Η χαρά του Πάσχα...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ας αρχίσουμε με μια κακιά λέξη. Την «καύλα». Είναι από τις λέξεις που δεν πρέπει να λέγονται γιατί θεωρούνται χυδαίες, πρόστυχες και υβριστικές. Και όμως, ελάχιστοι γνωρίζουν την αρχική σημασία αυτής της λέξης, που αναφέρεται στην αρχαιοελληνική γραμματεία. Καυλός σημαίνει βλαστός. Και για να παίξουμε λίγο με τις λέξεις.
Η μεγάλη οικογένεια των Βλαστών, αν ήταν καθαρευουσιάνοι, θα την έλεγαν οικογένεια Καυλών. Αυτή η λέξη πέρασε στα λατινικά και έγινε CAULIS, που έχει παρεμφερή σημασία (κοτσάνι). Από αυτή τη ρίζα βγήκαν δεκάδες λέξεις, όπως το ρήμα καυλώ που σημαίνει σχηματίζω βλαστό, το επάγγελμα καυλοπώλης που σημαίνει μανάβης, και ακόμα έγινε χειρουργικό εργαλείο με το όνομα καυλοκλυστήρ. Για περισσότερα, ανοίξτε ένα οποιοδήποτε λεξικό. Αν θέλετε ακόμα κάτι παραπάνω, απευθυνθείτε στον δικό μας Γιάννη Η. Χάρη.
Εκ μεταφοράς αυτή η λέξη που ανήκε στη φύση, πέρασε στον άνθρωπο και υποδηλώνει ερωτική επιθυμία. Και από εδώ ενοχοποιήθηκε από τους πουριτανούς που είναι κατά της ζωής. Αυτοί οι εραστές τους θανάτου δεν μπόρεσαν να καταλάβουν πως, έστω και λεκτικά, ο άνθρωπος ξαναγύρισε στη φύση και έγινε μέλος του οικοσυστήματος. Αυτή η κακιά λέξη επανέρχεται και γίνεται αξιοπρεπής με το LIBΙDO του Φρόιντ. Αν ο Φρόιντ ήξερε καλύτερα αρχαία ελληνικά, θα είχε επινοήσει τον όρο «CAULA» και θα πηγαίναμε όλοι για ψυχανάλυση, πληρώνοντας βέβαια για να ξαναβρούμε τη χαμένη μας καύλα. Δηλαδή την επιθυμία ζωής.
Χρονιάρες μέρες. Εβδομάδα των παθών. Και μπροστά μας η Ανάσταση. Μήπως η καύλα έχει σχέση με την Ανάσταση; Μοιάζει σαν προβοκάτσια. Για να δούμε, είναι έτσι; Μήπως υπάρχουν δύο χριστιανισμοί; Ενας των αυτοκρατόρων και ένας άλλος του λαού; Εννοώ αυτόν της αδελφότητας και όχι αυτόν της εξουσίας. Οταν ο Συμεών ο νέος θεολόγος μιλάει για τον φαλλό Χριστού, μήπως εννοεί μια ανάσταση της ζωής; Μην τυχόν η ζωή είναι αθάνατη; Εμείς μπορεί σαν κύτταρα της ζωής να πεθαίνουμε. Αλλά τα ζωντανά κύτταρα πολλαπλασιάζονται με μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτά που πεθαίνουν. Στο ινδικό έπος «Μαχαμπαράτα» υπάρχει το αθάνατο παιδί, που εξηγεί πως δεν υπάρχει θάνατος. Αν πεθάνει το δέντρο, δεν χάνεται το δάσος. Και στη θέση του θα βγει ένας άλλος βλαστός. Απλά όλοι κάνουμε μια διαδρομή, που κάποτε θα τελειώσει. Αλλά πίσω μας ακολουθούν πολλοί άλλοι. Η ζωή είναι η μόνη δύναμη που έχουμε. Αυτός που λέει πως δεν γίνεται τίποτα, μας παίρνει το οξυγόνο μας.
Η Ανάσταση και η Επανάσταση είναι συγγενικές έννοιες. Ας φανταστούμε ένα Πάσχα που θα γιορτάζουμε την αιώνια ζωή και θα τη διεκδικούμε για μας, τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας. Να γιορτάζουμε το Πάσχα, σαν μέρα απελευθέρωσης από τη μικρή μας ζωή, μια υπέρβαση του ασήμαντου και του φθαρτού προς την αιωνιότητα. Αλλά οι παπάδες είναι όργανα «του κράτους και της βίας», κατά την έκφραση του Αισχύλου, στον Προμηθέα Δεσμώτη. Είδαμε ποτέ καμιά διαμαρτυρία της Εκκλησίας για τα βασανιστήρια που είναι μια καθιερωμένη και επίσημη πρακτική του ελληνικού κράτους; Από τον Παπαδόπουλο μέχρι τους Σαμαρά και Βενιζέλο η καρδιά «της τάξης και του νόμου» σε κάποιους δύσκολους τομείς χτυπάει στον ίδιο ρυθμό. Και σκοτώνει.
Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως όλοι οι παπάδες, οι αστυνομικοί ή οι στρατιωτικοί είναι ίδιοι. Πάνω-κάτω είναι στην ίδια αναλογία που είναι όλη η ελληνική κοινωνία. Η διαφορά οφείλεται στην ιεραρχία. Αν κάποιος αστυνομικός μιλήσει, όπως μιλάμε εδώ στην «Εφ.Συν.», δεν είναι σίγουρο πως την άλλη μέρα θα έχει τη δουλειά του. «Γιατί τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά». Και σε αυτό το πνεύμα, δεν αποκλείεται να δούμε κάποια μέρα στα Εξάρχεια ένα σύνθημα που να λέει: «Μπάτσοι όλου του κόσμου, βρείτε το χωριό που γεννηθήκατε. Μη χτυπάτε τους δικούς σας».
Αυτές οι σκέψεις ήταν σημειώσεις για μια εκδήλωση στο Κιάτο, τη Μεγάλη Τρίτη, με αφορμή το τροπάριο της Κασσιανής. Αλλά ο παναγιότατος Μητροπολίτης Κορίνθου δεν βρήκε την εκδήλωση του γούστου του και έτσι ματαιώθηκε. Ας είναι καλά ο άνθρωπος.
Μου έδωσε ένα θέμα για τη Μεγάλη Εβδομάδα.

