Του Νίκου Σαραντάκου, απο το Red Note Book...
Μάλλον θα το είδατε, και μάλλον δεν θα το χαρήκατε. Εννοώ το σύντομο
σατιρικό βίντεο που έφτιαξε η ΚΝΕ, στο οποίο σατιρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ – ένα
βιντεάκι διάρκειας μόλις 32 δευτερολέπτων, που παρουσιάζει ένα μωρό να
ακούει, για πρώτη φορά ίσως στη ζωή του, τον ήχο χαρτιών που σκίζονται,
και να ξεκαρδίζεται στα γέλια από το πρωτόγνωρο άκουσμα.
Σ’ αυτό το οικογενειακό στιγμιότυπο, που το ψάρεψαν από το Διαδίκτυο, οι… σκηνοθέτες της ΚΝΕ πρόσθεσαν μουσική από μικιμάους, μια κάρτα «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα σκίσει τα μνημόνια», μιαν άλλη «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα αλλάξει την ΕΕ» και την κατακλείδα: «Γελάνε και τα μικρά παιδιά». Και αυτό το επίτευγμα της εβδόμης τέχνης θεωρήθηκε αξιόλογη είδηση, τόσο ώστε να προβληθεί ολόκληρο και συνοδευόμενο από επαινετικά σχόλια από τα δελτία ειδήσεων του Σκάι και του Μέγκα, ενώ έσπευσε να το αναμεταδώσει και ο (οΘντκ)* υπουργός Υγείας κ. Άδωνης Γεωργιάδης από το Τουίτερ, σχολιάζοντας: «Ότι θα έφτανα στη ζωή μου να πω εύγε στο ΚΚΕ πραγματικά δεν το περίμενα … αλλά με συγχωρείτε σε αυτό έχουν δίκιο».
Δεν είναι βέβαια ειλικρινής ο Άδωνης όταν λέει πως «δεν περίμενε ποτέ» να φτάσει σε θέση να πει μπράβο στο ΚΚΕ. Τουλάχιστον άλλη μια φορά, πέρσι τον Νοέμβριο, και μάλιστα από τα έδρανα της Βουλής παίνεψε τη «συνεπή στάση» που είχε τότε κρατήσει το κόμμα στην τροπολογία για τις τιμές των φαρμάκων. Όμως το θέμα μας δεν είναι η σχέση του Άδωνη με την αλήθεια, που ποτέ δεν ήταν πολύ καλή, αλλά τι κάνει ένα αριστερό κόμμα όταν το επαινούν οι ταξικοί εχθροί του.
Υπάρχει κάτι, ανάμεσα σε ρητό και παροιμία, που κυκλοφορεί μεταξύ των αριστερών: «Όταν σε χειροκροτεί ο εχθρός σου ψάξε να δεις τι λάθος έχεις κάνει». Ομολογώ πως δεν έχω βρει την αρχική του μορφή, ούτε ξέρω ποιος το είπε. Ο πατέρας μου συνήθιζε να το αποδίδει στον Αύγουστο Μπέμπελ, τον μεγάλο ηγέτη της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας. «Τι λάθος έκανες καημένε Μπέμπελ για να σε χειροκροτούν αυτοί οι κανίβαλοι», λένε πως είχε πει παλιά ο Μπέμπελ όταν, τελειώνοντας μια εμπνευσμένη αγόρευσή του στο Ράιχσταγκ, αντιλήφθηκε ότι τον είχαν χειροκροτήσει από τη δεξιά πτέρυγα.
Σ’ αυτό το οικογενειακό στιγμιότυπο, που το ψάρεψαν από το Διαδίκτυο, οι… σκηνοθέτες της ΚΝΕ πρόσθεσαν μουσική από μικιμάους, μια κάρτα «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα σκίσει τα μνημόνια», μιαν άλλη «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα αλλάξει την ΕΕ» και την κατακλείδα: «Γελάνε και τα μικρά παιδιά». Και αυτό το επίτευγμα της εβδόμης τέχνης θεωρήθηκε αξιόλογη είδηση, τόσο ώστε να προβληθεί ολόκληρο και συνοδευόμενο από επαινετικά σχόλια από τα δελτία ειδήσεων του Σκάι και του Μέγκα, ενώ έσπευσε να το αναμεταδώσει και ο (οΘντκ)* υπουργός Υγείας κ. Άδωνης Γεωργιάδης από το Τουίτερ, σχολιάζοντας: «Ότι θα έφτανα στη ζωή μου να πω εύγε στο ΚΚΕ πραγματικά δεν το περίμενα … αλλά με συγχωρείτε σε αυτό έχουν δίκιο».
Δεν είναι βέβαια ειλικρινής ο Άδωνης όταν λέει πως «δεν περίμενε ποτέ» να φτάσει σε θέση να πει μπράβο στο ΚΚΕ. Τουλάχιστον άλλη μια φορά, πέρσι τον Νοέμβριο, και μάλιστα από τα έδρανα της Βουλής παίνεψε τη «συνεπή στάση» που είχε τότε κρατήσει το κόμμα στην τροπολογία για τις τιμές των φαρμάκων. Όμως το θέμα μας δεν είναι η σχέση του Άδωνη με την αλήθεια, που ποτέ δεν ήταν πολύ καλή, αλλά τι κάνει ένα αριστερό κόμμα όταν το επαινούν οι ταξικοί εχθροί του.
Υπάρχει κάτι, ανάμεσα σε ρητό και παροιμία, που κυκλοφορεί μεταξύ των αριστερών: «Όταν σε χειροκροτεί ο εχθρός σου ψάξε να δεις τι λάθος έχεις κάνει». Ομολογώ πως δεν έχω βρει την αρχική του μορφή, ούτε ξέρω ποιος το είπε. Ο πατέρας μου συνήθιζε να το αποδίδει στον Αύγουστο Μπέμπελ, τον μεγάλο ηγέτη της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας. «Τι λάθος έκανες καημένε Μπέμπελ για να σε χειροκροτούν αυτοί οι κανίβαλοι», λένε πως είχε πει παλιά ο Μπέμπελ όταν, τελειώνοντας μια εμπνευσμένη αγόρευσή του στο Ράιχσταγκ, αντιλήφθηκε ότι τον είχαν χειροκροτήσει από τη δεξιά πτέρυγα.


