Πάντα την Κυριακή...

του Βαγγέλη Προβιά, toPortal...

Κανείς δεν είπε ότι θα ήταν εύκολο ή απλό. Κανείς δεν είπε ότι η απο-μνημονιοποίηση της κοινωνίας και την χώρας, η απελευθέρωση των μυαλών από τον φόβο, την ανασφάλεια, από την παράλυση της αβεβαιότητας για την επιβίωση την ίδια, δεν θα είχε εμπόδια.  Εμπόδια ισχυρά, από ανθρώπους που έχουν πολλά να χάσουν και γι αυτό θα παλέψουν με λύσσα να μην αλλάξει τίποτε.

Ας μην ξεχνάμε κάτι πολύ βασικό: Η κρίση δεν είναι μόνο κρίση που λειτουργεί στο τώρα και αφορά της διάλυση της Παιδείας και της Υγείας, την ανεργία, την φτώχεια, την κοινωνική αναταραχή. Ταυτόχρονα, και πολύ πιο επικίνδυνα και απειλητικά για το πολίτευμα, την δημοκρατία, αποτελεί και την ιδανική συνθήκη για την παραγωγή ανελεύθερης σκέψης. Ραγιαδισμού. Σκυμένων κεφαλιών. Αποσυρμένων μυαλών. Πανικόβλητων επιλογών, σπασμωδικών και επιθετικών. Όταν κανείς αγωνίζεται για την επιβίωση των παιδιών του, των ανθρώπων που αγαπά, του ίδιου του του εαυτού… είναι απείρως και ανυπέρβλητα δύσκολο να αντισταθεί στα συμφέροντα, στην προπαγάνδα, στο βόλεμα. Είναι εύκολο να πιστέψει ότι αν αντισταθεί θα “τιμωρηθεί”.

Τώρα θα προσπαθήσουν να μας τρομοκρατήσουν. Τώρα θα προσπαθήσουν να μας πανικοβάλουν. Τώρα, όλη την τρέχουσα εβδομάδα πριν τις ευρωεκλογές, θα μας βομβαρδίζουν με απελπιστικές εικόνες και με σκοτεινά σενάρια καταστροφής. Τώρα θα μας πνίξουν σε απειλές. Ότι οι θυσίες θα πάνε χαμένες. Ότι θα διαλυθεί ό,τι έχει απομείνει όρθιο. Ό,τι θα βυθιστούμε στην αναρχία, στην απειρία, στην άγνοια. Αλλά το μόνο που θα καταστραφεί αν δε φοβηθούμε (ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΦΟΒΗΘΟΥΜΕ) είναι ο παλιός κόσμος. Δε θα φοβηθούμε.

Χριστόδουλος Ξηρός, αυτό το πανάρχαιο εφεύρημα...

τρύπιο ευρώ...

Όταν η κάθε εξουσία θέλει να παίξει τα ρέστα της δεν τα ποντάρει στη ρουλέτα, στο χρηματιστήριο, στο μπαρμπούτι ή στην πόκα, αλλά στο φόβο. Αυτός είναι ο προαιώνιος φίλος της, σ' αυτόν ακουμπά το γερασμένο κορμί της όταν αισθάνεται το τέλος να πλησιάζει. Σε αυτό το πλαίσιο η έξοδος από το ευρώ ισοδυναμεί με οικονομική γενοκτονία, σαν αυτή που ήδη βιώνουμε δηλαδή, η λιτότητα είναι η ενδεκάτη εντολή που ξέχασε να υπαγορεύσει ο θεός στον Μωυσή παραχωρώντας το δικαίωμα στους νεοφιλελεύθερους να τον συμπληρώσουν, κι ο Χρ. Ξηρός είναι κάτι ανάμεσα σε Οσ. Μπιν Λάντεν και Κάρλος το Τσακάλι. Η υπερβολή ποτέ δε γνώρισε καλύτερες ημέρες, ακόμα και στην κατ' εξοχήν χώρα τής υπερβολής όπου τίποτα δεν θεωρείται είδηση αν δεν το "παίξει" το MEGA κι όπου οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν "παντρευτεί" την πραγματικότητα σε ένα γάμο συμφέροντος ο οποίος βολεύει και τους δύο: οι μεν συνωμοσιολόγοι βγάζουν φράγκα από την απελπισία τού πόπολου, οι δε πραγματιστές συνεχίζουν να κάνουν τη βρόμικη δουλειά τους ανενόχλητοι...

Ξέρουμε πως η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα, αλλά αγαπάμε τα ρόδα!

Αλληλέγγυα Δύναμη...

Ξέρουμε ότι δεν είναι τόσο απλό. Ή μάλλον είναι τόσο απλό που γίνεται περίπλοκο στην προσπάθεια να το κατανοήσεις σε βάθος και να ξεφύγεις από τα -ψυχικά πρωτίστως- δεσμά της επιρροής του.

Να κατανοήσεις ότι ο φόβος της θνητότητας δεν επιτρέπεται να σε κάνει να φέρεσαι σα να'σαι αθάνατος. Ότι στο απρόβλεπτο, συχνά επικίνδυνο και γεμάτο παγίδες και προκλήσεις ταξίδι της ζωής, αυτό που χρειάζεται για να πιαστεί ο καθένας δεν είναι εξωτερικά σύμβολα. Που αντιπροσωπεύονται από εθνικά, θρησκευτικά κι όχι μόνο ιερατεία, δόγματα, αυθαίρετες επιστημονικές θεωρίες ως θέσφατες αλήθειες, γκουρού και ψυχαναλυτές. Ότι αυτό που χρειάζεται ο καθένας, στο ταξίδι της ζωής του και την αναπόφευκτη πορεία προς την υλική του φθορά, είναι εσωτερικευμένο και ατομικό. Η διαφύλαξη της ακεραιότητας, της ατομικότητας, της φαντασίας του, της ροπής στη νοητική εξέλιξη και αντιληπτική διεύρυνση.

Ξέρουμε ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Δεν έχουν όλοι τον ίδιο βαθμό ευφυίας, τις ίδιες δεξιότητες, τα ίδια ταλέντα, τις ίδιες ανησυχίες. Πάντα θα υπάρχουν μερικοί από εμάς "που κοιτούν προς τα άστρα", που έλεγε κι ο Όσκαρ Γουάιλντ ξεκινώντας από τη διαπίστωση "πως όλοι μας ζούμε στο βούρκο". Όπως κι ότι είναι περιοριστικό κι απονεκρωτικό να επιμένεις να βλέπεις διαφορετικά πράγματα με τον ίδιο "φλατ" τρόπο. Και να ερμηνεύεις πολύπλοκα συστήματα -όπως ο άνθρωπος και ο μηχανισμός της συνείδησής του και της ψυχικής του ισορροπίας- με μονολιθικότητα και στενοκεφαλιά. Όμως όλοι έχουν το δικαίωμα να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες για να κάνουν τις διαφορετικές τους επιλογές και να εξελιχτούν διανοητικά, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο κι άλλος ίσως καθόλου. Δεν είναι φυσιολογικό μια κοινωνία να χτίζεται αποκλειστικά και μόνο πάνω σε οικονομικές σχέσεις ως βασικό κανόνα λειτουργίας της, δημιουργώντας έτσι φαινόμενα σώρευσης και μεγάλων έως προκλητικών ανισοτήτων που διαταράσσουν βαθιά την ευρυθμία της. Και υπονομεύουν το βασικότερο συστατικό της πολυτραγουδισμένης και πολυδιαφημισμένης ελευθερίας: την αυτονομία των μελών της.

