Ο δικαστής ο Μπερντ...

του Μαζεστιξ, απο το Ιστολογιο Τοιχο - Τοιχο....

Τελικά στην Ελλάδα είναι νόμιμο να γαμάς τη ζωή όλων των Ελλήνων, εκτός της πολύτιμης ζωής των μπάτσων και των δικαστών. Εδώ που τα λέμε, αν οι μπάτσοι είναι οι μπράβοι της εξουσίας, οι δικαστές είναι οι διαιτητές του ματς μεταξύ εξουσίας και πολιτών.

Αυτοί "σφυρίζουν" και αποφασίζουν τι είναι κανονικό και τι αντικανονικό.
Άρα οι παράγοντες τους έχουν ανάγκη.
Κι αφού τους έχουν ανάγκη, τους καλοπιάνουν.
Και φυσικά οι πλουσιότεροι και δυνατότεροι παράγοντες έχουν μεγαλύτερη ευχέρεια να επηρεάσουν τους "διαιτητές".
Κι αυτοί οι παράγοντες είναι οι παράγοντες της εξουσίας.
Μα οι "παράγκες" έτσι χτίζονται!
Οι παράγοντες σκάνε μπόλικο χρήμα σους διαιτητές, τους προστατεύουν από κάθε "κακοτοπιά" και γι' αντάλλαγμα ζητούν μονάχα να σφυρίζουν ό,τι "αρμόζει", ωστε να έρθει το αποτέλεσμα που επιδιώκουν.

Έτσι κάνουν και οι κυβερνήσεις με τους δικαστές.
Δηλαδή, ο δικαστής για να κλείσει τα μάτια του μπροστά στην παρανομία και για να μη βγάλει άχνα και... "ενοχλητικές αποφάσεις", θα πρέπει να 'χει το στόμα μπουκωμένο!
Με στόμα μπουκωμένο απ' τα φράγκα, δέχεται να λερώσει τα χέρια του και να βγάλει τις αποφάσεις που βολεύουν.

Ο αριστερός και τα λιοντάρια!

του Μαζεστιξ, απο το Ιστολογιο Τοιχο - Τοιχο...

 

Τον αριστερό τον τρομάζει το πλήθος. Εύλογα, θα έλεγε κανείς, καθώς έχει συνηθίσει μια ζωή να αποτελεί μια μικρή μειοψηφία που διαμαρτύρεται στην πλειοψηφία που κυβερνά.
Και τώρα που ο κύριος φορέας της αριστεράς έχει πια πλήθος... τι γίνεται;

Έχοντας συνηθίσει ο αριστερός στην ιδέα των "λίγων και καλών", σήμερα προσβάλλεται η αισθητική του από την άμορφη μάζα του ετερόκλητου πλήθους που τον περιβάλλει πλέον.
Όταν μια ζωή κριτίκαρε τους υπόλοιπους για τα πεπραγμένα τους κι αυτός στεκόταν άσπιλος κι αμόλυντος, σήμερα σοκάρεται που κριτικάρεται και αναγκάζεται να απολογείται κι αυτός και, όντας άμαθος σ' αυτά, δεν μπορεί να το διαχειριστεί και ψάχνει διέξοδο διαφυγής.
Και, πριν καλά-καλά προλάβει να φέρει την αριστερά στην κυβέρνηση, έχει ήδη αρχίσει να βάζει πλώρη για το επόμενο "καταφύγιο των λίγων και καλών".

Αυτήν την τάση θα μπορούσαν να την ερμηνεύσουν καλύτερα οι ψυχολόγοι.
Εγώ, απ' την πλευρά μου, θα μιλήσω -από συμπεριφοριστική και αριστοτελική άποψη- για εθισμό σ' αυτήν τη συμπεριφορά.
Ο αριστερός έχει εθιστεί στη λογική του "φτωχού πλην τίμιου" και επομένως μοιάζει με τον... τσιγγάνο που αρνείται να μπει στο οροφοδιαμέρισμα που του χαρίστηκε και προτιμά να στήνει έξω απ' την πολυκατοικία ένα τσαντίρι, για να νιώσει πιο οικεία!
Και βίλα να του δώσεις... εκείνου σκηνή τραβάει η ψυχούλα του!
Έξις δευτέρα φύσις...

Αμετανόητοι "γονείς"...

Του Μαζεστιξ, απο το Ιστολογιο Τοιχο - Τοιχο...

 

"Το μήλο κάτω απ' τη μηλιά θε πέσει", λέγαν οι παλιοί.
Ο πατέρας του χρυσαυγίτη Γιώργου Φουντούλη, που δολοφονήθηκε πριν μερικούς μήνες εν ώρα... κομματικής υπηρεσίας, κατεβαίνει υποψήφιος στις ευρωεκλογές με τη Χρυσή Αυγή.
Ταυτόχρονα, η μητέρα του Αλέξανδρου Γέροντα, που τραυματίστηκε σοβαρά εκείνο το βράδυ και χαροπάλευε για καιρό (αλλά μάλλον τη γλιτώνει τελικά), κατεβαίνει υποψήφια με το συνδυασμό "Εθνική Αυγή".

Όταν πληροφορήθηκα αυτά, κατάλαβα αυτό που υποψιαζόμουν εξαρχής για τα παιδιά που πυροβολήθηκαν:  ότι δεν παρασύρθηκαν από καμία μόδα, δεν προσηλυτίστηκαν από κανέναν περίεργο. Απλώς έτσι μεγάλωσαν. Οι γονείς τους είναι χειρότεροι απ' αυτούς.
Γιατί είναι χειρότεροι;
Γιατί απλούστατα, αν τα παιδιά τους είχαν το ελαφρυντικό της άγνοιας κινδύνου, αυτοί δεν έχουν κανένα. Διότι είναι οι γονείς των παιδιών που σκοτώθηκαν (ή κινδύνευσαν να σκοτωθούν) σε τόσο νεαρή ηλικία, χαραμίζοντας τα νιάτα τους και τα χρόνια που είχαν μπροστά τους εξαιτίας της προσήλωσής τους στη Χρυσή Αυγή.

Δεν ήταν θύματα κάποιου ατυχήματος. Έκαναν μια επιλογή ζωής που αποδείχτηκε και επιλογή θανάτου.
Επέλεξαν να ενταχθούν σε μια συμμορία η οποία -προφανώς ήξεραν πως- δολοφονεί, βιάζει, κακοποιεί, βασανίζει, εκβιάζει, τραμπουκίζει, εκφοβίζει άλλους ανθρώπους, επειδή έτσι της γουστάρει.
Έκαναν λοιπόν μια επιλογή αίματος και δυστυχώς για τους ίδιους, πλήρωσαν την επιλογή αυτή με το ίδιο τους το αίμα.
Ακόμη κι αν οι συγκεκριμένοι δε συμμετείχαν σε καμία από τις "δράσεις" (sic) της Χρυσής Αυγής, ήταν τουλάχιστον τσιλιαδόροι, όπως τη νύχτα της επίθεσης εναντίον τους.

Κι εσύ τέκνον... Ρούτε;

του Μαζεστιξ...

Η δικαίωση του βασικού μας επιχειρήματος όλα αυτά τα χρόνια έφτασε μέσω... Ολλανδίας!
Τι συνέβη;
Ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας, Μαρκ Ρούτε, όπως αποκαλύφθηκε χθες σε εφημερίδα της χώρας, απείλησε το 2012 την Ε.Ε. με έξοδο της χώρας του από την Ευρωζώνη,
μη αποδεχόμενος το "Πανευρωπαϊκό Μνημόνιο" που σέρβιρε τότε η πολιτική ηγεσία της Ε.Ε.!
Επρόκειτο για ένα σχέδιο "μεταρρυθμίσεων" (sic) σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. το οποίο θα έπαιρνε μορφή σύμβασης, σα να λέμε "πανευρωπαϊκό μνημόνιο" δηλαδή!
Αλλά, μεταξύ άλλων, ο Ολλανδός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε το αρνήθηκε, εκβιάζοντας  μάλιστα με αποχώρηση της χώρας του από την Ευρωζώνη!

Και να σας πληροφορήσω;
Δε βούλιαξε η Ολλανδία ακόμη!
Δεν της επιτέθηκαν τεθωρακισμένα ούτε βομβαρδίστηκε!

κι έχει η πλάση... πορτοκαλίσει!

του Μαζεστιξ...

 

Μαύρα πιόνια ή άσπρα πιόνια, το μόνο βέβαιο είναι ότι "τρώγονται" και τα δύο, ώσπου να γίνει η τελική μονομαχία των βασιλιάδων, των βασιλισσών, των πύργων, των αλόγων και των αξιωματικών στο σκάκι.
Είτε κερδίσει ο μαύρος είτε ο άσπρος βασιλιάς, τα πιόνια συνήθως έχουν εξοντωθεί όλα, και τα άσπρα και τα μαύρα.
Κι όσα -λίγα- δεν εξοντωθούν, μετά το ρουά-ματ, πιάνονται αιχμάλωτα απ' το νικητή.

Κάπως έτσι νιώθω καθώς ενημερώνομαι αυτές τις μέρες για τις εξεγέρσεις στην Ουκρανία και τη Βενεζουέλα.
Όπως περίπου ένιωθα και για τη Συρία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη.

Στην Ουκρανία το καθεστώς είναι ακραίο, σκληρό ολιγαρχικό, ελέγχεται από κάτι μαφιόζους συνεργάτες του Πούτιν.
Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν με το που ελήφθη η απόφαση για μονομερή διακοπή της ενταξιακής πορείας της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αμέσως ξεχύθηκαν στους δρόμους χιλιάδες πολίτες που βλέπουνσ το πρόσωπο του καθεστώτος μια απάνθρωπη εξουσία και εναποθέτουν τις ελπίδες τους (και πού να 'ξεραν...) στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η Ε.Ε. και οι Η.Π.Α σιγοντάρουν, με όποιον τρόπο μπορούν, το ξέσπασμα εμφυλίου πολέμου στη χώρα.

Η πιο μεγάλη ροχάλα της Ιστορίας...

του Μαζεστιξ, απο το Ιστολογιο Τοιχο - Τοιχο...

Μια από τις πιο συγκλονιστικές αφηγήσεις της σύγχρονης ελληνικής
ιστορίας -και ενδεχομένως η πιο συγκλονιστική- είναι η σκηνή που, ενώ η Σμύρνη καίγεται,

οι πρόσφυγες (πλέον) τρέχουν αλλόφρονες να σωθούν από τη φωτιά και το
σπαθί των Τούρκων πίσω τους και προσπαθούν, με όσες δυνάμεις τους έχουν
απομείνει, να πιαστούν από τα ιταλικά και γαλλικά πλοία που πλέουν
εκείνη τη στιγμή στον όρμο της Σμύρνης.

Και, ενώ τα παιδιά την ώρα της Ιστορίας στο σχολείο συνήθως ξύνονται,
όταν διδάσκεται εκείνο το σημείο πάντα αναστατώνονται και
ανατριχιάζουν, ιδίως την ώρα που ο δάσκαλος τους εξιστορεί πως, ενώ οι
πρόσφυγες απλώναν τα χέρια τους και προσπαθούσαν να σκαρφαλώσουν στα
πλοία, οι βάρβαροι, απολίτιστοι και απάνθρωποι ναυτικοί της Γαλλίας και
της Ιταλίας, τους έκοβαν τα χέρια κι οι πρόσφυγες πέφταν στο νερό και πνίγονταν.

Πάντοτε το ερώτημα των μικρών μαθητών είναι "γιατί κυρία το κάνανε αυτό; δεν είναι πολύ απάνθρωπο;"... και η δασκάλα τί να πει για τη βαρβαρότητα; Πώς να την περιγράψει;

Ο Τσίπρας ρισκάρει! Εμείς;;;

του Μαζεστιξ...

Ο Τσίπρας μας πέταξε τη σπίθα που τόσο περιμέναμε.
Δε λέω για την πρόταση μομφής. Λέω για το κάλεσμα αντικυβερνητικής συγκέντρωσης στο Σύνταγμα την ώρα της διαδικασίας της παροχής ψήφου εμπιστοσύνης.
Έριξε τη σπίθα.

Για να γίνει, όμως, η σπίθα φωτιά και λάβρα που θα κάψει την κυβέρνηση του αίσχους, θα πρέπει εμείς να ἐχουμε φλόγα μέσα μας.
Να 'χουμε φλόγα που συνταράσσει τα σωθικά μας και όχι κόκα-κόλα που συνοδεύει τον καναπεδάτο εαυτό μας.

Ο Τσίπρας ρισκάρει. Κάνει χοντρό παιχνίδι.
Η κίνησή του είναι υψηλού ρίσκου και το ξέρει.
Ξέρει πως αν δεν ανταποκριθούμε στο κάλεσμα για μια τεράστια αντικυβερνητική διαδήλωση, τότε το πλήγμα θα είναι τεράστιο και βαθύ και με μακροπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες για όλους όσοι τίθενται ενάντια στη μνημονιακή πολιτική.
Δηλαδή, μια αποτυχημένη -σε κόσμο- συγκέντρωση θα δώσει εύλογα το επιχείρημα στην κυβέρνηση πως "Ορίστε! Τρεις κι ο κούκος! Δε σας ακολουθεί κανείς! Ο λαός, διά της αποχής του, εμάς αποδέχεται!"
Και θα 'χει απόλυτο δίκιο η κυβέρνηση τότε.