perkor29@gmail.com

τα παπούτσια του Πάσχα (πάλιωσαν)...

a/man/called/…

 
Δεν θυμάμαι πόσο παλιό είναι, αρκετά πάντως, έξη χρόνια, εφτά, οκτώ…περυσινά και προπέρσινα ξινά τσουρέκια. Συνήθειο μου ‘γινε να την ανεβάζω αυτή τη μελούρα τέτοιες μέρες, ένας ο Τζεφιρέλι στο γυαλί κι ένα αυτό.
Το βγάζω απ’ την κλεισούρα του, μαντάρω μερικές ξηλωμένες λέξεις, ράβω κανένα κουμπί που χάσκει έτοιμο να αποδημήσει, ξαναπιάνω στη θέση της τη φόδρα που ψυχορραγεί, μα δεν χωράω πια μέσα στο τζάρτζαλο. Άλλαξα νούμερο, άλλαξα συνήθειες, άλλαξα χάπια. Αλλά η μυρωδιά των ημερών, κι ας μην έμεινε ούτε μισή αυλή εν ζωή στη γειτονιά, δεν λέει να φύγει.

 ♫

Η γιορτή μετά τη γιορτή...

Στάθης στον eniko...

Γιόρτασε το ρωμαίικο την Ανάσταση στηριγμένο στην πιο γενναία πλευρά της παράδοσής του. Το πιο θλιμμένο και για εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως εκατομμύρια, το πιο μαύρο Πάσχα των τελευταίων δεκαετιών. Είναι η ζωή μας σε αιχμαλωσία, διότι είναι πολλοί οι άνεργοι, μεγάλη η φτώχεια, κάθε οικογένεια κάτι θρηνεί, κάποια απώλεια∙ κάθε οικογένεια κάτι φοβάται, τον κίνδυνο για το σπίτι, με το στεγαστικό που έγινε βαρίδι, το κεραμίδι που έγινε ταφόπλακα, κάθε οικογένεια χτυπημένη σε κάτι απ΄αυτήν την αναίτια (εις ό,τι αφορά την πραγματικότητα κι όχι τους σχεδιασμούς) πανούκλα.

