσεις, αβεβαιότητες και ανασφάλειες, αποξένωση, φτώχεια, μιζέρια και καταπίεση, ζεις τα μικρά σου δράματα σε μια ζωή φλας φόργουορντ. Από ξυπνητήρι σε ξυπνητήρι με δυο τζούρες ζωή ανάμεσα. Ζωή σαν τσιγάρο στα μουλωχτά σε μια σκοπιά, σε ένα σχολικό σκασιαρχείο. Δε φτάνει γαμώτο, δε φτάνει. Πότε ξύπνησες, πότε κοιμήθηκες, πότε πέρασε κι αυτή η βδομάδα.

Στις κρύπτες της άνοιξης φυλαγμένες ζωή και επανάσταση...

Του Μάκη Γεωργιάδη, απο το Βαθυ κοκκινο...

Όταν πειστείς πως είσαι αμαρτωλός  δεν έχεις πια το δικαίωμα να εξεγείρεσαι! Το μοναδικό  που μπορείς να προσμένεις είναι η άφεση αμαρτιών και μια θέση σε κάποιον  παράδεισο. Προς το παρόν  καλείσαι να  αντιμετωπίσεις με ξόρκια τη διαβίωση μιας καθημερινής κόλασης.
Μια ολόκληρη γενιά εκπαιδεύεται  στη μοιρολατρία και στην αποστήθιση των εγκωμίων ενός επιταφίου που αγνοεί την ανάσταση. Αγνοεί την επανάσταση που βρίσκεται καλά φυλαγμένη σε κρύπτες της άνοιξης η οποία σε πείσμα των καιρών είναι παρούσα. Νυν και αεί. Αλλά απαιτεί ενεργοποιημένες τις αισθήσεις. Σπινθηροβόλες καρδιές.  Μιλάει με  λόγια πραγματικά και δεν αρκείται στις παραβολές. Όπως αρκούνται όσοι έχουν αποστηθίσει την παραβολή του Ασώτου.  Αυτοί που καλούνται κάθε τόσο να θυσιάζουν το μόσχο το σιτευτό. Τα νιάτα και τους κόπους της δουλειάς τους, τα ίδια τα παιδιά τους.
Καλούνται να τα θυσιάσουν  για την ικανοποίηση των Ασώτων που νέμονται βουλιμικά και αχόρταγα την εξουσία.  Το ίδιο έργο σχεδόν κάθε Κυριακή και κάθε εβδομάδα να γιορτάζεται η Κυριακή του Ασώτου και η Ανάσταση να μην ζυγώνει ποτέ. Ο εξεγερμένος αδερφός είναι πια εξόριστος και στο περιθώριο και οι γλεντοκόποι  προστάζουν συνεχώς για φαΐ  και κρασί. Προστάζουν όλους όσοι έχουν πειστεί πια πως είναι αμαρτωλοί και αλυσοδεμένοι με τις βαριές καδένες της υποταγής τους.  Μπορούν έτσι άνετα να χλευάζουν τη μακαριότητα της ακινησίας όπως θα έκανε ο Γ. Στουρνάρας δίνοντας συνεντεύξεις δεξιά κι αριστερά  αφού καθώς λέει κι ο ίδιος έχει εκλείψει η πιθανότητα αναταραχής κι εξέγερσης.  Ό, τι δηλαδή λένε άπαντες οι ερμηνευτές της  Ιερής Μαύρης Βίβλου του καπιταλισμού  που κάποιοι βάφτισαν μνημόνιο…
Οι Μεσσίες της νέας εποχής  προέρχονται  από τις τάξεις των Φαρισαίων και των υποκριτών. Ο Σπάρτακος και ο Χριστός καμία τύχη δεν έχουν  αν τα βάλουν μαζί τους και με το σύστημα της εξουσίας τους. Η έννοια της απελευθέρωσης, τόσο στο πραγματικό έδαφος όσο και στο μεταφυσικό, είναι διωκόμενη και εξόριστη.  Τι τραγωδία. Αν ο Χριστός ήταν πραγματικό πρόσωπο και ζούσε σήμερα, θα  τον δίκαζε από τα τηλε-παράθυρα ο Γ. Πρετεντέρης.