Αφήστε τη μιζέρια! Χαρείτε κι απαιτήστε!

του Μαζεστιξ...

Η Χρυσή Αυγή στη φυλακή είναι πολύ μεγάλη νίκη.
Ας αφήσουμε τις γκρίνιες και τις μιζέριες!
Ο ένας απ' τους δύο κινδύνους για τη ζωή μας (ο άλλος είναι η κυβέρνηση) είναι στριμωγμένος στα σκοινιά κι εμείς, αντί να χαρούμε και να ανακουφιστούμε γι'αυτό, φιλοσοφούμε και φοβόμαστε μήπως... έρθει κι η σειρά μας!
Αυτή είναι μια ιδιαίτερα φοβική στάση, την οποία διόλου δε συμμερίζομαι.

Τώρα που κι η τελευταία γριούλα στο χωριό, που νόμιζε πως οι Χρυσαυγίτες είναι κάτι μπρατσωμένα και ντόμπρα παιδιά έτοιμα να τη σώσουν από τους κάθε λογής "κακούς", παρότι λιγάκι... οξύθυμα, τώρα λοιπόν που μαθαίνει πως αυτά τα "ντόμπρα παιδιά" τα αρπάζανε από εφοπλιστές, παίρνανε μεροκάματο για να χτυπούν απεργούς και μετανάστες, πουλούσαν προστασία σε μαγαζιά και εκβίαζαν μαγαζάτορες, ήταν ΚΥΠατζήδες και κανανε μπίζνες με... Πακιστανούς, είναι μια μεγάλη ευκαιρία να τελειώνουμε με τη Χρυσή Αυγή.
Τώρα που αποκαλύπτεται πως οι... "ερχόμαστε και η Γη θα τρέμει" είναι τόσο ΚΟΤΕΣ που στη σύλληψη σύσσωμης της ηγετικής ομάδας, εμφανίστηκαν μόνο 100 νοματαίοι για να την υπερασπιστούν, είναι ευκαιρία να αποδείξουμε παντού το πόσο φοβισμένοι είναι!
Πόσο λίγοι και πόσο χέστες είναι!
Αυτοί είναι που "θα... πάρουν την Πόλη";
Αυτοί, αν δεν έχουν τη στήριξη της Ασφάλειας και αστυνομική συνοδεία, δεν κατεβαίνουν ούτε στο περίπτερο!

Πέτα το κινητό απ' το μπαλκόνι! Και ξαναζήσε...

Μαζεστιξ...

Υπήρχε ζωή πριν το κινητό;

Οπωσδήποτε πολλοί άνθρωποι κάτω των 30 θα δυσκολευτούν να απαντήσουν.
Ιδίως οι κάτω των 20 πιθανότατα θα απαντήσουν πως σίγουρα δεν υπήρχε.


Όταν πρωτοκυκλοφόρησαν τα κινητά στην Ελλάδα, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '90, οι περισσότεροι κοιτούσαν επικριτικά με απορία, περιέργεια έως και απέχθεια αυτούς τους λίγους που περπατούσαν στο δρόμο μιλώντας σε ένα τηλέφωνο.
Φαινόταν αξιοπερίεργο, τόσο που οι χρήστες κινητού τότε θεωρούνταν μάλλον επιδειξιομανή ψώνια- και όχι πάντα αδίκως.
Αν έμπαινες τότε σε λεωφορείο, άκουγες έναν τύπο να γαβγίζει στο τηλέφωνο, τόσο όσο χρειαζόταν για να γυρίζει όλο το λεωφορείο να τον κοιτάζει.

Τα χρόνια πέρασαν, μπήκε το νερό στ' αυλάκι και το κινητό αποτέλεσε το βασικό και αναπόσπαστο μέρος του τεχνολογικού μας εαυτού.
Δέκα χρόνια αργότερα, δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην έχει κινητό!
Οι πρώιμοι τεχνο-αρνητές έγιναν όψιμοι γκατζετάκηδες.

Πάντως, διαβεβαιώ τους νεώτερους πως και πριν τα κινητά βγαίναμε ραντεβουδάκια, στέλναμε μηνύματα (ραβασάκια) στις γκόμενες, μιλούσαμε με τους φίλους μας, βρίσκαμε τον άλλον όταν τον χρειαζόμασταν (κι όμως, δεν ήταν δύσκολο!), είχαμε ξυπνητήρια και, όταν άξιζε μόνο, βγάζαμε και καμιά φωτογραφία!

"Φυσικοί θάνατοι" στην Ελλάδα της πτώχευσης: μια αναίμακτη γενοκτονία...

του Μαζεστιξ, απο το Ιστολογιο Τοιχο - Τοιχο...

Μόνιμη επωδός της "δικής μας πλευράς" είναι οι περίπου 4.000 αυτοκτονίες των 3 τελευταίων χρόνων.
Τις χρησιμοποιούμε ως απόδειξη του επιχειρήματος πως "το Μνημόνιο σκοτώνει".
Αναμφισβήτητα πρόκειται για ένα τραγικό φαινόμενο που απασχολεί και τρομάζει φυσικά όλους μας.

Ξέρετε, όμως, κάτι;
Θεωρώ πως κάνουμε μεγάλο λάθος που επικεντρωνόμαστε μόνο εκεί.
Δε θα έπρεπε οι αυτοκτονίες να είναι η προμετωπίδα της αντίδρασής μας.
Υπάρχει ένα φαινόμενο πολύ χειρότερο, κατ' εμέ, και αποδεικνύει σαφέστερα και περίτρανα πως "το Μνημόνιο σκοτώνει".
Και είναι η ραγδαία αύξηση των θανάτων.
Των "φυσικών θανάτων", που λένε, μα δεν είναι καθόλου φυσικοί.
Μπορεί να μην έχουν την αμεσότητα του αίματος, όπως οι αυτοκτονίες, αλλά έχουν το ίδιο αποτέλεσμα και έχουν πολύ μεγαλύτερη έκταση.

"Θα συνέβαιναν έτσι κι αλλιώς" θα έλεγε διαφωνώντας κάποιος εμμονικός.
Όχι, δεν είναι έτσι.
Η τραγική αύξηση της θνησιμότητας και η επαπειλούμενη μείωση του προσδόκιμου ζωής είναι φαινόμενα που κανείς δε δικαιούται να παραβλέπει.
Πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, εξ αυτών των "φυσικών θανάτων" δε θα συνέβαιναν "φυσικώς", αν δεν βυθίζονταν στην απελπισία οι συνάνθρωποί μας.

Και αν στις αυτοκτονίες μπορεί κανείς να εκφράσει μία ένσταση περί "επιλογής", στους αμέτρητους "φυσικούς" θανάτους, όμως, που προκλήθηκαν άμεσα ή έμμεσα από εγκληματικές επιλογές των κυβερνώντων και των παρατρεχάμενών τους, δεν μπορεί κανείς να εκφράσει καμία ένσταση.
Τι μπορεί να πει κανείς για την καθηγήτρια που πέθανε προχθές από έμφραγμα στη Λάρισα, μία μέρα μετά τη γνωστοποίηση της ώθησής της σε "διαθεσιμότητα";
Την Παρασκευή ουσιαστικά την απέλυσε ο Μητσοτάκης, το Σάββατο έπαθε έμφραγμα και πέθανε.

Ξέρετε πόσες άλλες περιπτώσεις μπορώ να σας πω;
Για ανθρώπους, η καρδιά των οποίων δεν άντεξε την ασφυκτική πίεση της επιβίωσης μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, και έσβησαν πριν την ώρα τους;
Δε θέλω να αναφερθώ περαιτέρω σε περιπτώσεις.
Τις ξέρετε και τις ξέρω.
Και τις ξέρουν και τις αναφέρουν και πολλές έρευνες που έχουν γίνει από αρμόδια υγειονομικά ινστιτούτα ερευνών και συχνά φωνάζουν για το ανθρωπιστικό έγκλημα που διεξάγεται στη χώρα μας.



Αυτή η επελαύνουσα θνησιμότητα είναι μία απ' τις πολύ μεγάλες πληγές της κοινωνίας μας σήμερα.
Η οποία φυσικά αποδίδεται σε "φυσικά αίτια".

Όσο "φυσικό" δηλαδή μπορεί να είναι το εγκεφαλικό, ο καρκίνος ή το έμφραγμα...

• την επομένη της απόλυσής σου
• ή τη μέρα που ήρθε το χαράτσι και δεν είχες να το πληρώσεις
• ή τη μέρα που σου έκοψαν το ρεύμα
• ή τη μέρα που δεν είχες να ταΐσεις το παιδί σου
• ή τη μέρα που ο σπιτονοικοκύρης σου σού ανακοίνωσε πως θα σου κάνει έξωση αν δεν πληρώσεις τα χωστούμενα
• ή τη μέρα που η εισπρακτική εταιρεία σε απείλησε με φυλακή επειδή δεν είχες να εξοφλήσεις το δάνειό σου στην τράπεζα
• ή τη μέρα που ο εργοδότης σου σε εκβίασε για να δεχτείς πετσόκομμα του μισθού σου
• ή τη μέρα που τσακώθηκες γι' άλλη μια φορά με τον άντρα σου λόγω των συνεχών προβλημάτων που αντιμετωπίζετε
• ή τη μέρα που είδες το συνταξιούχο πατέρα σου να υποφέρει απ' τους πόνους και να μην έχει λεφτά για φάρμακα
• ή τη μέρα που είδες το 30χρονο άνεργο παιδί σου να κλαίει και να κλείνεται στο παιδικό του δωμάτιο...

Οι ηθικοί αυτουργοί αυτών των χιλιάδων άδικων και πρόωρων θανάτων είναι serial killers της πολιτικής που πρέπει να λογοδοτήσουν γι' αυτήν την αναίμακτη γενοκτονία που διεξάγεται στη χώρα μας.

Έχουμε μιλήσει αρκετά για τις χιλιάδες αυτοκτονίες.
Μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε, να φωνάξουμε, να ουρλιάξουμε και για τους χιλιάδες "φυσικούς θάνατους" από καρκίνο, εγκεφαλικά και εμφράγματα στην Ελλάδα της διεστραμμένης φτωχοποίησης;

Η διαφορά στη διαφΘορά...

του Μαζεστιξ...

Δύο υποθέσεις διαφθοράς:  Βρες τη διαφορά

ΥΠΟΘΕΣΗ Νο1:

Ο δήμαρχος Αθηναίων, Γιώργος Καμίνης, γνωστοποίησε χθες με ανακοίνωσή του μια απίστευτη υπόθεση επίορκου υπαλλήλου του δήμου, ο οποίος συνελήφθη επ' αυτοφώρω το 2011 να χρηματίζεται, αλλά η δίκη του έχει πάρει από τότε εννέα αναβολές, με αποτέλεσμα να μην έχει ακόμη διαλευκανθεί η υπόθεση. Οπως άλλωστε επισημαίνει και ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, Λέανδρος Ρακιντζής, ένα μεγάλο πρόβλημα για την καθυστέρηση απονομής δικαιοσύνης είναι οι αναβολές που δίνουν συχνά τα δικαστήρια χωρίς σημαντικό λόγο.
«Σε μία περίοδο κρίσιμη για τη χώρα και την αξιοπιστία των θεσμών και την ώρα που ο δημόσιος τομέας βάλλεται από παντού για έλλειψη αξιοκρατίας και αδιαφάνεια, ερωτήματα προκαλεί η ένατη μέσα σε δύο χρόνια αναβολή που δίδεται από τα δικαστήρια σε εκδίκαση υπόθεσης υπαλλήλου του Δήμου Αθηναίων που συνελήφθη επ' αυτοφώρω να χρηματίζεται», αναφέρει ανακοίνωση της δημοτικής αρχής.
Η υπόθεση αφορά, σύμφωνα με πληροφορίες, υψηλόβαθμο υπάλληλο του δήμου που συνελήφθη το 2011 να λαμβάνει μίζα 10.000 ευρώ από προμηθευτή για να τον αποπληρώσει νωρίτερα. Δυστυχώς γι' αυτόν τα χαρτονομίσματα ήταν προσημειωμένα και αμέσως τέθηκε σε αργία. Η υπόθεσή του πρωτοεισήχθη στις 22/7/2011 και από τότε μετρά εννέα αναβολές, οι πέντε εκ των οποίων για κώλυμα συνηγόρου υπεράσπισης. «Η συγκεκριμένη υπόθεση δεν θέτει μόνο ζητήματα λειτουργίας της ποινικής δικαιοσύνης, αλλά αναδεικνύει το μεγάλο ζήτημα της ατιμωρησίας στο Δημόσιο», αναφέρει η δημοτική αρχή, που θεωρεί πως η συγκεκριμένη υπόθεση υπερβαίνει τα εσκαμμένα.(η είδηση από εδώ)

ΥΠΟΘΕΣΗ Νο2:
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της εταιρείας πετρελαιοειδών Αιγαίον Όιλ, συμφερόντων της οικογένειας Μελισσανίδη, οι υπεύθυνοι της οποίας κατηγορούνταν για υπόθεση λαθρεμπορίας 6.328.200 λίτρων ναυτιλιακών καυσίμων που φέρεται ότι έγινε το Σεπτέμβριο του 2001.