    Κι έτσι δεν μπόρεσαν τα τραγούδια να στερεώσουν τη γιορτή, χωρίς το τσάμικο στα πόδια τους οι εορτάζοντες και τα ωραία λαϊκά στην καρδιά τους, άτονοι γιορτάσαμε, μόνον οι πλούσιοι γιόρτασαν. Αυτοί έχουν να γιορτάζουν, ξέρουν να γιορτάζουν (ακόμα και οι νεόπλουτοι σιγά-σιγά μαθαίνουν), συνεχίζουν να βγάζουν παρά μέσα στην κρίση και από την κρίση. Φυσικά και γιόρτασαν.
Για τους άλλους, τους ηττημένους, το «φτώχια και καλή καρδιά» δεν είναι πλέον αρκετό. Το «η φτώχια θέλει καλοπέραση» δεν παρηγορεί. Έχει τσακισθεί η αρχοντιά του λαού. Διότι η αρχοντιά του ήταν πάντα οι ελπίδες του, και οι ελπίδες του έχουν φύγει για Μπέλσεν, για Νταχάου δεν υπήρχε περίσσευμα καρδιάς φέτος, μόνο σπασμωδικά λόγια παραμυθίας που ουδείς μας τα πίστευε. Κι αν είχε το τραπέζι αρνί και κόκκινα αυγά και παιδικές φωνούλες, είχε βάρος η ψυχή ανέργους κι ανθρώπους που τους έχουν κλέψει τη ζωή οι σκύλοι.
Και οι ευχές. Λιγοστές και φοβισμένες. Φοβισμένες να μη θυμίσουν οικεία κακά. Και λιγοστές, τι να ευχηθείς; να ξαναβρεί ο άλλος δουλειά; να μην πεινάνε τα παιδιά; να μην πονάνε οι γέροντες; Ευχές χωρίς φιλοδοξίες, χωρίς αέρα στα πανιά τους, ευχές ηττημένες που απλώς απεύχονταν το χειρότερο.
 Σε έναν μήνα, περίπου 1.000.000 εργαζόμενοι θα δουν τις αποδοχές τους να μειώνονται, καταργούνται δεκάδες επιδόματα, γύρω στις 45 κλαδικές συμβάσεις λήγουν, πολλοί πάρα πολλοί θα δουν το εισόδημά τους να μειώνεται ακόμα και κατά 40%!
Την ίδια ώρα τα ακίνητα των μικροϊδιοκτητών μπαίνουν στο στόχαστρο της Τρόικας και των ανδρεικέλων της. Ακριβώς μετά την εξάρθρωση της εργασίας, το σπίτι του καθ΄ενός, ήδη βεβαρημένο με είκοσι φόρους, γίνεται ο επόμενος στόχος των αρπακτικών. Με την αύξηση των αντικειμενικών αξιών στα ακίνητα και την είσοδο των αγρών στη φορολόγηση, η γη θα αλλάξει χέρια, θα την αγοράσουν οι πλούσιοι.
Τους οποίους θα διευκολύνει η κυβέρνηση μειώνοντας κι από πάνω τους φόρους αγοραπωλησιών.
Το μόνον που γιόρτασε και γιορτάζει αυτές τις μέρες στη χώρα είναι η προπαγάνδα. Κύματα «αισιοδοξίας» διατρέχουν τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, στημένα γκάλοπ, τεχνικές δημιουργίας ελπιδοφόρου κλίματος, σαν να ‘χει ανοίξει ο κ.Σαμαράς τον Ασκό του Αιόλου και από μέσα να βγαίνει το Κέρας της Αμάλθειας. Φιλότιμες στην ατιμία τους προσπάθειες.
Όμως, ο καθένας ξέρει τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια. Οι τράπεζες που πάνε να του φάνε το σπίτι. Η κυβέρνηση που του έφαγε τον μισθό. Νιάου-νιάου στα κεραμίδια κάνουν τα χαράτσια, τα νέα μέτρα που ήδη ετοιμάζουν, επειδή δεν απέδωσαν (!) τα τρέχοντα-οι ίδιοι που τα πήραν και τα παίρνουν. Οι ίδιοι θρασύτατοι και ανάλγητοι, νιάου-νιάου στα κεραμίδια κάνουν οι μαλακίες που μας λένε.
Ακόμα και η «Γουώλ Στρητ Τζόρναλ» βρίσκει την κατάσταση στην Ελλάδα απελπιστική. Ελάχιστη η μείωση του χρέους. Στα έξι χρόνια η ύφεση, μη ανατάξιμη η ανεργία. Βρίσκει όμως και κάποια ενθαρρυντικά σημάδια η καλή εφημερίδα! τι; Τις αποκρατικοποιήσεις και τις απολύσεις από το δημόσιο! Κι άλλους άνεργους δηλαδήστην ήδη θηριώδη και μη ανατάξιμη για καμιά δεκαπενταετία ανεργία, κι άλλη δημόσια περιουσία για άρπαγμα. Η γιορτή της λεηλασίας.
Διότι αυτή πλέον είναι η μόνη γιορτή στην Ελλάδα, ούτε η Ανάσταση, ούτε του Αϊγιωργιού, ούτε οποιαδήποτε άλλη, αυτές χλωμά γιορτάζονται και αλαφροπατώντας απέρχονται, ενώ    η γιορτή της λεηλασίας, διαρκής. Ξεσαλωμένη. Φιγουρατζού. Ξεσαλωμένη. Ρηχή και νεκρή, αλλά νικηφόρα για τους Δυνατούς και θανατηφόρα για τους υπόλοιπους. Η γιορτή της λεηλασίας, δηλαδή της δικής μας αιχμαλωσίας και της δικής τους ασυδοσίας, αυτή είναι που ουρλιάζει διαρκώς στα κεραμίδια μας, ο χορός των καταραμένων πάνω στη στέγη μας, των Διαπλεκόμενων, των χρήσιμων ηλίθιων που δεν καταλαβαίνουν Χριστό, των σμπίρων και των φερέφωνων.
Αλλά, αν στου σπιτιού μου την αυλή έχουν στήσει τρελό γλέντι οι γύπες, κι αν απ’τα κεραμίδια μου ουρλιάζουν τα τέρατα, σαν πιο καθαρά απ’όλα μου φαίνεται να ακούω τον ψίθυρο της δικής μου αδυναμίας...

