Τα interna corporis της Βουλής...

του Κώστα Χρυσογονου, απο το paratiritis.gr...

Η αιφνιδιαστική ανακοίνωση του Προέδρου της Επιτροπής Γεώργιου Βλάχου για την εισαγωγή του νομοσχεδίου για το χωροταξικό την Τετάρτη 25/06/2014 με τη διαδικασία του κατεπείγοντος αποτελεί ένα ακόμα δείγμα καταστρατήγησης των συνταγματικών διατάξεων και περιφρόνησης των κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Χρησιμοποιώντας ως πρόφαση ότι το νομοσχέδιο αποτελεί ένα από τα προαπαιτούμενα για την εκταμίευση της δόσης του Ιουνίου από την Τρόικα, η κυβέρνηση προβαίνει στην κατάλυση των προβλεπόμενων διαδικασιών, προκειμένου να εκφύγει του κοινοβουλευτικού ελέγχου.

 

Δεδομένου ότι η εκπλήρωση των προαπαιτούμενων για την εκταμίευση της δόσης ήταν εκ των προτέρων γνωστή και σε κάθε περίπτωση, δε θα μπορούσε να αποτελεί λόγο για την καταστρατήγηση των προβλεπόμενων διαδικασιών, η προσπάθεια της κυβέρνησης να περάσει σημαντικά νομοσχέδια χωρίς διαβούλευση καθίσταται προφανής. Η συστηματική κατάχρηση της διαδικασίας του κατεπείγοντος είναι ακόμα μία ένδειξη του πανικού που έχει καταβάλει τους κυβερνώντες, οι οποίοι εκμεταλλεύονται την απουσία δικαστικού ελέγχου, καθώς η επιλογή της διαδικασίας ψήφισης ανάγεται στα interna corporis της Βουλής και κατά συνέπεια, είναι ανέλεγκτη δικαστικά.

 

Άλλωστε το αιφνίδιο κλείσιμο της Βουλής υπό το πρόσχημα της έλλειψης νομοσχεδίων προς ψήφιση και η μεταγενέστερη εισαγωγή σημαντικών νομοσχεδίων, όπως το επίμαχο που προβλέπει ριζικές αλλαγές στον πολεοδομικό και χωροταξικό σχεδιασμό ή «η Μικρή ΔΕΗ», αποτελεί ένα ακόμα δείγμα της υποτέλειας της κυβέρνησης στη μνημονιακή πολιτική. Σειρά έχει την Παρασκευή το νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης για τα επενδυτικά σχέδια.

«Εθνικοποίηση» των μνημονίων...

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Εχουν δίκιο Σαμαράς και Βενιζέλος ότι τα μνημόνια τελείωσαν και ήταν περαστικά. Λεπτομέρεια είναι ότι δεν τελείωσαν, αλλά τελειώνουν το 2016. Προϋπόθεση, βεβαίως, για να εξακολουθούν να έχουν δίκιο είναι ότι δεν θα χρειαστεί νέα δανειακή σύμβαση.
Ας δεχθούμε ότι πράγματι έτσι θα συμβεί. Τα απειλητικά δημοσιονομικά κενά θα καλυφθούν και το τρομακτικό δημόσιο χρέος θα μεταλλαχθεί σε εξυπηρετήσιμο.
Σε αυτή την υποθετική περίπτωση δεν θα έχουμε νέα «προγράμματα». Μόνο που οι μνημονιακές πολιτικές έχουν ήδη «εθνικοποιηθεί». Το μνημόνιο, που δεν θα υπάρχει ως κάποιο συγκεκριμένο «σώμα», αναγνωρίζεται ως νομικό καθεστώς. Αφού δεν το συνιστούν μόνο επαχθή μέτρα και πάγιες δανειακές υποχρεώσεις. Αλλά κυρίως μια ολοκληρωμένη νεοφιλελεύθερη αντίληψη και πρακτική για την κοινωνία και την οικονομία. Το γεγονός ότι κυβέρνηση και Βρυξέλλες το ονομάζουν αυτό «δημοσιονομική πειθαρχία» ουδεμία σημασία έχει.
Αυτό το μνημόνιο-καθεστώς εδραιώνεται και νομιμοποιείται βήμα- βήμα κι εσπευσμένα, μέσα στον αχό της προεκλογικής περιόδου.
Μόλις την περασμένη εβδομάδα έγινε νόμος το «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιο­νομικής Στρατηγικής 2015-2018». Πριν ακόμη ολοκλη­ρωθεί η ψήφισή του ενέσκηψε και το σχέδιο νόμου για τις «Αρχές Δημοσιονομικής Διαχεί­ρισης και Εποπτείας - Δημόσιο Λογι­στικό». Ετσι, επισφραγίζονται τα μνημό­νια ως καθε­στώς πλέον. Με το τελευταίο επαναβε­βαιώ­νεται πανηγυρικά ότι η χώρα μας θα βρί­σκεται υπό ενισχυμένη εποπτεία των Βρυξελ­λών (Κομισιόν) και της Φρανκφούρτης (Ευρω­παϊκή Κεντρική Τράπεζα) μέχρι να αποπλη­ρώσει το 75% των δανείων που έχει πάρει.
Αυτό σημαίνει ότι οι «πιο αυστηροί και δεσμευτικοί κανόνες», που μπαίνουν σε ισχύ για όλα τα κράτη-μέλη με τη δέσμη κανονισμών του 2013 (Tow Pack), στα καθ' ημάς θα εφαρμοστούν με τον ίδιο τρόπο μόνο έπειτα από ένα τέταρτο του αιώνα (για την ακρίβεια το 2039)! Εφόσον όλα πάνε καλά και σύμφωνα με τα ισχύοντα «προγράμματα προσαρμογής» (διάβαζε λιτότητα).

Ο Σαμαράς στο τούνελ...

SotosBlog...