Μετά από αλλεπάλληλες αναβολές και διακοπές από τον περασμένο Φεβρουάριο, σήμερα Παρασκευή, κάθισε στο εδώλιο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Πειραιά, ο νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρείας πετρελαιοειδών Αιγαίον Όιλ, ναυλώτριας εταιρείας του πλοίου μεταφοράς πετρελαίου (σλέπι) «Ετζίαν ΙΙΙ», Ιάκωβος Μελισσανίδης, αδερφός του Δημήτρη Μελισσανίδη, που συμμετέχει και στο μετοχικό σχήμα εξαγοράς του ΟΠΑΠ.

Συγκατηγορούμενοι ήταν ο πλοίαρχος του «Ετζίαν ΙΙΙ», Εμμανουήλ Γιαννικουρής και ο πρόεδρος - διευθύνων σύμβουλος και νόμιμος εκπρόσωπος της πλοιοκτήτριας εταιρείας Μεντόιλ ΙΙ ΝΕ.

Στο σκαμνί με καθυστέρηση 12 ετών!

Ο πλοίαρχος αντιμετώπιζε το αδίκημα της πλαστογραφίας μετά χρήσεως σε βαθμό κακουργήματος. Για ηθική αυτουργία στην πράξη αυτή δικαζόταν ο Ιακ. Μελισσανίδης, ενώ ήταν απών ο τρίτος κατηγορούμενος.

Αν και η υπόθεση αφορά φερόμενη δασμοδιαφυγή ύψους 2.218.721,06 ευρώ (σ.σ. για την οποία έχει συνταχθεί πράξη καταλογισμού και εκκρεμεί στα διοικητικά δικαστήρια προσφυγή της Αιγαίον Όιλ), δεν δικάστηκαν για λαθρεμπορία, καθώς η πράξη - εάν είχε τελεστεί - θα είχε γίνει το Σεπτέμβριο του 2001 και άρα έχει παραγραφεί 12 χρόνια μετά...

Το μόνο αδίκημα για το οποίο δικάστηκαν, ήταν η πλαστογραφία - νόθευση που φέρεται να έκανε ο πλοίαρχος στο ημερολόγιο του πλοίου, προκειμένου να αποκρύψει ποσότητα 6.328.200 λίτρων πετρελαίου εσωτερικής καύσης (Ναυτιλίας) που διακινήθηκαν παράνομα από το πλοίο «Ετζίαν ΙΙΙ», σύμφωνα με το κατηγορητήριο.
(η είδηση από εδώ)

Και τώρα το κουίζ:

Μαντέψτε: ποιο θέμα απ' τα δύο έγινε πρωτοσέλιδο σε εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας και ποιο θάφτηκε;

Ποιο προβλήθηκε από τα δελτία ειδήσεων και ποιο αγνοήθηκε επιμελώς;

Με ποιο απ' τα δύο ασχολήθηκε ο δημόσιος λειτουργός που είναι υπεύθυνος για τη διαφάνεια, ο Λέανδρος Ρακιτζής και για ποιο δεν έβγαλε κιχ;

Σημειωτέον ότι το ένα αφορά 10.000 ευρώ και το άλλο 2.218.721 ευρώ.

Από τους δύο διεφθαρμένους, μαντέψτε ποιος θα μπει τελικά στη φυλακή και ποιος θα "μπει" στον ΟΠΑΠ.
Ποιος θα γίνει άνεργος και ποιος θα πάρει την ΑΕΚ και 20 εκ. ευρώ προίκα για το γήπεδο από την Περιφέρεια Αττικής;
Ποιος θα λοιδορηθεί από το κράτος και την κοινωνία και ποιος θα πρωταγωνιστήσει στις δεξιώσεις, στα συνέδρια και στις επενδύσεις του "success story";

Μεταγλώττιση...

του Μαζεστιξ...

Ο Αγχόνης Πουτσαράς αποφάσισε να δώσει ένα τέλος στη χρόνια διαπλοκή της Βρωμιοσύνης που κατασπαράσσει τα ταμεία των κ.υ.π.ουργείων της τριπτωματικής του κυβέρνησης.
Υπακούοντας τις εντολές του τεχνητού κλιμακίου της Βρώμικα, προχωρά σε ραγδαίες μεταβυθίσεις στον μνημόσυνο τομέα και κυρίως στις δέκο.
Οι συμπαραστάτες του, Τσιγκέλης Βουβουζέλος (πολύ κακό για το τίποτα) και Πότης Τραβέλης διαφωνούν συχνά με τις επιλογές του αλλά δε διανοούνται να τρίξουν τον Αγχόνη Πουτσαρά.



Έτσι κι αλλιώς ξέρουν πως είναι εξαφανισμένοι και ο μόνος που τους στηρίζει είναι κάποιος εργολάβος Μπρόκολας και κάποιος μιντιάρχης Ψωριάρης.
Οι εταιρείες τους, X-FAΚTΩΡ και ΔΟΛΟΣ σώζονται από την εσωτερική Βρώμικα των Πουτσαρά, Βουβουζέλου και Τραβέλη και αυτοί με τη σειρά τους δίνουν δάνεια μέσω των ομο-Τραπεζών τους στο κανάλι strouga channel, απ' το οποίο κάθε βράδυ βγάζουν διαγγέλματα υπέρ τους οι αξιόπιστοι δημοσιοκάφροι Ταπιάνης Πρωτοχέρης, Βόλγα Ζέχνη, Καύλος Χρίμας και Χαζώλης Συγκαψής.
Έχουν και άλλους υποστηρικτές βέβαια, όπως ο Μύρων Λυριακού, υπερήλιξ πατέρας ενός βλαμμένου τρόμικ, του Μάικ Μπιζελάκη, που βάζει κάθε βράδυ τον Στραβή Σαλιέρη να παίζει το ρόλο του θείου Σαμ με το δάχτυλο τεταμμένο προς τον υπο-κοσμο, πάντα πλάι στην Αγγαρεία Μούχλη.

Υπάρχει βέβαια και κάποιος τραπεζίτης, ο Δώσε Κιάλλας, του οποίου η τράπεζα εξαγόρασε άνευ τιμήματος και τη ΦΑΤΕ bank.
Ο πετρελαιάς Πορδής Πορδινογιάννης συμπαραστέκεται κι αυτός στις προσπάθειες του Πουτσαρά και της υπόλοιπης παρέας του να ανασυγκροτήσουν τη Μπελλάδα βοηθώντας έτσι στην σταθερότητα του λησταρχικού συστήματος.
Υπάρχουν κι άλλοι μικρότερου βεληνεκούς συμπαραστάτες, όπως η Δώρα Τσακογιάννη, ο Φωτοστέφανος Χάνος, ο Ταπιάνος Εφήμερος, ο Γιλέκος Ψαργυαλός, ο Βαρέλης Μαριδάκης, ο Τζίρος Πιάτσης, ο Αχρήστος Κοπελούδας, ο Αι-γιώργης Καρατζαφέρτας, ο Μητσάρας Καποταστονκώλο , ο Μαλακανδρέας Ζαβέρδος κι ο Κώστας Μήτρογλου.



Όλοι αυτοί είναι μια συμφορία που ανέλαβε το δύσκολο έργο της σωτηρίας της ελληνικής λυκονομίας.
Οι προσπάθειές τους για τη σωτηρία της παρτίδας είναι μεγάλες, φαρδιές και ζουμερές.
Τίποτα όμως δε θα είχε επιτευχθεί χωρίς τη συμπαράσταση του παλιαδελφού κώματος "Χρυσοί Λαγοί" το οποίο προμηθεύει τους υπόλοιπους με τεχνογνωσία, νέες ιδέες και κουράγιο για τη δύσκολη συνέχεια, με μοιρογνώμονα πάντα συμπατριωτικό, ζουγανελληνικό και ψιλοσημιτικό.
Όλες οι μπινέκες και όλοι οι χαύρες χρωστάμε, εκτός από 400 δις και ένα μεγάλο ροχαληστώ στη συμμορία του Αγχόνη Πουτσαρά που κομματιάζει το ευτραπελατειακό κράτος της Μπελλάδας.

Ζήτω ο Πουτσαράς!
Ζήτω ο Βουβουζέλος!
Ζήτω ο Τραβέλης!
Ζήτω η Βρώμικα!
Ζήτω η Φούντα!
Ζήτω το Ζήτω!

Οι καλές κυριούλες που αγαπάνε τα παιδάκια...

του Μαζεστιξ...
Είμαι ο Μάικ ο Μπιζελάκης.
Το επίθετό μου είναι κρητικό, μα απ' το μικρό μου φαίνεται πως κρατάω κι απ' αλλού.
Δεν υπήρχα από πάντα.
Με δημιούργησε μια πένα.
Η πένα μιας φιλανθρώπου κυρίας που ακούραστα μοχθεί για τα παιδιά που είναι στην ηλικία μου.
Θέλει να τους δώσει χαρά μέσα από μένα.
Έφερε και τον Σάκη άλλωστε που τον αγαπούν πολύ οι συνομήλικοί μου.

Ένα πρωί, μετά την παράσταση, κάποιος με σταμάτησε στο δρόμο και μου είπε πως η "μαμά" μου έχει πολλά λεφτά.
Και πως με αυτά θα μπορούσε να προσφέρει χαρά και ανακούφιση σε πολλά παιδάκια σαν κι αυτά που 'ρχονται να με δούνε.
Θα έκανε χαρούμενους και τους γονείς τους.
Όχι δίνοντας τους ελεημοσύνη, αλλά με το να δεχτεί κι αυτή να πληρώσει με το μερίδιό της, όπως όλοι οι μπαμπάδες κι οι μαμάδες του κόσμου.

Εγώ τον ρώτησα αυτόν τον παράξενο κύριο πού το ξέρει πως δεν πληρώνει τα ίδια με όλους τους άλλους.
Αυτός μου απάντησε πως αυτή η νεαρή κυρία έχει παντρευτεί έναν ηλικιωμένο κυριούλη που έχει ένα κανάλι στην τηλεόραση, τον ΑΝΤ-1.
Και πως μέσα απ' αυτό το κανάλι βοηθάει αυτούς που κόβουν το ρεύμα από άλλα παιδάκια, αυτούς κόβουν τους μισθούς των γονιών τους, αυτούς που τους απολύουν και δεν έχουν να φάνε, αυτούς που αφήνουν τα άλλα παιδάκια να κρυώνουν και να πεινάνε στο σχολείο, αυτούς που κλείνουν τα σχολεία τους και τα μαζεύουν αλλού, πιο μακριά, που είναι πιο πολλά παιδάκια μες στην τάξη κι από άλλες περιοχές.
Μου είπε και πως όσα ξοδεύει για να με δείχνει στα παιδάκια, τα 'χει μαζέψει απ' τους γονείς των παιδιών που με βλέπουν. Όλοι αυτοί οι πλούσιοι, μου είπε, για να έχουν πολλά λεφτά, αναγκάζουν τα φτωχά παιδάκια να ζούνε με λίγα.

Είναι σαν τα φασολάκια σ' ένα πιάτο που μοιράζεσαι με ένα άλλο παιδί. Για κάθε παραπάνω μπουκιά του ενός, τρώει μια μπουκιά λιγότερη ο άλλος. Και μετά, μου είπε, η φιλανθρωπία είναι αφού έχεις φάει όλα τα φασόλια και ο άλλος πεινάει, να του χαρίζεις το τελευταίο και να σου λέει κι ευχαριστώ.
Γι'αυτό λιποθυμάνε τα παιδάκια στο σχολείο, μου είπε. Γιατί κάποιοι άλλοι τρώνε το φαΐ τους.
Με τρόμαξε. Με στενοχώρησε.
Εγώ δεν τα ξέρω αυτά.
Δεν πηγαίνω σχολείο και προσπαθώ μόνο να προσφέρω χαρά στα παιδιά.
Κι ας είμαι φτιαγμένος απ' την πένα αυτής της καλής κυριούλας που αγαπάει τα παιδάκια.



Πάντως μέσα απ' την παράσταση γνώρισα τον Σάκη.
Κι αυτός αγαπάει πολύ τα παιδάκια.
Τον βλέπω στην τηλεόραση που δέκα φορές τη μέρα νανουρίζει το παιδί του απ' το τηλέφωνο.
Πολύ γλυκός κύριος κι αυτός!
Μια μέρα με πήρε μαζί του και με πήγε σε μια άλλη καλή κυριούλα που αγαπάει τα παιδάκια, την κυρα-Μαριάννα.

Ήτανε μια γιορτή με πολλά παιδάκια.
Πρώτα χαιρέτησα αυτήν την καλή κυριούλα.
Μετά όμως τρόμαξα όταν είδα το πρόσωπό της μαρμαρωμένο πάνω σε μια κολώνα.
Ρώτησα το Σάκη γιατί μαρμάρωσε η καλή κυριούλα.
Μου εξήγησε ότι είναι μια προτομή αυτής της καλής κυριούλα για να την τιμήσουν για την πολύ μεγάλη προσφορά της στα παιδάκια. Ότι είναι κάτι σαν άγαλμα.
Κι εγώ που νόμιζα πως αγάλματα κάνουν μόνο στους πεθαμένους!
Μα πώς το επέτρεψε αυτό; Δεν αγριεύεται κάθε που το βλέπει;



Μετά συμμετείχα στη γιορτή δίνοντας χαρά στα παιδάκια που ήταν εκεί.
Ήταν όλα τους πολύ γλυκά.
Και γεμάτα ελπίδα για το μέλλον.
Πολύ χάρηκα που τα γνώρισα αυτά τα παιδιά και θα ήθελα να τα ξανασυναντήσω.
Άξιζε τον κόπο.

