Η πρώτη νίκη...

του Χρηστου Καραγιαννιδη, απο το Red NoteBook...

«Αλλά οι άνθρωποι αναπτύσσοντας την υλική τους παραγωγή και υλική τους επικοινωνία, αλλάζουν παραλληλα με την πραγματική τους ύπαρξη, καθως και τη σκέψη τους και τα προιοντα της σκεψης τους.
Δεν καθοριζει η συνειδηση τη ζωη, αλλα η ζωή τη συνείδηση… στην πραγματικότητα για τον πρακτικό υλιστή, δηλαδη τον κομμουνιστή, το ζήτημα είναι να επαναστατικοποίησει τον κόσμο που υπάρχει, να επιτεθεί κατά των πραγμάτων που βρήκε και να τα αλλάξει»
Κ. Μαρξ-Φ. Ένγκελς Γερμανική Ιδεολογία
Μεταξύ των βαθυστόχαστων συμπερασμάτων στα οποία κατέληξε η εκτελεστική επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας ήταν και το ότι η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ χτύπησε «ταβάνι» στα αποτελέσματα των ευρωεκλογών. Με εκατομμύρια ανθρώπων να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, με την ανεργία των νέων να έχει αγγίξει πρωτοφανή ιστορικά επίπεδα, με την αμφισβήτηση του δημόσιου χαρακτήρα των αγαθών της υγείας και της παιδείας, με την προωθούμενη εκποίηση του φυσικού πλούτου, εγώ θα έλεγα πως το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία ενός δρόμου ανατροπής της κοινωνικής εξαθλίωσης και αποκατάστασης των αδικιών, ενός δρόμου υπεράσπισης κοινωνικών δικαιωμάτων και κεκτημένων και τέλος ενός δρόμου για τον πλατύ κοινωνικό μετασχηματισμό.
Μόνο που, -ευτυχώς μάλλον-, οι κοινωνικοί μετασχηματισμοί δεν έρχονται κατά παραγγελία μετά από εκλογικές αναμετρήσεις. Οι κοινωνικοί ανταγωνισμοί εκτυλίσσονται σε καθημερινή βάση κι επηρεάζουν τις ζωές όλων μας. Η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώθηκε ακριβώς μέσα από την ανάμειξή του σε αυτές τις πολύπλοκες κοινωνικές διεργασίες. Δεν είναι οι προεκλογικές καμπάνιες, ούτε η λείανση του λόγου για την υποτιθέμενη πιο ευρεία απεύθυνση, ούτε ο λαϊκίστικος λόγος, ούτε οι εθνοκεντρικές ιστοσελίδες που ενδυναμώνουν το κίνημα και δίνουν ελπίδα στις αγωνίες και τα αδιέξοδα των κυριαρχούμενων.

Για το πολυνομοσχέδιο...

Χρήστος Καραγιαννίδης, απο την Εποχη...

Φτάσαμε αισίως στο τέταρτο μνημόνιο, γιατί περί μνημονίου πρόκειται, που επιεικώς και για να συνεννοούμαστε το ονομάζουμε πολυνομοσχέδιο. Πριν αναλύσω στο τι περιλαμβάνεται σε αυτό το έκτρωμα
θα κάνω μια μικρή αναφορά στο πώς αντιλαμβάνονται την αστική δημοκρατία οι Μπαλτάκοι και οι Μουρούτηδες που αποτελούν τη σημερινή ΝΔ σε ηγετικό τουλάχιστον επίπεδο.
Το νομοσχέδιο αυτό υποτίθεται ότι αποτελεί προαπαιτούμενο για την εκταμίευση της δόσης και είναι αποτέλεσμα συμφωνιών με την Τρόικα. ΨΕΜΑ με κεφάλαια γράμματα. Θα αναφέρω το πιο τρανταχτό επιχείρημα που έχει ομολογηθεί κι από την ίδια την κυβέρνηση.
Η περιβόητη εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ.
Αυτή η εργαλειοθήκη λοιπόν είναι γραμμένη κατόπιν παραγγελίας του υπουργού Ανάπτυξης κυρίου Χατζηδάκη. Ο υπουργός σε στενή συνεννόηση με τον ΣΕΒ παρήγγειλε  από τον ΟΟΣΑ μια έκθεση με μέτρα που θα σταματούσε τη «νόθευση» του ανταγωνισμού στην Ελλάδα. Η παραγγελία αυτή κόστισε, μετά από παζάρια με τον ΟΟΣΑ, 936 χιλιάδες ευρώ χωρίς να περιλαμβάνεται ο ΦΠΑ και πληρώθηκε από πρόγραμμα του ΕΣΠΑ. Επειδή όμως στον ΟΟΣΑ είναι ελαφρώς τεμπέληδες έδωσαν την παραγγελία αυτή υπεργολαβία στον… γνωστό ΙΟΒΕ δηλαδή στον ΣΕΒ πληρώνοντας τους περίπου 600 χιλιάδες ευρώ και κράτησαν τα ρέστα για καφέδες. Στην ουσία αυτό που έγινε ήταν η επικάλυψη των επιθυμιών του ΣΕΒ με την υποτιθέμενη έγκυρη σφραγίδα ενός διεθνούς οργανισμού. Κι όλο αυτό βαφτίστηκε προαπαιτούμενο.

Άλλαξε ο Μανωλιός;

Του Χρήστου Καραγιαννίδη, απο το Red NoteBook...

Πλησιάζουμε στις Αυτοδιοικητικές εκλογές κι αυτό γίνεται πιο εύκολα αντιληπτό από την προσπάθεια των νυν δημαρχών και περιφερειαρχών να αποτινάξουν από πάνω τους δυο «κακά»: Πρώτον την κομματική στήριξη που τους εξασφάλισε την εκλογή τους στο αξίωμα κατά την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση, και δεύτερον την στήριξη που παρείχαν στις μνημονιακές πολιτικές που άσκησαν οι κυβερνήσεις των τελευταίων τεσσάρων χρόνων.
Για το πρώτο κατανοούν ότι τα δυο κυβερνητικά κόμματα που τους στήριξαν πνέουν τα λοίσθια πλέον και η κοινωνική απαξίωση αυτών των κομμάτων έχει ένα σοβαρό πολιτικό κόστος και για τους ίδιους βάζοντας προσχώματα στη μάχη τους για επανεκλογή. Ταυτόχρονα όμως επιζητούν την υπόγεια ενεργοποίηση του κομματικού μηχανισμού για να τους βοηθήσει στον εκλογικό αγώνα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα έρχονται και οι δημόσιες δεσμεύσεις για ακομμάτιστη αυτοδιοίκηση και τα δελτία τύπου για «ακηδεμόνευτη» αυτοδιοικητική παράταξη που θέλει μόνο το καλό του τόπου. Μόνο που οι φωτογραφίες αγκαλιά με Σαμαρά και Παπανδρέου στις προηγούμενες εκλογές και οι αιτήσεις για το χρίσμα των δυο αυτών κομμάτων δε μπορούν να σβηστούν σε μία νύχτα. Όποτε ας αφήσουμε τα παραμύθια.