email:  stathis@enikos.gr

Η πολιτική οικονομία του Πάσχα...

INFOWAR

Toυ Αρη Χατζηστεφάνου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Από την Περσεφόνη μέχρι τον Ιησού και από τους Αζτέκους μέχρι τους αρχαίους Αιγύπτιους δεκάδες θρησκείες παρουσιάζουν κοινές τελετές σαν το ορθόδοξο Πάσχα. Και η απάντηση στο ερώτημα τι προκαλεί αυτές τις συμπτώσεις; Είναι η οικονομία, ηλίθιε...
Είμαι η άνοιξη και το άγιο έδαφος /
Ο πρέσβης των ονείρων, ο πρίγκιπας της ειρήνης /
Είμαι το ξίφος, η πληγή και η κηλίδα του αίματος /
Πεθαίνω και ξαναπεθαίνω καθώς αναγεννιέμαι
Πάσχα – Πάτι Σμιθ

Είναι πρακτικά αδύνατο να εντοπίσεις έναν πολιτισμό, ο οποίος δεν επιδίωξε να συμπυκνώσει την έννοια της θλίψης του θανάτου αλλά και της χαράς της αναγέννησης σε μια ετήσια θρησκευτική τελετή. Μια τελετή η οποία τις περισσότερες φορές συμπίπτει με το τέλος του χειμώνα και την άφιξη της άνοιξης – του γλυκυτάτου έαρος.

Η σύνδεση των παθών θεών και θεανθρώπων με την άνοιξη έχει τις ρίζες της στις πρώτες πρωτόγονες κοινωνίες, όταν τα μέλη τους εγκαταλείπουν τη νομαδική ζωή και ανακαλύπτουν τη γεωργία και τις πρώτες μορφές κτηνοτροφίας. Η ζωή τους πλέον συνδέεται με τη σπορά, την ωρίμανση, τον θάνατο και την ανάσταση του καρπού. Ενας κύκλος από τον οποίο εξαρτάται η επιβίωση ολόκληρης της κοινότητας. Ενας οικονομικός κύκλος, δηλαδή, ο οποίος παίρνει τη μορφή μιας «Ιεροτελεστίας της Ανοιξης» – όπως θα την ονομάσει μερικούς αιώνες αργότερα ο συνθέτης Ιγκορ Στραβίνσκι.