Όπως πήγαινα να φύγω, έτρεξα στην αγκαλιά της κυρα-Μαριάννας για να την ευχαριστήσω και να της φιλήσω τα χέρια.
Αυτή το δέχτηκε και μου χάιδεψε το κεφάλι.
Βγαίνοντας είδα πάλι εκείνον τον κυριούλη που μου μίλαγε και για την άλλη κυριούλα.
Μόλις τον συαντάω, του λέω πως ό,τι κι αν έλεγε για την προηγούμενη, αυτή εδώ η κυριούλα είναι υπέροχη! Και βοηθάει τα παιδάκια! Η ίδια είπε πως δίνει πολλά λεφτά γι' αυτά.
Εκείνος σκοτείνιασε και μου είπε πως το μέρος εκείνο, που πήρε και το όνομά της και βάλανε και την προτομή της, είναι κάτι που βοηθάει τα παιδάκια. Και σίγουρα είναι καλό που υπάρχει, όπως κι αν φτιάχτηκε.
Ουφ! (είπα) Ησύχασα! Δεν υπάρχει κάτι μυστικό κι εδώ.
Μα συνέχισε ο κυριούλης και μου είπε πως για κάθε ευρώ που δίνει για καλό σκοπό, γλιτώνει δυο ευρώ απ' τους φόρους.
Τι είναι οι φόροι; (τον ρώτησα)
Είναι λεφτά που δίνουν όσοι έχουν για να μοιραστούν δίκαια σε όσους δεν έχουν.

Και πάλι όμως, του λέω, η καλή πράξη είναι καλή πράξη. Δείχνει πως αγαπά τα παιδάκια.
Κι εκείνος μου λέει πως κι αυτής της καλής κυριούλας ο άντρας έχει δυο κανάλια, το MEGA και το STAR, και κάνουν ό,τι κάνει κι ο ΑΝΤ-1.
Βοηθάνε όσους κάνουν τη ζωή των παιδιών δύσκολη και των γονιών τους ακόμα δυσκολότερη.
Επίσης μου είπε πως το ίδρυμα αυτό, παρόλο που έχει πολλά-πολλά λεφτά, δεν το έφτιαξε μόνη της αλλά το κράτος έβαλε τα περισσότερα και αυτή τα λιγότερα.
Και γιατί δώσανε το όνομά της στο ίδρυμα; (τον ρώτησα)
Δε θέλησε να μου απαντήσει, γιατί είμαι μικρός γι' αυτά, μου είπε.

Και τότε γιατί γίνονται όλα αυτά; (τον ρώτησα)
Γιατί αφού δεν αγαπάνε τα παιδάκια, κάνουν πως τα αγαπάνε;
Υποκρισία, Μάικ μου, υποκρισία!
Τι είναι αυτό; (τον ρώτησα)
Θα μάθεις τι είναι όταν μεγαλώσεις.
Έτσι μου είπε κι έφυγε.

Μόλις μπορέσω, θα ανοίξω ένα λεξικό για να μάθω τί σημαίνει υποκρισία.
Δεν μπορεί, κάτι καλό θα είναι για να την έχουν όλες αυτές οι καλές κυριούλες που βοηθάνε τα παιδάκια και τους μοιράζουν χαμόγελο.

Να πάμε! Αλλά πού να πάμε;

του Μαζεστιξ...

Εξεγέρσεις σημειώνονται σε ολόκληρο τον κόσμο, μα όλες αποτυγχάνουν. Δεν αποτυγχάνουν πάντα να διώξουν το προηγούμενο καθεστώς.
Συχνά το καταφέρνουν, με τη βοήθεια και άλλων παραγόντων. Αποτυγχάνουν όμως να αλλάξουν στην ουσία τα πράγματα. Αποτυγχάνουν να φέρουν το καθεστώς που επιθυμούν. Γιατί;

Αν δούμε τις επαναστάσεις, εθνικές ή κοινωνικές, που έγιναν στα προηγούμενα χρόνια, πέτυχαν εκείνες που είχαν έναν ή και περισσότερους φορείς πίσω τους.
Αν δούμε τη Ρωσική επανάσταση, είχε πίσω το κομμουνιστικό κίνημα, το οποίο παρά τις εσωτερικές του διαφωνίες, ήταν αυτό που έδειχνε το δρόμο της επανάστασης.
Στην Κούβα, ο δικτάτορας Μπατίστα ανετράπη από ένοπλο αγώνα κομμουνιστών με τον Φιντέλ και τον Τσε στην ηγεσία.
Δείτε μία-μία τις επαναστάσεις που πέτυχαν το σκοπό τους και θα διαπιστώσετε πως πάντα υπήρχε φορέας οργανωμένος, όχι μόνο να διεξαγάγει την επανάσταση αλλά και να αναλάβει την οργάνωση του νέου καθεστώτος, μόλις πέσει το υπάρχον.

400 χρόνια περίμεναν σκλαβωμένοι οι κάτοικοι της χώρας μας.
Αν και είχαν χιλιάδες λόγους γενικού ξεσηκωμού, αυτό δε γινόταν.
Παρά μόνο σποραδικές κατά τόπους εξεγέρσεις που πνίγονταν στο αίμα και έφερναν χειρότερα αποτελέσματα.
Πότε τα κατάφεραν να ξεκινήσουν έναν καλοσχεδιασμένο αγώνα;
Όταν άρχισαν, εν καιρώ ειρήνης, να οργανώνονται συνωμοτικά στη Φιλική Εταιρεία άνθρωποι και κοινωνικές ομάδες που μπορούσαν να αναλάβουν το έργο του ξεσηκωμού, να το οργανώσουν και να το φέρουν εις πέρας.
Μετά, αυτή η συνωμοτική ομάδα λειτούργησε ως συνδετικός κρίκος των κατά τόπους ένοπλων ομάδων και έφερε τους οπλαρχηγούς σε συνεννόηση.
Μόνο τότε μπόρεσε να σημάνει γενικός ξεσηκωμός με πιθανότητες επιτυχίας.
Διότι υπήρχαν ήδη διαμορφωμένες δομές που θα αναλάμβαναν την ηγεσία του αγώνα μετά τις πρώτες νίκες, αλλά και την οργάνωση όσων απαιτούνταν για τη δόμηση ενός κράτους.

Αυτή είναι και η διαφορά εξέγερσης και επανάστασης.
Η εξέγερση είναι ένα βίαιο ξέσπασμα οργής των αδικημένων, των αντιφρονούντων ενάντια στο καθεστώς, χωρίς όμως συγκεκριμένο και οργανωμένο σχέδιο κατάληψης της εξουσίας.
Η επανάσταση είναι η εξέγερση που έχει συγκεκριμένους στόχους, οργάνωση και προσβλέπει στην αντικατάσταση ενός καθεστώτος από άλλο, με έτοιμους τους φορείς της νέας κατάστασης.
Η επανάσταση δηλαδή συμπεριλαμβάνει και τη λύση στο πρόβλημα, ενώ η εξέγερση όχι.

Για να το πω με παράδειγμα, εξέγερση είναι να είσαι στη φυλακή και να έχεις κανονίσει μαζί με τους άλλους φυλακισμένους να δείρεις τους φύλακες.
Επανάσταση είναι να έχεις σχεδιάσει και κάποιο σχέδιο απόδρασης.



Ζήσαμε και τις δικές μας εξεγέρσεις την πρώτη διετία των Μνημονίων, είδαμε την κατάληξη εκείνων που έγιναν στα αραβικά κράτη, βλέπουμε και τώρα στην Τουρκία τα γεγονότα.
Ποια είναι η κοινή συνισταμένη;
Η ανυπαρξία σχεδίου για την επόμενη μέρα.
Ή, για να είμαι πιο σαφής, η μη υιοθέτηση ενός σχεδίου από τους εξεγερμένους.
Η έλλειψη ενός φορέα, ο οποίος θα καθοδηγεί τους εξεγερμένους και θα αναλάβει να οργανώσει και να διοικήσει την επόμενη μέρα της πτώσης του καθεστώτος.

Αυτός ο αχταρμάς απόψεων και σχεδίων ανά ομαδούλες οδήγησε ή στην αποτυχία του εγχειρήματος ή στην επικράτηση μικρών, εξτρεμιστικών και επικίνδυνων ομάδων που δεν εξέφραζαν την πλειοψηφία των εξεγερμένων, αλλά είχαν μια υποτυπώδη οργάνωση, όση χρειαζόταν δηλαδή για να επιβληθεί μια συλλογικότητα επί ατομικοτήτων.
Έτσι, στην Αίγυπτο και αλλού, μετά την πτώση των καθεστώτων, επικράτησαν εξτρεμιστές μουσουλμάνοι που καπέλωσαν τους δημοκράτες, τους σοσιαλιστές και τους ανένταχτους που εξεγείρονταν κατά μόνας.
Τα καθεστώτα που προκύπτουν είναι συχνά χειρότερα από αυτά που πάσχιζαν να διώξουν.
Και στην Τουρκία τώρα, που εξεγείρονται κυρίως αριστερές ομάδες πληθυσμού, λόγω έλλειψης οργάνωσης και συγκεκριμένων στόχων, θα καταλήξουν ενδεχομένως να χτυπήσουν τον "χομεϊνί" Ερντογάν και να ενισχύσουν τους κεμαλιστές, τους πολεμοκάπηλους πολιτικούς απογόνους του σφαγέα.



Αυτά πρέπει να τα σκεφτούμε και να κάνουμε την αυτοκριτική μας και όσοι υποστηρίξαμε τις εξεγερσιακές καταστάσεις στη χώρα μας στο πρόσφατο παρελθόν.
Λέμε "να ξεσηκωθούμε, να επαναστατήσουμε" κλπ.
Ωραία, να πάμε να τα κάνουμε όλα αυτά.
Αλλά να πάμε πού;
Πού θα μας βγάλουν αυτά;
Με ποιο σχέδιο για την επόμενη μέρα;
Με ό,τι κουβαλάει η κούτρα του καθενός μας;
Ξέρουμε τί θέλουμε;
Εμείς τουλάχιστον που τασσόμαστε αναφανδόν κατά της υπάρχουσας κατάστασης, ξέρουμε τί θέλουμε;
Όχι ως άτομα, αλλά ως συλλογικό υποκείμενο.
Υπάρχει ένα σχέδιο που μας ενώνει;
Υπάρχει αυτή η σημαία πίσω από την οποία θα στοιχηθούμε να πολεμήσουμε;
Ή υπάρχουν μόνο σημαιάκια από 'δω κι από κει και ό,τι κάτσει, όπως κάτσει;

Και σε τελική ανάλυση ποια είναι τα υπάρχοντα σχέδια ανατροπής της κατάστασης;
Εκπονημένα είναι δύο σχέδια.
Το ένα, που συγκεντρώνει προς στιγμήν περισσότερες προτιμήσεις, είναι το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, με σκληρή στάση απέναντι στην Ε.Ε., με αντικατάσταση μνημονίων από ένα σχέδιο τελείως διαφορετικού προσανατολισμού, με απόπειρα διαγραφής ενός μεγάλου μέρους του χρέους, ρήτρες ανάπτυξης κλπ, αλλά όλα αυτά εντός Ε.Ε.
Το άλλο σχέδιο είναι το σχέδιο εξόδου από Ε.Ε. και ευρωζώνη, με μονομερή διαγραφή ολόκληρου του χρέους, προσανατολισμό σε άλλες πηγές χρηματοδότησης, απαγκίστρωση της χώρας από τους μηχανισμούς της Δύσης κλπ. Οργανώμένοι φορείς αυτών των σχεδίων είναι συλλογικότητες μικρού βεληνεκούς, όπως Σχέδιο Β, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, Δεν Πληρώνω κλπ.
(Το σχέδιο Καμμένου να πάμε στον Πούτιν για λεφτά και να κάνουμε μπίζνες με πετρέλαια δεν το αναφέρω για προφανείς λόγους σοβαρότητος...)



Προς το παρόν, λοιπόν, καλά ή άσχημα, αρεστά ή όχι, αυτά τα δύο υπάρχουν.
Επομένως, μέχρι να εκπονηθεί άλλο σχέδιο από άλλον φορέα ή συλλογικότητα, έχουμε αυτές τις δύο προτάσεις ανατροπής των Μνημονίων.
Η μια πιο διαχειριστική, η άλλη πιο επαναστατική.