Από τον κόσμο του φόβου στον κόσμο της ελευθερίας...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Εκανε κρύο έξω από τη ΓΑΔΑ τη Δευτέρα το πρωί. Ο κόσμος που είχε μαζευτεί εκεί δεν καταλάβαινε τι ακριβώς είχε συμβεί. Στο Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος στην Υποδιεύθυνση Κρατικής Ασφαλείας είχαν κληθεί για να ερωτηθούν έπειτα από εισαγγελική εντολή τα μέλη του προεδρείου της γενικής συνέλευσης απεργών του ΕΚΠΑ. Ενα δημοσίευμα μιας εφημερίδας περί μιας καταγγελίας, που υποτίθεται έγινε σε μία συνέλευσή τους, περί δήλωσης ψευδών στοιχείων από κάποιους υπαλλήλους προκειμένου να μη βγουν σε διαθεσιμότητα στην περίφημη αυτό-απογραφή τους, στάθηκε η αφορμή για την παρέμβαση αυτή της Ασφάλειας –κατόπιν εισαγγελικής εντολής– στα εσωτερικά ενός συνδικαλιστικού οργάνου που λειτουργεί δημοκρατικά.

Τι ήθελε η Ασφάλεια σε μια διαδικασία λειτουργίας ενός συνδικαλιστικού οργάνου και κατά πόσον το ζήτημα είχε να κάνει με την προστασία του κράτους και του δημοκρατικού πολιτεύματος; Ποιοι αλήθεια ήταν αυτοί που είχαν καταγράψει τα όσα είχαν διαμειφθεί στη συνέλευση; Να ήταν άραγε αφελείς, εν κρυπτώ διαφωνούντες με τη γραμμή της συνέλευσης ή «επαγγελματίες» που είχαν έργο να βρουν ή να εφεύρουν στοιχεία που θα εξέθεταν τους συνδικαλιστές στην οργή του νόμου; Ενας τρόμος βαραίνει όλο και πιο φανερά πάνω σε όσους τολμούν να αμφισβητούν τον ζόφο. Και για μια ακόμη φορά το δίκαιο γίνεται κάτι το όλο και πιο διαφορετικό από τα ουσιαστικά ανθρώπινα δικαιώματα που συνθλίβει ο νεο-φιλελευθερισμός.

Η ΔΕΗ και η νύχτα...

Του Τάσου Τσακίρογλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Το σοκ που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες με τις ειδήσεις για τη διακοπή ηλεκτροδότησης χιλιάδων νοικοκυριών και τους θανάτους που έχουν προκληθεί από την αγωνιώδη προσπάθεια των ανθρώπων να ζεσταθούν μέσα στον χειμώνα έχει, πέραν του προφανούς, και ένα συμβολικό περιεχόμενο.
Η «κυβέρνηση των αριθμών», υπό την καθοδήγηση της τρόικας, βυθίζει σε πολλαπλό σκοτάδι τη χώρα και τους κατοίκους της. Μια βαθιά, παγωμένη και σκοτεινή νύχτα απλώνεται πάνω από την Ελλάδα, σκορπίζοντας φόβο, απελπισία και τρομακτικούς εφιάλτες.

Η ΔΕΗ, κατ’ εντολήν της κυβέρνησης, προχώρησε σε χιλιάδες διακοπές ηλεκτροδότησης και αύξησε το ρεύμα μόνο τον τελευταίο χρόνο κατά 18%, ενώ η προοπτική ιδιωτικοποίησής της κάνει τον καθένα να αντιληφθεί τι έπεται. Ποιος ιδιώτης θα δεχτεί να χρηματοδοτεί Κοινωνικά Οικιακά Τιμολόγια ή θα δώσει δωρεάν ρεύμα σε φτωχούς πολίτες; Μιλώντας προ μηνών με ευρωβουλευτή από την Πορτογαλία, μου έλεγε ότι μόνο στη Λισαβόνα η ιδιωτικοποιημένη εταιρεία ύδρευσης κάνει περί τις δέκα χιλιάδες διακοπές νερού τον μήνα. Αυτό είναι ένα πραγματικό επίτευγμα των νεοφιλελεύθερων και αγοραίων κυβερνήσεων της ηπείρου: έφεραν τον Τρίτο Κόσμο στην Ευρώπη. Ανθρωποι χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό, χωρίς περίθαλψη, χωρίς φαγητό, χωρίς στέγη. Ανθρώπινες σκιές που κυκλοφορούν μέσα στο σκοτάδι της «δημοσιονομικής προσαρμογής».

Ζούνε σε άλλο κόσμο...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Ζούμε σε μια κοινωνία που έχει πάθει ψυχικό «τραλαλά». Τα μάτια των ανθρώπων στον δρόμο είναι αγριεμένα. Η κατάθλιψη φανερώνεται κι όταν ξανοίγεται ένα γέλιο. Εχει καταντήσει κοινωνική επιδημία η ανασφάλεια. Η απογοήτευση κάποιους συνανθρώπους μας, γύρω στις τρεις χιλιάδες λογαριάζονται, τους έσπρωξε στην αυτοκτονία. Ολες οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από την οικονομική κρίση, που δέρνει τον καθέναν και όλους μαζί. Πολλοί από αγανάκτηση έχουν οδηγηθεί στην κομματική και πολιτική απραξία και, το χειρότερο, ένας σεβαστός αριθμός ψήφισε για τιμωρία μια εγκληματική νεοναζιστική συμμορία, στο όνομα μιας γενικευμένης απαξίωσης, χωρίς την επίγνωση πως αυτή η επιλογή στρέφεται εναντίον τους.

Ο θυμός και η οργή έγιναν κακοί σύμβουλοι και ενισχύουν την πίστη πως όλοι το ίδιο είναι, κι αν δεν είναι θα γίνουν. Υποτίθεται πως αυτή η κατάσταση του φόβου και των τρομοκρατικών εκβιαστικών διλημμάτων των συγκυβερνόντων βολεύει, καθότι περνούν τα μνημονιακά μέτρα των τροϊκανών δανειστών μας. Δεν λογαριάζουν όμως τους αστάθμητους παράγοντες. Το τσουνάμι των αντιδράσεων, το φθινόπωρο -δήλωσαν με σκωπτικό τρόπο και ικανοποίηση- δεν ξέσπασε διαψεύδοντας την αντιπολίτευση.

Οι συνθήκες όμως γίνονται χειρότερες και το 2014, με τον προϋπολογισμό, με τη φορολογία, με τις απολύσεις, με τις διαθεσιμότητες και τις κινητικότητες και με ενάμισι εκατομμύριο ανέργους και με τα πανεπιστήμια να μη λειτουργούν και με την υγεία να ψυχορραγεί και να συρρικνώνεται διά των συγχωνεύσεων των δημόσιων νοσοκομείων προετοιμάζουν το έδαφος, και είναι απορίας άξιον πως δεν το συνειδητοποιούν και δεν το λογαριάζουν, προσπαθώντας να κερδίσουν χρόνο γαντζωμένοι στη διακυβέρνηση.

Ενενήντα τρία τοις εκατό...

απο τις Αυθορμητες μεταβολες του Λευτερη Παπαθαναση...

Πικρά πράγματα θα σου πω σήμερα για δυο λεπτά μόνο. Πικρά και στενάχωρα, με την πίκρα και τη στενοχώρια εκείνου που τον χτυπάει κάποια στιγμή κατακέφαλα η αλήθεια. Δεν ισχύει για όλους αυτό που θα σου πω, όμως ισχύει για αρκετούς, για πολλούς, και σίγουρα ισχύει και για κείνον. Λοιπόν θυμάσαι που το κουβεντιάζαμε από κείνες τις μέρες του 2010 και πάντα νομίζαμε ότι καταλάβαμε και πάντα κάτι δεν μας κόλλαγε?

Τον πρώτο καιρό είχαμε πει ότι δεν το πιστεύει. Προσπαθούσαμε να του δείξουμε παραδείγματα από άλλες χώρες, να τον πείσουμε ότι όπου πέρασε το ΔΝΤ, άφησε πίσω κοινωνική ερήμωση και καταστροφή. Δεν τον πείσαμε. Στην απεργία της 5^ης Μάη δεν κατέβηκε. Μας είπε ότι απήργησε, αλλά μετά τη marfin είναι πολύ προβληματισμένος για το αν θα ξαναπεργήσει. Έτσι είπε.