Για το δεύτερο «κακό» τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο μιας και είναι νωπές ακόμα οι δηλώσεις τους και τα γραπτά τους για το ποσό σωτήριο θα είναι το μνημόνιο και το ποσό εθνικά ωφέλιμο είναι να το ακολουθήσουμε.

«Απεταξάμην το Σατανά; Τσου…»

Του Χρήστου Καραγιαννίδη, απο το Red NoteBook...

«Θέλετε να μπαίνουν οι παράνομοι μετανάστες ελεύθερα;» ρώτησε με ύφος ανακριτή ο κ. Ευαγγελάτος τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη, υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων. Μήπως οι δύο δημοσιογράφοι θεώρησαν ότι έτσι θα «στριμώξουν» το νεαρό επικεφαλής της Ανοιχτής Πόλης; Ατύχησαν. Υπάρχει κάτι που λέγεται «αυτοπεποίθηση» για αυτό που είναι το δίκαιο και η διάθεση να το υπερασπιζόμαστε δημόσια.

Πέρα από την ενοχλητική επιμονή χρήση του απάνθρωπου όρου «λαθρομετανάστες» από τους δύο δημοσιογράφους, αυτό που μου προξένησε πραγματικό ενδιαφέρον ήταν ότι δε σταμάτησαν λεπτό να ρωτούν σχεδόν μονοθεματικά για ζητήματα εκτός του πεδίου της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ακολουθώντας τη μονταζιέρα οι δημοσιογράφοι, κατά δήλωση τους, επέμεναν να ρωτούν αν ο Γαβριήλ θα βάλει αστυνομική στολή και θα κυνηγά το παραεμπόριο και τους καταληψίες. Κι όσο οι απαντήσεις δεν τους άρεσαν τόσο πιο ακραία διατυπώνονταν  τα ερωτήματα. Τόσο αποστομωτικές όμως ήταν και οι απαντήσεις. Είναι προφανές πως η αντικειμενικότητα σε τέτοιου είδους συνεντεύξεις είναι σύντομο ανέκδοτο όπως επίσης και η άρνηση των, δημοσιογράφων να δεχτούν τις διαφορετικές απόψεις.

Athens by cops...

Του Χρήστου Καραγιαννίδη, Red NoteBook...

Για μια ακόμα φορά η ηγεσία της αστυνομίας έκανε την πολιτική της επιλογή χτες το βράδυ. Από τη μια στη φασιστοσύναξη των χρυσών αβγών, που μετονομαστήκαν σε εθνικά αβγά, υπήρξε η ανοχή σε όλα τα εμετικά που συνέβησαν εκεί κι από την άλλη, στη συγκέντρωση των αντιφασιστών και αντιφασιστριών στο Σύνταγμα, επιβλήθηκε ο «νόμος και η τάξη», δηλαδή χημικά και αδιανόητη βία.

Κατεβαίνω στη πλατεία Συντάγματος περίπου στις 7:30 το απόγευμα και η εικόνα που αντικρίζω είναι ένας άνθρωπος ξαπλωμένος στο οδόστρωμα με νοσοκόμους των πρώτων βοηθειών να προσπαθούν να τον βοηθήσουν. Έχει προηγηθεί αναίτια επίθεση και διάλυση της συγκέντρωσης από τα ΥΑΤ. Ψάχνω να βρω τον επικεφαλής της αστυνομίας για να μου δώσει εξηγήσεις. Τον βρίσκω εμφανώς αναστατωμένο, μιας κι ο ίδιος έχει καταλάβει ότι ο τραυματίας δεν είναι και πολύ καλά. Μου λέει ότι έχει καλέσει ασθενοφόρο και δε γνωρίζει τι ακριβώς συνέβη αλλά μου επιβεβαιώνει την πληροφορία ότι δόθηκε εντολή να διαλυθούν οι συγκεντρωμένοι. Συνήθως αυτές οι εντολές έρχονται από τον Θεό, όπως οι φωνές που καθοδηγούν τον Πρωθυπουργό που βρίσκεται σε ανοικτή συνομιλία μαζί του. Δίπλα στον επικεφαλής, κάποιος αστυνομικός, ακούγοντας την κουβέντα μου λέει «εμείς δε του κάναμε τίποτα, έτρεχε κι έπεσε μόνος του στην άσφαλτο».

Η πολιτική ως θέαμα...

Χρήστος Καραγιαννίδης, απο το Red NoteBook...

Η διαχείριση πολιτικών ζητημάτων μέσα από τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις.
Η ευκολία του γραψίματος δυο γραμμών που γίνονται κεντρικά ζητήματα στα δελτία των οκτώ μετατρέπει την πολιτική πραγματικότητα σε επιθεωρησιακη κωμωδία. Υπάρχει ο μύθος της αμεσότητας με τον «λαό» που εκφράζεται δια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και που μαθαίνει από πρώτο χέρι τις εξελίξεις. Μόνο που αυτό απέχει πολύ από το να θεωρηθεί δημοκρατικό και, πολύ περισσότερο, από το να είναι αριστερό. Οι συλλογικές αποφάσεις, τα ψηφισμένα κείμενα, οι θέσεις ενός κόμματος της αριστεράς γίνονται καρικατούρες και διαστρεβλώνονται, αποκόπτονται με αποτέλεσμα ο καθένας και η καθεμία να λειτούργει ανεξέλεγκτα παραβλέποντας τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη συμμέτοχη του/της σε έναν οργανωμένο συλλογικό φορέα.

Η συνεχής ατομική εκφώνηση διαφορετικών θέσεων από τη συλλογικά αποφασισμένη γραμμή μπορεί να εμπεριέχει το δικαίωμα στη διαφορετική άποψη, η εμμονή όμως σε αυτή τη πρακτική και η μόνιμη τέτοια συμπεριφορά μπορεί να ερμηνευτεί επιεικώς ως αυτοαναφορική τάση.