Και φυσικά, αν λέμε ότι θέλουμε να εξεγερθούμε και να τα ανατρέψουμε, εννοούμε προφανώς την ανατροπή του παρόντος καθεστώτος έχοντας στο μυαλό μας μία απ' τις δύο παραπάνω προτάσεις-προσπάθειες.
Το "να βγούμε στο δρόμο, να τα σπάσουμε όλα και μετά βλέποντας και κάνοντας" δεν αποτελεί προφανώς λύση, παρά μόνο μια συμπαθή κραυγή αγωνίας με ανυπολόγιστη έκβαση.
Αλλά εμείς δε δεχόμαστε να συμφωνήσουμε ούτε με μία απ' τις δύο αυτές προτάσεις ούτε βεβαίως να στοιχηθούμε πίσω της για να αγωνιστούμε για την επικράτησή τους.
Ενώ οι περισσότεροι λέμε πάνω-κάτω ή τα μεν ή τα δε, αρνούμαστε όμως να συστρατευτούμε για την επίτευξη της μίας ή της άλλης πρότασης.
Τουλάχιστον ώσπου να διατυπωθεί κάποια άλλη πρόταση.
Αν συμφωνούμε με κάποια από τις ήδη διατυπωμένες προτάσεις, τότε δεν έχουμε παρά να αγωνιστούμε για την συντομότερη επικράτησή της.
Αν δε συμφωνούμε με κάποια από αυτές, τότε προφανώς δεν πρέπει επ' ουδενί να επιθυμούμε και να επιδιώκουμε εξεγερσιακές καταστάσεις αλλά μάλλον να επιδιώκουμε αναζήτηση κάποιας άλλης προσφορότερης λύσης, ώστε να αγωνιστούμε γι' αυτήν.
Απλά είναι τα πράγματα.


Ανάλογα λοιπόν την προτιμότερη και την ορθολογικότερη λύση που έχει ο καθένας μας στο κεφάλι του, πρέπει να σκεφτεί με ποιους τρόπους μπορεί ως πολίτης να συνεισφέρει στην ανάδειξή της σε αυριανή πολιτική της χώρας.
Και ο καθένας κρίνει αν για τη λύση που επιδιώκει, χρειάζεται υπομονή, εξέγερση με ανατροπή της κυβέρνησης για να προκληθούν εκλογές ή ένοπλη επανάσταση για να ανατραπεί συνολικά το σύστημα.
Κάθε στόχος, άλλωστε, συμπεριλαμβάνει και τα πιθανά μέσα που απαιτούνται για την επίτευξή του.
Ας δούμε λοιπόν καθαρά ο καθένας μας, πέρα από συναισθηματισμούς, τί θέλουμε και με ποιον τρόπο θα το πετύχουμε.

Έτσι, θα διαπιστώσουμε πού αποσκοπούμε μέσω των κινητοποιήσεων, των διαδηλώσεων, των απεργιών, των εκλογών, των εξεγέρσεων κλπ.
Για να μην τα κάνουμε όλα αχταρμά στο κεφάλι μας.
Και βέβαια να δούμε σε κάθε περίπτωση η λύση που επιλέγουμε, πώς θα προέλθει.
Δηλαδή με ποιους φορείς οργάνωσης της ανατροπής, ποια μέσα ανατροπής, ποιες συνθήκες, ποιους στόχους και ποιο σχέδιο επόμενης μέρας, με ποιους φορείς στην οργάνωσή της κλπ.

Ας τα βρούμε αυτά ως άτομα και ως λαός και μετά μπορούμε να κάνουμε τα πάντα.
Αλλά οργανωμένα, με σχέδιο και με φορείς.
Όχι χύμα κι "όποιον πάρει ο Χάρος"!

Τι διαφορά έχουν τα σπασμένα κεφάλια στην Ελλάδα και στην Τουρκία;

του Μαζεστιξ...

ΚΟΥΙΖ: Αυτή η φωτογραφία είναι από την Ελλάδα ή την Τουρκία;

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τη στάση των διεθνών και εγχώριων ΜΜΕ στο ζήτημα των διαδηλώσεων της Τουρκίας.
Οι εκεί εξεγερμένοι αντιμετωπίζονται μάλλον με συμπάθεια και εφράζεται με κάθε ευκαιρία ο αποτροπιασμός για την αστυνομική καταστολή που υπερέβη τα εσκαμμένα.

Τα εσκαμμένα; Ποια εσκαμμένα;
Αυτή η διεθνής κοινότητα δεν έχει δει ότι τα σκαρφαλώσαμε από καιρό τα εσκαμμένα;
Δεν είδαν την αστυνομική βαρβαρότητα στους δρόμους της Αθήνας επί ενάμιση περίπου χρόνο;
Δεν είδαν τους μπάτσους να επιτίθενται δολοφονικά σε ειρηνικούς διαδηλωτές, μόνο και μόνο επειδή τόλμησαν να βγουν στο δρόμο;

Τι διαφορά έχουν όσα βλέπουμε αυτές τις μέρες στην Τουρκία από αυτά εδώ;

Γιατί στην περίπτωση της Ελλάδας δεν προβλήθηκαν τόσα ενδιαφέροντα και αποκαλυπτικά βίντεο από τις βιαιοπραγίες εναντίον διαδηλωτών;
Γιατί μόνο στην Τουρκία προβάλλονται;
Γιατί στην Ελλάδα τα πλάνα εξαντλούνταν σε δέκα καμμένους που πέταγαν μολότωφ στους μπάτσους και δεν υπήρχαν αποκλειστικά βίντεο-ντοκουμέντο με ανελέητους ξυλοδαρμούς, αναίτιες συλλήψεις, διώξεις αντιφρονούντων και τραμπουκισμούς;
Γιατί;

ΚΟΥΙΖ: Αυτή η φωτογραφία είναι από την Ελλάδα ή την Τουρκία;

Τι διαφορά εχουν η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία από την Τουρκία;
Γιατί αντιμετωπίζονται διαφορετικά οι εξεγερσιακές καταστάσεις των μεν και των δε;
Γιατί είναι λαϊκισμός να λες "χούντα" το σκυλολόι των εκλεγεμένων ελληνικών κυβερνήσεων, ενώ είναι αποδεκτή η αναφορά σε κεκαλυμμένη δικτατορία της επίσης εκλεγμένης τουρκικής κυβέρνησης;
Γιατί λοιδορούνται οι κινητοποιήσεις στον ευρωπαϊκό νότο, ενώ αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα η κινητοποίηση των Τούρκων;

Τι διαφορά έχουν τα σπασμένα κεφάλια των Ελλήνων, των Ισπανών και των Πορτογάλων από τα σπασμένα κεφάλια των Τούρκων;
Δεν είναι μεγάλη η απόσταση μεταξύ των κεφαλιών.
Μια Μέρκελ δρόμος είναι...

Η αριστερά είναι ηλίθια...

του Μαζεστιξ...

Μολονότι ο αριστερός (ως άτομο) είναι κατά κανόνα πολιτικά πιο εύστροφος από τον δεξιό, η αριστερά όμως (ως χώρος) είναι πενήντα φορές πιο ηλίθια από το χώρο της δεξιάς.
Η δεξιά πάντοτε ένωνε τις δυνάμεις της και εκφραζόταν από ένα χώρο, μέσω του οποίου επιδίωκαν οι συμμετέχοντες να πετύχουν όσα περισσότερα μπορούν που να συμφωνούν με την ιδεολογία τους. Έτσι ο βασιλικός, ο χριστιανοδημοκράτης, ο χουντικός και ο νεοφιλελεύθερος είναι όλοι μαζί σε έναν χώρο και προσπαθούν μέσω αυτού να ικανοποιήσουν τα ιδεολογικά προτάγματά τους. Προφανώς δεν ταυτίζονται ιδεολογικά ο χουντικός κι ο νεοφιλελεύθερος, αλλά μπροστά στην επίτευξη επιμέρους νικών ανέχονται ο ένας τον άλλον και προχωρούν μαζί.
Γιατί χώρια δεν θα μπορούσαν. Μόνο μαζί μπορούν να 'χουν την πλειοψηφία και να περνούν αυτά που θέλουν.

Στην αριστερά κάτι τέτοιο φαντάζει αδιανόητο.
Έστω και σε ένα "και" να διαφωνεί κάποιος με κάποιον άλλον, αυτό αποτελεί επαρκή και αναγκαία αιτία για να φτιάξει ένα δικό του κόμμα ή μια δική του οργάνωση.
Έτσι, η αριστερά αποτελείται από χιλιάδες συλλογικότητες.
Κάθε παρέα και συλλογικότητα. Κάθε συλλογικότητα και ηγετίσκος.

Και φυσικά το κάθε αριστερό γκρουπούσκουλο μισεί πάνω απ' όλα τα ομόσταβλά του.
Από το ίδιο σανό τρώνε άλλωστε και επομένως με αυτούς πρέπει να πλακώνεται αν θέλει να φάει λίγο απ' αυτό.
Οι τσακωμοί δεν είναι απλώς ιδεολογικοί. Έτσι κι αλλιώς ακόμη αναζητείται η... τεράστια ιδεολογική διαφορά ανάμεσα στο Μ-Λ ΚΚΕ και στο ΚΚΕ (μ-λ) που τους κρατάει χώρια δεκαετίες τώρα!
Συνήθως δεν πρόκειται απλώς για τσακωμούς, αλλά για ανήθικα ξεκατινιάσματα και βρώμικα χτυπήματα κάτω απ' τη ζώνη.



Δεν περναέι ποτέ από το μυαλό αυτών των ηλιθίων αριστερών το ενδεχόμενο να μην πλακώνονται για το ποιος θα φάει το σανό του στάβλου τους, αλλά να πάνε όλοι μαζί να κατακτήσουν και τους άλλους στάβλους και το σανό τους μαζί.
Αυτά είναι... ουτοπία για τους αριστερούς της συμφοράς.
Είναι ουτοπία να συστρατευθείς με τους ιδεολογικούς σου συγγενείς για να πετύχεις επιμέρους στόχους.
Αλλά ταυτόχρονα προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν είναι ουτοπία να δημιουργήσουμε έναν κόσμο όπου όλοι θα είναι ίσοι, θα δουλεύουν χαρούμενοι, θα αγαπούν και θα σέβονται ο ένας τον άλλον, θα πάψει η εκμετάλλευση, θα εξαφανιστεί το κεφάλαιο, η ανθρωπότητα θα ζήσει χωρίς πολέμους και κουραφέξαλα.
Αν δεν μπορείς, ρε μπαγλαμά, να κάνεις το ελάχιστο, πώς θα πείσεις τον κόσμο ότι το μέγιστο που προτείνεις είναι εφαρμόσιμο;

Η αλήθεια είναι πως δεν πιστεύεις ούτε εσύ ο ίδιος ότι μπορεί να γίνει.
Το μόνο που επιζητείς είναι η διαιώνιση της αποψάρας σου.
Να είσαι στην "απ 'όξω" και να κάθεσαι σε ολομέλειες, σε συνελεύσεις και σε καφενεία να αναλύεις τον καπιταλισμό πίνοντας τσίπουρα.
Αυτός είσαι ηλίθιε αριστερέ.

Την ίδια ώρα οι δεξιοί είναι όλοι μαζί και εφαρμόζουν, όπως μπορούν, το δικό τους μείγμα.
Δεν κατηγορήθηκε ποτέ στα σοβαρά ο χουντικός από τους ομοιδεάτες του ως... "πουλημένος ρεφορμιστής" επειδή συγχρωτίστηκε με τους φεντεραλιστές νεοφιλελεύθερους και τους λαϊκοδεξιούς και ανέχτηκε να περνάει μέρος της φιλοχουντικής ατζέντας έστω και μέσω αστικής δημοκρατίας.

Ούτε εσύ ηλίθιε αριστερέ είπες "Βορίδη δεν είσαι χουντικός πια!" επειδή δέχεται να περνάει όσα περισσότερες απ' τις θέσεις του μπορεί, μέσω της αστικής δημοκρατίας.
Δεν έπαψε να είναι χουντικός επειδή έφυγε απ' την ΕΠΕΝ, διέλυσε το Εθνικό Μέτωπο, έφυγε απ' το ΛάΟΣ και πήγε στην αστικοδημοκρατική ΝΔ να εφαρμόσει τις ιδέες του.
Κλαίει η ψυχή του κάθε που πρέπει να καταφερθεί κατά της Χ.Α. και των μεθόδων της.
Αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να εμπλουτίζει την κυβερνητική πολιτική με τις χουντικές του μεθόδους.
Πες μου ηλίθιε αριστερέ: ο Βορίδης είναι ακόμη χουντικός ή πουλημένος ρεφορμιστής;

Ξέρω πως θα ψάξεις και θα βρεις 5-6 "-ισμούς" για να μου απαντήσεις και να αποφύγεις να κοιταχτείς στον καθρέφτη.
Δεν μπορείς να αποδεχτείς τη διανοητική νίκη του δεξιού.
Εσύ είσαι εθισμένος στην ήττα.
Την αγαπάς την ήττα.
Και μόνο μπροστά στην ιδέα της νίκης τρέμεις.
Τρέμεις μπροστά στην ιδέα πως μπορεί να εφαρμοστούν πέντε πράγματα από αυτά που μας έχεις ζαλίσει τα αρχίδια τόσα χρόνια.


