Να, έτσι θα αλλάξουμε τον κόσμο…

Μηλιώνη Δέσποινα, EcoLeft...

Πώς θα αλλάξουμε, σκέφτομαι, αυτόν τον κόσμο; Πώς θα καταφέρουμε να ξεσηκώσουμε αυτούς τους ανθρώπους που τίποτα να χάσουν πια δεν έχουν, αλλά παραμένουν στα σπίτια τους σαν ποντίκια φοβισμένα; Πώς θα τους δείξουμε πως ο εργάτης, ο άνεργος, ο αγρότης, ο εκμεταλλευόμενος από άλλο άνθρωπο έχει τη δύναμη όλη κρυμμένη στα χέρια του; Πώς θα του θυμίσουμε ότι τα πάντα με αγώνες κερδήθηκαν;

Γκάντι: «Πρέπει εσύ να αποτελείς την αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο». Ο κόσμος θα αλλάξει, όταν εσύ αλλάξεις. Όταν πάψεις να αναζητάς να βολευτείς σε μια δουλίτσα και δώσεις το πρόσωπό σου στην αλληλεγγύη, στη δικαιοσύνη, στον αγώνα για την ανατροπή. Τότε ένα βήμα θα έχει ήδη γίνει για την καλυτέρευση της ζωής. Η δράση θα είναι το μότο σου. Δε θα υπάρχει πλέον ευθύνη ατομική αλλά μονάχα συλλογικότητα. Το πρόβλημα του διπλανού σου θα είναι και δικό σου πρόβλημα και ως τέτοιο θα το αντιμετωπίζεις. Το φυσικό περιβάλλον θα είναι το σπίτι σου και ως τέτοιο θα το προστατεύεις. Ιδέες όπως η ανακατανομή του εισοδήματος και η εξάλειψη της φτώχειας πρέπει να είναι κυρίαρχες. Όταν αποφασίσεις να οργανωθείς, να διδάξεις και να διδαχθείς, τότε θα επηρεάσεις και άλλους να ακολουθήσουν το παράδειγμά σου κι αυτοί θα επηρεάσουν κι άλλους κι άλλους κι άλλους…

Μπρεχτ: “Άλλαξε τον κόσμο, το χρειάζεται. Κι όταν τον αλλάξεις, άλλαξε τον αλλαγμένο κόσμο”! H προσπάθεια και μόνο να αλλάξεις τον κόσμο προς το ιδανικότερο είναι ένα βήμα προς την αλλαγή του. Η επιμονή, από την άλλη μεριά, είναι, ίσως, το κλειδί της επιτυχίας. Οι μικρές αλλαγές δεν είναι εχθρός των μεγάλων αλλαγών (όπως πολλές φορές υποστηρίζεται), αλλά συμβάλλουν στην επίτευξη του τελικού στόχου. Βήμα, βήμα. Σκαλοπάτι, σκαλοπάτι. Κι όταν το όνειρο γίνει πραγματικότητα, ο αγώνας δε σταματά. Σίγουρα υπάρχουν πολλά ακόμα για τα οποία αξίζει να αγωνιστείς. Σίγουρα ο κόσμος μπορεί να γίνει δικαιότερος. Ακόμα και σήμερα που η απόγνωση έχει καταβάλει τον ελληνικό λαό, οι συσχετισμοί υπάρχουν. Έφτασε η στιγμή που η αλλαγή είναι αναπόφευκτη. Αλλαγή κυβερνητικής πολιτικής, πολιτικών προσώπων, τρόπου σκέψης και αντιμετώπισης των πραγμάτων. ΄΄Και ποια είναι η πιο αψηλή εντολή; Ν’ αρνηθείς όλες τις παρηγοριές-θεούς, πατρίδες, ηθικές, αλήθειες – ν’ απομείνεις μόνος και ν’ αρχίσεις να πλάθεις εσύ, με μοναχά τη δύναμή σου, έναν κόσμο που να μην ντροπιάζει την καρδιά σου…΄΄ (Νίκος Καζαντζάκης).

Πάμπλο Νερούντα: ΄΄Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει το βήμα του, όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δε μιλάει σε όποιον δε γνωρίζει΄΄. Αν δεν επιδιώκουμε τη βελτίωση του εαυτού μας και στη συνέχεια του κόσμου μας, απλά αργοπεθαίνουμε. Δε ζούμε, υπάρχουμε. Αναλωνόμαστε σε ανούσιες πράξεις που δίνουν την περιστασιακή ψευδαίσθηση της πληρότητας.