‘Επειτα ήρθαν οι πλατείες και πάλι δεν συμμετείχε. Κρύφτηκε πίσω από τη βολική στάση του ΚΚ, ακόμη και κάποιων αναρχικών, και μας έκανε κήρυγμα απ’τα Αριστερά. Σε θυμάμαι να τα παίρνεις μαζί του, κι εγώ σου έλεγα να μην τον αγριεύεις, μόνο να του εξηγείς ότι το κίνημα έχει την αυτονομία του, ότι δεν το παραγγέλνουμε στα μέτρα μας, ότι υπάρχουν ελπιδοφόρα στοιχεία στις πλατείες και πρέπει να χτίσουμε πάνω σ’αυτά. Τίποτα. Ήρθε ξανά το Σεπτέμβρη να μας πει ότι είχε δίκιο, κι ότι τελικά οι πλατείες ήταν μια φούσκα, κι όλα αυτά. Στην απεργία της 15^ης Ιούνη δεν είχε κατέβει πάντως.

Τη μεγάλη απεργία του Οκτώβρη πάλι την έχασε. Δεν ήθελε λέει να ταυτιστεί με κείνους που καταλάμβαναν τα Δημαρχεία γιατί δεν είναι δημοκρατικά πράγματα αυτά. «Γίναμε και ρεζίλι μετά στο Σύνταγμα που πλακώθηκαν οι ΚΚέδες με τους Αναρχικούς, πέθανε κι εκείνος ο άνθρωπος από τα δακρυγόνα,  δεν πάμε πουθενά έτσι». Αυτά έλεγε κι εμείς ήμαστε μουδιασμένοι –είναι αλήθεια- και δεν του πήγαμε κόντρα.

Η «νομιμότητα» του τσαμπουκά και των ΜΑΤ...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Σοκ και δέος λοιπόν - σε πλήρη εφαρμογή. Ο,τι και να λένε τα παπαγαλάκια των καναλιών, ορθότατα και την καταλληλότερη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε την πρόταση μομφής - χωρίς αυταπάτες για το αποτέλεσμα της αυριανής ψηφοφορίας στη Βουλή.

Εξαναγκάζεται, έτσι, ο Αντ. Σαμαράς, που εφαρμόζει απαρέγκλιτα την «ενός ανδρός αρχή» απαξιώνοντας όλες τις συλλογικές λειτουργίες, να προσέλθει στη Βουλή (είναι ο μόνος πρωθυπουργός που εμπράκτως αρνείται τον κοινοβουλευτικό έλεγχο) για να δώσει εξηγήσεις και να υποστεί κριτική σε δύο θεμελιώδη ζητήματα στη διακυβέρνηση του τόπου:
1Τον ανησυχητικά εντεινόμενο κυβερνητικό αυταρχισμό, με την πολιτική του τσαμπουκά και τα ρόπαλα των ΜΑΤ να ταυτίζονται ασύστολα με τη... νομιμότητα, με τουλάχιστον περίεργες και επικίνδυνες για τη δημοκρατία αντιλήψεις. Και
2 Τη «βάρβαρη οικονομική πολιτική» (όπως τη χαρακτηρίζει η πρόταση δυσπιστίας) της μονόπλευρης λιτότητας, που θα επιδεινωθεί και με νέα επαχθή για τους πολλούς μέτρα, όπως ήδη έχει προαναγγείλει η τρόικα, παρά τις κυβερνητικές αντίθετες διαβεβαιώσεις.
Τα χαράματα της Πέμπτης μπούκαραν τα πάνοπλα ΜΑΤ με τα χημικά τους στο κατειλημμένο από απολυμένους Ραδιομέγαρο της πάλαι ποτέ ΕΡΤ. Οχι μόνο για να ολοκληρωθεί στη δημόσια ραδιοτηλεόραση, όπως επεσήμανε ο συνταγματολόγος Κ. Χρυσόγονος, η «κυβερνητική πειρατεία» που ξεκίνησε, πάλι νύχτα, στις 11 Ιουνίου. Αλλά και σε μια επιχείρηση μαζικού εκφοβισμού (αύριο είναι η «κρίσιμη» συνάντηση με την τρόικα) για να αποτραπούν κοινωνικές αντιδράσεις στα νέα μέτρα.
Σε μια άμεση και έντονη αντίδραση ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε με ομοφωνία στα συλλογικά του όργανα την πρόταση μομφής. «Ως αξιωματική αντιπολίτευση -είπε ο Αλ. Τσίπρας- δεν δικαιούμαστε να ανεχθούμε αυτή τη μέγιστη θεσμική εκτροπή».

Λόγος Ύπαρξης...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Ο Αντόνιο Γκράμσι το είχε πει ήδη από τον Αύγουστο του 1916 (σχεδόν έναν αιώνα πριν): "Διάφορα γεγονότα ωριμάζουν στη σκιά, επειδή χέρια εντελώς ανεξέλεγκτα υφαίνουν το πανί της συλλογικής ζωής και η μάζα το αγνοεί". Και ιδού τα εντελώς ανεξέλεγκτα χέρια των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που παρακολουθούν τα πάντα. Σε ολόκληρο τον πλανήτη. Και η "μάζα" που το μαθαίνει με τις συγκαιρινές αποκαλύψεις συμπεριφέρεται, για την ακρίβεια εξακολουθεί να συμπεριφέρεται, σαν να το αγνοεί. Αν αυτό δεν σημαίνει ανεπανόρθωτη βλάβη στην ίδια την έννοια της πολιτικής, ως θεμελιακού παράγοντα όπου προτυπώνεται με όλες τις δυνατές (και τις αδύνατες) αντιφάσεις η δυνατότητα της συλλογικής συγκρότησης, η δαπανηρή λιποθυμική του κοινού φόβου και η πραγμάτωση του απέραντου πεδίου της αλληλουργίας, τότε τι άλλο σημαίνει;
Όταν αποκαλύπτεται -για πολλοστή φορά, αλλά πρώτη με τόσο καθολικό τρόπο- ότι η δημοκρατία απλώς δεν υφίσταται... και πέραν τούτου ουδέν, τότε όλα τα υπόλοιπα είναι έπεα πτερόεντα. Όταν αποκαλύπτεται η πλήρης αποθεσμοποίηση των πάντων και δεν σχίζεται το "παραπέτασμα του ναού", τότε ας μην ελπίζουμε και πολλά πράγματα. Για την ακρίβεια, ας μην ελπίζουμε. Αφού ακόμα και η Αριστερά (φευ) μοιάζει να αποδέχεται την κατάσταση εξανιστάμενη (έτσι μοιάζει) για την τιμή των όπλων και τίποτε αξιόλογο περαιτέρω, τότε έχουμε να κάνουμε με μια εξαιρετικά σύνθετη υπόθεση εργασίας, που ούτε η Αριστερά τη συνειδητοποιεί.
Δεν μας έχουν ξεπεράσει τα γεγονότα απλώς, μας έχει ξεπεράσει ο ίδιος ο φόβος και τώρα επιστρέφει αλλαγμένος επειδή εμείς στο πρόσωπό του βλέπουμε το πρόσωπό μας.

Η επικίνδυνη σπορά του φόβου και του μίσους...

Σταύρος Χριστακόπουλος, απο το Ποντικι...

«Ποιος ωφελείται από τη διπλή δολοφονία;». Το κλασικό ερώτημα, το οποίο επανέρχεται ύστερα από κάθε τρομοκρατική επίθεση – υπονοώντας το ενδεχόμενο προβοκάτσιας –, είναι πάλι παρόν. Αλλά αυτή τη φορά δεν χωρούν απλοϊκές, όπως οι συνήθεις, απαντήσεις.