Τι σημαίνει Μαρξιστής, Λενινιστής, Τροτσκιστής, Μαοϊστής, Σταλινιστής κλπ;
Μαλακίες. Τίποτα δε σημαίνει.
Ο καθένας απ' τους παραπάνω έκανε τα σχέδια επί χάρτου και δημιούργησε ένα σοσιαλίζον ιδεολόγημα με βάση τα δεδομένα της χώρας του και της εποχής του.
Ο Μαρξ αυτά που έγραψε, τα έγραψε για τη Γερμανία της εποχής του.
Ο Λένιν για την τσαρική Ρωσία και τον τρόπο που θα μετεξελιχθεί σε Σοβιετική Ένωση.
Ο Μάο για την Κίνα.
Γιατί απλούστατα ήταν πρακτικοί άνθρωποι και δεν κάθονταν σε συνελεύσεις και πάνελ να αναλύουν ιστορίες του περασμένου αιώνα.
Κάθονταν και συνέθεταν τον σοσιαλισμό που ταιριάζει στην εποχή τους και την χώρα τους με βάση τα δεδομένα που ίσχυαν εκεί.
Και κυρίως; Έπεισαν τον κόσμο να ακολουθήσει το σχέδιό τους και κάποιοι εξ αυτών το είδαν να πραγματοποιείται.

Εσύ ρε ηλίθιε αριστερέ τί μοντέλο έχεις προτείνει για την Ελλάδα;
Τι "-ισμό" έχεις δημιουργήσει;
Τίποτα.
Μόνο αποστηθίζεις σελίδες από τα βιβλία εκείνων που έκαναν το αυτονόητο. Αυτό που δεν κάνεις εσύ.
Δηλαδή ακόμα κι η περιβόητη αποψάρα σου.. δεν είναι δική σου!
Τίποτα δεν έχεις να προτείνεις.
Μόνο να γκρινιάζεις ξέρεις.
Και να είσαι επαγγελματίας της "επανάστασης".
Και αγαπημένη σου συνήθεια να βρίζεις όποιον άλλον τολμά να αυτοπροσδιοριστεί ως αριστερός και να μη συμφωνεί έστω και σε ένα "και" σου.




Δες ρε ηλίθιε αριστερέ ποιος είναι ο χώρος σου.
Το ΚΚΕ μόλις πριν λίγες μέρες εξέλεξε γραμματέα με μόνο κριτήριο εκλογής το "ποιος βρίζει περισσότερο τους συριζαίους και τους άλλους εξωκοινοβουλευτικούς που έφυγαν το '91 απ' το Κόμμα".
Το να προσπαθήσεις να συμμαζέψεις την κατάσταση και να τη βελτιώσεις εντός Ε.Ε. είναι ουτοπία άλλωστε.
Το να κάνεις την Ελλάδα του 2013... Σοβιετική Ένωση του 1917, αυτό προφανώς δεν είναι ουτοπία για το Κόμμα!
Λογικά πράγματα...

Ο ΣΥΡΙΖΑ κανει συζητήσεις επί συζητήσεων για τη φυσιογνωμία του και τελικά η απόφαση που βγάζει είναι να... γίνει και άλλη συζήτηση.
Οι... μεγάλοι ριζοσπάστες και αμεσοδημοκράτες των συνιστωσών και των αριστερών πλατφορμών αρνούνται να έχει κάθε μέλος του κόματος την ίδια δύναμη και απαιτούν εξασφαλισμένα ποσοστά ο καθένας για την ομαδούλα του και... από κει και πέρα άμεση δημοκρατία!
Είναι και η διανομή των επιχορηγήσεων μεγάλος πειρασμός βέβαια.
Αλλά ακόμη μεγαλύτερος πειρασμός είναι να νιώθουν πως έχουν δύναμη και ποσοστά μέσα στο κόμμα.
Και ας εκφράζουν (οι συνιστώσες) ελάχιστους πλέον μέσα στο κόμμα.
Η κάθε ομαδούλα που 'χει δέκα νοματαίους δηλαδή θέλει να έχει μεγαλύτερη δύναμη από δέκα άλλα μέλη.
Ισοψηφία γιοκ δηλαδή.
Και όλο αυτό το ντύνουν με τον μανδύα της προστασίας του ριζοσπαστισμού από τα στρογγυλέματα της ηγεσίας.
Αλλά κατά τ' άλλα αυτοί είναι οι μεγάλοι τιμητές της αντισυστημικότητας κλπ.
Ρε αυτοί οι ομαδάρχες θα μας κυβερνήσουν;

Έχουμε όμως και αναπαλαιωμένο νέο φρούτο στα αριστερά του τόπου.
Ο, μέχρι πρότινος εξαφανισμένος από τα ΜΜΕ, Αλαβάνος ξαφνικά προβάλλεται συνεχώς από συγκεκριμένους μιντιακούς κύκλους μαζί με το νέο κομματικό εγχείρημά του, το "Σχέδιο Β".
Οι καθεστωτικοί δημοσιογράφοι τον καλούν και τον φουσκώνουν πολιτικά και δημοσκοπικά για... προφανείς λόγους και ο Αλαβάνος δυστυχώς δέχεται να παίζει το παιχνίδι τους.
Έτσι, κάθε φορά που βγαίνει να μιλήσει δημόσια (αρκετά συχνά εσχάτως στο Μέγκα), το μόνο που κάνει είναι να επιτίθεται στους άλλους σχηματισμούς της αριστεράς για να προωθήσει το δικό του μαγαζάκι.
Η κριτική του στην κυβέρνηση, στα ΜΜΕ, στο τραπεζικό και βιομηχανικό κεφάλαιο, στην Ε.Ε. κλπ διαρκεί δυο -τρία λεπτά.
Τον υπόλοιπο χρόνο κατηγορεί την υπόλοιπη αριστερά.
Εδώ ισχύει η ιστορία με τον στάβλο και το σανό που λέγαμε παραπάνω.
Για να μην πω τίποτε χειρότερο...

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πάλι είναι ένας κλασικός σχηματισμός εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Πέντε μαγαζάκια ενωθηκαν για να κάνουν ένα μαγαζί ορατό με γυμνό μάτι.
Πριν τις εκλογές υπήρξε φλερτ με τον Αλαβάνο για να μπει αυτός επικεφαλής (ως πιο αναγνωρίσιμο και δημοφιλές πρόσωπο) στην προεκλογική εκστρατεία του κόμματος.
Αμ δε! Οι ηλίθιοι αριστεροί της κακομοιριάς, οι συνιστώσες δηλαδή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, διαφώνησαν, διότι μερικές εξ αυτών έβλεπαν πως θα έχαναν τον... καθοδηγητικό τους ρόλο στο... ιλιγγιώδες 1,5% που θα έπαιρναν.
Έτσι απορριφθηκε η ιδέα. Τον Ιούνιο ανταμείφθηκαν με 0,3% για να κόψουν τις μαλακίες.
Και ικανοποιημένοι, ιδεολογικά καθαροί, μυρίζοντας κομμουνιστική μανούλα (ή... πατερούλη) γύρισαν ευτυχείς σπίτια τους.
Πάλι καλά που δεν ξεπουλήθηκαν και μπόρεσαν έτσι να προσφέρουν στον τόπο...


Η ιστορική κίνηση όμως της αριστεράς ήταν η εκλογική συστράτευση του Μ-Λ ΚΚΕ και του ΚΚΕ (μ-λ) μετά από δεκαετίες τσακωμών και αντεγκλήσεων.
Και τι; Νομίσατε πως οι ηλίθιοι αριστεροί θα ενώνονταν κανονικά, διαπιστώνοντας πως δεν τους χωρίζει τίποτα;
Γελαστήκατε!
Κατέβηκαν με διακριτούς τους ρόλους τους. Και έτσι το ψηφοδέλτιο, αν και κοινό, έγραφε πάνω "ΚΚΕ (μ-λ)- Μ-Λ ΚΚΕ εκλογική συνεργασία".
Γλωσσοδέτης!
Τι; Να κατεβούμε με κοινή ονομασία να μας πουν πουλημένους οι υπόλοιποι ηλίθιοι αριστεροί;
Διακριτούς ρόλους και ο καθένας το μαγαζάκι του! Σοσιαλισμός ρε!
Αμ πως!



Αυτά με τα ηλίθια αριστερομάγαζα της συμφοράς, των βλαχοδήμαρχων, των κόμπλεξ και της ήττας.
Ελπίζω όλοι αυτοί οι τύποι να μην ενωθούν ποτέ.
Γιατί είναι δέκα φορές χειρότεροι και καθεστωτικότεροι από τους Σαμαράδες.
Τουλάχιστον ο Σαμαράς μετά από 2-3 αποτυχίες να μπει στη Βουλή με την Πολ.Αν., διέλυσε το κόμμα του.
Αν ήταν αριστερός θα κρατούσε αιωνίως το κόμμα, ελπίζοντας να διατηρεί εφ' όρου ζωής ένα 0,3% για να 'χει μούτρα να πιει ιδεολογικά κάθαρος τσίπουρα στα Εξάρχεια και να αναλύσει εκεί το σχέδιό του για την παγκόσμια επανάσταση.


Οι αριστεροί λοιπόν είναι ηλίθιοι, γι' αυτό και δε θα κυβερνήσουν ποτέ.
Ζηλεύω τους δεξιούς, που έχουν τόσο δα μυαλουδάκι και το χρησιμοποιούν.
Καλύτερα άλλωστε να 'χεις ένα σουγιαδάκι και να ξέρεις να το χρησιμοποιείς, παρά να 'χεις υπερόπλο και να μην βρίσκεις το κουμπί "on-off".
Ηλίθιοι.

Με το νόμο Ρουπακιώτη, ο Ζίζεκ θα ήταν φυλακή!

του Μαζεστιξ, απο το Ιστολογιο Τοιχο - Τοιχο...

Αν η ΝΔ δεν είχε μπλοκάρει (για τους δικούς της λόγους) τον "αντιρατσιστικό" νόμο Ρουπακιώτη, τότε σήμερα ο Σλαβόι Ζίζεκ θα ήταν ήδη υπόδικος για "εξώθηση σε τέλεση εγκληματικών πράξεων κατά της ανθρωπότητας".
Το αν το αστείο του ήταν κρύο ή πετυχημένο δεν αφορά το νόμο.
Εγώ μπορεί να το βρίσκω κρύο, εσύ να το βρίσκεις πετυχημένο, μα ο τρίτος μπορεί να μην το βλέπει καν ως αστείο.
Και τότε το καλαμπουράκι του Ζίζεκ θα πήγαινε στα δικαστήρια και ο ίδιος θα αντιμετώπιζε την αυστηρότητα του νόμου.
Γιατί;
Επειδή είπε μια μαλακία!

"Μα...", θα μου πει κάποιος, "...δεν προέβη σε ρατσιστικό σχόλιο"!
Και ποιος σου είπε ότι ο ρατσισμός είναι κάτι τόσο συγκεκριμένο;
Ρατσισμός δεν είναι μόνο ο φυλετικός. Είναι και ο κοινωνικός.
Η στοχοποίηση μιας κοινωνικής ομάδας μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί κοινωνικός ρατσισμός από το νομοθέτη.
Και επομένως, στην περίπτωσή μας, η στοχοποίηση των μη ψηφισάντων τον ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να χαρακτηριστεί ως κοινωνικός ρατσισμός.
Και όταν μάλιστα ο λέγων προτρέπει σε τέλεση αξιόποινων πράξεων, όπως η εξορία σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, τότε σοβαρεύουν ακόμη περισσότερο τα πράγματα.

Τι κι αν ήταν καλαμπούρι; (πετυχημένο ή αποτυχημένο, δεν έχει σημασία)
Ο νομοθέτης δεν χασκογελά με πίτσες και μπύρες στην παρέα του, για να "λέει και μια μαλακία για να περνάει η ώρα" και να περνάει στο ντούκου.
Όταν κάποιος κάνει το λαγό των ανεκδότων, ο νόμος κάνει το λιοντάρι.
Ο νομοθέτης ερευνά το γεγονός.
Και όταν η κουβέντα αναδεικνύεται σε γεγονός, τότε τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα.
Αν λοιπόν είχε περάσει ο νόμος αυτός, σήμερα ο Ζίζεκ θα ήταν προφυλακιστέος.



Ο νόμος αυτός υποστηρίζεται από το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ και εσχάτως και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Επειδή από τους πρώτους δύο δεν περιμένω και κάτι καλύτερο, θα αναφερθώ στον τρίτο.
Αγαπητοί Συριζαίοι, νομίζω πως μετά το Ζιζεκο-στραπάτσο ίσως καταλάβατε σε τί εφιαλτικές στιγμές μπορεί να οδηγηθεί η χώρα, αν υιοθετηθούν τέτοιου είδους οργουελιανά νομοσχέδια.

Η πρεμούρα σας να αναδείξετε τον φιλοχουντικό χαρακτήρα μεγάλου μέρους της ΝΔ δεν πρέπει να σας εξωθεί στην υιοθέτηση νομοσχεδίων-big brother της σκέψης.
Ναι, η μισή και πλέον ΝΔ διακατέχεται από φιλοχουντικές ιδέες και φλερτάρει με τη Χρυσή Αυγή.
Αυτό όμως δε σημαίνει πως εσείς πρέπει να αντιδράσετε στο Τέρας, εξομοιούμενοι με αυτό.

Υπάρχουν θέματα τόσο σημαντικά τα οποία δεν μπορούν να γίνονται γαϊτανάκι για μικροκομματικούς σκοπούς.
Και η ελευθερία σκέψης είναι ένα αναφαίρετο φυσικό δικαίωμα του ανθρώπου, όπως έλεγαν κι οι διαφωτιστές μερικούς αιώνες πριν, όταν ξυπνούσαν τον κόσμο απ' το μεσαιωνικό σκοταδισμό.
Εξάλλου είναι δεδομένο πως αν η κυβέρνηση ψήφιζε αυτόν το νόμο, εσείς τότε θα ήσασταν φανατικά αντίθετοι προβάλλοντας επιχειρήματα παρόμοια με εκείνων που επικρίνετε.