Κοινωνία Jumbo...

Χρήστος Καραγιαννίδης, Red NoteBook...

Πριν έξι περίπου μήνες στο Μπαγκλαντές κατέρρευσε ένα υποτιθέμενο εργοστάσιο παρασέρνοντας στο θάνατο 1132 ανθρώπους και τραυματίζοντας-βαρύτατα τους περισσότερους-ες, περίπου άλλους 2000. Μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες που είχαν στη δούλεψή τους τους εργαζόμενους-ες εξέφρασαν μέσω των εκπροσώπων τους την θλίψη τους και τον αποτροπιασμό τους για αυτό το έγκλημα και μετά συνέχισαν να συνεδριάζουν για τις μεθόδους που θα ακολουθούν ώστε να μειώνεται ολοένα και περισσότερο το κόστος παραγωγής και, κατά συνέπεια, η κατά κεφαλήν αμοιβή που προσφέρουν για την εργασία. Τόσο μακριά μα τόσο κοντά!
Δε μπορούμε να ξεχάσουμε βέβαια την Ρικομέξ και τις άλλες επιχειρήσεις που κατέρρευσαν πριν 14 χρόνια σαν τραπουλόχαρτα σκεπάζοντας ζωές και όνειρα κάτω από τόνους μπετόν. Ζωές εργαζομένων για να μη ξεχνιόμαστε. Τόσο κοντά μα τόσο μακριά (από τη μνήμη μας).

Και η γεωγραφική αλλά και η χρονική απόσταση των εγκλημάτων που ανέφερα πιο πάνω έχει πλέον εκμηδενιστεί. Εταιρία πώλησης παιχνιδιών που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα τον Ιούνιο του 2013 παρουσίασε ρεκόρ τζίρου που ξεπερνούσε τα 500 εκατομμύρια ευρώ. Την ίδια στιγμή προσλαμβάνει εργαζόμενους και εργαζόμενες με τετράωρη (που στην ουσία είναι εξάωρη και βάλε) απασχόληση πληρώνοντάς τους  με 180 ευρώ τον μήνα, δηλαδή 2,25 ευρώ την ώρα. Την ευελφάλεια της Διαμαντοπούλου, την θυμάστε;

Ποιος είναι, τελικά, ο υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας;

των Κωστα Αθανασιου και Χρηστου Καραγιαννιδη, απο την Εποχη...

Μα, προφανώς, ο Σόιμπλε, σπεύδουν να απαντήσουν πολλοί, από όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων μάλιστα. Ο Στουρνάρας είναι ένας απλός εντολοδόχος. Άλλωστε, όπως όλοι ξέρουμε, η Ελλάδα βρίσκεται υπό κατοχή, είναι θύμα κακόβουλων ξένων που τη φθονούν, έχει μετατραπεί σε αποικία. Αυτό, βέβαια, δεν απαλλάσσει τις ελληνικές κυβερνήσεις από ευθύνες. Ίσα ίσα. Απλώς, οι κυβερνώντες εγκαλούνται για υποχωρητικότητα μπροστά στους ξένους ή ακόμα και επειδή είναι βασιλικότεροι του βασιλέως, εφαρμόζουν ό,τι τους ζητούν οι εντολείς και κάτι παραπάνω, επειδή σπεύδουν σαν σπασίκλες μαθητές να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες των εντολέων. Άλλωστε, απλοί εντολοδόχοι είναι, όχι παραγωγοί… Πλάθεται, έτσι, ο νέος επικολυρικός μύθος για μια σύγκρουση του καλού ελληνικού λαού με τους κακούς ξένους δανειστές –μια εικόνα βολική στην ευκολία της, από την οποία όμως απουσιάζουν οι φτωχοί και οι πλούσιοι, το κεφάλαιο και οι εργαζόμενοι, οι τάξεις και οι συγκρούσεις μεταξύ τους. Και κάπου εκεί, στο φόντο του εθνικού και όχι ταξικού χαρακτήρα της κρίσης και της σύγκρουσης, αρχίζουν να αναμειγνύονται οι ανοησίες περί «υποκατάστασης του αριστερού λόγου από τον δικαιωματισμό», με τους γελοιογραφικούς λεονταρισμούς περί manu militari κ.λπ.…

Η «αποικία χρέους»

Μεγάλη συμβολή σε αυτή την οπτική έχει η περιγραφή της Ελλάδας ως «αποικίας χρέους». Ο εμπνευστής του όρου, Ν. Κοτζιάς, αναδιατυπώνει τις έννοιες της αυτοκρατορίας και της αποικίας (ως «αποικίας χρέους»), συνθέτοντας στην ουσία μία ακόμα παραλλαγή των γνώριμων θεωριών της εξάρτησης.

«Ληγμένες» οι ιδέες τους...

Του Χρήστου Καραγιαννίδη, απο το Red NoteBook...

Τρόφιμα περασμένης διατηρησιμότητας: αυτή είναι η εκδοχή ορισμένων θεωρητικών της αγοράς για να αποφύγουν την ωμη πραγματικότητα του ξινισμένου γιαουρτιού και του κομμένου γάλακτος. Δεν αντέχουν στην ιδέα να μη βγει κέρδος από προϊόντα που για κάποιο λόγο δεν άφησαν κέρδος στα αφεντικά τους. Και βέβαια οι λόγοι που αυτά τα προϊόντα έμειναν στο ράφι λίγο τους απασχολούν.

Μήπως πιστεύουν ότι η εμπορική δραστηριότητα τα τελευταία τρία χρόνια πνέει τα λοίσθια εξαιτίας της τεμπελιάς των εργαζομένων και των ανέργων να βγουν να πάνε να ψωνίσουν; Ειτε γι’ αυτό, είτε επειδή αφουγκράζονται πάντα τις κοινωνικές ανάγκες, οι φιλεύσπλαχνοι νεοφιλελεύθεροι διέταξαν τα καταστήματα να ανοίγουν και Κυριακές, βοηθώντας έτσι τους ανέργους να αγοράσουν με αέρα κοπανιστό κεφαλογραβιέρα ή τη χιλιάρα μηχανή που τους έλειπε τόσα χρόνια. Άλλο αν, μοναδικοί ευνοούμενοι αυτής της εξέλιξης είναι οι ιδιοκτήτες μεγάλων εμπορικών συγκροτημάτων, αφού αμείβοντας με τον ίδιο πενιχρό μισθό τους εργαζόμενους τους, τώρα τους υποχρεώνουν να δουλεύουν μια μέρα παραπάνω.