Ο Αντώνης Σαμαράς έδωσε στη δημοσιότητα τις προτάσεις του για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Γνωρίζω ότι ουδείς ενδιαφέρεται, αλλά συγχωρήστε μου ένα σχόλιο.
Ο Αντώνης Σαμαράς προτείνει να γίνει αναθεώρηση του Συντάγματος, με στόχο την ενίσχυση του ρόλου του Βουλευτή.
Ο Αντώνης Σαμαράς! Ενίσχυση του ρόλου του Βουλευτή!! Ο Αντώνης Σαμαράς που έχει διαγράψει από την κοινοβουλευτική του ομάδα περισσότερους βουλευτές από όσους έχει διαγράψει ποτέ κόμμα στην Ιστορία του Κοινοβουλευτισμού!!!
Ο Αντώνης Σαμαράς προτείνει να γίνει αναθεώρηση του Συντάγματος, με στόχο τη διάκριση της Εκτελεστικής από τη Δικαστική Εξουσία. Ο Αντώνης Σαμαράς! Ο προϊστάμενος του Αθανασίου!! Που τον έκραξε ο Μπαλτάκος για τα τηλεφωνήματα στους Δικαστικούς και τον έκανε ρόμπα ο Κασιδιάρης!!!
Ο Αντώνης Σαμαράς προτείνει να γίνει αναθεώρηση του Συντάγματος, με στόχο την ενίσχυση του ρόλου του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο Αντώνης Σαμαράς! Που έχει κάνει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας διαφήμιση της Πάρκερ!! Πρόεδρο-στυλό, να έχει να υπογράφει!!!
Προτείνει πολλά άλλα τραγελαφικά ο Αντώνης Σαμαράς. Το πιο τραγελαφικό είναι που προτείνει να γίνουν με αναθεώρηση του Συντάγματος πράγματα, που θα μπορούσε αν ήθελε να είχε κάνει ο ίδιος χωρίς να χρειάζεται καμιά αναθεώρηση του Συντάγματος, όπως τη μείωση του αριθμού των Γενικών Γραμματέων υπουργείων κ.α.
Ο Αντώνης Σαμαράς το έχει χάσει.
Ένας τρόπος να βρει κάποιος το χαμένο του είναι να αποταθεί στην εκπομπή της Αγγελικής Νικολούλη “Φως στο Τούνελ”, όπως είχε κάνει κάποτε ένας που είχε σκοτώσει τη μνηστή του, αλλά η Νικολούλη τον κατάλαβε.
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει και αυτός σκοτώσει ό,τι ζητάει να βρει. Περιέργως, τον Αντώνη Σαμαρά τον έχουμε καταλάβει εμείς, που δεν βλέπουμε με τον Αντώνη Σαμαρά φως στο τούνελ.

Η Βουλή της μεταδημοκρατίας ή Απλά μαθήματα αντισυνταγματικής και αντιδημοκρατικής υστερίας...

του Γιαννη Νικολοπουλου, απο το Red NoteBook...

Οι δύο τελευταίες συνεδριάσεις της Ολομέλειας της Βουλής ήταν πολλαπλώς διδακτικές και, θα έγραφα, ενδιαφέρουσες. Πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν πρωταγωνιστές υπήρξαν ο αντικομουνιστής Μπαλτάκος με τον αντισυνταγματολόγο Βενιζέλο, σε ένα καταπληκτικό τανγκό του διδύμου που κυβερνά πραγματικά αυτή τη χώρα;

Ας επιχειρήσουμε να κωδικοποιήσουμε τις καταστάσεις στις οποίες γίναμε μάρτυρες, κι ας δούμε τι παρακολουθήσαμε ως θεατές και ακροατές των ιδιότυπων αυτών μαθημάτων συνταγματικής και πολιτικής ιστορίας:
Την Κυριακή:
1) Είδαμε έναν Πρόεδρο της Βουλής (Μεϊμαράκης) να ανατρέπει την απόφαση της αμέσως προηγούμενης Προέδρου (για την ακρίβεια, προεδρεύουσας Αντιπροέδρου) της Βουλής, Μαρίας Κόλλια, σε μια λογική κομματάρχη Γκρούεζα, και όχι Προέδρου, που έχει αρθεί, λόγω του ρόλου και της ευαίσθητης θέσης του, πάνω από κομματικούς διαχωρισμούς και παραταξιακές διαιρέσεις. Πρωτοφανές και πραγματικά πρωτάκουστο, καθώς πουθενά δεν προβλέπεται τέτοιου τύπου σχέση ιεραρχίας μεταξύ των Προέδρων της Βουλής, όταν μάλιστα συντονίζουν τη συζήτηση της Ολομέλειας και αποφαίνονται επί της διαδικασίας. Η Κόλλια είχε διακόψει τη συζήτηση, όπως  όφειλε και σύμφωνα με το σωστό άρθρο του Κανονισμού, για να συνεχιστεί η συζήτηση επί της πρότασης δυσπιστίας κατά του υπουργού Οικονομικών.
2) Ο Μεϊμαράκης, λοιπόν, όχι μόνο ανέτρεψε την προηγούμενη απόφαση, αλλά επικαλέστηκε γνωμοδοτήσεις, απόψεις ή γνώμες «έγκυρων νομικών, φίλων και συναδέλφων» (προφανώς εννοούσε βουλευτών), τις οποίες υποτίθεται έλαβε, κατά τα λεγόμενά του, μετά την προηγούμενη πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ κατά της κυβέρνησης,  τον περασμένο Νοέμβριο. Απόψει και γνώμες σύμφωνα με τις οποίες, πάντα κατά τα λεγόμενά του, εντός του εξαμήνου δεν θα μπορούσε να κατατεθεί και να γίνει δεκτή νέα πρόταση δυσπιστίας ακόμη και εναντίον υπουργού, εκτός αν συνέτρεχαν αυστηρά προσωπικοί λόγοι.

Περί συνταγματικότητας και πρότασης δυσπιστίας...

 του Κωστα Στρατηλατη, απο το TVXS...

Η κίνηση της Αντιπολίτευσης κατά τη χθεσινή συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής να υποβάλει πρόταση δυσπιστίας κατά του Υπουργού Οικονομικών κ. Στουρνάρα, σύμφωνα με το άρθρο 84 παρ. 2 κ.ε. του Συντάγματος, έχει προφανώς πολιτικές διαστάσεις και μπορεί να αξιολογηθεί από οποιονδήποτε ως πολιτικά σκόπιμη ή μη, ως πολιτικά ηθική ή ανήθικη κ.ο.κ. Πέραν όμως τούτης της αξιολόγησης, το θέμα έχει ξεκάθαρα και συνταγματικές διαστάσεις και επηρεάζει τη λειτουργία του κοινοβουλευτικού συστήματος διακυβέρνησης στον τόπο μας.

Η επιλογή της Κυβέρνησης (η οποία εκφράσθηκε ιδίως μέσω της σχετικής παρέμβασης του Αντιπροέδρου της) να αναμείξει κατά τρόπο αθέμιτο επιχειρήματα ερμηνείας του Συντάγματος με ισχυρισμούς που ανάγονται στο πεδίο της πολιτικής ηθικής αποτελεί ένα ακόμη πλήγμα στους κοινοβουλευτικούς μας θεσμούς, μετά τα αλλεπάλληλα πλήγματα που αυτοί έχουν δεχθεί από τη διαρκή χρήση της πρακτικής των «μόναρθρων» νομοσχεδίων και την κατάχρηση της διαδικασίας του κατεπείγοντος για τη συζήτηση αυτών ή άλλων νομοσχεδίων στη Βουλή.
Αναλυτικά:
1. Το άρθρο 84 παρ. 2 του Συντάγματος ορίζει κατ’ αρχάς ότι η Βουλή μπορεί να αποσύρει την εμπιστοσύνη της «από την Κυβέρνηση ή από μέλος της». Δηλαδή, το Σύνταγμα εισάγει ξεκάθαρη διάκριση ανάμεσα στη διαδικασία απόδοσης πολιτικής ευθύνης στην Κυβέρνηση συλλογικά, διά της υποβολής πρότασης δυσπιστίας εναντίον της, και τη διαδικασία απόδοσης πολιτικής ευθύνης σε κάποιον από τους Υπουργούς της Κυβέρνησης ατομικά, διά της υποβολής πρότασης δυσπιστίας που στρέφεται αποκλειστικά εναντίον του.