Για να αλλάξουμε τον κόσμο επιβάλλεται να τον κατανοήσουμε πρώτα και για να κατανοήσουμε πρέπει να μάθουμε, να διαβάσουμε. Πρέπει να μάθουμε για τις επαναστάσεις σε όλο τον κόσμο. Τόσες πολλές οι γνώσεις. Τόσα πολλά πρέπει να διαβάσουμε. Πρέπει να κατανοήσουμε βαθιά τη ρίζα του φασισμού και το φαινόμενο της συντηρητικοποίησης του ανθρώπου σε κάθε κρίση από την οποία πλήττεται. Μόνο έτσι θα του βάλεις το μαχαίρι βαθιά στο κόκκαλο. Mόνο έτσι θα αναδείξεις πόσο ζωώδης είναι η πράξη της δολοφονίας ενός ανθρώπου στη μέση του δρόμου των Πετραλώνων, με μοναδική αιτία την εθνικότητά του. Η απάντηση σε κάθε πρόβλημα είναι η πραγματική παιδεία του λαού. Παιδεία που η αριστερά οφείλει να προσφέρει και να παρέχει για να έρθει στη συνέχεια και η ιδεολογική διαμόρφωση. Aυτό είναι επιτακτική ανάγκη τη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία που μεγάλο μέρος του λαού επιλέγει να στραφεί στην αριστερά.

Να, έτσι λοιπόν θα αλλάξουμε τον κόσμο. Δεν το λέμε εμείς. Μας τα έχουν πει άλλοι εδώ και χρόνια. Αυτό που μένει είναι να ανοίξουμε την καρδιά και το μυαλό μας, ώστε να τα ακούσουμε.

*Μηλιώνη Δέσποινα, εκπαιδευτικός πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Κάποια μέρα θα χρειαστεί και να μισήσεις!

Μαζεστιξ, Τοιχο - Τοιχο...

Αυτός ο λόγος καρφώθηκε σα σφαίρα στο μυαλό μου πριν 15 χρόνια περίπου, όταν τον πρωτοάκουσα.
Τότε παίδευα το μυαλό μου να τον καταλάβω, αλλά αρνιόμουν.
Είναι ο λόγος ενός μεγαλύτερου που απευθυνόμενος στον ανέμελο νεαρό του εξηγεί πως δεν είναι τα πάντα δεδομένα.
Πως όλα κατακτώνται με πάλη και διατηρούνται με ακόμη περισσότερη πάλη.
Γιατί κάποιος άλλος θέλει να σου το πάρει. 
Ποιο; Οτιδήποτε σου δίνει ζωή.
Το παιχνίδι ή το παγωτό όταν είσαι μικρός.
Τη γκόμενα όταν μεγαλώσεις λιγάκι.
Τη δουλειά, το σπίτι και την αξιοπρέπεια όταν μεγαλώσεις περισσότερο.



Και πώς να παλέψεις αν δε μισήσεις;
Θυμάμαι πόσο εντύπωση μου έκανε όταν ο Πύρρος Δήμας πριν ανέβει στον αγωνιστικό χώρο να σηκώσει τα επαχθή βάρη του, ο προπονητής του τον χαστούκιζε.
Για να τον τσαντίσει. Για να νιώσει μίσος και να βρει τη δύναμη να παλέψει με το ανίκητο βάρος.

Έτσι λοιπόν, αυτός ο σοφός μου είπε τότε, ότι όταν κάποτε θα δω πως όλα αυτά που μου λέει είναι αλήθεια, θα με περιμένει σκληρή δουλειά.
Μου είπε να παλέψω τώρα για να επιζήσω, γιατί έξω απ' το σπίτι είναι η πραγματική ζωή.
Εκεί έξω που ο άνεμος αγριεύει, μακριά από τη θαλπωρή των τεσσάρων τοίχων του σπιτιού της οικογένειας.
Εκεί έξω, που το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.
Και πρέπει ή να γίνεις μεγάλο ψάρι ή παραμένοντας μικρό, να βρεις τρόπους να επιβιώσεις, αποφεύγοντας το μεγάλο.