Ακούγεται ήδη στ’ αυτιά μου η φωνή των «λογικών» της αγοράς για την απίστευτη σπατάλη του πετάγματος των τροφίμων. Η φωνή που προσπαθεί να σκεπάσει το ψέμα της απίστευτης φτώχειας που δημιούργησε η «λογική» της αγοράς, με την εκτίναξη της ανεργίας σε ύψη που δεν είχαν καταγράφει ποτέ ως τώρα, αλλά και τις μειώσεις των μισθών σε τέτοιο σημείο που σε λίγο η εικόνα του ψαξίματος στα σκουπίδια θα αποκτήσει μόνιμο και μαζικό χαρακτήρα. Όποτε γιατί να μην τρώμε τα ληγμένα; Αφού σε λίγο θα τρώμε από τα σκουπίδια. Η Μαρία Αντουανέτα σηκώθηκε από τον τάφο της, κι αντί για παντεσπάνι, μας προτείνει ληγμένα τρόφιμα.

Η Διεθνής...

του Χρήστου Καραγιαννίδη, απο το Red NoteBook...

«Η γερμανική μπότα μας οδηγεί στον εθνικό αφανισμό μετατρέποντας τη χώρα σε αποικία χρέους», «Οι σύγχρονοι  δοσίλογοι της ελληνικής κυβέρνησης εξυπηρετούν τις απαιτήσεις των δανειστών μας και εξαθλιώνουν την ελληνική κοινωνία».

Προσπαθώ να δώσω μια μικρή περίληψη διάφορων ερμηνειών της  συγκυρίας που έχουν ακουστεί τα τελευταία τρία χρόνια στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ κάποιες εκ των οποίων  κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος τελευταία. 

Είχα την εντύπωση ότι το χρέος και η κρίση που προκαλεί είναι ένα εργαλείο στα χεριά της μεγαλοαστικής τάξης για να εκδιπλώσει την μεγαλύτερη επίθεση στον κόσμο της εργασίας από την κρίση του 1929 και μέχρι σήμερα. Είχα την εντύπωση ότι το πρώτο μνημόνιο και όσα ακολούθησαν από κει και πέρα ήταν η βούληση του ΣΕΒ, εκφρασμένη δημόσια και με κάθε ευκαιρία, να πάρει πίσω όσα με αγώνες κατέκτησαν οι εργαζόμενοι τα τελευταία 100 χρόνια. Είχα την εντύπωση πως αυτό το ξεκάθαρο ταξικό μίσος, από πλευράς του κεφαλαίου, που εκφράζεται στους καιρούς των μνημονίων είναι η αποτύπωση των κοινωνικών συσχετισμών που δείχνουν, πρόσκαιρα, να είναι υπέρ του. Είχα την εντύπωση πως οι εργαζόμενοι στον ευρωπαϊκό νότο αλλά και τον ευρωπαϊκό βορρά, λίγο νωρίτερα, ένιωθαν τη «μπότα» των οικονομικών και πολιτικών ελίτ να τους πνίγει εφαρμόζοντας τις πολιτικές των κυρίαρχων τάξεων. Η επιλογή των μνημονιακών κυβερνήσεων να μιλούν για εθνική σωτηρία και αφόρητες πιέσεις των ξένων στην πραγματικότητα αναβίωνε την μυθολογία του εθνικού φθόνου που έχουν οι άλλοι για μας, για τον περιούσιο λαό με την υπερχιλιετή ιστορική συνέχεια. Αναζωπύρωνε μια εθνική ιδέα και μας παραμύθιαζε για μια εθνική προσπάθεια στην όποια όλοι θα έκαναν θυσίες, πλην λίγων και ταξικά εκλεκτών, αλλά στο τέλος η Ελλάδα, που ποτέ δε πεθαίνει, θα έβλεπε φως στο τούνελ. Μόνο που η εμπειρία αλλά και η πραγματικότητα έδειξε πως τελικά οι λίγοι αποκόμισαν κι αλλά κέρδη, εν μέσω σκληρής λιτότητας και απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων και οι πολλοί ωθήθηκαν στο κοινωνικό αδιέξοδο.

Οι «παρίες» και ο κοινωνικός αυτοματισμός...

Του Χρήστου Καραγιαννίδη, απο το Red NoteBook...

Η πρώτη αίσθηση είναι αυτή του μπουκώματος. Ίσως γιατί φαίνεται αδιανόητο να ζει άνθρωπος κάτω από  τέτοιες συνθήκες.

Ένας χώρος με ανεπαρκή φωτισμό -και δε μιλώ για φυσικό φως γιατί  στις συνθήκες που επικρατούν κάτι τέτοιο καταλήγει να ακούγεται ως παράλογο αίτημα – με κάγκελα και υπερπληθυσμό.

Ποιό είναι αυτό το τρισμέγιστο κακό που μπορεί να έχει κάνει κάποιος-α ώστε να μένει σε έναν χώρο σαν αυτό για δυο, τρεις ή και 14 μήνες;

Αστυνομικό τμήμα Ομόνοιας: Μετά την ενημέρωση από τον διοικητή η κάθοδος στην κόλαση. Άνθρωποι κάθε χρώματος και θρησκείας, στοιβαγμένοι σε κελία των έξι με κοινή τουαλέτα για τριαντάρια άτομα, χωρίς να βλέπουν ήλιο και χωρίς να μπορούν να περπατήσουν πάνω από δέκα μέτρα.

 Θα πίστευε κάνεις πως αυτές οι συνθήκες κράτησης έχουν βγει απευθείας από το  «εξπρές του μεσονυκτίου». Και δεν είναι μόνο το παράνομο της μεγάλης χρονικά κράτησης, που από μόνο του συνιστά τεράστια παράκαμψη της νομιμότητας, αλλά το ότι αυτοί οι κρατούμενοι-ες χάνουν καθημερινά την ανθρωπινή υπόσταση τους.

Κλειδωμένοι-ες στα ανήλιαγα και βρωμερά κρατητήρια περνούν στη λήθη περιμένοντας το κράτος δικαίου (το ποιο;) να κάνει τα αυτονόητα: να τους παρέχει δηλαδή ανθρώπινες συνθήκες κράτησης. Δυστυχώς, και δε ξέρω αν μια λέξη μπορεί να περιγράψει αυτό που έζησαν οι επισκέπτες.