Η ψήφος των μεταναστών και η Νέα Δημοκρατία...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Ηαπόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας επί της συνταγματικότητας της μεταρρύθμισης του δικαίου των αλλοδαπών, που επιχείρησε ο λεγόμενος νόμος Ραγκούση, δικαίως έγινε αντικείμενο έντονης νομικής και πολιτικής κριτικής. Το κύριο πρόβλημά της ήταν η σύγχυση στο σκεπτικό της δύο εντελώς ανόμοιων μεγεθών: της κοινωνικοπολιτικής διάστασης του έθνους με το νομικό ζήτημα της χορήγησης της ιθαγένειας.

Η ιθαγένεια αποτελεί το νομικό δεσμό με το κράτος και όχι πιστοποιητικό εθνικής συνείδησης. Οσοι ξένοι ποδοσφαιριστές, για παράδειγμα, την αποκτούν, δεν το κάνουν λόγω εθνικής έξαρσης, αλλά για καθαρά πρακτικούς, νομικούς λόγους.
Εν πάση περιπτώσει, η νομική κριτική της απόφασης έχει γίνει εκεί που πρέπει, δηλαδή στον ειδικό επιστημονικό Τύπο. Οι τεχνικές λεπτομέρειες της συζήτησης δεν είναι για εδώ. Η ουσία είναι ότι σε μια δημοκρατία τα δικαστήρια είναι οι αναγκαίοι φρουροί των δικαιωμάτων ακόμη και απέναντι (αν χρειαστεί) στις αποφάσεις της πλειοψηφίας. Για όλα τα άλλα θέματα, όμως, ο δήμος αποφασίζει. Ακόμη και για τον αυτοπροσδιορισμό του. Στο κάτω κάτω, το ΣτΕ δεν είναι συνταγματικό δικαστήριο. Δεν έχει συνταγματική αρμοδιότητα να ακυρώσει νόμο. Παρά την απόφασή του, λοιπόν, είναι δυνατή η νομοθετική επέμβαση με τρόπο που και το Σύνταγμα να γίνει σεβαστό, αλλά και να εξασφαλιστεί η προστασία της ανθρώπινης αξίας. Της αξίας την οποία μοιράζονται και οι Ελληνες και οι «άλλοι».
Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, λοιπόν. Η δικανική κρίση του ΣτΕ δεν μπορεί να αποτελέσει φύλλο συκής για την εγκατάλειψη μιας πολιτικής απόφασης που ευθυγραμμίζει την Ελλάδα με το δημοκρατικό διεθνές κεκτημένο. Και καλά η Νέα Δημοκρατία, η οποία από την αρχή είχε υιοθετήσει επί του θέματος τη σχετική ατζέντα της Χρυσής Αυγής. Το ότι και το ΠΑΣΟΚ κρύβεται πίσω από το επιχείρημα ότι δεν γίνεται αλλιώς, γιατί διαφορετικά κινδυνεύει το κύρος των δημοτικών εκλογών, δείχνει απλώς το πόσο βαθιά και ανεπίστρεπτη έχει γίνει η συντηρητική μετάλλαξή του.

Ο μονόδρομος για την ανάκαμψη!

Του Τάσου Πετρόπουλου*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ο «οικονομικός δογματισμός» που απαγορεύει κάθε σκέψη ανακατανομής του εθνικού εισοδήματος, με την αιτιολογία ότι κινδυνεύει η οικονομία, κυριαρχεί στην πολιτική των κυβερνήσεων από το 2010 μέχρι σήμερα.
Εν τω μεταξύ όσοι υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση πλην της παρατεινόμενης οικονομικής καταστροφής, εκλαμβάνουν ως επικίνδυνες τις διαφορετικές ιδέες και αναζητήσεις για την αντιμετώπιση της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης.

Αδιαφορούν για τη συστηματική παραβίαση όχι μόνο του Συντάγματος, αλλά και αυτών ακόμη των Συνθηκών, στις οποίες οφείλει την ύπαρξή της η σημερινή Ε.Ε.

Η τάση αυτή φαίνεται να εξαπλώνεται βαθμιαία σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η τροποποίηση του άρθρου 136 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ενωσης που έγινε την 25-3-2011 με την 2011/199/Ε.Ε. απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου έχει σηματοδοτήσει την αλλαγή τροχιάς για την ευρωπαϊκή οικονομική πορεία. Αλλαγή που θα ευνοεί την αναπτυξιακή επιτάχυνση των ισχυρότερων και τον οικονομικό εκτροχιασμό των ασθενέστερων οικονομικά χωρών.

Τα κόμματα της συγκυβέρνησης, απορροφημένα από τη σύγκρουση με ό,τι εναντιώνεται στις αδιέξοδες επιλογές τους, λησμονούν ότι οι νόμοι αποβλέπουν στην απόσπαση της ανοχής των πολιτών ώστε, με την επίτευξη κοινωνικής ειρήνης και μιας –έστω προσωρινής– κοινωνικής συνοχής, να εξασφαλίζουν τη νομιμοποίηση της κυρίαρχης εξουσίας.

Ποια κάθαρση με ακλόνητο το άρθρο 86;

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ,απο την Ελευθεροτυπια...

Πρωταθλήτρια Ευρώπης στη διαφθορά παραμένει σταθερά η Ελλάδα, κατά τη σχετική έκθεση της Κομισιόν που δημοσιεύθηκε την περασμένη Τρίτη. Την ίδια μέρα, για το απολύτως συναφές με την κρίση θέμα, ερωτήθηκε στο Στρασβούργο από σοσιαλιστές ευρωβουλευτές ο Ευ. Βενιζέλος. Και έδωσε την εξής εκπληκτική απάντηση:

«Εχουμε προβλήματα διαφθοράς; Εχουμε, ναι. Αλλά εάν δείτε, πίσω από κάθε σκάνδαλο στην Ελλάδα (...) υπάρχει, συνήθως, μια μεγάλη γερμανική εταιρεία. Η Siemens, η Man, η Ferrostaal, η Daimler Chrysler. Ποιος είναι, λοιπόν, αυτός που έχει το πρόβλημα; Γιατί το έχουμε μόνον εμείς; Το είχαμε και εμείς. Το αντιμετωπίζουμε...».
Ακριβοδίκαιος στον καταλογισμό ευθυνών, ως σύγχρονος Κάτων ο Τιμητής, αλλά και τολμητίας, αφού καταγγέλλει την κραταιά Γερμανία ότι με τους βιομηχανικούς κολοσσούς της εξαγοράζει και εκμαυλίζει τους Ελληνες αξιωματούχους και μη, μετατρέποντάς τους σε λεχρίτες, που λεηλατούν το δημόσιο ταμείο και ρημάζουν τον τόπο, ο Ευ. Βενιζέλος αποκατέστησε την τιμή μας...
Κοτζάμ αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, αρχηγός κόμματος και αυθεντικός σοσιαλιστής, άρα υπεράνω πάσης υποψίας, ήταν ο καταλληλότερος να ισχυριστεί ότι «είχαμε» (σε παρελθόντα χρόνο) το πρόβλημα της διαφθοράς, αλλά «το αντιμετωπίζουμε».
Αντε τώρα να ξέρουν οι ευρωσοσιαλιστές ότι είχαν μπροστά τους τον ιδεώδη για να τους εξηγήσει, από πρώτο χέρι, το μέγα μυστήριο πώς γίνεται στην επί δεκαετίες πρωταθλήτρια στη διαφθορά χώρα, με διαβρωμένο όλο το πλέγμα εξουσίας και εξωθεσμικής παραεξουσίας, να έχει καταλήξει στη φυλακή ένας (!) μόνον υπουργός. Και αυτός από σπόντα (μέσω... Βατοπεδίου και off shore εταιρειών) και κατά τρόπο νομικά παράδοξο: Ο Ακης Τσοχατζόπουλος καταδικάστηκε για παρεπόμενο αδίκημα (ξέπλυμα μαύρου χρήματος), καθ' ότι τα κακουργηματικού χαρακτήρα εγκλήματα είχαν παραγραφεί.

Η έρευνα του Ε.K. πρόκριμα για Εξεταστική Επιτροπή για τα μνημόνια.....

του Γιαννη Μηλιου, απο το TVXS...

Φωτογραφία: Αγγελική Παναγιώτου / FosPhotos

Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι οποιαδήποτε ειλικρινής προσπάθεια διερεύνησης του ρόλου της τρόικας στις τέσσερις υπό Μνημόνιο χώρες της Ευρωζώνης, οφείλει να διερευνήσει επίσης τον ρόλο των πολιτικά υπεύθυνων κατά τις διαδοχικές περιόδους υπαγωγής της κάθε χώρας στο καθεστώς των Μνημονίων. Ειδικότερα ως προς την Ελλάδα, είναι επιπλέον αναγκαία η εξέταση του ρόλου των εμπλεκόμενων υπηρεσιακών παραγόντων, κυρίως δε ανώτατων στελεχών της τότε Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας Ελλάδος (ΕΣΥΕ), που με μεταγενέστερες δηλώσεις τους αμφισβήτησαν τόσο την ορθότητα της στατιστικής ενσωμάτωσης των δημοσιονομικών στοιχείων για το έλλειμμα και το χρέος του 2009 όσο και τη συμβατότητά της με τις πρακτικές άλλων κρατών-μελών της Ευρωζώνης.

Εμείς στον ΣΥΡΙΖΑ θεωρούμε, συνεπώς, ότι για λόγους ηθικής και πολιτικής ευθύνης, αλλά και στοιχειώδους σεβασμού προς τον ελληνικό λαό, απαιτείται ενδελεχής έρευνα για τις συνθήκες υπαγωγής της Ελλάδας σε καθεστώς Μνημονίου τον Μάιο του 2010, η οποία θα πρέπει να περιλαμβάνει και τη διερεύνηση του ρόλου των αρμόδιων πολιτικών και υπηρεσιακών παραγόντων της περιόδου εκείνης.

Κούνια που τους κούναγε…

My Pillow Book...

Έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια από τότε που μέσα στο όνειδος κατέρρεε η θλιβερή Παπαδημοκρατία κι ένα βήμα πριν από την κάλπη, σκεφτόμασταν ότι χειρότερα δεν γινόταν. Ήταν τότε που ο Ροζ Αλέξης κάτι προσπαθούσε να ψελλίσει κι αν έστηνες αυτί, τον άκουγες μ' ενδιαφέρον, γιατί τα λόγια του απέπνεαν μια μικρή ελπίδα ότι κάτι θα μπορούσε να αλλάξει σε τούτο το κράτος των ανάλγητων δοσίλογων, των επίορκων αβδηριτών  και των πολιτικών απατεώνων.

Από τότε, που άλλοι δεν τολμήσαμε να κάνομε το μεγάλο βήμα κι άλλοι δεν πιστέψαμε ότι αυτό το κράτος της διαφθοράς, της κατάχρησης και της ηθικής κατάπτωσης μπορεί να αλλάξει από κατώτερους των περιστάσεων, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, ανακατεμένο με δάκρυα και αίμα αθώων.

Κι έγιναν τα πράγματα χειρότερα.