Δεν θα είχε άραγε  πληθώρα κατηγοριών να του προσάψει;  Από κρυφές ματιές στη Μαγδαληνή μέχρι φοροδιαφυγή  για το πλήθος των άρτων, τον πολλαπλασιασμό των ψαριών και την αφθονία του κρασιού  στα θρυλούμεθα θαύματά του. Τον δε Σπάρτακο  ίσως  τον αναλάμβανε η ευγενική φυσιογνωμία του Π. Τσίμα, ο οποίος θα κατανοούσε  με την  ευαισθησία που κρύβει ο τιμημένος τίτλος του «πρώην αριστερού» τους λόγους της εξέγερσης των σκλάβων η οποία όμως θα ήταν απολύτως καταδικαστέα βάση της τήρησης του  μοντέρνου δόγματος περί «καταδίκης της βίας από όπου κι αν προέρχεται».
Στο τέλος δε της ιστορίας ίσως ως άλλοι Πόντιοι Πιλάτοι  αποφάσιζαν να παραδώσουν την απόφαση στον όχλο κατά τα πρότυπα του Ευαγγελίου : «Ιησού ή Σαμαρά»;  Οι αποφάσεις γνωστές και η  ιστορία με τις σημερινές της προεκτάσεις επίσης  γνωστή. Το πλήθος αποφαίνεται την απελευθέρωση του Σαμαρά – να κάνει και κανένα σαφάρι επενδύσεων στην Κίνα- και καταδικάζει σε σταύρωση χωρίς ανάσταση έναν ολόκληρο λαό…
Η Εβδομάδα των Παθών ξεμακραίνει και ίσως φαντάζει ανεπίκαιρη η αναφορά σε συμβολισμούς  οι οποίοι συνδέονται άμεσα με τη μεταφυσική προσέγγιση της ζωής και του θανάτου που προάγει και το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα.  Ισως όμως με μια πιο προσεκτική ματιά  ανακαλύψει κανείς την τάση υπερίσχυσης μια  συνολικής μελαγχολίας,  μιας  εκτεταμένης κατάθλιψης  η οποία γεμίζει δρόμους και πλατείες περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Κατάσταση η οποία δημιουργεί έτσι αδιόρατα, υπόγεια και διαβρωτικά την αίσθηση μιας μόνιμης Μεγάλης Παρασκευής.
Εκεί στήνεται η μεγάλη παγίδα των ημερών. Εκεί όπου αυτή η κατάσταση επιβάλλεται ως κανονικότητα. Ως μια και μοναδική και αναπόδραστη πραγματικότητα. Ο θάνατος και ο επιτάφιος θρήνος σε ημερήσια διάταξη και  από εκεί και πέρα  ανέλπιδο χάος. Υπερβολές; Μακάρι να ήταν απλώς μια πλάνη ασύμβατη και έξω από την πραγματικότητα. Την πραγματικότητα η οποία αναζητάει παράλληλα επειγόντως τη λύση. Τη λύση η οποία φυλάσσεται καλά κρυμμένη στις κρύπτες της άνοιξης.  Της άνοιξης που ακόμα είναι παρούσα.
Εκεί  βρίσκεται και η φωλιά της ελπίδας. Η οποία περιμένει να την ανακαλύψουμε ξανά. Με περισσότερη ορμή και δίψα γεμάτοι  για  τη ζωή. Έστω κι αν μας υπενθυμίζει σε κάθε ευκαιρία πως για να  προκύψει η απελευθέρωση της ίδιας της ζωής  πρέπει να γίνει η ρήξη με την κανονικότητα. Να ανατραπεί η πραγματικότητα. Να διαλυθούν τα  κατεστημένα  τόσο τα πραγματικά όσο και τα μεταφυσικά.  Στην άνοιξη και στην επανάσταση φωλιάζει η ελπίδα για ζωή. Για να ανοίξει ο δρόμος για το αύριο, για να νικήσει η ζωή το θάνατο δεν υπάρχει άλλος δρόμος από  την εκ νέου ανακάλυψη της άνοιξης. Του έρωτα. Της επανάστασης…  

Η πολιτική οικονομία του Πάσχα...