Το χειρότερο πάντως μας το φύλαγαν για το τέλος.  Κρατητήρια ασφάλειας Ομόνοιας: Δεκαπέντε άνθρωποι να κοιμούνται στο τσιμεντένιο πάτωμα μ’ ένα σεντόνι, ανάπηρος με κομμένο πόδι και ανάγκη για ιατρική περίθαλψη ξεχασμένος, άλλος με ψυχικό νόσημα.  Το νερό το πίνουν με τις χούφτες, ενώ το φαγητό είναι  ελάχιστο ή δεν προσφέρεται καθόλου. Δε έχει νόημα να γραφτούν παραπάνω λόγια. Δε ξέρω αν έχουμε γίνει τόσο απάνθρωποι για να επιτρέπουμε αυτές τις συμπεριφορές.

Σε καιρούς κρίσης οι πρώτοι που συνθλίβονται είναι οι αδύναμοι, οι τοξικοεξαρτημένοι, οι μετανάστες,  όσοι δηλαδή δεν έχουν γύρω τους ένα δίχτυ προστασίας από την οικονομική βία και από  την κρατική καταστολή.

Το «σκούπισμά» τους  από το κέντρο της Αθήνας, σηματοδοτεί την έναρξη ενός πολέμου πρώτα θύματα του οποίου είναι οι πιο φτωχοί και οι πιο αδύναμοι, ενώ προετοιμάζεται η επίθεση και σε άλλες και  άλλους. Ας σκεφτεί ο καθένας μας και η καθεμία μας γιατί δεν θα είναι ο επόμενος  ή η επόμενη.

Η ραγδαία επιβολή υγειονομικών ζωνών στην πόλη υλοποιεί το σχέδιο μιας σκληρής κοινωνικής ιεράρχησης των ανθρώπων της. Αυτή η μεθοδολογία αγγίζει το σημείο της αμφισβήτησης της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασης των μεταναστών, των τοξικοεξαρτημένων, των διεμφυλικών ατόμων, των οροθετικών γυναικών και ανδρών.

Για όσους και όσες θεωρούν τη Γερμάνια του 1930 μια πολύ μακρινή ιστορική συγκυρία, το αστυνομικό τμήμα Ομονοίας αλλά και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως αυτό της Αμυγδαλέζας, στέκονται έξω από τη σπιτική τους θαλπωρή και ουρλιάζουν την απανθρωπιά της πολιτισμένης Ευρώπης.

Ποια αγάπη για την πατρίδα;

Χρήστος Καραγιαννίδης, Red NoteBook...

«Έχουν περάσει 48 ώρες από την αποκάλυψη της δήλωσης του βουλευτή του Σύριζα Καραγιαννίδη που αμφισβητεί τα “εθνικά σύνορα” της πατρίδας μας και ακόμα και αυτή την ώρα ο κ. Καραγιαννίδης παραμένει στέλεχος του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης». Ανακοίνωση της ΝΔ 25/4/2013

Τα λαγωνικά της ομάδας αλήθειας της Νέας Δημοκρατίας "ξετρύπωσαν" ακόμη μία «αποκλειστικότητα», εντούτοις υπάρχει κάτι ανησυχητικό που δε μπορώ να το προσπεράσω. Ή μάλλον δύο είναι τα ανησυχητικά: το πρώτο είναι η ηχογράφηση ομιλιών μελών της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ από «δημοσιογράφους» και η δημόσια αναπαραγωγή τους σε ιστοσελίδα και το δεύτερο η επιμονή ενός κόμματος να διαγραφεί μέλος ενός άλλου κόμματος.

Δε τιμά ιδιαίτερα τη Νέα Δημοκρατία να ορίζει την ατζέντα της πολιτικής της επικοινωνίας γύρω από θέματα που "αναδεικνύουν" κιτρινίζοντα διαδικτυακά κι έντυπα μέσα ενημέρωσης. Φαίνεται τελικά ότι οι ακροδεξιοί που έχουν βρει στέγη στη ΝΔ έχουν μια πολύ στενή  αντίληψη για τη δημοκρατία. Όμως, εφόσον εγκαλούμαι για μη πατριωτική στάση, θα ήθελα να  θέσω ορισμένα ερωτήματα προς τα στελέχη της κυβέρνησης:
Σε ποιον ανήκει το λιμάνι του Πειραιά;
Σε ποιον ανήκει ο ΟΤΕ;
Σε ποιον ανήκει το αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος;
Σε ποιους παζαρεύουν να πουλήσουν την ΤΡΑΙΝΟΣΕ, τα περιφερειακά αεροδρόμια και λιμάνια, τις ακτές, την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ;
Πώς σκέφτονται αυτή τη φορά να δικαιολογήσουν τις 15.000 απολύσεις μόνιμων εργαζόμενων στο δημόσιο τομέα που προετοιμάζονται από το νέο μίνι μνημόνιο που εισηγούνται;

Αυτά είναι ορισμένα μόνο  παραδείγματα για να κατανοήσουμε το πραγματικό περιεχομένου του «πατριωτισμού» της τρικομματικής κυβέρνησης. Ίσως βέβαια να αρκεί μία αναφορά στο  νομοσχέδιο για τη ναυτιλία που υπερψήφισε την προηγούμενη εβδομάδα αυτή η κυβέρνηση, το οποίο είναι γραμμένο από τους εφοπλιστές για τους εφοπλιστές.
Πόσα ευρώ έχουν συνεισφέρει οι εφοπλιστές ως οι ταξικοί  «συνοδοιπόροι»    τρικομματικής κυβέρνησης, στην ελληνική οικονομία;

Οι παραγγελίες, κόστους δισεκατομμυρίων, πλοίων στην Κίνα και τη Νότια Κορέα πόσο πατριωτικές κρίνονται από τα στελέχη της κυβέρνησης και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, οι οποίοι με τη στάση τις υπερασπίζονται;

Επιπλέον, ένα κόμμα που όχι μόνο έχει συμπεριλάβει, αλλά και που έχει τοποθετήσει σε υπουργικούς θώκους και σε άλλες θέσεις κλειδιά  πολιτικούς με ακροδεξιές αντιλήψεις και ανάλογο παρελθόν, όπως ο Μάκης Βορίδης και ο Σπύρος-Άδωνης Γεωργιάδης  μάλλον δεν μπορεί να δίνει μαθήματα ηθικής.