Κατ’ αρχάς πρέπει να περιμένουμε την ανάληψη ευθύνης για τη διπλή δολοφονία των δύο μελών της Χρυσής Αυγής χθες το βράδυ στο Νέο Ηράκλειο Αττικής. Αν υπάρξει ανάληψη ευθύνης. Από το ποιος θα την αναλάβει θα βγουν τα πρώτα εμπράγματα συμπεράσματα.

Από εκεί και πέρα, ας αξιολογήσουμε εν τάχει ποιος – δυνάμει – θα μπορούσε να αποκομίσει πολιτικό όφελος ή να υποστεί ζημία, ανεξαρτήτως του ποιοι είναι οι δράστες.


Αμφιβολίες και ασάφεια

1. Η κυβέρνηση – θα μπορούσε να πει κάποιος – έχει λαμβάνειν πολιτικά ωφελήματα για τους εξής λόγους:

● Σήμερα είναι αποσταθεροποιημένη, με αποκορύφωμα την υπόθεση του φόρου ακινήτων και την κρίση στις σχέσεις της με την τρόικα, ενώ την περιμένει μια ακόμη μεγάλη κρίση εν όψει του ασφαλιστικού, των ακόμη περισσότερων απολύσεων κ.λπ.

● Βρίσκεται προ μιας ακόμη ηχηρής ήττας έναντι της τρόικας (ήδη σήκωσε τα χέρια ψηλά υποχωρώντας πλήρως από τη δική της θέση και αποδεχόμενη σχεδόν το σύνολο της εκτίμησης των δανειστών για το δημοσιονομικό κενό, το οποίο θα πρέπει να καλύψει με ακόμη περισσότερα επώδυνα μέτρα από αυτά που θα ήθελε και ίσως θα άντεχε).

● Ήδη, πέραν της αυξανόμενης λαϊκής οργής και της αναστάτωσης των κοινοβουλευτικών ομάδων της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, χρεώνεται – από συστημικούς «παίκτες» – ανικανότητα, βιασύνη, κακούς υπολογισμούς στην πολιτική της έναντι της τρόικας και, από λίγο έως πολύ, αμφισβητείται η δυνατότητά της να διασφαλίσει τη ζητούμενη από τους ίδιους κύκλους, αλλά και από τους δανειστές, πολιτική «σταθερότητα».

● Θα μπορούσε η συγκεκριμένη ενέργεια να της δώσει την ευκαιρία να ξαναπαίξει με τη θεωρία περί «δύο άκρων», τα οποία τώρα, επιπλέον, «αλληλοσκοτώνονται».

● Μια αλλαγή ατζέντας, η οποία θα απομάκρυνε τα βλέμματα από τη νέα φοροσφαγή και την επιδρομή στα λαϊκά εισοδήματα και θα την έφερνε σε θέση «εγγυητή της ομαλότητας», θεωρητικά θα την ωφελούσε.

Ωστόσο αυτό δεν είναι τόσο εύκολο. Ας μην ξεχνάμε ότι η δολοφονία των μελών της ενδέχεται να δώσει στη Χρυσή Αυγή μια «ανάσα», ώστε, σε κάποιον – τον όποιο – βαθμό να εξισορροπήσει τις αποκαλύψεις για τη δική της εγκληματική δράση. Αυτό θα μπορούσε να έχει αποτέλεσμα το ναζιστικό κόμμα να ξαναγίνει συμπαθές σε ένα τμήμα των απογοητευμένων από το ΠΑΣΟΚ και, κυρίως, τη Ν.Δ., οι οποίοι είχαν αποστασιοποιηθεί από τη Χ.Α. μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τις αποκαλύψεις για την οργανωμένη εγκληματική δράση της. Με δραματικό αποτέλεσμα για τη Ν.Δ. κατά κύριο λόγο.

Επιπλέον η κατηγορία – αλλά και η γενικότερη αίσθηση – ότι η κυβέρνηση και η Ν.Δ. αδυνατούν να διασφαλίσουν την πολιτική «σταθερότητα» θα μπορούσε να αποκτήσει ακόμη περισσότερους οπαδούς.

Συνεπώς είναι αμφίβολο το αν η κυβέρνηση και η Ν.Δ. θα μπορούσαν πράγματι να ωφεληθούν από τη δολοφονία των μελών της Χρυσής Αυγής. Είναι επίσης ασαφές – αν και όχι απίθανο – το αν θα μπορούσε αυτή η υπόθεση να τη ζημιώσει πολιτικά και σε ποιον βαθμό.


Όλα ανοιχτά

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ ειδικότερα, αλλά και η Αριστερά γενικότερα, δεν θα μπορούσε να περιμένει κάποιο όφελος, κατά καμία εκδοχή.

● Από μια πρώτη σκοπιά υπάρχει ο προαναφερθείς σαφής κίνδυνος της «θυματοποίησης» της Χρυσής Αυγής, η οποία εκ των πραγμάτων θα ωφελούσε τους ναζιστές.

● Από μια δεύτερη σκοπιά η αναζωπύρωση της θεωρίας περί «δύο άκρων», η οποία αναμένεται από την κυβέρνηση ή, έστω, από κάποιους ακροδεξιούς κύκλους της Ν.Δ. που θα βρουν ευκαιρία για περίεργους και επικίνδυνους «συμψηφισμούς», θα μπορούσε ίσως να είναι επιζήμια για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για την Αριστερά στο σύνολό της.

● Από μια τρίτη σκοπιά, δεν μπορεί να μην ανατρέξει ο νους στην υπόθεση των δολοφονημένων στο υποκατάστημα της τράπεζας Marfin, η οποία τρομοκράτησε ή απλώς αποκαρδίωσε μεγάλο μέρος της κοινωνίας και αποτέλεσε έναν πολύ σημαντικό ανασχετικό παράγοντα για τη συνέχιση των πρώτων μεγαλειωδών «αντιμνημονιακών» κινητοποιήσεων του 2010.

● Από μια τέταρτη, όμως, σκοπιά, η οποία εξισορροπεί τις δύο προηγούμενες, δεν θα μπορούσε να αμφισβητηθεί κατά κανέναν τρόπο και από κανέναν η απόλυτη καταδίκη της διπλής δολοφονίας εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Άρα τα περί «δύο άκρων» μάλλον θα εκθέσουν τους... σεσημασμένους εμπνευστές τους.

● Επιπλέον θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και τη σαφέστατη δήλωση τού – έμπιστου του πρωθυπουργού... – επικεφαλής της ΕΥΠ Θεόδωρου Δραβίλλα στη Βουλή ότι δεν είναι δυνατόν να συσχετιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ με έκνομες ενέργειες στις Σκουριές της Χαλκιδικής – μια ακόμη θεωρία των ίδιων ακροδεξιών προβοκατόρων εντός της Ν.Δ., οι οποίοι επιχειρούσαν να εμπλέξουν βουλευτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε επίθεση κατά των εγκαταστάσεων της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός».

Συνεπώς, για να κάνουμε μια «σούμα», είναι αμφίβολο – αν και όχι απίθανο – το αν θα μπορούσε η εν λόγω υπόθεση να ωφελήσει τον ΣΥΡΙΖΑ και την υπόλοιπη Αριστερά. Με την ίδια αμφισημία καλύπτεται και το ενδεχόμενο να προκύψει μια μακροπρόθεσμη ζημία εξ αιτίας του φόβου για το άνοιγμα ενός κύκλου αίματος ή μιας – κάθε είδους – εκτροπής.


Τα «άνθη» του κακού

Σε γενικές γραμμές η κυβέρνηση, επειδή ακριβώς δεν πατάει πλέον καλά στα πόδια της και κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή με κατάρρευση που θα πυροδοτήσει πολιτικές εξελίξεις, είναι αμφίβολο αν μπορεί να ωφεληθεί από τη δολοφονία των μελών της Χ.Α., ιδιαιτέρως αν δεν καταφέρει να αποκαταστήσει την καταρρακωμένη εικόνα της δύναμης που εγγυάται της πολιτική «σταθερότητα».