Αισχρή παρέλαση...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Το πρωί της περασμένης Τετάρτης, ημέρα αναλήψεως της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή τι πρωί, μέχρι το μεσημέρι και αρκετά μετά το μεσημέρι, σε ολόκληρο το κέντρο της Πρωτεύουσας Πόλεως της Ανεξάρτητης Ελληνικής Δημοκρατίας, μύριζε «ο αέρας παντού γενετήσια αστυνομική οσμή», όπως θα έγραφε και η αξέχαστη Κατερίνα Γώγου. Η πρόσβαση αδύνατη. Ούτε πεζός δεν μπορούσες να φτάσεις στην πλατεία Συντάγματος. Τι ειρωνεία! Δεν μπορούσες ούτε πεζός να φτάσεις στην πλατεία που ονοματοδοτήθηκε έτσι για να μην ξεχνάμε ότι το Σύνταγμα είναι το κέντρο, ο πυρήνας απ' όπου εκκινεί η ιδέα της Δημοκρατίας. Ακόμα και οι αποστάσεις οι χιλιομετρικές προς όλες τις κατευθύνσεις (δηλαδή, εν τω βάθει, συμβολικώς προς όλες τις απευθύνσεις) ξεκινούν από την πλατεία Συντάγματος για να φτάσουν σε κάθε άκρα Μινώα και κάθε ακραία Ήρα της ελληνικής επικράτειας.
Λοιπόν, έτσι συμβολικώς την Τετάρτη, έως αργά το μεσημέρι, δεν μπορούσες να φτάσεις στον χωροταξικό πυρήνα της Δημοκρατίας: στην πλατεία Συντάγματος. Δεν πρόκειται -και είναι η πολλοστή φορά που συμβαίνει- για ασφυκτική επιτήρηση απλώς. Πρόκειται για βαριά προσβολή εις βάρος της συμβολικής ιερότητας του πολιτεύματος. Πρόκειται για ηθική αγριότητα και αισθητικό ανασκολοπισμό της Δημοκρατίας, όταν οι συντεταγμένοι και βαριά οπλισμένοι κάποιας ορδής που προστατεύει ένα ανύπαρκτο άστυ εμποδίζουν τους πολίτες μιας χώρας που έχει όνομα, πολίτευμα και Σύνταγμα να κινηθούν με κάθε ελευθερία προς την κατεύθυνση (του άμεσου μέλλοντός τους, υπό μία έννοια) την οποία έχουν επιλέξει.
Θέλω να πω, ότι την περασμένη Τετάρτη, για ακόμα μια φορά, η Ελληνική Δημοκρατία, ο ελληνικός χώρος, η χρήση του αθηναϊκού εδάφους (αυτού του παγκόσμιου εδάφους) έσπασαν τα μούτρα τους πάνω στις ασπίδες των ένστολων συμμοριτών του Δένδια που ακκίζονται με την οπλοφορία τους επιδεικνύοντας τις κάννες των όπλων τους ως να επιδείκνυαν... και κάτι ακόμα. «Δεν περνάς». «Γιατί;» Δεν ξέρουν. Τους αρκεί ο σεξισμός της άμεσης εξουσίας, τους αρκεί η άγρια σεξουαλικότητα του βιασμού μιας κατάστασης την οποία μπορούν μονάχα να φαντασιωθούν, αλλά ποτέ να τη φαντασθούν. Καημένα παιδιά. Και το μάτι τους βαρύ. Καμωμένο από γρανίτη ψυχικής νύστας και νοητικής αεργίας. Έχουν από πίσω τη σκευή της στρατοπεδευμένης ορδής. «Δεν περνάς». Από πίσω υπάρχει ο Δένδιας, από πίσω υπάρχει ο Σαμαράς, από πίσω υπάρχει ο Μελισσανίδης, ο υψηλός κλήρος, ο υψηλός εξωθεσμικός και εσωθεσμικός ναζισμός. Δεν το ξέρουν αυτά τα καημένα παιδιά. Αυτά ξέρουν μονάχα το καταφύγιο της παρακείμενης κλούβας απ' όπου τα αμολάνε σαν λυσσασμένα σκυλιά για να εμποδίσουν, για να αποκλείσουν, για να χτυπήσουν. Αυτά ξέρουν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, αλλά δεν ξέρουν ότι θέλουν την καταστροφή τους. «Δεν περνάς». Σου το λέει και από πίσω του λάμπει κάποιος σκοτεινός ανακριτής και κάποιος σκοτεινός εισαγγελέας. Το ακκιζόμενο παιδάριο μπορεί μέσα σε μια στιγμή να σε στείλει ενώπιόν τους. Και να πει ψέματα. Έχει εκπαιδευτεί γι' αυτό. Και ξέρει ότι ο ανακριτής με τον εισαγγελέα είναι εκπαιδευμένοι να πιστεύουν νομικώς το ψέμα.
Και συ, αντί να φτάσεις στον συμβολικό πυρήνα της Δημοκρατίας που είναι η πλατεία Συντάγματος, βρίσκεσαι, αρξάμενος χειρών αδίκων, εναντίον της Δημοκρατίας, ενώπιον της άσπιλης ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης. Τα υπόλοιπα, φυσικά, ταλαιπωρούν όλες τις λογικές έννοιες, αλλά τούτο ουδόλως ενδιαφέρει τον πιστολά με το ξυρισμένο κεφάλι στην γωνία Κουμπάρη και Βασιλίσσης Σοφίας, όπως επίσης ουδόλως ενδιαφέρει όλους τους «πιστολάδες» σε όλη την κλίμακα όλων των ιδιοτήτων καταστολής, της πολιτικής δηλαδή καταστολής της δημοκρατίας.
Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι ο «χημικός» που σε ψεκάζει στους δρόμους έχει άμεση σχέση με τον «χημικό» των τοξικών ομολόγων. Η σχέση τους αυτή έχει ένα και μόνο όνομα: εξουσία. Δεν έχει να κάνει με το πολίτευμα, δεν έχει να κάνει με τη (στρεβλή), έστω, διαχείριση θεμάτων και παραθεμάτων του πολιτεύματος. Όχι. Γι' αυτούς όλους, από τον μπάτσο που σε εμποδίζει να φτάσεις στην πλατεία Συντάγματος μέχρι την παραθεσμική εκδοχή συλλογικής συγκρότησης που είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία τυπικά εκφράζεται από τον πρόεδρό της, που σε εμποδίζει να φτάσεις σε μια ολοκληρωμένη ιδέα Μεγάλης Δημοκρατίας, για όλους αυτούς το πολίτευμα έχει ένα και μόνο όνομα: Εξουσία. Αυτό είναι το πολίτευμα που εξυπηρετεί και ο μπάτσος, και ο Μπαρόζο. Και ο Σαμαράς, και ο «Χρυσαυγίτης». Και ο Φαήλος Κρανιδιώτης, και ο αργόσυρτος υπάλληλος που δεν δίνει τα στοιχεία των φοροφυγάδων. Και ο πανάκριβος Παντελής Καψής, και ο πάμφθηνος ικέτης εργασίας στη Δημόσια Τηλεόραση.
Η εξουσία λοιπόν. Το σκοτεινό κονκλάβιο. Έκλεισε τους δρόμους εύκολα, γιατί έχουμε εθιστεί στους κλειστούς δρόμους της δημοκρατίας. Γιατί έχουμε εθιστεί να ξεχνάμε πως όταν τα προβεβλημένα μέλη της δημοκρατίας χρειάζονται χιλιάδες οπλοφόρους για να κάνουν δέκα βήματα, τούτο σημαίνει ότι η δημοκρατία δεν υφίσταται. Και επομένως οι ζωές μας νομοθετούνται ερήμην μας. Θέλω να πω ότι ο μπάτσος δεν εμποδίζει, αλλά νομοθετεί. Ορίζει πώς θα ζήσεις. Όλα τα υπόλοιπα είναι μια αισχρή παρέλαση τσιρκολάνων, που διαφημίζουν μια δωρεάν παράσταση κακοποίησης της Δημοκρατίας.

Σύνταγμα...

απο τις πισω σελιδες του Μαριου Διονελλη...

Βγήκαν οι δικαστές και διαπίστωσαν πως πλήττονται τα συνταγματικά δικαιώματα των πολιτών αυτής της χώρας. 
Πλήττονται, μας είπαν, το δικαίωμα στην εργασία, στην κοινωνική ασφάλιση και στην υγεία και μας έδωσαν σε παρένθεση και τα άρθρα του Συντάγματος που τα προβλέπουν αυτά. 
Μας είπαν ότι κινδυνεύει και η αρχή της ισότητας αφού δε μοιράζονται δίκαια τα δημόσια βάρη στους πολίτες ανάλογα με τις δυνάμεις τους, και οδηγούμαστε ακόμα και στην κατάργηση του δικαιώματος της ιδιοκτησίας. Και πάλι μας έβαλαν σε παρένθεση τα άρθρα και τις σχετικές παραγράφους του Συντάγματος. 
Μας είπαν ακόμα ότι υπολειτουργεί το κοινωνικό κράτος δικαίου και αυτό απειλεί την κοινωνική συνοχή στη χώρα. 
Μας ενημέρωσαν τέλος, πως όλα τα παραπάνω δυσχεραίνουν και την ανάπτυξη της προσωπικότητας των πολιτών και προσβάλλουν την αξία του ανθρώπου, που επίσης προστατεύονται ρητά από το Σύνταγμά μας και μας έδωσαν και πάλι σε παρένθεση τα σχετικά άρθρα.
Χίλια δίκια έχουν αλλά άργησαν πολύ να μιλήσουν. Μα το χειρότερο δεν είναι αυτό. Είναι πως δεν τους ακούει κανείς, ούτε οι ίδιοι οι συνάδελφοί τους. Εξάλλου το Μνημόνιο κρίθηκε και επισήμως συνταγματικό…