Το περιεχόμενο της καταγγελίας, είναι τόσο ανυπόστατο όσο ανυπόστατη είναι και η υπόλοιπη προπαγάνδα που εξαπολύει η κυβέρνηση απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ- ΕΚΜ. Ωστόσο, η ίδια η ζωή θα αποδείξει το ψευδεπίγραφο αυτών των ισχυρισμών. Η αλήθεια εξάλλου δε βρίσκεται στα γραφεία που συνεδριάζουν τα επιτελεία των τριών μνημονιακών κομμάτων, βρίσκεται στην κοινωνία, στα κινήματα αντίστασης που γεννιούνται κατά τόπους και που είναι ικανά να συμπαρασύρουν ανατρεπτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Ο «πραγματικός» Βορίδης...

Του Χρήστου Καραγιαννίδη, Red NoteBook...

Γιατί αυτός είναι Επενίτης και τα λέει τσεκουράτα

«Η πολιτική βία έχει ταυτότητα, χρώμα και πολιτικούς που την εκπροσωπούν. Έχει φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς που τη νομιμοποιούν. Είναι η βία της αριστεράς και της ακροαριστεράς, στην οποία επιτέλους σήμερα απαντάμε. Η δική μας παράταξη μετράει νεκρούς. Η δικής μας νεολαία δέχεται τις επιθέσεις και τη βία στα αμφιθέατρα».

Μάκης Βορίδης σε ομιλία του στη Λάρισα στις 10/03/2013

Ο παλιός καλός ακροδεξιός Μάκης Βορίδης, ο διάδοχος του ναζιστή Μιχαλολιάκου στη νεολαία ΕΠΕΝ (δημιούργημα του έγκλειστου δικτάτορα Γεώργιου Παπαδόπουλου), ο εκφραστής του Λεπενισμού στην Ελλάδα για πολλά χρόνια.

Βγαίνοντας από τη βουλή ο Μάκης απελευθερώνεται, νιώθει πιο άνετα με την ιδεολογία του και την εκφράζει χωρίς τον φόβο που τον διακατέχει μήπως θυμηθούμε τα παρελθόντα ακροδεξιά κατορθώματα του. Ακολουθεί την πεπατημένη των ακροδεξιών συμβούλων του Σαμαρά και διαπαιδαγωγεί το πολιτικό του κοινό μ’ αυτήν τη δοκιμασμένη τακτική του εμφυλιοπολεμικού λόγου.  Όταν πια όλα τα επιχειρήματα περί μονόδρομου εκλείπουν, ο ανανήψας «δημοκράτης» παίρνει τη γκλίτσα του γιδοβοσκού για να μαζέψει τα απολωλότα πρόβατα που ξεστράτισαν από το κοπάδι. Κι εκεί δε χωράνε νομιμότητες και δημοκρατικές ευαισθησίες, εκεί ο Μάκης δείχνει τον καλύτερο του εαυτό, αυτόν του Ελληνικού Μετώπου και της «τσεκουράτης» ΕΠΕΝ.

Καλές οι παραινέσεις περί αστικής νομιμότητας, μα καλύτερη η ακροδεξιά ρητορική που αποψιλώνει τη Χρυσή Αυγή από υποψηφίους ψηφοφόρους  και χαϊδεύει τους, λιπόσαρκους πλέον, «νοικοκυραίους» με το περίφημο δίπτυχο «νομός και τάξη». Νομός για τα χειμαζόμενα κοινωνικά στρώματα και τάξη για τους  πολίτες που αντιστέκονται και  που αρνούνται να ζήσουν με σκυμμένο το κεφάλι. Ο νομός και η τάξη βεβαία είναι η βορίδεια εκδοχή του κράτους έκτακτης ανάγκης. Είναι ουσιαστικά η επίδειξη δύναμης ενός πολίτικου συστήματος που παραπαίει και η μονή νομιμοποίηση που μπορεί να έχει είναι αυτή της αυταρχικής επιβολής με τις δυνάμεις καταστολής που ελέγχει.

«Τσεκουράτος» ξανά στην ίδια ομιλία:

«Σήμερα ξεδοντιάζουμε την πολιτική βία της αριστεράς. Τώρα ανακαταλάβαμε τα κτίρια τους και περιορίζουμε τα φαινόμενα της βίας με αστυνομική επάρκεια. Αφαιρούμε το βασικό τους εργαλείο για να εμπεδωθεί η ελευθερία στη χώρα. Επιβάλουμε την ορθή λειτουργία της δημοκρατίας. Ο Νίκος Δένδιας μέσα σε δυο μήνες μηδένισε την εισροή μεταναστών. Ανακούφισε τις γειτονιές μας. Και για πρώτη φορά βλέπουμε άμεσα αποτελέσματα στην πάταξη της εγκληματικότητας».

Ρεκόρ γκεμπελικής προπαγάνδας μέσα σε εφτά γραμμές.

Ας το πάρουμε φράση φράση για να δούμε τι εννοεί ο λάτρης του Λεπέν. Σήμερα, καταλαβαίνοντας πως η αριστερά έχει αποκτήσει στέρεη βάση στην κοινωνία και πως εκφράζει αυθεντικά τα αιτήματά της, ο μονός τρόπος για να την απομονώσουμε είναι να την εμφανίσουμε ως βίαιη πολιτική εκδοχή. Έτσι, η κατασυκοφάντηση της αριστεράς είναι ο μόνος δρόμος που έχει απομείνει στην κυβέρνηση για να αντισταθμίσει την οδυνηρή αλήθεια των χημικών, των επιστρατεύσεων απλήρωτων εργαζομένων, των απειλών απολύσεων, των θανάτων στα νοσοκομεία λόγω ελλείψεων νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού, της ΠΕΙΝΑΣ, της  ΦΤΩΧΕΙΑΣ και της ιστορικά πρωτοφανούς ανεργίας.

Προφανώς τα κυβερνητικά στελέχη εκτιμούν ότι η προσπάθεια συγκρότησης συμμαχιών με μέρη της κοινωνίας γύρω από μία συντηρητική – ακροδεξιά ατζέντα θα τους απαλλάξει από την υποχρέωση να λογοδοτήσουν που δεν ανακατέλαβαν τις καταπατημένες παραλίες, που δεν γκρέμισαν αυθαίρετες βίλες, που δεν καταδίκασαν μεγάλα πολυκαταστήματα για αυθαιρεσίες και που δεν  επέβαλαν το νόμο στις εργοδοτικές αυθαιρεσίες που ενίοτε στοιχίζουν και ανθρώπινες ζωές.