Η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία θέλει να πείσει ότι μπορεί να αποκαταστήσει τη χαμένη σταθερότητα του πολιτικού συστήματος, αλλά και να πυροδοτήσει τα δημοκρατικά ανακλαστικά της κοινωνίας και την εξαγγελλόμενη «ειρηνική επανάσταση» που θα επιφέρει ανατροπές στην κατρακύλα της χώρας προς το χάος, είναι επίσης αμφίβολο αν θα ωφεληθεί μακροπρόθεσμα από μια ενέργεια η οποία σπέρνει τον φόβο, αλλά και υπενθυμίζει τη συζήτηση περί «δύο άκρων».

Η ελληνική κοινωνία κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στις δοξασίες περί επαπειλούμενου εμφυλίου, οι οποίες είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς σε αρκετές πλευρές του πολιτικού φάσματος, αν και εκφέρονται με διαφορετικό τρόπο και διαφορετικά κίνητρα.

Η σπορά του φόβου είναι ο πραγματικός κίνδυνος. Άλλωστε από τον φόβο μπορούν να τραφούν μόνο αυτοί που μισούν την κοινωνία και τη θέλουν καθυποταγμένη στα – όποιας φύσης και απόχρωσης – σχέδιά τους. Με μεγάλους χαμένους τον ελληνικό λαό και την πολιτική. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η αντιμετώπιση της κρίσης πρέπει να παραμείνει βαθύτατα πολιτική, ενώ η ίδια η πολιτική (με κεφαλαίο το «Π», όπως λέγαμε παλιά), όπως και η κοινωνία, έχει μεγάλη ανάγκη να ανασυντάξει όσες δυνάμεις της έχουν απομείνει.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η υποχώρηση της πολιτικής, η υποταγή στους δανειστές και το ξεπέταγμα του ναζιστικού «άνθους του κακού» ήταν τα τρία στοιχεία που επέφεραν ένα συντριπτικό πλήγμα στην ήδη βαριά τραυματισμένη δημοκρατία. Αν τώρα προστεθεί και το «άνθος» του διχασμού, τεχνητού ή πραγματικού, μια ακόμη πιο μαύρη εποχή θα ξημερώσει. Με κερδισμένες τις δυνάμεις που επιθυμούν την εθνική και κοινωνική υποδούλωση.

Λίγο λιγότεροι από 300...

της Μαριαννας Τζιαντζη...

Η επιχείρηση αυτο-απογραφής των διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστημίων πέτυχε, αφού 1.700 από τους 1.969 συμπλήρωσαν ηλεκτρονικά τη σχετική φόρμα. Οι 268 που δεν το έκαναν τέθηκαν αυτόματα σε αργία.

Λίγο λιγότεροι από τους 300 του Λεωνίδα ήταν αυτοί που είπαν όχι (ποσοστό 13,5%). Καμία διάθεση δεν έχω να κρίνω, να τραβήξω διαχωριστικές γραμμές, από εδώ οι ήρωες, από εκεί οι συμβιβασμένοι. Αυτό που έκαναν οι περισσότεροι δεν είναι προδοσία. Κανείς δεν ξέρει κάτω από ποιες συνθήκες έστειλαν τα στοιχεία τους, που άλλωστε θα μπορούσε εύκολα να τα μάθει το υπουργείο. Εξάλλου, η πολυήμερη απεργία των διοικητικών υπαλλήλων έδειξε ότι ο κλάδος μπορεί ενωμένος να δώσει δύσκολες μάχες. Ωστόσο, αυτό το όχι το μικρό λέει πολλά, πολύ περισσότερα από ό,τι ο αριθμός που τον αντιπροσωπεύει.

Φίλε! Απαγορεύεται να τους αφήνεις να σου καταστρέφουν τη ζωή...

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης...
«Άκου λοιπόν. Είτε φταις είτε /  όχι, αν δεν μπορείς άλλο να /  παλέψεις θα πεθάνεις»...
Μπ. Μπρεχτ
Είναι απλά τα πράγματα φίλε. Η αποικιοκρατία δεν τελείωσε ποτέ. Αν δεν γίνεις ο Κινέζος του 1900 δεν θα ησυχάσουν. Θα σε κάνουν παράδειγμα για τις επόμενες γενιές. Το 2100 θα λένε για τον Έλληνα του 2000.
Την απόφαση την έχουν πάρει και ισχύει και για σένα, κυρίως για σένα. Είτε το πιστεύεις είτε όχι είσαι και συ μέσα στα σχέδιά τους.
Απαγορεύεται να κάνεις τη δουλειά που θέλεις, απαγορεύεται ακόμη και να δουλεύεις συνέχεια έστω κι αν δεν σ’ αρέσει η δουλειά που κάνεις, απαγορεύεται ακόμη και να έχεις μια οποιαδήποτε δουλειά.
Απαγορεύεται να πληρώνεσαι ακόμη κι αν έχεις μια οποιαδήποτε δουλειά αλλά κι όταν πληρώνεσαι, απαγορεύεται να μπορείς να ζεις με τα λεφτά που παίρνεις.
Απαγορεύεται να αρρωστήσεις γιατί αν αρρωστήσεις, απαγορεύεται να ζήσεις. Πρέπει να πεθάνεις.
Απαγορεύεται να κρυώνεις γιατί άμα κρυώνεις απαγορεύεται να ζεσταθείς. Πρέπει να πεθάνεις ή από το κρύο ή από μονοξείδιο του άνθρακα ή από απελπισία.
Οι σύγχρονοι εισπράκτορες σου έχουν περάσει τη θηλιά στο λαιμό και όλο ζητάνε. Ζητάνε οι τραπεζίτες για να μην κλείσουν οι τράπεζές τους, ζητάνε οι Στουρναρέοι και οι Θεοχαρέοι για να ευχαριστήσουν τα αφεντικά της τρόικας.
Σε τρομοκρατούν κάθε μέρα πότε απειλώντας πως θα σε κλείσουν φυλακή αν δεν τους δώσεις αυτό που θέλουν και πότε πως θα σου κάνουν κατάσχεση στον μισθό σου.
Δεν τους νοιάζει φίλε πώς θα ζήσεις. Δεν τους νοιάζει πόσο θα ζήσεις. Δεν τους νοιάζει καν αν θα ζήσεις.

Η Aριστερά στην Ελλάδα πρέπει να ξεσηκωθεί ενάντια στη Χρυσή Αυγή...

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ*, απο την Αυγη...

Η Ελλάδα -και η άνοδος της Χρυσής Αυγής- είναι μια ακραία παραβολή τού τι έχει συμβεί σε πολλές ανεπτυγμένες χώρες από τότε που ξέσπασε η παγκόσμια κρίση το 2007.
(...) Η ανανεωμένη κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού έχει δημιουργήσει μια αίσθηση γενικευμένης αδυναμίας στα λαϊκά στρώματα των αναπτυγμένων χωρών, που γίνεται ιδιαίτερα επικίνδυνη από δύο χαρακτηριστικά της κρίσης. Πρώτον, η αναταραχή οφείλεται στο ιδιωτικό κεφάλαιο, ιδίως στο χρηματοπιστωτικό του κομμάτι. Στη λαϊκή αντίληψη σε ολόκληρο τον κόσμο, οι τραπεζίτες είναι ο κύριος ένοχος της κρίσης, και δικαίως. Δεύτερον και ακόμη πιο σημαντικό, η κρίση δεν έχει πλήξει μόνο τη μισθωτή εργασία, όπως συνήθως συμβαίνει στις καπιταλιστικές κρίσες. Οι συνθήκες διαβίωσης της μεσαίας τάξης έχουν επίσης καταστραφεί, καθώς οι μισθοί και οι συντάξεις μειώθηκαν, η ακίνητη περιουσία δέχτηκε πλήγμα, το σύστημα υγείας υποφέρει και το εκπαιδευτικό σύστημα είχε αποδιαρθρωθεί.
(...) Η Χρυσή Αυγή δεν είναι απλώς μια εγκληματική οργάνωση που τρομοκρατεί στους δρόμους. Πρόκειται για ένα φασιστικό κόμμα που έχει αποκτήσει πραγματική στήριξη διά μέσου της λατρείας της βίας, της εξύμνησης του πρωτόγονου ρατσισμού και της επιβεβαίωσης του εθνικού μεγαλείου. Οι απόψεις αυτές φυσικά δεν προσφέρουν καμία διέξοδο σε μια πάσχουσα κοινωνία και σίγουρα καμία λύση προς το συμφέρον των εργαζομένων.