Ψυχή βαθιά...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...
Η χαριστική βολή στην ΕΡΤ δόθηκε. Διά χειρός Σαμαρά, Βενιζέλου και της υπόλοιπης συμμορίας που λυμαίνεται αυτή τη στιγμή την Ελληνική Δημοκρατία. Από τα χαράματα της Πέμπτης, η φωνή της ΕΡΤ σίγησε με εντολή εισαγγελέα. Τα ΜΑΤ εισέβαλαν στο κτήριο και το άρθρο 5^Α του ελληνικού Συντάγματος, όπως και τόσα άλλα άρθρα, έπαψε να ισχύει. Και είναι πράγματι συγκλονιστικά -και να είστε βέβαιοι ότι θα μείνουν στην Ιστορία της ελληνικής και όχι μόνο, δημοσιογραφίας- τα τελευταία λόγια του Νίκου Τσιμπίδα που βρισκόταν εκείνη την, τραγική για τη χώρα, στιγμή, στα μικρόφωνα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας: «Κάπου εδώ κλείνουμε αγαπητοί ακροατές... Η φωνή της Ελληνικής Ραδιοφωνίας σιγεί! Καλή συνέχεια. Θα τα πούμε. Θα ξαναβρεθούμε... Τα μικρόφωνα αυτά κλείνουν. Ψυχή βαθιά!»
Πράγματι. Ψυχή βαθιά χρειάζεται για να αναλάβουμε, επί τέλους, όλοι μας το υπέρτατο καθήκον απέναντι στην πατρίδα μας, απέναντι στη δημοκρατία και την ελευθερία για την οποία τόσοι αγώνες έγιναν και τόσο αίμα δόθηκε από τα πιο πολύτιμα παιδιά αυτού του τόπου, την ώρα που οι πατεράδες και οι παππούδες των σημερινών κυβερνώντων, προσκυνημένοι, λείχοντας κάθε κατακτητή, προδότες, κουκουλοφόροι, διέπραξαν εγκλήματα εσχάτης αισχρότητας εις βάρος των υπολοίπων. Ψυχή βαθιά λοιπόν. Για να φέρουμε σε πέρας (γιατί κανένας άλλος δεν μπορεί) το καθήκον που μας αναθέτει το ελληνικό Σύνταγμα στην ακροτελεύτια τέταρτη παράγραφο του 120^ου και τελευταίου άρθρου του: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».

Η άλυτη αντίφαση...

Του Γιωργου Κατρουγκαλου, απο την Ελευθεροτυπια... 

Ο πρωθυπουργός επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο εγγυητής της σταθερότητας, ως ο εκφραστής και προστάτης των νοικοκυραίων. Αυτό, υποτίθεται, είναι το νόημα και των 43 σημείων της νέας προγραμματικής συμφωνίας Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Αντιμετωπίζει, όμως, μιαν άλυτη αντίφαση: οι νοικοκυραίοι εξοντώνονται από τις πολιτικές που εφαρμόζει. Ο θάνατος του εμποράκου είναι καθημερινός σε όλες τις γειτονιές της Αθήνας, ενώ κανείς δεν είναι σίγουρος ότι θα μπορέσει να σώσει από τους φόρους το σπίτι που τον κάνει νοικοκύρη και αυτή τη χρονιά.

Διέξοδος από την αντίφαση δεν υπάρχει, όσο ακολουθούνται οι ίδιες μνημονιακές πολιτικές. Αναπόφευκτα, η στρατηγική της κυβέρνησης εκτρέπεται σε δύο ατραπούς, που είναι και οι δύο επικίνδυνες για την πολιτική σταθερότητα: Αφ'ενός καλλιεργεί την ένταση, με την προώθηση της θεωρίας των δύο άκρων και την παράλληλη ενοχοποίηση της Αριστεράς και της κοινωνικής αντίστασης. Αφ'ετέρου αντιμετωπίζει όλα τα θέματα όχι με όρους ουσίας, αλλά επικοινωνίας, αδιαφορώντας μάλιστα τόσο για τις μελλοντικές συνέπειες για τη χώρα όσο και για τις σχετικές συνταγματικές εγγυήσεις.
Ετσι, π.χ., εμφανίζει τη σχιζοφρενική εικόνα να ισχυρίζεται ότι η απογραφή (προγραφή, καλύτερα) των εργαζομένων στα πανεπιστήμια, προκειμένου να τεθούν σε διαθεσιμότητα, γίνεται για να προστατευθεί η νομιμότητα και στο όνομά της απειλεί να τους θέσει σε αργία. Οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι, όμως, βρίσκονται ήδη στην έβδομη εβδομάδα απεργίας, πράγμα που εξ ορισμού συνεπάγεται τη μη άσκηση κανενός υπηρεσιακού καθήκοντος και, επομένως, ούτε του όψιμου της απογραφής. Οποιαδήποτε ποινή σε βάρος τους, συνεπώς, πολύ περισσότερο η αυτοδίκαιη θέση σε αργία, και μάλιστα δυνάμει αναδρομικής ισχύος πειθαρχικού νόμου, θα συνιστά κατάφωρη παραβίαση του Συντάγματος.

Μνημόνιο αυταρχισμού...

Γιάννης Κιμπουρόπουλος, απο την Αυγη...