Στο έργο του ο Στραβίνσκι περιγράφει την παγανιστική τελετή μιας πρωτόγονης φυλής, η οποία θυσιάζει μια νεαρή κοπέλα, προς τιμήν του θεού της Ανοιξης. Η ίδια ιστορία, με ελάχιστες παραλλαγές, συναντάται σε εκατοντάδες πρωτόγονες ομάδες πριν καταλήξει στη δημιουργία της Περσεφόνης, της βασίλισσας του Κάτω Κόσμου, στην οποία αποκρυσταλλώνεται ο αδιάλειπτος κύκλος της ζωής και του θανάτου αλλά και της αγροτικής παραγωγής που συνταράσσει την παραγωγική βάση των πρωτόγονων και των πρώτων ιστορικών κοινωνιών.

Οι πρώτοι μύθοι θέλουν την Περσεφόνη να γεννιέται με παρθενογένεση από τη Δήμητρα, αν και στη μετέπειτα ελληνική μυθολογία θα καταγραφεί σαν κόρη του Δία και της Δήμητρας. Παρά τις συνεχείς προτροπές μάλιστα του Νίκου Γκάτσου, του Χατζιδάκι και της Φαραντούρη να παραμείνει στην «αγκαλιά της Γης» και να μην ξαναβγεί «στου κόσμου το μπαλκόνι», αυτή επέμενε να περνά τον μισό χρόνο της στη Γη. Πρόκειται για την ετήσια επάνοδο την οποία οι αρχαίοι Ελληνες τιμούσαν με τα ανθεσφόρια.

Παρόμοιες δοξασίες, τις οποίες στη συνέχεια θα διεκδικήσει σχεδόν μονοπωλιακά ο χριστιανισμός, συναντάμε όμως σε κάθε αρχαίο πολιτισμό. Οπως εξηγούσε ο Ρώσος ερευνητής Εμμανουήλ Γιαροσλάβσκι, όταν οι Ευρωπαίοι ανακάλυψαν τη Νότια Αμερική, διαπίστωσαν ότι λαοί, που ώς τότε δεν είχαν έλθει σ’ επαφή με τον χριστιανικό κόσμο, πίστευαν μεταξύ άλλων στον θεό Κβετσαλκοάτλι ο οποίος πέθαινε, σταυρωνόταν σε ξύλινο σταυρό και ανασταινόταν κάθε χρόνο ή τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που οι Αζτέκοι και συγκεκριμένα ο αυτοκράτοράς τους Μοκτεζούμα Β’ έπεσε θύμα μιας μικρής… παρανόησης. Το 1519, όταν έφτασε στα εδάφη τους ο Ισπανός κατακτητής Χερμάν Κορτέζ, λέγεται ότι ο Μοκτεζούμα τον πέρασε για μετενσάρκωση του θεού Κβετσαλκοάτλι και, αντί να πολεμήσει τους κατακτητές, παραδόθηκε αμαχητί. Μια ιστορία (με ελάχιστη ιστορική βάση) την οποία θα περιγράψει και ο ο Νιλ Γιανγκ όταν έγραψε το τραγούδι του Cortez the Killer – Κορτέζ ο Φονιάς.

Μαζί με τη νεκρανάσταση ο χριστιανισμός θα αντιγράψει από παλαιότερες θρησκείες και το χαρακτηριστικό της παρθενογένεσης, το οποίο έχει και αυτό τη βάση του στις σχέσεις παραγωγής των αρχαίων κοινωνιών. Στην αρχαία Αίγυπτο, λόγου χάρη, τιμούσαν τον θεό Ωρος, η φήμη του οποίου θα παραμείνει ζωντανή μέχρι και τα ελληνορωμαϊκά χρόνια. Ο Ωρος γεννήθηκε σύμφωνα με τον μύθο από παρθενογένεση, καθώς η μητέρα του Ισις αντιμετώπιζε ένα μικρό προβληματάκι. Ο αδερφός της είχε κομματιάσει τον σύζυγό της, τον Οσιρι, και τον πέταξε στον Νείλο. Ενώ όμως η Ισις βρήκε τα κομμάτια του και τα ένωσε, διαπίστωσε ότι της έλειπε… το σημαντικότερο (ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες της εποχής ανέφεραν ότι το είχε φάει ένας οξύρρυγχος). Ο θεός Ωρος όμως θα γεννηθεί έστω και χωρίς τη συμβολή τού Οσιρι και οι Αιγύπτιοι αγιογράφοι της εποχής θα τον απεικονίσουν στην αγκαλιά της βρεφοκρατούσης Ισιδος. Μια εικόνα που, σύμφωνα με τον αιγυπτιολόγο Erik Hornung, θα επηρεάσει βαθύτατα τη χριστιανική εικονογραφία.