Η σύντομη οδός της Ιστορίας...

Του Τάσου Τσακίρογλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Η συζήτηση σχετικά με τις αιτίες που οδηγούν ή οδήγησαν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες να ψηφίσουν τη Χρυσή Αυγή έχει φουντώσει και ως εκ τούτου καλό είναι να βάλουμε σ’ αυτήν, ακόμα ορισμένες παραμέτρους.
Κατά πρώτον, ο Φασισμός (και το δίδυμο αδελφάκι του ο Ναζισμός) αποτελούν σε ιστορική κλίμακα αυτό που στο ατομικό πεδίο ονομάζουμε «λογική της ήσσονος προσπάθειας», η οποία ταιριάζει σε μια κοινωνία μαζών, κατά κύριο λόγο πολιτικά αλλοτριωμένων, και κυρίως ανταποκρίνεται στη διαρκή ανυπομονησία των μικροαστών. Τι σημαίνει αυτό; Οτι αποτελούν μια προσπάθεια «να κόψουμε δρόμο» (να κάνουμε μια συντόμευση/shortcut) στην Ιστορία. Αντί της ορθολογικής επίλυσης των κοινωνικών προβλημάτων μέσω μελέτης και οργανωμένης δράσης (μεταρρυθμίσεων ή επαναστάσεων), τα οποία είναι χρονοβόρα και απαιτούν συνειδητή προσπάθεια, πριμοδοτούμε τη βίαιη εξάλειψη αυτών των προβλημάτων, τη «διαγραφή» τους. Είναι τότε που κυριαρχεί ο ανορθολογισμός: αίμα, τιμή, έδαφος, έθνος, συνωμοσίες κ.ο.κ.

Πώς γίνεται η «διαγραφή»; Εάν για παράδειγμα βιώνουμε την παρακμή της δημοκρατίας, ο σύντομος δρόμος για να αποφύγουμε τη δύσκολη προσπάθεια ανανέωσής της είναι η κατάργησή της. Σπαράσσεται η κοινωνία από τις εσωτερικές της αντιθέσεις; Τις καταργούμε μια και έξω! Πώς; Με πραξικόπημα. Εξ ου και το χρυσαυγίτικο «θα μπούμε στη Βουλή με τα τανκς».

Απώτερος στόχος του Φασισμού πάντα είναι η εξάλειψη των αντιθέσεων, το τέλος των επίπονων και συγκρουσιακών ερωτήσεων, η επιβολή της μοναδικής σκέψης και η απαγόρευση κάθε αμφισβήτησης, δηλαδή ο Ολοκληρωτισμός: η ομοιομορφία και η σιωπή του νεκροταφείου. Πώς επιτυγχάνεται αυτό; Οταν οι πολίτες βρεθούν κάποια στιγμή κάτω από τις παγωμένες φτερούγες του Φόβου.

Και αλλο φοβο;

Το Τεκμηριο...

Σε άρθρο του ο Guardian, στις 25.9,  αναφέρεται στην κυβέρνηση Παπανδρέου και τις φήμες περί πραξικοπήματος, που είχαν ακουστεί όταν υπήρχε στο τραπέζι το ενδεχόμενο του δημοψηφίσματος:  "Υπήρχαν φήμες για ένα πιθανό πραξικόπημα, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου είχε υποσχεθεί δημοψήφισμα στους Έλληνες για τα πακέτα λιτότητας. Στο στρατό, υποτίθεται πως υπήρχε μια κατάσταση συναγερμού σχετικά με την πιθανή ανάγκη να παρέμβει σε περίπτωση κοινωνικών αναταραχών, ενώ το γεγονός ότι ο τότε υπουργός Άμυνας ένιωσε την ανάγκη να αποστρατεύσει αρκετούς ανώτατους αξιωματικούς, τροφοδότησε επίσης αυτή την φημολογία.

Ένα χρόνο μετά, η κεντροαριστερή εφημερίδα "Το Βήμα" εξακολουθούσε να γράφει για ένα πραξικόπημα που δεν έγινε, υποθέτοντας πως οι ενέργειες του υπουργού Άμυνας εμπόδισαν ένα πραξικόπημα, αν και φαίνεται πως οι αποστρατεύσεις προκλήθηκαν από το γεγονός πως οι αξιωματικοί του στρατού πήραν άμεσες αποφάσεις κατά των μειώσεων στις συντάξεις. Μέχρι στιγμής είναι φημολογία".

Τι ακολούθησε εκείνη τη φήμη περί πραξικοπήματος, όλοι θυμόμαστε καλά. Κυβέρνηση Παπαδήμου, μετά από φοβερό παρασκήνιο και τη συμμετοχή ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, υπογραφή 2^ου μνημονίου, υπαγωγή  των δανειακών μας υποχρεώσεων στο Βρετανικό Δίκαιο, ύφεση, ανεργία, φτώχεια, αύξηση αυτοκτονιών, νέο κύμα  Ελλήνων μεταναστών στο εξωτερικό  κλπ.

Μετά από δύο εκλογικές αναμετρήσεις,  όπου κυριαρχούσαν εκβιαστικά ψευτοδιλήμματα, Δραχμή ή Ευρώ, υπήρξε αλλαγή των συσχετισμών των πολιτικών δυνάμεων. Ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε αξιωματική αντιπολίτευση, δραματική μείωση των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ και εκτίναξη του ναζιστικού κόμματος της Χ.Α. Κατάληξη όλων ήταν η συγκυβέρνηση (αρχικά ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και στη συνέχεια ΝΔ-ΠΑΣΟΚ), κ.α.π. να επιβάλει την πιο αντιλαϊκή πολιτική των τελευταίων δεκαετιών.

Ούτε λάθος ούτε ατόπημα...

Του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Η δολοφονία στο Κερατσίνι έφερε σε πρώτο πλάνο την καταφανή, πια, αμηχανία του ελληνικού μπλοκ εξουσίας. Στις συνθήκες χρεοκοπίας, απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος, κρίσης αντιπροσώπευσης και απουσίας οικονομικής διεξόδου οι δυνάμεις που το συγκροτούν αναζητούν λύσεις εκεί όπου υπάρχουν μόνο αδιέξοδα.
Μέχρι τώρα μια από τις «διεξόδους» των κυρίαρχων πολιτικών και οικονομικών ελίτ, σε επίπεδο άσκησης και διατήρησης της κυβερνητικής εξουσίας, ήταν το φάντασμα της δραχμής (και της καθολικής καταστροφής).
Στο πλαίσιο αυτό κατασκευάστηκε ο «εσωτερικός εχθρός». Τον ενσάρκωνε, με διάφορες παραλλαγές, κυρίως ο αντιμνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ. Ως εν δυνάμει φορέας ανατροπής των κατεστημένων σχέσεων κοινωνίας και κράτους. Ετσι, για παράδειγμα, η ρητορική ότι περίπου για «όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ» δεν ήταν -και δεν είναι όσο επιβιώνει αυτοτελώς- ένα επιφανειακό και επικοινωνιακό «μεγάλο κόλπο». Αλλά μια στρατηγική επιλογή. Με θετικά αποτελέσματα, όπως εκφράστηκαν και στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι ο καταναλωτικός μύθος του «εσωτερικού εχθρού» έχει ημερομηνία λήξης...