Στην υπόθεση της Χ.Α. πολλά ήταν τα ακανθώδη διλήμματα που έπρεπε να αντιμετωπίσουν το πολιτικό σύστημα και η κοινωνία, ένα όμως ήταν και παραμένει το κυρίαρχο: το ξερίζωμα του νεοναζισμού ή θα αποτελέσει χρυσή ευκαιρία για έναν βαθύτατο, ριζοσπαστικό εκδημοκρατισμό του κράτους ή θα γίνει αφορμή και πρόσχημα για έναν ακόμη πιο αυταρχικό μετασχηματισμό του. Η κυβέρνηση -και δεν προκαλεί καμιά έκπληξη αυτό- επιλέγει ήδη τη δεύτερη απάντηση. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη διατύπωσε το γενικό πλαίσιο αυτής της αυταρχικής εκτροπής, εξισώνοντας περίπου κάθε μορφή διαμαρτυρίας με τη νεοναζιστική βία. Οι αναφορές του σε εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ προδιαθέτουν για νομοθετικές πρωτοβουλίες αδιάκριτης ποινικοποίησης του «γενικού φαινομένου της βίας, από το γκαζάκι μέχρι το γιαούρτι», όπως είπε χαρακτηριστικά.
Το σημαντικότερο είναι ότι το έδαφος προετοιμάζεται με συγκεκριμένες πρακτικές ενέργειες, στις οποίες σπεύδουν με παράδοξη προθυμία δικαστικές, αστυνομικές και άλλες αρχές. Οι προσαγωγές στη ΓΑΔΑ αφισοκολλητών αντιφασιστικής πορείας, οι συλλήψεις και καταδίκες μαθητών στη Λαμία και την Ηγουμενίτσα για τις καταλήψεις, η εισβολή των ΜΑΤ στο κατειλημμένο από απλήρωτους εργαζόμενους πέντε εργοστασίων κτήριο της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας, η προαναγγελία εισαγγελικής επέμβασης στην ΕΡΤ από τον αρμόδιο υφυπουργό πρέπει να εκληφθούν ως τροχιοδεικτικά πυρά για ό,τι θα ακολουθήσει. Που δεν είναι άλλο από μια α λα καρτ κινητοποίηση του «κράτους δικαίου» εις βάρος των λιγοστών και αδύναμων θυλάκων διαμαρτυρίας.

Πώς και γιατί γίνονται οι παρακολουθήσεις...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Δεν ήταν βουλευτής της αντιπολίτευσης, αλλά -προς τιμήν του- ο Αρης Σπηλιωτόπουλος που κατέθεσε ερώτηση προς τον υπουργό Δημόσιας Τάξης με το αυτονόητο ερώτημα: Πώς ήταν δυνατόν ο κοριός της ΕΥΠ να έχει καταγράψει ενοχοποιητικές συνομιλίες βουλευτών της Χρυσής Αυγής πριν από το φονικό στο Κερατσίνι;

Η κοινή λογική λέει ότι, χωρίς προφητικές ικανότητες, δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν οι διωκτικές αρχές να έχουν εξασφαλίσει δικαστική άδεια να διερευνήσουν έγκλημα πριν αυτό συμβεί. Δεν ζούμε δα ακόμη στην εποχή του Minority Report!
Αρα η ΕΥΠ προβαίνει σε αντισυνταγματικές, μαζικές, προληπτικές παρακολουθήσεις, ανάλογες με αυτές που αποκάλυψε ο Σνόουντεν στην Αμερική. Τα τηλέφωνα όλων μας (μπορεί να) παρακολουθούνται. Για πολλούς αυτό ήταν κοινό μυστικό. Οι συστημικοί συνένοχοι το ξέρουν: αν έχετε συνομιλήσει με πολιτικό για κάτι που θεωρεί σημαντικό, θα τον έχετε δει να βγάζει την μπαταρία από το κινητό του, πράγμα που υποτίθεται ότι παρέχει κάποια προστασία. Το χειρότερο όμως είναι ότι αυτή η εξαφάνιση της ιδιωτικότητας και η παράδοση όλων των πτυχών της ζωής τού καθενός στον πανοπτικό κρατικό Μινώταυρο γίνεται τυπικά νομότυπα!
Ονόμος 2225/1994 (νόμος του ΠΑΣΟΚ) επιτρέπει στην ΕΥΠ να ζητά από τον εισαγγελέα άρση του απορρήτου για λόγους εθνικής ασφάλειας, χωρίς να είναι υποχρεωμένη να αναφέρει ούτε ποιον αφορά ούτε το σκοπό της επιβολής της άρσης ούτε την εδαφική έκταση των παρακολουθήσεων ούτε καν τη διάρκειά τους. Ετσι η ΕΥΠ υποβάλλει γενικά και αφηρημένα αίτημα άρσης απορρήτου, ζητώντας -και παίρνοντας- λευκή επιταγή για ανεξέλεγκτες, αδιάκριτες παρακολουθήσεις, πράγμα που παραβιάζει ευθέως τη συνταγματική διάταξη του άρθρου 19 παρ. 1. Και αυτό, γιατί το Σύνταγμα επιβάλλει η άρση του απορρήτου να γίνεται μόνον για να αντιμετωπισθεί συγκεκριμένος κίνδυνος για την εθνική ασφάλεια.

Το Σύνταγμα του Δαρβίνου...

του Δημητρη Σεβαστακη, απο το Εθνος...

Το Σύνταγμα είναι μια βαριά και δυσκίνητη ρύθμιση που κάθεται παχουλά πάνω απ' την πραγματικότητα. Δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις νέες μορφές πειρατικής οικονομίας και εύπλαστου κράτους, τα οποία διαμορφώνονται με βία, τύφλωση και αναλγησία. Η χώρα «αποσυνταγματοποιείται» de facto, μέσα από την ιδεολογική αποσάθρωση των ελίτ και μέσα από την παρασυνταγματική πολυνομία - που πλήττει τους τίμιους και ευνοεί τους ανέντιμους. Η επόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος θα απελευθερώσει στην αοριστία μεγάλες σημασιακές και νομικές επικράτειες που θα αφορούν τα μέχρι σήμερα κοινωνικώς συμφωνηθέντα.
Οντως τα υπολείμματα αστικού κράτους αλλά και ιστορικών κληροδοτημάτων, όπως διασώζονται στις συνταγματικές πρόνοιες του Καραμανλή και του Τσάτσου, παρατίθενται ως εκθέματα μουσείου, ως μέλη στη φορμόλη. Αν το μεταχουντικό Σύνταγμα εκφράζει ορισμένες πυκνώσεις της Ιστορίας (π.χ. την άρση της πολυετούς απονομιμοποίησης του Κομμουνιστικού Κόμματος) άρα έχει ισχυρές μέριμνες για ιδεολογική ελευθερία, επίσης αν εκφράζει ορισμένα συλλογικώς αποφασισμένα αγαθά (μόρφωση, υγεία, χωροταξική ισορροπία, δημοκρατικά δικαιώματα κ.λπ.), η νέα πραγματικότητα που εμπεδώνεται αδίστακτα και επιθετικά επιβάλλει άρση αυτών των ρυθμίσεων.
«Να αφήσουμε τη ζωή και τον Δαρβίνο να αποφασίσουν ποιο απ' τα γατιά θα επιζήσει». Το Σύνταγμα προνοεί για όλους, κάποιοι όμως περισσεύουν. Σ' αυτή την ανάλγητη νέα παραδοχή, θανάτου, αποκλεισμού φαίνεται ότι θα αντιστοιχηθεί η νέα συνταγματική κατάσταση.
Είναι ενδιαφέρον ότι η Χ.Α., σφετεριζόμενη τις δομές του αστικού κράτους, γίνεται το όχημα της άρσης του.

Ο αντιφασισμός, τελευταίο στάδιο του πολιτικαντισμού...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Γ. Γερμενής το είπε καθαρά έξω από τη ΓΑΔΑ: «Ξηλώσανε την Αστυνομία και την ΕΥΠ για να καταφέρουν να μας συλλάβουν».