Ο μύθος της παρθενογένεσης των υιών των θεών, που σύμφωνα με αρκετούς ιστορικούς γεννιέται στην περιοχή της Μεσοποταμίας, εξυπηρετεί πολύ συγκεκριμένους στόχους για τη διατήρηση της εξουσίας του ηγεμόνα. Οπως εξηγούσε ο μεγάλος Ελληνας ερευνητής Κυριάκος Σιμόπουλος, οι φαραώ στην Αίγυπτο έπρεπε να παρουσιάσουν τους διαδόχους του θρόνου ως υιούς του θεού. Σώμα από το σώμα του θεού – πατέρας και υιός δηλαδή ήταν ομοούσιοι. Και αυτό σήμαινε ότι η σύζυγος του φαραώ και μητέρα του διαδόχου έπρεπε να παραμένει παρθένος.

Πρόκειται για μόνο από τις τόσες παραδόσεις που θα κληροδοτήσουν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι σε νεότερες θρησκείες. Από τον Πλούταρχο μαθαίνουμε ότι ο οι Αιγύπτιοι θρηνούσαν για τρεις ημέρες τον θεό Οσιρι πριν αυτός αναστηθεί, μια συνήθεια που, σύμφωνα με αρκετούς ιστορικούς, ίσως να σχετίζεται με την εαρινή ισημερία.

Την πρώτη ημέρα η νύχτα υπερνικά ακόμη το φως της ημέρας. Τη δεύτερη ημέρα το φως και το σκοτάδι ισορροπούν και την τρίτη ημέρα το φως του ήλιου νικά το σκοτάδι και τον θάνατο χαρίζοντας την αιώνια ζωή στους πιστούς.

………………………………………………

ΙNFO
Διαβάστε

……………………………………………………………………….

Πώς γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν οι θεοί και οι θεές, Εμμανουήλ Γιαροσλάβσκι.
Ισως η πιο ταξική ανάλυση της δημιουργίας δοξασιών και θρησκειών στο πέρασμα των αιώνων.

Μυθοπλασία: Ολες οι θρησκείες της οικουμένης, Κ. Σιμόπουλος, Εκδόσεις Στάχυ.
Η κατακρήμνιση θεών και τεράτων από έναν από τους σημαντικότερους ιστοριοδίφες της σύγχρονης Ελλάδας.

Ακούστε

.…………………………………………………………………..

Η ιεροτελεστία της Ανοιξης, Ιγκορ Στραβίνσκι.
Μια παγανιστική ματιά στην άνοιξη από τον Ρώσο συνθέτη, που δανείζεται στοιχεία από αρκετές θρησκείες.

“Άιντε να χαθείς, Ιούδα!”...

απο το Ιστολογιο του Ερυθρου Καγκουρω...

Ξεκάθαρα πράγματα. Τη νηστεία τη σέβομαι για όποιον την επιλέγει. Μπορεί να την επιλέξω κι εγώ. Για θρησκευτικούς ή όχι λόγους. Τέλος πάντων θεωρώ ότι υπάρχει ένα modus vivendi μεταξύ νηστευόντων και μη, με διάφορες γαστρονομικές ντρίμπλες, έτσι ώστε να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.  Άλλωστε κι ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος δίνει απλόχερα και έξυπνα την άφεση “νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, ευφράνθητε σήμερον. Η τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες.”  Το κρατώ και το σημειώνω με την επιφύλαξη ότι η τράπεζα δεν γέμει ρε γαμώτο για τους πάντες.