«Εγώ ελπίζω να τη ….βολέψω»...

Γεωργοτά Αγγελική , Πε 02, Κέρκυρα,  AlfaVita...

Τα τετράδια των μαθητών του Μαρτσέλο Ντ Όρτα λένε μόνο αλήθειες. Ήδη από το δημοτικό δημιουργείται η κοινωνία των βολεμένων και εξασφαλισμένων, αυτών που έχουν τη «θεσούλα» τους σίγουρη, όπως λέει και η φίλη μου η Μαίρη. Γιατί δυστυχώς, σήμερα 20 Σεπτεμβρίου 2013 ακόμα τρέφουμε την αυταπάτη ότι κάποιοι από εμάς δεν κινδυνεύουμε να χάσουμε τη «θεσούλα μας», όποια και αν είναι αυτή.

Βαδίζουμε τοίχο -τοίχο μήπως και κάποιος βρει τα νώτα μας ακάλυπτα και μας πυροβολήσει. Και όσο υπάρχουν τοίχοι αισθανόμαστε μια ανακούφιση. Κοιμόμαστε ήσυχοι , αγκαλιάζουμε το μαξιλαράκι μας και περιμένουμε να ξημερώσει.  Αν τη γλιτώσαμε και σήμερα καλά είναι. Βολευτήκαμε…..

Λες και δεν υπάρχει αύριο. Λες και δεν γίνεται σε ένα λεπτό να ανατραπεί η ζωή μας , να έρθουν τα πάνω κάτω, οι τοίχοι να έχουν γκρεμιστεί και το στήθος μας να είναι έτοιμο να δεχτεί κάθε εύστοχη σφαίρα. 

Οι συνθήκες που βιώνουμε τις μέρες μας είναι εντελώς πέραν κάθε υπολογισμού και προγραμματισμού. Όλοι μας κάθε στιγμή κινδυνεύουμε να μείνουμε μετέωροι, άδεια σακιά ,μη εμπορεύσιμα για τους «διαχειριστές» μας. Δεν το φανταζόμουν ποτέ. Δεν πίστευα  ότι θα νιώθω έτσι, ένας αριθμός σε μια μηχανή και τίποτα άλλο.  Ένα αναλώσιμο υλικό. Να σπάω στα δόντια της μυλόπετρας. Προσβάλλεται κάθε λεπτό η αξιοπρέπεια μου, γίνομαι πιόνι ενός παιχνιδιού που δεν θέλω να παίξω.

Ο Αυγουστος του φοβου μου...

Καρτεσιος...

Το παραμύθι του σοκ έλαβε επίσημα τέλος. Για σοκ θα μιλούσαμε αν κάποιο πρωί σε πετούσαν ξαφνικά από το σπίτι σου δίχως να το περιμένεις.
Τώρα πλέον το περιμένεις. Σε προειδοποίησαν με τον πλέον επίσημο τρόπο. Το άφηναν να διαρρεύσει επί μήνες. Δεν αντέδρασες. Το αντίθετο, πήγες διακοπές. Δε σε κατηγορώ. Αυτό είχες ανάγκη. Άλλωστε ίσως και να μην πίστεψες ότι θα σου πάρουν το σπίτι. Όμως τώρα σε προειδοποίησε ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών. «Αν δε σου πάρουμε το σπίτι, θα καταρρεύσουν οι τράπεζες», σου είπε.
Αν μάθαινες ότι ξέσπασε φωτιά κοντά στο σπίτι σου θα επέστρεφες κι από την άλλη άκρη του κόσμου για να παλέψεις να το σώσεις. Τώρα, δεν επέστρεψες. Έμεινες εκεί. Καλά έκανες.

Η σωτηρία θα έρθει από εμάς...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Εμείς είμαστε οι άλλοι, γι' αυτό και δεν πρέπει να περιμένουμε να έρθει η «σωτηρία» από κάπου αλλού και από κάποιους άλλους.
Είναι αλήθεια πως βιώνουμε μια κρίση που έχει κατακερματίσει την ελληνική κοινωνία. Βρισκόμαστε μόνοι μας μπροστά στα προβλήματα στα οποία καθημερινώς προστίθενται κι άλλα, αδυνατώντας να πληρώσουμε τους λογαριασμούς και τα χαράτσια.
Το γεγονός αυτό θα πρέπει να μας συνεφέρει, η κρίση να μας βοηθήσει να συνέλθουμε και να βρούμε και να δούμε τους εαυτούς μας μέσα από τα μάτια των άλλων, και να μοιραστούμε τον φόβο (που καλλιεργείται εντέχνως) για να τον ξεπεράσουμε, και από κοινού να βρούμε τον τρόπο και τον δρόμο να βγούμε από τον βάλτο όπου μας έχουνε ρίξει οι τροϊκανοί. Χρειάζεται ανασυγκρότηση, κι αυτό μπορεί να γίνει από εμάς τους ίδιους, αφού αλλάξουμε όχι μόνο νοοτροπία, αλλά και πολιτική συμπεριφορά.
Δημιουργείται μια εικόνα από τις δημοσκοπήσεις πως, τηρουμένων των μικρών ποσοστών διαφοράς των κομμάτων, το αποτέλεσμα θα είναι το σημερινό που κυβερνάει κατ' εντολήν της τροϊκανής χούντας. Μόνο που οι μνημονιακές συμμαχίες έχουν διαρραγεί και αρχίζει το παιχνίδι των εφεδρειών, που ναι μεν οι ελεύθεροι Ελληνες αντέδρασαν, αλλά ακόμα και η σύμπραξη με τη Χρυσή Αυγή, που είναι γέννημα της ακροδεξιάς, συνολικά αφήνεται να αιωρείται.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση προσδοκά να γίνει πρώτο κόμμα και ετοιμάζεται να κυβερνήσει. Μα όσο κι αν έρθουν τα ποσοστά του, χρειάζεται συμμαχίες, που δεν υπάρχουν, και πάνω απ' όλα κοινωνικές συμμαχίες, μέσα σε μια κατακερματισμένη κομματικά, πολιτικά και σε επίπεδο πολιτών κοινωνία.

Το σύγχρονο κοκτέιλ μολότοφ: μαλάκυνση-ανικανότητα κρίσης-φόβος-στείρα εκπαίδευση…

Γαβγίσματα...