Ομολόγησε έτσι αυτό που όλοι γνωρίζαμε και που το επιβεβαιώνουν τόσο η πρόσφατη Εκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη όσο και το Πόρισμα του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου: η δράση της Χρυσής Αυγής δεν ήταν μόνο εγκληματική, αλλά και παρακρατική, εφ' όσον απολάμβανε όχι μόνον την ανοχή, αλλά και τη συνενοχή τμήματος του κρατικού μηχανισμού και των Σωμάτων Ασφαλείας.
Οσο και αν χαρήκαμε όλοι για το τέλος της ατιμωρησίας (δεν είναι δα και μικρό πράγμα για πρώτη, ουσιαστικά, φορά από το τέλος της Κατοχής να μπαίνουν στη φυλακή ακροδεξιά εγκληματικά στοιχεία), πρέπει ψύχραιμα να δούμε τόσο τις πολιτικές όσο και τις συνταγματικές πλευρές του δράματος. Το πρώτο προφανές συμπέρασμα είναι ότι το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο υπερεπαρκούσε για την αντιμετώπιση της παράνομης δράσης της Χρυσής Αυγής και, συνεπώς, οι ευθύνες της κυβέρνησης για τη μη έγκαιρη ενεργοποίησή του είναι μεγάλες. Οι ευθύνες αυτές δεν ξεπλύθηκαν ούτε με την όψιμη κινητοποίησή της, γιατί οι τελευταίες ενέργειές της κρύβουν όχι μόνο έναν ακραίο πολιτικαντισμό, αλλά και μια επικίνδυνη λογική παραμερισμού του Συντάγματος.
Ο πολιτικαντισμός φάνηκε στις δηλώσεις του πρωθυπουργού περί σταθερότητας, λίγο πριν από την αναχώρησή του στην Αμερική. Ξεχνώντας το «κλείσιμο του ματιού» στη Χρυσή Αυγή του προηγούμενου διαστήματος (που του το καταμαρτύρησε μέχρι και ο υπεύθυνος Επικοινωνίας του ΠΑΣΟΚ) επιχείρησε να εμφανισθεί ως εγγυητής της ασφάλειας και των θεσμών.

Η Βία ήταν αδελφή του Κράτους (Θεογονία)....

Στάθης στον eniko.gr...

«Καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», είπε ο συνταξιούχος στον κ. Σαμαρά που του περιέκοψε βιαίως τη σύνταξη. «Καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», λέει ο άνεργος στον κ. Σόιμπλε ο οποίος του έκανε βιαίως τη ζωή αβίωτη.

«Καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», είπε σε όλους τους εκείνος που έθεσε βιαίως τέλος στη ζωή του κι έφυγε. Στουρνάρας, Βενιζέλος και Κουβέλης «καταδικάζουν τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» εκτός απ’ τη βία που άσκησαν και ασκούν οι ίδιοι εναντίον παιδιών που υποσιτίζονται, ασθενών που δεν τους «αντέχει η οικονομία» τα νέα αενάως μέτρα κι άλλων 7.000.000 Ελλήνων που δεν έχουν τα δέοντα για να αγοράζουν ούτε τα στοιχειώδη τρόφιμα.

Η βία υπάρχει - μάλιστα στον σύγχρονο κόσμο η βία είναι αποκλειστικό προνόμιο του κράτους (αστικού ή σοσιαλιστικού), με μόνη υποχρέωσή του να ασκεί αυτή τη βία νομίμως - με βάση τους θεσμούς και τους νόμους. Τα κράτη έχουν το αποκλειστικό προνόμιο της άσκησης βίας, μόνον αυτά, μέσα απ’ τους θεσμούς, μπορούν να προσάγουν, να διώκουν, να καταδικάζουν, να υποχρεώνουν σε φορολόγηση, σε στράτευση και πλήθος άλλων που οι περισσότεροι, αν δεν τα εκλάμβαναν ως υποχρεώσεις ή καθήκοντα, θα τα απέφευγαν.

Τι γίνεται όμως όταν ένα κράτος διά της κυβέρνησής του παραβιάζει το ίδιο του το Σύνταγμα και ασκεί βία εναντίον των πολιτών παρά το γράμμα του και το πνεύμα του; Τι γίνεται όταν ένα κράτος, αντί να προστατεύει τους πολίτες του, τους καταδιώκει κατ’ εντολή άλλων; (Τρόικας, τραπεζών κ.τ.λ.)

O κίνδυνος ...του «γατοπαρδισμού» για μια κάποια Αριστερά...

Στάθης Λουκάς,απο την Αυγη...

« Αν θέλουμε όλα να μείνουν όπως είναι, είναι ανάγκη όλα ν' αλλάξουν»
«Il Gattopardo" του Giuseppe Tomasi di Lampedusa
Το λογοτεχνικό αυτό δημιούργημα - σημαντικό για την ιταλική λογοτεχνία, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων - ασχολείται με το πέρασμα μιας ιστορικής εποχής, δηλ. της προσάρτησης του Βασιλείου των Δύο Σικελιών (μέρος της Ν. Ιταλίας και Σικελία) στο υπό διαμόρφωση σύγχρονο Ιταλικό Κράτος και με τις αντιδράσεις της καθεστηκυίας τάξης.
Με βάση αυτό το μυθιστόρημα, ο Luchino Visconti γύρισε την ομώνυμη κινηματογραφική ταινία, με πρωταγωνιστές τον Burt Lancaster, την Claudia Cardinale. και τον Alain Delon. Για να καθησυχάσει τις ανησυχίες του θείου του πρίγκιπα της Σαλίνα (Burt Lancaster ), ο ανιψιός του Τανκρέντι (Alain Delon) - που είχε προσχωρήσει στην καινούργια πολιτική πραγματικότητα - του λέγει «Αν θέλουμε όλα να μείνουν όπως είναι, είναι ανάγκη όλα ν' αλλάξουν».
Σύμφωνα με την έγκυρη εγκυκλοπαίδεια Τρεκάνι, με τον όρο Γατοπαρδισμός χαρακτηρίζεται: η συμπεριφορά (που παραδοσιακά ονομάζονταν μεταμορφισμός) εκείνου που είχε ευνοηθεί, ή είχε αποκτήσει προνόμια από την προηγούμενη κατάσταση, και προσαρμόζεται στην καινούργια κατάσταση προσποιούμενος ότι είναι πρωταγωνιστής ή παράγοντας της νέας κατάστασης, για να διατηρήσει τα προνόμια του ή τη θέση εξουσίας.
Θα περίμενε κανείς ότι μετά την αποχώρηση - της Δημ.Αριστ.- από την κυβέρνηση θα γινόταν μια συστηματική και βασανιστική προσπάθεια να εντοπισθούν τα κριτικά σημεία που οδήγησαν σ' αυτή την προδιαγραμμένη κατάληξη.