Εξάλλου, θα μπορούσε ο νομοθέτης να θεωρήσει λεκτική παρότρυνση σε βίαιες ενέργειες και τα δικά σας συνθήματα, πανώ, ανακοινώσεις κλπ.
Λόγοι-συνθήματα όπως "εξέγερση τώρα" ή "ανατροπή" ή "τσακίστε τους φασίστες", αποτελούν κατά μία έννοια προτροπή σε αξιόποινες πράξεις.
Δεν υπάρχει εξέγερση ή ανατροπή χωρίς βίαιες ενέργειες, ούτε βέβαια... τσάκισμα με τριαντάφυλλα.



Επομένως το νομοσχέδιο Ρουπακιώτη είναι βαθιά αντιδραστικό και δεδομένα θα λειτουργήσει ως μπούμπερανγκ και θα γυρίσει να τσακίσει τα κεφάλια αυτών που διαπνέονται από αντιρατσιστικές ιδέες και αντιμάχονται τις αντιδημοκρατικές και ολοκληρωτικές απόψεις και μεθόδους.

Εξάλλου τι σημαίνει "θα διώκεται η λεκτική άρνηση εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας";;;
Δηλαδή από πότε διώκεται η ιστορικη έρευνα και αμφισβήτηση;
Απόπότε απαγορεύεται στους ιστορικούς αναλυτές αλλά και στους πολίτες η έκφραση διαφορετικής γνώμης και οπτικής για ένα ιστορικό γεγονός;
Από πότε οι κοινωνικά φιλελεύθεροι φοβούνται τον κοινωνικό φιλελευθερισμό και τρέχουν να υποστηρίξουν μεσαιωνικά διατάγματα;


ΥΓ.: Η αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής θα μπορούσε ενδεχομένως να αξιοποιηθεί ως συζητήσιμη αιτία για ένα τέτοιο νομοσχέδιο, αν και εφόσον η οργάνωση αυτή έμενε στα λόγια και στην λόγω εξώθηση σε πράξεις εγκληματικές.
Η Χρυσή Αυγή όμως και τα μέλη της δεν παραμένουν στα λόγια.
Έχουν προ πολλού προχωρήσει στις πράξεις.
Για να αντιμετωπιστεί νομικά λοιπόν δε χρειάζεται να διωχθεί η σκέψη ή η παρότρυνση σε τέλεση εγκλημάτων, αλλά δύναται κάλλιστα να διωχθεί η ίδια η τέλεση εγκλημάτων.
Αν το κράτος θέλει, μέσα σε 24 ώρες θα έχει μπουζουριάσει δεκάδες φασίστες που έχουν προβεί σε εγκληματικές πράξεις (δολοφονίες, μαχαιρώματα, βασανιστήρια, κλοπές, ξυλοδαρμούς) και θα έχει ανακοινώσει δικάσιμο ημέρα για καθέναν απ' αυτούς.
Δε χρειάζεται να ψηφιστούν νέοι -και δη επικίνδυνοι για τη δημοκρατία- νόμοι.
Αρκεί να εφαρμοστούν οι υπάρχοντες.

Όχι, δεν είμαι ο ήρωας που έχεις συνηθίσει...

του Μαζεστιξ, απο το Ιστολογιο Τοιχο - Τοιχο...

Σ' αυτή τη χώρα, αν αυτοπροσδιορίζεσαι ως αριστερός, οφείλεις να υπηρετείς και τα κλισέ του ρόλου.

Θα πρέπει σε καθημερινή βάση να ξεσηκώνεις τους υπόλοιπους σε απεργίες, καταλήψεις, εξεγέρσεις κι επαναστάσεις.
Δεν έχεις το δικαίωμα να πεις κάποτε "δε συμφωνώ με αυτήν την ενέργεια, γιατί φοβάμαι πως τελικά θα κάνει κακό".
Δεν έχεις το δικαίωμα!
Θα χαρακτηριστείς πουλημένος, συμβιβασμένος, κομματόσκυλο, χέστης, βολεμένος κλπ.
Δεν έχεις το δικαίωμα να πεις "Φοβάμαι!"
Ναι, δεν έχεις το δικαίωμα να πεις αυτήν την τόσο ανθρώπινη λέξη, αυτήν την τόσο βαθειά ανθρώπινη αλήθεια.
Γιατί, αν δηλώσεις αριστερός, μετά θα πρέπει να υπηρετείς το κλισέ του υπερήρωα που δε φοβάται ποτέ, που πάντα έχει δυνάμεις, όρεξη, σθένος και θάρρος για τη μεγάλη μάχη.

Πρέπει να μη φοβάσαι, να είσαι υπερήρωας.
Ή τουλάχιστον να δηλώνεις έτσι.
Το τί κάνεις μόλις διπλώσεις το λάπτοπ έτσι κι αλλιώς κανείς δεν μπορεί να το ελέγξει.
Μπορείς να ξεσηκώνεις τους υπόλοιπους σε επαναστάσεις και άλλα μεγάλα λόγια, μετά να πατάς αποσύνδεση και να πηγαίνεις να κάτσεις ωραία και αναπαυτικά στον καναπέ σου και να παρακολουθήσεις eurovision στην καλύτερη περίπτωση, Τράγκα στη χειρότερη.
Ε τι να κάνουμε;
Αυτό πρέπει να πουλάς.
Να το πουλάς γιατί "έτσι πρέπει".
Και να κουνάς το δάχτυλο στη μούρη όλων των άλλων, σαν άλλος θείος Σαμ και να τους δείχνεις συνεχώς το καθήκον τους και να τους βάζεις στη γωνία με το 'να πόδι όρθιο κάθε που δεν συμμορφώνονται με το "πολιτικώς ορθόν των επαναστατών": το επαναστατικώς ορθόν.

Λοιπόν, εγώ απ' τη μεριά μου έχω να σας δηλώσω ότι τα κλισέ τα γράφω εκεί που δεν πιάνει μελάνι και θα συνεχίσω να εκφράζομαι με όλη μου την αλήθεια.
Τη μικροαστική μου, έστω, αλήθεια.
Κι ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω.

Όταν υπήρχε κάποιος εξεγερσιακός βρασμός (βλ. Μάης '11- Φεβρουάριος '12) ήμουν εκεί, στην πρώτη γραμμή.
Τώρα που δεν υπάρχει, είμαι στο σπίτι μου όπως και όλοι οι υπόλοιποι.
Όταν ξανανάψει το φυτίλι, ίσως να ξαναείμαι εκεί σαν κερί που περιμένει να πάρει λίγο απ' το άγιο φως.
Όταν δεν υπάρχει φυτίλι, δε θα υποκρίνομαι το αναμμένο κερί, για να είμαι τάχα σύμφωνος με την επικοινωνιακή επαναστατικίζουσα ορθότητα των απανταχού αριστεροφρόνων.

Και θα συνεχίσω να εκφράζω ανθρώπινα συναισθήματα.
Δεν είμαι φιγούρα υπερήρωα του Hollywood, δεν είμαι Batman, δεν είμαι Superman.
Είμαι ένας άνθρωπος που έχει όλα τα συναισθήματα μέσα του.
Την οργή, την ανακούφιση, το θυμό, τη λύπη, το θάρρος, το φόβο.
Κι έχω το δικαίωμα σ' αυτά.


Ξέρω ότι δεν υπάρχουν ήρωες σε καθημερινή βάση.
Κι αυτοί που κάθε μέρα ξεσπούν σε επαναστατικά λογύδρια δεν είναι ήρωες, αλλά ακατασχέτως φωνασκούντες.
Ξέρω ότι οι ήρωες είναι στην καθημερινότητά τους άνθρωποι σαν κι εμάς, κανονικοί.
Με δυο χέρια, δυο πόδια.
Με τη δουλίτσα τους (αν έχουν), με τα προβλήματά τους, με τις παραξενιές τους, τα κόμπλεξ τους, τις ανασφάλειές τους και την ελπίδα τους για καλύτερες μέρες.
Με όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα.
Και φυσικά και το φόβο.

Ήρωας δεν είναι εκείνος που δε φοβάται.
Ήρωας είναι εκείνος που φοβάται, αλλά την κρίσιμη ώρα βρίσκει τη δύναμη και το θάρρος να ξεπερνά το φόβο του και παίζει το κεφάλι του για έναν ανώτερο σκοπό.
Πριν λοιπόν με κριτικάρει κανείς γιατί εγώ υπαναχώρησα σε κάποιο θέμα και δεν υποστήριξα το κάλεσμα για μετωπικό αγώνα, για ταξικό πόλεμο και τα τοιαύτα, αναρωτηθείτε όλοι σας:
θα παίζατε το κεφάλι σας αυτή τη στιγμή για τον ανώτερο σκοπό σας;

Ό,τι κι αν απαντήσατε είναι ψέμα.
Ούτε το "ναι" ούτε το "όχι" μου λένε κάτι.
Τώρα, από δω, από ένα πληκτρολόγιο μπορώ εύκολα να παίζω τον υπερεπαναστάτη των πέντε ηπείρων.
Μπορώ να πουλάω άνετα το image του διαρκούς επαναστάτη.
Η απάντηση, το "ναι" ή το "όχι" θα ακουστεί αν και όταν χρειαστεί.
Τα υπόλοιπα είναι μπούρδες για να περνάει η ώρα μας.

Καλώ όλους τους ατρόμητους της μικρής μας χώρας να αποδείξουν το απαράμιλλο σθένος τους και να επαναστατήσουν.
Τί μας χρειάζονται άλλωστε εμάς τους υπόλοιπους, τους χέστες, τους συμβιβασμένους, τους μικροαστούς, τους πουλημένους;

Εγώ πάντως αρνούμαι να δηλώνω επαναστατικόφρον ζόμπι και θα συνεχίσω να δηλώνω άνθρωπος με όλες τις αρετές που η φύση μου μ' έχει προικίσει, αλλά και μ' όλες τις αδυναμίες.
Όταν φοβάμαι, θα το πω.
Όταν θαρρεύω, πάλι θα το πω.
Γιατί έτσι νιώθω.
Αφήνω τη διαιώνιση του κλισέ στους καθ' έξιν επαναστάτες που, απ' την πολλή καθιστή επανάσταση, ο κώλος τους έχει βγάλει αιμορροΐδες.



Και ξέρεις κάτι αγαπητέ υπερήρωα επαναστάτη;
Εγώ μοιάζω στους υπόλοιπους.
Εσύ, βάζοντας τη μάσκα του υπερήρωα, δεν τους μοιάζεις.
Όσα καλέσματα επανάστασης κι αν τους κάνεις, αυτοί δε σε ακούνε.
Γιατί δεν ακούν το κάλεσμα από ένα πρόσωπο γεμάτο με τις ίδιες αγωνίες μ' εκείνον.
Ακούν το κάλεσμα από μια μάσκα που δεν τους λέει τίποτα.

Αν κάποτε επαναστατήσουμε, να ξέρεις πως δε θα 'χουν ακούσει εσένα, αλλά εμένα.
Δε θα ακούσουν εσένα που Δευτέρα ως Κυριακή, πρωί ως βράδυ τους καλείς σε επανάσταση.
Σε βλέπουν σαν παράξενο ον, σαν ζόμπι, ίσως και σαν υποκριτή, που τα λες από συνήθεια.
Εμένα ίσως με πιστέψουν. Ίσως με ακολουθήσουν, αν και όταν έρθει η στιγμή.
Γιατί θα βλέπουν στα μάτια μου τη δική τους αγωνία, το δικό τους φόβο, το δικό τους θάρρος, τη δική τους ανάγκη.

Όχι, δεν είμαι ο ήρωας που έχεις συνηθίσει. Σκληρός, ατρόμητος, ευθύς, αλύγιστος και άτεγκτος.
Δεν είμαι ο ήρωας που έχεις συνηθίσει. Είμαι ένας άνθρωπος που αναζητεί μια λύση.
Είμαι όπως ο κάθε άνθρωπος.
Αντι-ήρωας στην καθημερινότητά μου και εν δυνάμει ήρωας, όπως και όλοι οι άνθρωποι, όταν έρθει η στιγμή.
Όλοι είμαστε εν δυνάμει ήρωες, εν δυνάμει ουδέτεροι, εν δυνάμει χέστες κι εν δυνάμει προδότες.
Δεν κρίνεται από τα μεγάλα μας λόγια τί απ' όλα θα αποδειχθούμε τελικά.
Θα κριθεί, αν χρειαστεί, τη μεγάλη ώρα που θα χαραχτεί η κόκκινη γραμμή και θα πρέπει να επιλέξουμε πλευρά, να επιλέξουμε ζωή.
Ως τότε, μεγάλη μπουκιά φάτε (αν έχετε), αλλά μεγάλες κουβέντες μη λέτε.

Εσείς παραμείνετε υπερήρωες.
Εγώ θα παραμείνω άνθρωπος.

Ιησούς αγανακτισμένος...

του Μαζεστιξ, απο το Ιστολογιο Τοιχο - Τοιχο...

