Περί συνταγματικότητας και πρότασης δυσπιστίας...

 του Κωστα Στρατηλατη, απο το TVXS...

Η κίνηση της Αντιπολίτευσης κατά τη χθεσινή συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής να υποβάλει πρόταση δυσπιστίας κατά του Υπουργού Οικονομικών κ. Στουρνάρα, σύμφωνα με το άρθρο 84 παρ. 2 κ.ε. του Συντάγματος, έχει προφανώς πολιτικές διαστάσεις και μπορεί να αξιολογηθεί από οποιονδήποτε ως πολιτικά σκόπιμη ή μη, ως πολιτικά ηθική ή ανήθικη κ.ο.κ. Πέραν όμως τούτης της αξιολόγησης, το θέμα έχει ξεκάθαρα και συνταγματικές διαστάσεις και επηρεάζει τη λειτουργία του κοινοβουλευτικού συστήματος διακυβέρνησης στον τόπο μας.

Η επιλογή της Κυβέρνησης (η οποία εκφράσθηκε ιδίως μέσω της σχετικής παρέμβασης του Αντιπροέδρου της) να αναμείξει κατά τρόπο αθέμιτο επιχειρήματα ερμηνείας του Συντάγματος με ισχυρισμούς που ανάγονται στο πεδίο της πολιτικής ηθικής αποτελεί ένα ακόμη πλήγμα στους κοινοβουλευτικούς μας θεσμούς, μετά τα αλλεπάλληλα πλήγματα που αυτοί έχουν δεχθεί από τη διαρκή χρήση της πρακτικής των «μόναρθρων» νομοσχεδίων και την κατάχρηση της διαδικασίας του κατεπείγοντος για τη συζήτηση αυτών ή άλλων νομοσχεδίων στη Βουλή.
Αναλυτικά:
1. Το άρθρο 84 παρ. 2 του Συντάγματος ορίζει κατ’ αρχάς ότι η Βουλή μπορεί να αποσύρει την εμπιστοσύνη της «από την Κυβέρνηση ή από μέλος της». Δηλαδή, το Σύνταγμα εισάγει ξεκάθαρη διάκριση ανάμεσα στη διαδικασία απόδοσης πολιτικής ευθύνης στην Κυβέρνηση συλλογικά, διά της υποβολής πρότασης δυσπιστίας εναντίον της, και τη διαδικασία απόδοσης πολιτικής ευθύνης σε κάποιον από τους Υπουργούς της Κυβέρνησης ατομικά, διά της υποβολής πρότασης δυσπιστίας που στρέφεται αποκλειστικά εναντίον του.

Μια απάντηση που πρέπει να δοθεί...

Του Χρήστου Καραγιαννίδη, απο το Red NoteBook...

Η αλήθεια είναι ότι ο κύριος Βορίδης, γνωστός υλοτόμος των οδών Ακαδημίας και Γενναδίου στο παρελθόν, το είχε δηλώσει ξεκάθαρα: «το κράτος έχει το μονοπώλιο της έλλογης βίας». Βέβαια, πόσο έλλογη είναι η βία όταν συλλαμβάνεις δεκατριάχρονα έξω από φαστφουντάδικο ή όταν περνάς χειροπέδες σε προσαχθέντες, είναι κάτι που μόνο ο διάδοχος του Νίκου Μιχαλολιάκου στην ΕΠΕΝ μπορεί να το εξηγήσει.

Ας μη γελιόμαστε: η σημερινή  ακροδεξιά  κυβέρνηση έχει κάνει τις επιλογές της. Η αστική δημοκρατία είναι πολύ γενναιόδωρη, κατά την άποψη των κυβερνώντων, σε ό,τι αφορά τις ατομικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα - και άρα πρέπει να κουτσουρευτεί περαιτέρω. Το αστυνομικό όργιο προσαγωγών πριν από τη διαδήλωση της 9ης Οκτώβριου δείχνει ακριβώς αυτόν τον προσανατολισμό: έναν σχεδιασμό που βασίζεται στον τρόμο και την αυθαίρετη αστυνομική βία. Τα καλόπαιδα με τα κράνη και τις ασπίδες λειτουργούν με ζωώδη βία εναντίον πιτσιρικάδων και  διαδηλωτών, γιατί ο αστισμός νιώθει ευάλωτος και απαντά με αυταρχισμό και ένοπλη βία.

Σχεδόν πάντα, τα καλόπαιδα αυτά δεν έχουν διακριτικά στη στολή τους, ούτε αριθμό ούτε ονοματεπώνυμο. Κύριε Δένδια ακούτε; Στα δικαστήρια απαγορεύεται η είσοδος πολιτών και το ξύλο πέφτει με τη σέσουλα είτε από χρυσά αυγά με πολιτικά, είτε από χρυσά αυγά με στολή. Κύριε Ρουπακιώτη της προόδου και της μεταρρύθμισης ακούτε;

Στην ιστορία αυτή, η αντιπολίτευση, και ακόμα περισσότερο η αξιωματική, οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Τα καθήκοντα αυτής της περιόδου δεν είναι μόνο οι δηλώσεις στα ΜΜΕ, αλλά και η έμπρακτη αλληλεγγύη στα θύματα της παράλογης λογικής της αστυνομικής βίας. Σε αυτή τη συνεχόμενη αυθαιρεσία δεν μπορούμε να απαντάμε με γκρίνια: το κράτος δικαίου που υπάρχει, όσο κουτσουρεμένο κι αν είναι, δεν μπορεί να βρίσκεται διαρκώς σε αναστολή. Ούτε είναι δυνατό, στις απίθανες αιτιάσεις των αστυνομικών για δεκάδες προσαγωγές, να απαντάμε μόνο με δελτία τύπου.

Για όσους δεν το έχουν καταλάβει, είμαστε αξιωματική αντιπολίτευση. Απαιτούμε, λοιπόν, από τα ενεργούμενα της καταστολής να δείξουν τον απαραίτητο σεβασμό. Και να έχουν στο μυαλό τους ότι η συγκύρια είναι σήμερα αυτή που είναι, αύριο όμως μπορεί να αλλάξει.


Ο Χρήστος Καραγιαννίδης είναι βουλευτής Δράμας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