Το σκοτεινό πρόσωπο της «πραγματικής δημοκρατίας»

Η πολιτική γραμμή της Ν.Δ. σήμερα εκφράζεται με την απόδοση απεριόριστων ελευθεριών στους καναλάρχες να χρησιμοποιούν δημοσιές συχνότητες χωρίς να δίνουν ευρώ,  με την εκποίηση εκατοντάδων χιλιάδων στρεμμάτων δάσους στον Μπόμπολα για ένα κομμάτι ψωμί, με το ξεπούλημα του ΟΠΑΠ με ένα χιλιάρικο εγγύηση, αλλά και με την διαβόητη «ομάδα αλήθειας» να «μαγειρεύει» βίντεο με στόχο τη διαστρέβλωση ειδήσεων. Πραγματικά τόση ελευθερία από την επταετία είχαμε να δούμε.

Επιβάλλουν την «πραγματική δημοκρατία» με δεκάδες  πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που έχουν και δυο τρεις τροπολογίες άσχετες μεταξύ τους, και προεδρικά διατάγματα που κλείνουν σχόλες και σβήνουν το μέλλον των φοιτητών. Κι όποιος διαφωνεί να φύγει από τη χώρα, αλλιώς να συνηθίσει στο άρωμα των χημικών CS και CN που προσδίδουν άλλη αίσθηση στη δημοκρατία. Τόση επιβολή ούτε ο ιδεολογικός  πατέρας του Μ. Βορίδη, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, δεν κατάφερε.

Ο ομοϊδεάτης του Βορίδη, ο  Νίκος Δένδιας, υπηρετεί επίσης με μεγάλο ζήλο την «πραγματική δημοκρατία». Μετά τους μετανάστες στο στόχαστρο του βρέθηκαν οι τοξικοεξαρτημένοι και έπεται συνέχεια.

Για όσους και όσες ακόμα ζουν τον εθνικό μύθο και αναμένουν την εθνική σωτηρία να τους υπενθυμίσω ότι έχουμε πόλεμο, ταξικό πόλεμο περά από σύνορα και φυλές.  Δύο κόσμοι έρχονται σε σύγκρουση. 
Διαλέξτε όχθη λοιπόν.

Μια απάντηση που πρέπει να δοθεί...

Του Χρήστου Καραγιαννίδη, απο το Red NoteBook...

Η αλήθεια είναι ότι ο κύριος Βορίδης, γνωστός υλοτόμος των οδών Ακαδημίας και Γενναδίου στο παρελθόν, το είχε δηλώσει ξεκάθαρα: «το κράτος έχει το μονοπώλιο της έλλογης βίας». Βέβαια, πόσο έλλογη είναι η βία όταν συλλαμβάνεις δεκατριάχρονα έξω από φαστφουντάδικο ή όταν περνάς χειροπέδες σε προσαχθέντες, είναι κάτι που μόνο ο διάδοχος του Νίκου Μιχαλολιάκου στην ΕΠΕΝ μπορεί να το εξηγήσει.

Ας μη γελιόμαστε: η σημερινή  ακροδεξιά  κυβέρνηση έχει κάνει τις επιλογές της. Η αστική δημοκρατία είναι πολύ γενναιόδωρη, κατά την άποψη των κυβερνώντων, σε ό,τι αφορά τις ατομικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα - και άρα πρέπει να κουτσουρευτεί περαιτέρω. Το αστυνομικό όργιο προσαγωγών πριν από τη διαδήλωση της 9ης Οκτώβριου δείχνει ακριβώς αυτόν τον προσανατολισμό: έναν σχεδιασμό που βασίζεται στον τρόμο και την αυθαίρετη αστυνομική βία. Τα καλόπαιδα με τα κράνη και τις ασπίδες λειτουργούν με ζωώδη βία εναντίον πιτσιρικάδων και  διαδηλωτών, γιατί ο αστισμός νιώθει ευάλωτος και απαντά με αυταρχισμό και ένοπλη βία.

Σχεδόν πάντα, τα καλόπαιδα αυτά δεν έχουν διακριτικά στη στολή τους, ούτε αριθμό ούτε ονοματεπώνυμο. Κύριε Δένδια ακούτε; Στα δικαστήρια απαγορεύεται η είσοδος πολιτών και το ξύλο πέφτει με τη σέσουλα είτε από χρυσά αυγά με πολιτικά, είτε από χρυσά αυγά με στολή. Κύριε Ρουπακιώτη της προόδου και της μεταρρύθμισης ακούτε;

Στην ιστορία αυτή, η αντιπολίτευση, και ακόμα περισσότερο η αξιωματική, οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Τα καθήκοντα αυτής της περιόδου δεν είναι μόνο οι δηλώσεις στα ΜΜΕ, αλλά και η έμπρακτη αλληλεγγύη στα θύματα της παράλογης λογικής της αστυνομικής βίας. Σε αυτή τη συνεχόμενη αυθαιρεσία δεν μπορούμε να απαντάμε με γκρίνια: το κράτος δικαίου που υπάρχει, όσο κουτσουρεμένο κι αν είναι, δεν μπορεί να βρίσκεται διαρκώς σε αναστολή. Ούτε είναι δυνατό, στις απίθανες αιτιάσεις των αστυνομικών για δεκάδες προσαγωγές, να απαντάμε μόνο με δελτία τύπου.

Για όσους δεν το έχουν καταλάβει, είμαστε αξιωματική αντιπολίτευση. Απαιτούμε, λοιπόν, από τα ενεργούμενα της καταστολής να δείξουν τον απαραίτητο σεβασμό. Και να έχουν στο μυαλό τους ότι η συγκύρια είναι σήμερα αυτή που είναι, αύριο όμως μπορεί να αλλάξει.


Ο Χρήστος Καραγιαννίδης είναι βουλευτής Δράμας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ

Παπαδημοκρατία...

Red NoteBook...
Του Χρήστου Καραγιαννίδη

Αφού συμπλήρωσε δυο χρόνια επιτυχίες, η κυβέρνηση ΓΑΠ αποφάσισε να παραδώσει τη σκυτάλη σ΄ έναν άνθρωπο των τραπεζών, ώστε να μη σπαταλιέται τζάμπα χρόνος στη διαμεσολάβηση. Επαναλαμβάνοντας τον αείμνηστο πατέρα του, ο πρωθυπουργός που τον έλεγαν Γιωργάκη απέδειξε ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα: στα ζόρια μπορεί να μεταμφιεστεί και σε Παπαδημοκρατία.