Αλλά θα 'ρθει κι η μέρα που θα χρειαστεί και να τα βάλεις με αυτό το μεγάλο ψάρι.
Γιατί η τροφή πια δε θα φτάνει για όλους.
Και ή το μεγάλο θα φάει την τροφή, μαζί κι εσένα, ή θα εξουδετερώσεις το μεγάλο για να μοιραστείς την τροφή μαζί με τα υπόλοιπα ψάρια.
Ή το μεγάλο ψάρι θα ζήσει ή εσύ.
Και γι' αυτό πρέπει να παλέψεις.
Και για να παλέψεις πρέπει να μισήσεις.
Αλλιώς θα χάσεις.

Τι να μισήσεις όμως;
Το μεγάλο ψάρι; Τα άλλα μικρά ψάρια που το γυροφέρνουν, γυρεύοντας καλύτερη μεταχείριση;
Όχι! Να μισήσεις το φόβο, τη δειλία, την αδικία, την πλεονεξία.
Και θα χρειαστεί να μισήσεις και τους φορείς αυτών.
Ναι, δεν είναι ντροπή να μισήσεις αυτόν που μπαίνει εμπόδιο στην ευημερία των πολλών.
Αυτός έχει ήδη μισήσει τον εαυτό του.
Εσύ δεν κάνεις τίποτα παραπάνω, παρά μόνο να τον αντιμετωπίσεις όπως αυτός επέλεξε.

Ναι, το ξέρω, δεν είναι τόσο όμορφα και ουτοπικά όλα αυτά. Ο Γκάντι θα με μάλωνε.
Αλλά η σκληρή αλήθεια του κόσμου είναι ότι κατά περιόδους δημιουργούνται στρατόπεδα.
Και αναγκάζεσαι να επιλέξεις στρατόπεδο.
Και καταλαβαίνεις τότε πως όλες αυτές οι θεωρίες αγάπης που αναμάσαγες ήταν πολύ ωραίες για να είναι αληθινές. Χρησιμεύουν ως υπόβαθρο για τη σκέψη και το χαρακτήρα σου.

Αλλά αν παραμείνεις σ' αυτές τις θεωρίες, δεν είναι γιατί αγαπάς, αλλά γιατί φοβάσαι.
Φοβάσαι να νιώσεις αυτό που θα σε σύρει στη μάχη και τότε απλώς περιμένεις απ' τους άλλους να παλέψουν γι' αυτό που εσύ φοβάσαι να πολεμήσεις.
Και περιμένεις με απέραντο αίσθημα δικαίου να δρέψεις τους καρπούς της νίκης, παρέα μ' εκείνον που πολέμησε.

Η αλήθεια είναι πως ο σοφός που σας έλεγα, με είχε προειδοποιήσει.
"Πάλεψε τώρα να επιζήσεις, έξω απ' το σπίτι ο άνεμος αγριεύει.
Κανείς δε σου 'μαθε ποτέ πως κάποια μέρα θα χρειαστεί και να μισήσεις.
Έτσι, η αγάπη σου είναι φόβος, ζωή απ' τους άλλους έμαθε να κλέβει"!
Αυτός ο σοφός, που τον λέγαν Παύλο...

Κάποτε θα δεις πως όλα είν' αλήθεια
σκληρή δουλειά σε περιμένει
γευόσουνα τα λόγια που
από το στόμα σου μοιάζανε παραμύθια
τώρα το τελευταίο παιχνίδι
μες στο δωμάτιό σου αόρατο ανασαίνει

Μονάχη στέκεσαι στο δρόμο
τον άνθρωπο κοιτάς με τρόμο
και ψάχνεις τον μπαμπά σου
πάνω του να βρεις
στην τύχη ψάχνεις προστασία
γαντζώνεσαι σαν ικεσία
παράσιτο στην δύναμη άλλων
ν' αρπαχτείς

Πάλεψε τώρα να επιζήσεις
έξω απ' το σπίτι ο άνεμος αγριεύει
κανείς δε σου 'μαθε ποτέ
πως κάποια μέρα θα χρειαστεί και να μισήσεις
έτσι η αγάπη σου είναι φόβος
ζωή απ' τους άλλους έμαθε να κλέβει

Οι μνήμες σου καπνοί στο δρόμο
μπερδεύεις κλέφτη από αστυνόμο
κι όμως πουλάς στην τύχη κάθε σου στιγμή
γυρνάει σβούρα το κορμί σου
μιλάς και χάνεις τη φωνή σου
και δεν υπάρχει πια κανείς για να σου πει