INFOWAR

Toυ Αρη Χατζηστεφάνου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Από την Περσεφόνη μέχρι τον Ιησού και από τους Αζτέκους μέχρι τους αρχαίους Αιγύπτιους δεκάδες θρησκείες παρουσιάζουν κοινές τελετές σαν το ορθόδοξο Πάσχα. Και η απάντηση στο ερώτημα τι προκαλεί αυτές τις συμπτώσεις; Είναι η οικονομία, ηλίθιε...
Είμαι η άνοιξη και το άγιο έδαφος /
Ο πρέσβης των ονείρων, ο πρίγκιπας της ειρήνης /
Είμαι το ξίφος, η πληγή και η κηλίδα του αίματος /
Πεθαίνω και ξαναπεθαίνω καθώς αναγεννιέμαι
Πάσχα – Πάτι Σμιθ

Είναι πρακτικά αδύνατο να εντοπίσεις έναν πολιτισμό, ο οποίος δεν επιδίωξε να συμπυκνώσει την έννοια της θλίψης του θανάτου αλλά και της χαράς της αναγέννησης σε μια ετήσια θρησκευτική τελετή. Μια τελετή η οποία τις περισσότερες φορές συμπίπτει με το τέλος του χειμώνα και την άφιξη της άνοιξης – του γλυκυτάτου έαρος.

Η σύνδεση των παθών θεών και θεανθρώπων με την άνοιξη έχει τις ρίζες της στις πρώτες πρωτόγονες κοινωνίες, όταν τα μέλη τους εγκαταλείπουν τη νομαδική ζωή και ανακαλύπτουν τη γεωργία και τις πρώτες μορφές κτηνοτροφίας. Η ζωή τους πλέον συνδέεται με τη σπορά, την ωρίμανση, τον θάνατο και την ανάσταση του καρπού. Ενας κύκλος από τον οποίο εξαρτάται η επιβίωση ολόκληρης της κοινότητας. Ενας οικονομικός κύκλος, δηλαδή, ο οποίος παίρνει τη μορφή μιας «Ιεροτελεστίας της Ανοιξης» – όπως θα την ονομάσει μερικούς αιώνες αργότερα ο συνθέτης Ιγκορ Στραβίνσκι.

Στο έργο του ο Στραβίνσκι περιγράφει την παγανιστική τελετή μιας πρωτόγονης φυλής, η οποία θυσιάζει μια νεαρή κοπέλα, προς τιμήν του θεού της Ανοιξης. Η ίδια ιστορία, με ελάχιστες παραλλαγές, συναντάται σε εκατοντάδες πρωτόγονες ομάδες πριν καταλήξει στη δημιουργία της Περσεφόνης, της βασίλισσας του Κάτω Κόσμου, στην οποία αποκρυσταλλώνεται ο αδιάλειπτος κύκλος της ζωής και του θανάτου αλλά και της αγροτικής παραγωγής που συνταράσσει την παραγωγική βάση των πρωτόγονων και των πρώτων ιστορικών κοινωνιών.

Οι πρώτοι μύθοι θέλουν την Περσεφόνη να γεννιέται με παρθενογένεση από τη Δήμητρα, αν και στη μετέπειτα ελληνική μυθολογία θα καταγραφεί σαν κόρη του Δία και της Δήμητρας. Παρά τις συνεχείς προτροπές μάλιστα του Νίκου Γκάτσου, του Χατζιδάκι και της Φαραντούρη να παραμείνει στην «αγκαλιά της Γης» και να μην ξαναβγεί «στου κόσμου το μπαλκόνι», αυτή επέμενε να περνά τον μισό χρόνο της στη Γη. Πρόκειται για την ετήσια επάνοδο την οποία οι αρχαίοι Ελληνες τιμούσαν με τα ανθεσφόρια.

Παρόμοιες δοξασίες, τις οποίες στη συνέχεια θα διεκδικήσει σχεδόν μονοπωλιακά ο χριστιανισμός, συναντάμε όμως σε κάθε αρχαίο πολιτισμό. Οπως εξηγούσε ο Ρώσος ερευνητής Εμμανουήλ Γιαροσλάβσκι, όταν οι Ευρωπαίοι ανακάλυψαν τη Νότια Αμερική, διαπίστωσαν ότι λαοί, που ώς τότε δεν είχαν έλθει σ’ επαφή με τον χριστιανικό κόσμο, πίστευαν μεταξύ άλλων στον θεό Κβετσαλκοάτλι ο οποίος πέθαινε, σταυρωνόταν σε ξύλινο σταυρό και ανασταινόταν κάθε χρόνο ή τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που οι Αζτέκοι και συγκεκριμένα ο αυτοκράτοράς τους Μοκτεζούμα Β’ έπεσε θύμα μιας μικρής… παρανόησης. Το 1519, όταν έφτασε στα εδάφη τους ο Ισπανός κατακτητής Χερμάν Κορτέζ, λέγεται ότι ο Μοκτεζούμα τον πέρασε για μετενσάρκωση του θεού Κβετσαλκοάτλι και, αντί να πολεμήσει τους κατακτητές, παραδόθηκε αμαχητί. Μια ιστορία (με ελάχιστη ιστορική βάση) την οποία θα περιγράψει και ο ο Νιλ Γιανγκ όταν έγραψε το τραγούδι του Cortez the Killer – Κορτέζ ο Φονιάς.