Αλλά πώς φτάσαμε μέχρι εδώ; Υποθέτω ποιητική αδεία ότι δεν θυμόμαστε, και παραθέτω:

Μέσα στα δύο αυτά χρόνια, η κυβέρνηση του μαραθωνοδρόμου πρωθυπουργού κατέρριψε όλα τα ρεκόρ: ανεργία υψηλότερη όσο ποτέ, διάρκεια ύφεσης μεγαλύτερη απ’ οπουδήποτε, κοινωνικές δαπάνες χαμηλότερες όσο πουθενά.

Στα δυο αυτά χρόνια ειπώθηκαν και διαψεύστηκαν τα πάντα και ο πολιτικαντισμός χτύπησε επανειλημμένα limit up, κάνοντας τον Γκέμπελς να φαίνεται παρωχημένος.

* Ποιος/α θυμάται τον μάγιστρο Παπακωνσταντίνου να υπόσχεται κοινωνική σφαγή, αλλά με ορίζοντα την επάνοδο στις αγορές το 2012; Οι σφαγές βεβαίως έγιναν, η επάνοδος όμως πήρε μια μικρή παράταση για το 2020, για να επιβεβαιωθεί πως ό,τι αξίζει στη ζωή είναι η διαδρομή, όχι το αποτέλεσμα. Εν προκειμένω, οι σφαγιασθέντες θα παρίστανται στο τελικό αποτέλεσμα μόνο ως αναμνηστική φωτό εποχής.

* Ποιος/α θυμάται την κόκκινη Λούκα να καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις, υποσχόμενη νέες θέσεις εργασίας και προστασία των υπόλοιπων; Ένα εκατομμύριο άνεργοι περιμένουν να τη ρωτήσουν τι πήγε στραβά, καθώς όμως φαίνεται θα χρειαστεί να περιμένουν ακόμα. Ίσως η απάντηση δοθεί κάποτε, ίσως με την κόκκινη Λούκα στους κόλπους της Δημοκρατικής Αριστεράς: «συγγνώμη, κάναμε λάθος», θα πει τότε. Μέχρι τότε, όμως, ας θυμόμαστε ότι (δεν ήταν η κρίση, αλλά) ο σημιτικός εκσυγχρονισμός που έκανε την εργασία απασχόληση και τους εργαζόμενους απασχολήσιμους αριθμούς, που απλώς τους σβήνουν από το κατάλογο οι εταιρίες.

* Ποιος/α θυμάται τον ποδηλάτη- παρτ τάιμ πρωθυπουργό να μιλά για δικαιοσύνη και αλληλεγγύη προς τους οδέυοντες στην εξαθλίωση; Δεκάδες που ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγώσιμα ή ζουνε με το φόβο της διακοπής του ρεύματος τον περιμένουν για να περάσουν μαζί του ένα 24ωρο της απόλυτης φτώχειας στην Ελλάδα του ΄να μαζευτούμε να κάνετε θυσίες΄.

* Ποιος θυμάται, τέλος, την υπόσχεση του πασοκικού θιάσου, ότι το πρώτο μνημόνιο θα καθησυχάσει τα σπρεντ; Μετά το δεύτερο μνημόνιο βαδίζουμε ολοταχώς για το τρίτο και τα σπρεντς έχουν εκτιναχτεί μέχρι την Ανδρομέδα. Και αριθμητικώς να το δεις, ο πασοκικός θίασος τά΄ σπασε.

Δυο χρόνια επιτυχίες, λοιπόν, και η κοινωνία δεν κατανόησε τα μεγαλεπήβολα σχέδια του ΓΑΠ. Κάπως έτσι, υπό κατακραυγή δηλαδή, η αστική δημοκρατία έβγαλε από το καπέλο της το λαγό Λουκά Παπαδήμο, πλαισιωμένο από τους μελανοχίτωνες υφυπουργούς του γελωτοποιού καναλάρχη. Στη πρωινή αναφορά των προθύμων ήταν όλοι εκεί: ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛάΟΣ. Και κάπου στην άκρη, ένας celebrity που ανακάλυψε την πολιτική όταν εκλέχτηκε βουλευτής, αλλά παράτησε το κόμμα με το οποίο εκλέχτηκε για ένα άλλο, για να ανακαλύψει σήμερα ότι η καρδιά του ανήκει αλλού. Μιλάμε για τον ίδιο που νομίζει ότι το London Underground είναι πολιτικό κίνημα.

Σε αυτή την ύβρη που κατ’ ευφημισμό ονομάζεται και κυβέρνηση στηρίζει η αστική τάξη τις ελπίδες για τη σωτηρία της - αυτήν που κατ’ ευφημισμόν ονομάζει και σωτηρία της χώρας. Αντίστοιχα δε, οι ευρωπαϊκές ελίτ βρήκαν στο διορισμένο πρωθυπουργό έναν πιστό σύμμαχο, τον αρχιτέκτονα της οικονομικής πολιτικής της τελευταίας 15ετίας, απ΄ τον οποίο φυσικά δεν έχουν τίποτα να φοβούνται. Πρόκειται για τον εισηγητή μιας πολιτικής, τα αποτελέσματα της οποίας βιώνουμε με πολύ σκληρό τρόπο εδώ και δύο χρόνια - κι ακόμα, καθώς φαίνεται, είμαστε στην αρχή.

Κάπως έτσι, τι μέλλει γενέσθαι με τον διορισμένο και την κυβέρνηση Διαμαντοπούλου-Γεωργιάδη δεν είναι δύσκολο να το μαντέψουμε. Η κατάθεση του προϋπολογισμού δίνει τις πιο ξεκάθαρες απαντήσεις: νέοι φόροι, μειώσεις μισθών, μειώσεις κοινωνικών δαπανών, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας.

Καθώς όμως η φτώχεια δεν είναι μακρινή εικόνα από τριτοκοσμική χώρα, ούτε η εξαθλίωση ένα ακόμα επεισόδιο τηλεοπτικού σίριαλ, ο βίος και η πολιτεία των γαμπρών (και των νυφών) του μνημονίου δεν θα μακροημερεύσουν. Το σενάριο που γράφουν οι «από πάνω» μοιάζει σε βαθμό κακουργήματος με αυτά προηγούμενων δεκαετιών και, το κυριότερο, η εγκαρτέρηση της κοινωνίας για έναν καπιταλιστικό παράδεισο επί γης έχει εκλείψει, καίγοντας και τις τελευταίες φωτογραφίες των φαντασιώσεών της μαζί με το χαράτσι της ΔΕΗ.

Το μοντάζ είναι -προφανώς- του Αntistachef