Μεγάλη Πέμπτη ήταν νομίζω κι η ουζοπαρέα είχε ανταμώσει στο μπακαλικάκι του Μήτσου.  Μαρμάρινος πάγκος. Το επαγγελματικό ηλεκτρικό ψυγείο έβγαζε παγωμένο νερό στο βρυσάκι. Ο Μήτσος , μπακάλης κι οικοδεσπότης και άγιος άνθρωπος, έβγαζε μεζέδες. Νηστίσιμους. Κάτι ελιές, κάτι τουρσιά της άλμης, παξιμάδι βρεμένο, τέτοια πράγματα. Τα ούζα πήγαιναν κι έρχονταν. Μαζεμένοι ήταν κάτι σακατεμένοι οικοδόμοι πριν πάνε σπίτι. Κάτι συνταξιούχοι που είχαν διαβάσει τρεις φορές την εφημερίδα μέχρι να φτάσει η παρέα, κι ο θείος μου ο Θοδωρής, που μόλις είχε ξεμπαρκάρει.  Ούζο στο ούζο, κουβέντα στην κουβέντα, μπήκε ο διάολος μέσα τους. “Γαμώ το δεν είναι μεζές αυτός, που να πάει κάτω το ρακί”. Ζαλισμένοι κιόλας κολλήσανε κι αρχίσανε να λένε του Μήτσου “κάνε ρε και κάτι άλλο ν’ αρτυστούμε”. Ο μπακάλης, είπαμε θεοφοβούμενος άνθρωπος στην αρχή αρνήθηκε. Μετά μπήκε στον πειρασμό, φώναζαν κι οι μουστερήδες και πήρε τη μεγάλη απόφαση.  Άναψε τη γκαζιέρα, έβαλε το μαυρισμένο τηγάνι με το λάδι να τσιτσιρίζει πάνω της. Έβγαλε τα αυγά ημέρας που φύλαγε στο ψυγείο. Τα έσπασε μαστόρικα κι έπιασε να τα τηγανίζει. Μάτια. Μετά άνοιξε με μαεστρία έναν ντοματοπελτέ και τον έριξε στο τηγάνι. Πήρε να βράζει ο μεζές, τα σάλια της παρέας είχαν πέσει ήδη στο τσιμεντένιο πάτωμα. Μέχρι που άνοιξε η πόρτα…

Μπήκε ο Ραφαήλος. Σταυροκουμπωμένο σακάκι. Μαλλί μέσα στο μπριγιόλ. Σιδερωμένη η “Ακρόπολις” στη μασχάλη. Μουστακάκι ποντικοουρά. Ρουφιάνος της Ασφάλειας, επίτροπος στην εκκλησία, μικρέμπορος στην αγορά με διασυνδέσεις περίεργες και πάντα με το καθεστώς. Το όποιο καθεστώς. Τους έκοψε  όλους κι έφριξε. Μάλλον του είχε σπάσει τα ρουθούνια κι η μυρωδιά και ξεσπάθωσε.  “Καλά ντροπή δεν έχετε πάνω σας μωρέ; Σήμερα σταυρώνεται ο Χριστός κι εσείς πασχάζετε;  Ιούδες!”.  Ο Μήτσος ο μπακάλης έριξε τα μάτια χαμηλά. Κάνα δυο γεροντάκια καμώθηκαν πως κοίταζαν αλλού. Σηκώθηκε το Νικολάκι, το επιλεγόμενο Φτωχό, και κάτι πήγε να του πει. Ο θείος ο Θοδωρής (δεν ήταν στ’ αλήθεια θείος, έτσι τους λέγαμε όλους τους συγγενείς στη γειτονιά), θα ήταν φαίνεται κρίμα να την πληρώσει το Νικολάκι, σκέφτηκε, αυτός είχε πάντα τη θάλασσα.

“Κι όταν νήστευα εγώ ρε καριόλη 4 χρόνια την Κατοχή κι εσύ την έβγαζες με κονσέρβες και κουραμάνες των Γερμανών ήταν καλά;” Είχε πιάσει το Ραφαήλο, από τα πέτα και τον κουνούσε πέρα δώθε. Ο άλλος μιλιά. Τον πήγε καροτσάκι μέχρι την πόρτα του μπακάλικου. “Άιντε να χαθείς, Ιούδα!”. Και του πέταξε την “Ακρόπολη” ξεπουπουλιασμένη.  Τα έφαγαν τα αυγά. Ήπιαν και το τελευταίο ουζάκι τους και απόσωσαν. Δεν μίλησαν σε κανέναν για το επεισόδιο πάρα μόνο χρόνια μετά.  Παραδόξως ο Θοδωρής δεν είχε συνέπειες. Ούτε ο Ραφαήλος μίλησε, τι να πει;

“εγκρατείς και ράθυμοι την ημέραν τιμήσατε”…