Μαζί με τη νεκρανάσταση ο χριστιανισμός θα αντιγράψει από παλαιότερες θρησκείες και το χαρακτηριστικό της παρθενογένεσης, το οποίο έχει και αυτό τη βάση του στις σχέσεις παραγωγής των αρχαίων κοινωνιών. Στην αρχαία Αίγυπτο, λόγου χάρη, τιμούσαν τον θεό Ωρος, η φήμη του οποίου θα παραμείνει ζωντανή μέχρι και τα ελληνορωμαϊκά χρόνια. Ο Ωρος γεννήθηκε σύμφωνα με τον μύθο από παρθενογένεση, καθώς η μητέρα του Ισις αντιμετώπιζε ένα μικρό προβληματάκι. Ο αδερφός της είχε κομματιάσει τον σύζυγό της, τον Οσιρι, και τον πέταξε στον Νείλο. Ενώ όμως η Ισις βρήκε τα κομμάτια του και τα ένωσε, διαπίστωσε ότι της έλειπε… το σημαντικότερο (ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες της εποχής ανέφεραν ότι το είχε φάει ένας οξύρρυγχος). Ο θεός Ωρος όμως θα γεννηθεί έστω και χωρίς τη συμβολή τού Οσιρι και οι Αιγύπτιοι αγιογράφοι της εποχής θα τον απεικονίσουν στην αγκαλιά της βρεφοκρατούσης Ισιδος. Μια εικόνα που, σύμφωνα με τον αιγυπτιολόγο Erik Hornung, θα επηρεάσει βαθύτατα τη χριστιανική εικονογραφία.

Ο μύθος της παρθενογένεσης των υιών των θεών, που σύμφωνα με αρκετούς ιστορικούς γεννιέται στην περιοχή της Μεσοποταμίας, εξυπηρετεί πολύ συγκεκριμένους στόχους για τη διατήρηση της εξουσίας του ηγεμόνα. Οπως εξηγούσε ο μεγάλος Ελληνας ερευνητής Κυριάκος Σιμόπουλος, οι φαραώ στην Αίγυπτο έπρεπε να παρουσιάσουν τους διαδόχους του θρόνου ως υιούς του θεού. Σώμα από το σώμα του θεού – πατέρας και υιός δηλαδή ήταν ομοούσιοι. Και αυτό σήμαινε ότι η σύζυγος του φαραώ και μητέρα του διαδόχου έπρεπε να παραμένει παρθένος.

Πρόκειται για μόνο από τις τόσες παραδόσεις που θα κληροδοτήσουν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι σε νεότερες θρησκείες. Από τον Πλούταρχο μαθαίνουμε ότι ο οι Αιγύπτιοι θρηνούσαν για τρεις ημέρες τον θεό Οσιρι πριν αυτός αναστηθεί, μια συνήθεια που, σύμφωνα με αρκετούς ιστορικούς, ίσως να σχετίζεται με την εαρινή ισημερία.

Την πρώτη ημέρα η νύχτα υπερνικά ακόμη το φως της ημέρας. Τη δεύτερη ημέρα το φως και το σκοτάδι ισορροπούν και την τρίτη ημέρα το φως του ήλιου νικά το σκοτάδι και τον θάνατο χαρίζοντας την αιώνια ζωή στους πιστούς.

………………………………………………

ΙNFO
Διαβάστε

……………………………………………………………………….

Πώς γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν οι θεοί και οι θεές, Εμμανουήλ Γιαροσλάβσκι.
Ισως η πιο ταξική ανάλυση της δημιουργίας δοξασιών και θρησκειών στο πέρασμα των αιώνων.

Μυθοπλασία: Ολες οι θρησκείες της οικουμένης, Κ. Σιμόπουλος, Εκδόσεις Στάχυ.
Η κατακρήμνιση θεών και τεράτων από έναν από τους σημαντικότερους ιστοριοδίφες της σύγχρονης Ελλάδας.

Ακούστε

.…………………………………………………………………..

Η ιεροτελεστία της Ανοιξης, Ιγκορ Στραβίνσκι.
Μια παγανιστική ματιά στην άνοιξη από τον Ρώσο συνθέτη, που δανείζεται στοιχεία από αρκετές θρησκείες.