Αν κυκλοφορούσε στον κόσμο σήμερα, σίγουρα θα βρισκόταν σε κάποια πλατεία, κάπου ανάμεσα στον αλλόφρονα κόσμο, και θα προσπαθούσε να ξεσηκώσει τις ψυχές των ανθρώπων, για να τινάξουν από πάνω τους όλη τη σκουριά.
Οι σημερινοί άνθρωποι όμως δε θα στέκονταν να τον ακούσουν.
Δεν έχουν χρόνο άλλωστε για τέτοια.
Ο χρόνος είναι χρήμα και οτιδήποτε δεν έχει χρήμα σπαταλά το χρόνο τους.

Ο Ιησούς στα χρόνια της πρώιμης παγκοσμιοποίησης (βλ. αχανής και πολυεθνική ρωμαϊκή αυτοκρατορία), τότε που ο κόσμος είχε ακόμη χρόνο για τέτοια, εγκαλούσε τους ψωροπερήφανους για την εγωπαθή σιγουριά τους πως όλα τα ξέρουν και τα κάνουν καλά και συνέτρωγε με τους αυτογνώστες αμαρτωλούς, με τελώνες, με ψαράδες,με πορτοφολάδες και με πόρνες.
Σε καταστάσεις βαθιάς κρίσης, όπως και σήμερα, σε εποχή επαναστατικού αναβρασμού, ο Ιησούς φώναζε: πριν ξεσηκωθείτε για να διώξετε τον τύραννο πάνω απ' το κεφάλι σας, διώξτε τον τύραννο που κρύβετε μες στα σπλάχνα σας!

Στην αρχή όλα φαίνονταν πως πήγαιναν όπως τα ήθελε.
Παρελαύνοντας με γαϊδούρι μπήκε θριαμβευτικά στην πόλη και τον έραιναν με βάγια.
Όταν έφτασε η κρίσμιμη ώρα όμως, ο "σοφός λαός" έδωσε την ετυμηγορία του: "άρον, άρον σταύρωσον αυτόν"!
Γιατί τα ωσαννά γίναν κατηγόριες;
Γιατί;
Μάλλον επειδή δεν είχε έτοιμο σχέδιο με καταπέλτες, μπαζούκας και φυσεκλίκια, όπως είχαν οι ζηλωτές του Βαρραβά.
Είχε στο στόμα του μόνο κάτι αοριστίες.
Τους κάλεσε να αγαπήσουν αλλήλους.
"Και πού θα βρεις τα λεφτά ρε;" λένε πως τον ρώτησαν σε κάποιο πάνελ οι ζηλωτές.
Ένας αγανακτισμένος ήταν όμως μοναχά και δεν είχε να προτείνει σχέδια επί χάρτου.
Παρά μόνο έβαζε την αγάπη στο κέντρο του κόσμου του και προσπαθούσε να χτίσει γύρω απ' αυτήν.
Τι μας λέει τώρα, ε...;

Τους ζήτησε να πάψουν να προσεύχονται φωναχτά και δημοσίως, σα να πρόκειται για show της Ρούλας, αλλά να προσεύχονται κρυμμένοι στο πιο σκοτεινό δωμάτιο του σπιτιού τους.
Εκεί που δεν φτάνει η υποκρισία. Εκεί που θα ήταν παρόντες μόνο εκείνοι κι ο Θεός.
Απέρριψε τον μύθο των άμεμπτων και αναμάρτητων κοσμοκηρύκων. Όταν φώναξε "ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω"...ούτε ο ίδιος δεν τόλμησε να σηκώσει πέτρα!
Ούτε τον εαυτό του δεν αναγόρευσε σε άσπιλο και αμόλυντο....
Απ' το να φιλάει κατουρημένες ποδιές ισχυρών, προτιμούσε να του πλένει τα πόδια μια πόρνη και να την κάνει πιστή του ακόλουθο και όχι μόνο.
Γιατί δεν ήταν ηθικολόγος, ανέραστος και πουριτανός, όπως προσπαθεί να τον παρουσιάσει η Εκκλησία δυο χιλιάδες χρόνια τώρα.
Αυτός "ανάβει το καντήλι του, καπνίζουνε οι φίλοι του, θέλει το νου στα μέτρα μας και την καρδιά στα ντέρτια μας", που 'γραφε κι ο ποιητής...


Ο Ιησούς, λοιπόν, μίλησε για την επ-Ανάσταση των ψυχών.
Των ψυχών κυρίως και λιγότερο των σωμάτων.
Για δι' ελέου και φόβου κάθαρση, σαν άλλος τραγωδός.
Ήταν σειρήνα, συναγερμός που ηχούσε σε αυτιά μη ακουόντων. Αλλά αυτός συνέχιζε γιατί κανείς δεν μπορούσε να βρει το κουμπί που σταματάει αυτός ο συναγερμός. Μόνο η εξόντωση θα ήταν λύση.
Σιχαινόταν το χρήμα και καθετί άλλο εξευτέλιζε την πνευματικότητα του ανθρώπου.
Όταν σήκωσε το καδρόνι στο προαύλιο του ναού, δε χτύπησε ούτε ένα κεφάλι.
Μόνο τα προϊόντα της κατανάλωσης χτύπησε. Τους πάγκους έσπασε. Όχι τα κεφάλια.
Τα κεφάλια τα ήθελε ζωντανά και υγιή. Έστω κι ένα απ' αυτά να καταλάβαινε. Να άλλαζε γνώμη...

Δεν τα έβαζε με τον εύκολο εχθρό, τους Ρωμαίους.
Πριν απ' τους Ρωμαίους επικυρίαρχους, έπρεπε να συντρίψει την συνεργαζόμενη μ' αυτούς οικονομική, πολιτική και θρησκευτική άρχουσα τάξη.
Την ντόπια ολιγαρχία. Γι' αυτό τον στοχοποίησαν.
Γιατί το να βρίζεις τους ξένους, τους επικυρίαρχους είναι το εύκολο.
Ακόμη κι οι Ρωμαίοι έκαναν τα στραβά μάτια σ' αυτό.
"Ασ' τους να λένε καμιά μαλακία να εκτονώνονται" έλεγαν.

Η ντόπια ελίτ όμως παρακολουθούσε με ανησυχία τον καινούριο κήρυκα.
Όταν ο Ιησούς τόλμησε και τα έβαλε με αυτήν, τότε το σχέδιο εξόντωσης ήταν πλέον θέμα χρόνου.
Γιατί αυτή είναι το πραγματικό σύστημα. Χωρίς αυτήν, δε θα υπήρχαν οι Ρωμαίοι εκεί.
Και αυτή η βρώμικη ντόπια ελίτ δεν έμενε μόνο στα τυπικά.
Αλλά βρώμιζε και την ψυχή του λαού της περιοχής έχοντας μονίμως τεταμένο το δάχτυλο σαν το θείο Σαμ.
Για να είναι μόνιμα ασφαλείς υπόδουλοι οι Ιουδαίοι, έπρεπε να ποτίζονται από την ντόπια ελίτ καθημερινά με τόνους υποκρισίας, άνωθεν διδασκαλίας και κάθε είδους διαφθοράς.

Αυτή τη διαφθορά της ψυχής ήρθε ο Ιησούς να αντιπαλέψει.
Τουτς πρότεινε να ψάξουν μέσα τους το καθαρτήριο της ψυχής.
Δεν τους έδωσε ούτε εντολές ούτε ενοχές ούτε εκβιασμούς.
Τους έδωσε μόνο το έναυσμα για να ξαναρχίσουν τη ζωή τους με άλλο προσανατολισμό.
Δεν έδωσε σαφείς εντολές.
Δεν είχε κατάλογο χρηστών πράξεων.
Δεν είχε τίποτα να προτείνει.
Παρά μόνο να αγαπήσει ο ένας τον άλλον.
Πολύ φλου για τα μέτρα ενός υλικού κόσμου.



Τι μπορεί να σημαίνει εξάλλου το "να σώσεις την ψυχή σου";
Η ψυχή δεν είναι ούτε τσελεμεντές για να ασχολείται με μενού 40-ήμερων νηστειών, όπως πιστεύουν οι θεούσες, ούτε χημικές αντιδράσεις, όπως πιστεύουν οι υλιστές.
Είναι κάτι ακαθόριστο.
Και πώς να παλέψει κανείς να σώσει κάτι που δεν ξέρει καλά-καλά τί είναι και πού βρίσκεται;
Η ψυχή εξάλλου μόνο ένα σημάδι έχει δώσει στον άνθρωπο: το "τί θέλει".
Αυτό είναι το μόνο σημείο ζωής που 'χει δώσει.
Μόνο έτσι μπορεί να την εξερευνήσει κανείς.

Ο Ιησούς δεν ήρθε καν ως επαΐων να ανακοινώσει τη λίστα με τις ανάγκες της ψυχής.
Να δοκιμάσουν έναν σχεδόν αχαρτογράφητο δρόμο τους κάλεσε.
Να δοκιμάσουν να περαπτήσουν σ' αυτόν κι αν δεν τους αρέσει, ας ξαναφύγουν.
Ήξερε καλά άλλωστε πως "δεν υπάρχει δρόμος. Τον δρόμο τον ανοίγεις περπατώντας"...

Οι άνθρωποι όμως δεν ακολούθησαν.
Ήθελαν κάποιον να τους προσφέρει μια έτοιμη και ολοκληρωμένη λύση.
"Εξαρχής κοστολογημένη", που λένε.
Δηνάριο προς δηνάριο...
Να ξέρουν, βρε αδερφέ, αν τους συμφέρει!

Δυστυχώς γι' αυτούς, ο Ιησούς δεν ήταν τεχνοκράτης της ψυχής.
Ένας αγανακτισμένος ήταν που έτρεχε στις πλατείες του κόσμου του και κήρυττε την αλήθεια του.
Ένας αγανακτισμένος που δεν είχε έτοιμο σχέδιο να προτείνει, παρά μόνο καλούσε και τους άλλους να αγανακτίσουν μαζί του για την πτώση του καθενός και όλων μαζί.
Να βγουν απ' το καβούκι τους, να ξαναγνωριστούν ο ένας με τον άλλον και κυρίως ο καθένας με τον εαυτό του.



Τους υποσχέθηκε πως αν κάνουν το χατίρι της ψυχής τους, τότε δεν τους σταματάει τίποτα και κανένας.
Ακόμη κι αν τους σταυρώνουν συνεχώς, αυτοί κάθε φορά θα ανασταίνονται!
Μόνο που οι άνθρωποι ήθελαν και τεκμήρια. Μην τυχόν και ξεγελαστούν απ' τις αοριστίες...
Ο Ιησούς τους μιλούσε συμβολικά για ανάσταση κι αυτοί περιμένανε να δουν το θαύμα κυριολεκτικά!

Αγανάκτισε λοιπόν ο Ιησούς και έδωσε στη Μαρία τη Μαγδαληνή την εντολή να διαδώσει τα δέοντα.
Αλλιώς δεν πιστεύει ο κόσμος. Δεν ακολουθεί.
Δεν είναι έτοιμος να σώσει την ψυχή του.
Γιατί προσπαθεί να σώσει την ψυχή με τα μέτρα της ύλης.
Όταν το εμπέδωσε, κατάλαβε ότι έπρεπε, έστω κι έτσι, να αφήσει κάτι καλό στον κόσμο.
Κι είπε να αφήσει κάτι απ' την ψυχή του στα μέτρα της ύλης.
Και την τρίτη μέρα από τη σταύρωση είχε φύγει. Κανείς δεν ξέρει για πού.
Η Μαγδαληνή είπε πως αναστήθηκε...


Ο Ιησούς ήταν επανάσταση.
Καθαρή, φλου κι αχαρτογράφητη, όπως και κάθε πραγματική επανάσταση.
Αβέβαιη μες στην αλήθεια της και αληθινή μες στην αβεβαιότητά της.
Ο Χριστιανισμός όμως, είναι η μακροβιότερη αντεπανάσταση που γνώρισε ο κόσμος.
Αν μπορούσε ο δόλιος να φανταστεί ποιοι θα τον "επροσωπούσαν" και τί θα δίδασκαν γι' αυτόν, μάλλον θα ξαναγύριζε και αυτή τη φορά με το καδρόνι μπορεί και να μην αρκούνταν στους πάγκους, αλλά να 'σπαζε και μερικά κεφάλια.
Αν μπορούσε να φανταστεί τί θρησκεία θα φτιαχνόταν στις πλάτες του, ίσως να το ξανασυζητούσε με το ιουδαϊκό ιερατείο...


ΥΓ.: Συνεχίζω να δηλώνω άθεος.
Σε έναν κόσμο όπου οι πολεμοκάπηλοι δηλώνουν απελευθερωτές, οι φανατικοί δηλώνουν επαναστάτες, οι παιδεραστές δηλώνουν καλόγεροι, οι κομπλεξικοί δηλώνουν διανοούμενοι, οι λωποδύτες δηλώνουν επενδυτές, οι νεκροθάφτες δηλώνουν μεταρρυθμιστές, οι απατεώνες δηλώνουν οικολόγοι, οι ναζί δηλώνουν πατριώτες, οι κακόψυχοι δηλώνουν αμέτοχοι κι οι πασόκοι δηλώνουν σοσιαλιστές, σ' αυτόν τον κόσμο εγώ δεν μπορεί παρά να δηλώνω άθεος.