Χθες είχε γενέθλια η μητέρα μου και βγήκαμε έξω μαζί με θείους, ξαδέλφια και φίλους. Μοιραία πιάσαμε την συζήτηση για τα πολιτικά. Ξέρεις κάτι, άκουγα από μικρός ότι όταν κάποιος μεγαλώσει, παίρνει την θέση του παιδιού του αφού αρχίζει να παιδιαρίζει ο ίδιος με τα πάντα, αλλά μου ήταν δύσκολο να το καταλάβω. Τελικά ισχύει: Σε κάποια φάση εμείς τα παιδιά γινόμαστε γονείς για τους ίδιους τους γονείς μας και είναι πραγματικά μια πολύ αρρωστημένη κατάσταση.
Πολλοί γεροντότεροι αδυνατούν να καταλάβουν τελικά την κρισιμότητα της κατάστασης, μου δίνουν την εντύπωση ότι ζουν σε έναν άλλον κόσμο. Χθες στο τραπέζι άκουσα εκ στόματος Πατρός και Θείας το εξής, που έκανε την τρίχα μου να σηκωθεί κάγκελο και το στομάχι μου να ανακατευτεί: “Αν ο Γιωργάκης κατέβει με δικό του κόμμα θα τον ψηφίσουμε και θα πάρει και κάνα 15%”. “Χριστέ μου!” Σκέφτηκα, το λένε και το πιστεύουν, το βλέπω στα μάτια τους, δεν έχουν τελικά την παραμικρή συναίσθηση της πραγματικότητας. Είναι λυπηρό άνθρωποι που αγαπάς να ξεστομίζουν τέτοιες καταστροφικές αηδίες.
Ο πατέρας μου, ο πατέρας σου, η θεία μου, οι δικοί μας γηραιότεροι άνθρωποι σκέφτηκα, είναι κλεισμένοι μέσα σε ένα σπίτι και προσκολλημένοι στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο, να ο ένοχος! Δεν έχουν την παραμικρή ιδέα στο τι συμβαίνει έξω, αλλά έχουν και το ακαταλόγιστο; Μπορούμε εμείς χάριν της αγάπης που τρέφουμε για αυτούς, να τους αφήσουμε να συνεισφέρουν σε ένα έργο ανείπωτης καταστροφής; Ο κάθε λογικός άνθρωπος με στοιχειώδη εξυπνάδα, είναι σε θέση να καταλάβει, πως οι απόλυτοι υπεύθυνοι για τα χάλια της Χώρας είναι ο Γιωργάκης, ο Κωστάκης, ο Τάπερμαν (Σημίτης), ο Μητσοτάκης, ο Ανδρεας, ο Σαμαράς και φυσικά ο Χοντρό-Ναπολέον (Βενιζέλος) Μήπως οι γονείς μας, όσο και να μην θέλουμε να το παραδεχτούμε, παρουσιάζουν τα πρώτα σημάδια μαλάκυνσης;
Μην είσαι κακεντρεχής, το καταλαβαίνεις ελπίζω ότι δεν το γράφω προσβλητικά αλλά το γράφω με απεριόριστο φόβο. Η μαλάκυνση είναι μια συνήθης  εκφυλιστική ασθένεια του εγκεφαλικού ιστού, η οποία παρουσιάζεται στην τρίτη ηλικία και οφείλεται είτε σε αγγειακά προβλήματα που νεκρώνουν περιοχές του εγκεφάλου είτε σε άλλα αίτια. Κοντολογίς σημειώνω πως είναι καθαρά ιατρικός όρος και όχι βρισιά. Θα περίμενα από τον πατέρα μου και από την θεία μου να ήταν σοφοί λόγω της σκληρής πείρας που έλαβαν από την ζωή τους και μου είναι τρομερά στενάχωρο να τους ακούω να επιμένουν στα ίδια λάθη.
Ας επανέλθω στον ρόλο της τηλεόρασης. Είναι γνωστό πως η τηλεόραση κυρίως και το διαδίκτυο κάνουν τον άνθρωπο παθητικό δέκτη. Ο ακροατής-θεατής δέχεται παθητικά ό,τι βλέπει, ό,τι ακούει, χωρίς μετά να επεξεργάζεται τις πληροφορίες αυτές με το μυαλό του.  Επομένως η πολλή τηλεόραση, το πολύ ραδιόφωνο, το πολύ διαδίκτυο και γενικά τα πολλά σύγχρονα Μέσα υποτιθέμενης πληροφόρησης και παραπληροφόρησης συμβάλλουν στη μείωση των στοχασμών, μειώνουν την διαδικασία της σκέψης, μειώνουν τις λειτουργίες κάποιων εγκεφαλικών κέντρων και βοηθούν στη σμίκρυνση του εγκεφάλου, πρώτα λειτουργικά και μετά και σωματικά!  Δεν είναι τυχαίο ότι μαζί με την εμφάνιση και αλματώδη ανάπτυξη της ραδιοτηλεόρασης, του διαδικτύου και των ατομικών τηλεφώνων έχουμε και αλματώδη ανάπτυξη της νόσου Αλτσχάιμερ και άλλων εγκεφαλικών μαλακύνσεων. (Πηγή: http://sakis-salos.blogspot.gr/2012/05/blog-post_6076.html)
Όπως και να έχει το σοκ το πήρα εις διπλούν, και με τις πολιτικές τους αντιλήψεις και με την τρομερή υπόνοια μου ότι έχουν αρχίσει να έχουν πρόβλημα καθαρής αντίληψης για τα πράγματα. Και φυσικά μπροστά στην υγεία αυτών που αγαπώ χέστηκα για την πολιτική.
Όταν βέβαια γύρισα σπίτι μου και ηρέμησα λίγο, σκέφτηκα πως αδυναμία ή άρνηση της απόλυτης υπαιτιότητας των ανίκανων πολιτικών συμβαίνει και σε πολλούς μικρότερης ηλικίας. Και εκεί βέβαια δεν ξέρω κατά πόσο μπορούμε να μιλάμε για μαλάκυνση. Έψαξα λίγο στο διαδίκτυο και δεν αναφέρεται πουθενά πως ένας νέος άνθρωπος μπορεί να πάσχει από μαλάκυνση.
Το να ακούω από συγγενείς, πως ο Μπουμπούκος και ο γιος του Μητσοτάκη άξια κατέλαβαν υπουργικούς θώκους, άντε να το καταπιώ για τον λόγο που προανέφερα, αλλά το να το ακούω από έναν τριαντάρη με γεμίζει τρόμο. Τι να φταίει άραγε με τους νεότερους, τι δικαιολογία μπορεί να υπάρχει; Έχω γράψει βέβαια ότι οι νεότερες γενιές μεγάλωσαν μέσα σε μια ροζ φούσκα και αυτό, τρόπο τινά, τις καθιστά ανίκανες να αντιληφθούν το καλό και το κακό. Αλλά από την άλλη, όταν το Κράτος, σου εκμηδενίζει τους τίτλους και τα πτυχία σου, σε ωθεί σε μετανάστευση, σε ανεργία, σου απαγορεύει να φτιάξεις οικογένεια, σε εξαναγκάζει να χτυπάς οχτάωρα και δωδεκάωρα για 300 και 400 ευρώ, τότε τι να φταίει άραγε που δεν ξεσηκώνεσαι; Για αυτά έχω πάλι γράψει ότι ίσως να φταίει η τρομοκρατία του διεσπαρμένου φόβου από media και πολιτικούς.
Αλλά επανέρχομαι και ξανασκέφτομαι: Ανίκανος να καταλάβεις και φοβισμένος ναι, οκ να τα δεχτώ, αλλά πόσο παθητικό μπορούν να σε καταστήσουν αυτά, έως πιο σημείο; Πως καταδέχεσαι να μην έχεις όνειρα; Σαφώς έχω τονίσει πολλές φορές τον ανύπαρκτο ρόλο της εκπαίδευσης στο να πλάσει αυτόνομα και αυτόφωτα μυαλά, αλλά αν το δεχτούμε και αυτό, μπορούμε άραγε ποτέ να ελπίζουμε σε μια αλλαγή πορείας προς το καλύτερο;
Και για τους μεν και για τους δεν, γέρους και νέους, που στηρίζουν την καταστροφή, πάντα είχα και έχω την ελπίδα ότι θα ξυπνήσουν όταν έρθει ο κόμπος στο χτένι, όταν αισθανθούν και καταλάβουν ότι χάνουν τα πάντα και υποθηκεύουν το μέλλον των υπολοίπων. Αλλά μήπως όταν έρθει αυτή η ώρα, θα είναι πλέον πολύ αργά για δάκρυα και αγώνα;
Αυτή η νέου τύπου κοινωνική βόμβα Μολότοφ με συστατικά την μαλάκυνση, την ανικανότητα κρίσης, τον φόβο και την απουσία σωστής εκπαίδευσης, απειλεί να μας ρίξει άκυρο για την ιστορία, επαναλαμβάνω: Όποιος, για τον οποιονδήποτε λόγο, αδυνατεί να καταλάβει, πως είναι επιβεβλημένη η άμεση απομάκρυνση των επικίνδυνων πολιτικών στοιχείων, έχει σαφώς πρόβλημα, σοβαρό πρόβλημα. Χωρίς φόβο και πάθος αλλά με λύπη καταθέτω αυτήν την άποψη.
Τι μπορεί να γίνει ώστε να σταματήσουμε να πυρπολούμε το μέλλον μας;